Le temps est un trait grammatical permettant de situer un fait (qui peut être un état ou une action, parfois appelé procès) dans l'axe du temps de l'énonciation par rapport à trois jalons : passé, présent, futur, lesquels peuvent ensuite être sous-divisés.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le temps est un trait grammatical permettant de situer un fait (qui peut être un état ou une action, parfois appelé procès) dans l'axe du temps de l'énonciation par rapport à trois jalons : passé, présent, futur, lesquels peuvent ensuite être sous-divisés. Les indications temporelles sont souvent accompagnées d'indications aspectuelles qui lui sont plus ou moins liées.La grammaire scolaire appelle traditionnellement temps ou temps verbal un sous-ensemble de la conjugaison amalgamant la temporalité avec d'autres traits, raison pour laquelle la linguistique préfère aujourd'hui pour cette notion la dénomination de tiroir verbal, en la dissociant du temps grammatical.Dans la plupart des langues indo-européennes, le temps est dénoté principalement (mais pas exclusivement) par le verbe lors de sa conjugaison. Dans d'autres langues, le temps du procès est indiqué exclusivement par des adverbes (ce qui est courant dans les langues isolantes comme le mandarin), ou par les adjectifs qualificatifs (en japonais, par exemple, quand le mot de qualité est prédicatif).Exemples : français : il mange → temps présent, c'est-à-dire que le procès (« action ») de manger se déroule dans le présent de l'énonciateur (qui peut être le passé du lecteur-récepteur – lecteur d'un dialogue dans un récit au passé, auditeur d'une bande enregistrée – dans le cadre de la situation de la communication) ; mandarin : 我們見過面了 wǒmen jiàn-guo miàn le « Nous nous sommes (déjà) rencontrés », énoncé au passé, ce qu'indique la particule 過 -guo, dénotant un passé (d'expérience) ; le verbe, 見 jiàn « voir » (ici dans l'expression 見面 jiàn miàn « voir le visage » → « se rencontrer ») ne dénote à lui seul aucune notion temporelle ; japonais : 寒い(です)。 samu-i, « j'ai froid » (ou « il fait froid », selon le contexte) ~ 寒かった samu-katta, « j'avais froid ». Ici samu-i est un mot de qualité (terme plus convenable qu'adjectif qualificatif, l'énoncé ne comprenant ni verbe ni sujet, ni mot nominal auquel il puisse être adjecté).Portail de la linguistique Portail de la linguistique Portail de la langue française et de la francophonie Portail de la langue française et de la francophonie
  • Čas (tempus) v lingvistice znamená určitý tvar slovesa vyjadřující časové období, ve kterém daný děj probíhal/probíhá/bude probíhat. Většina časů je ohraničena současností. Řadí se mezi gramatické slovesné kategorie spolu s osobou, číslem, způsobem, rodem, videm, třídou a vzorem.V různých jazycích se mohou časy rozlišovat na aktuální (minulý, přítomný, budoucí) a relativní (např. předminulý, předpřítomný, předbudoucí), které slouží k vyjádření předčasnosti či následnosti dějů.Mohou se též rozlišovat časy z hlediska probíhání nebo opakování děje, stavu a podobně.
  • En gramática, el tiempo gramatical se refiere al tiempo referencial de una oración, y puede diferenciarse en dos tipos principales:a) el tiempo absoluto, que es medido desde el hablante y en relación con el momento de la enunciación; yb) el tiempo relativo, que se mide en relación con el ya mencionado tiempo absoluto.Los tiempos absolutos a su vez suelen separarse informalmente en tres momentos: pasado, presente y futuro. Estos tres posibles valores retratan las ideas intutivas de antes/anterior, ahora/simultáneo, después/posterior. Dados dos sucesos el tiempo gramatical expresa si el uno ocurre antes que el otro (el primero es pasado respecto al segundo), ambos son simultáneos (el primero es presente respecto al segundo y viceversa) o si uno de ellos ocurre después que el otro (el primero es futuro respecto al segundo). Algunas lenguas identifican a veces presente y futuro como un único tiempo gramatical (pasado/no-pasado) y otras introducen diferencias entre pasado lejano, pasado reciente o futuro inmediato y futuro reciente.
  • El temps verbal és una característica pròpia de moltes llengües per distingir esdeveniments presents, passats, futurs o imaginaris. D'altres llengües expressen el temps amb vocables propis o morfemes. Per veure la conjugació del temps verbal en català, consulteu Flexió verbal del català.Els verbs de les llengües s'estructuren seguint dos models bàsics: l'absolut i el relatiu; essent el primer aquell on el verb pren com a referència temporal el moment de l'enunciació, mentre que el segon pren com a referència el tema de la conversa.
  • Czas – kategoria językowa określająca w czasie czynność, zjawisko lub stan, o których mowa w zdaniu.Czas razem z trybem, aspektem, stroną i osobą są charakterystyczne dla czasownika zwłaszcza w językach indoeuropejskich.Czasu często nie daje się łatwo przełożyć z jednego języka na drugi. Mimo istnienia we wszystkich językach prostego czasu teraźniejszego, zakres jego użycia może podlegać znaczącym wahaniom, np. język hiszpański używa go w celu opisania czynności właśnie trwających, podczas gdy angielski stosuje go do ogólnego scharakteryzowania jakiegoś wydarzenia, a w języku japońskim czas ten należałoby raczej nazwać "nieprzeszłym", gdyż wyraża także przyszłe zdarzenia.Swoje odbicie w formach czasu i trybu może znaleźć m.in. stopień pewności mówcy do przekazywanej informacji, częstotliwość wykonywanej czynności, jej trwanie lub zakończenie, a nawet to czy była poznana osobiście, czy zasłyszana. Prowadzi to naukowców do budowania nowych teorii i prowadzenia sporów, co do dokładnej liczby czasów w danym języku.W językoznawstwie wyróżnia się zazwyczaj następujące czasy: plusquamperfectum – zaprzeszły, perfekt (perfectum) – przeszły dokonany, często o pewnym związku z teraźniejszością aoryst (aoristum) – przeszły dokonany imperfekt (imperfectum) – przeszły niedokonany, opisowy, praesens – teraźniejszy, futurum – przyszłyPowyższe zestawienie charakterystyczne jest jednak przede wszystkim dla języków indoeuropejskich (z zastrzeżeniem, że nie każdy język tej rodziny dysponuje wszystkimi czasami z listy). Istnieją też jednak języki o zupełnie odmiennym systemie czasów, takie jak np. język hopi, długo uznawany za język zupełnie pozbawiony czasów, ostatnio zwraca się jednak w jego przypadku uwagę na opozycję kategorii gramatycznej subiektywności i obiektywności w opisie zdarzeń jako na system analogiczny do czasowego. Języki izolujące (np. chiński) do określenia czasu wykorzystują natomiast przysłówek.Tradycyjne – oparte na analizie języków indoeuropejskich – rozumienie kategorii czasu bywa zatem bezużyteczne w przypadku języków spoza tej rodziny.
  • Време e морфологична категория, която изразява отношението на действието, изразено чрез глагола, към момента на изказването. Глаголните времена могат да бъдат разделени на 3 групи — минали, сегашни и бъдещи.
  • Das Tempus [ˈtɛmpʊs] (lateinisch für Zeit, Plural Tempora [ˈtɛmpɔra]) ist eine grammatische Kategorie, die – relativ zu einem wirklichen oder angenommenen Sprechzeitpunkt – die zeitliche Lage der Situation angibt, die vom Satz bezeichnet wird. Viele Sprachen unterscheiden als Tempora die Zeitstufen Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart, es existieren jedoch auch Systeme mit weniger oder mit mehr Unterscheidungen. Das Tempus erscheint meist als Flexionsform eines Verbs, die Zeitform. Die Verankerung an der Sprechsituation (Deixis) ist charakteristisch für die Kategorie Tempus und bildet den Hauptunterschied zur Kategorie Aspekt (bei der es um Eigenschaften der Situation für sich genommen geht, wie etwa Vollendung).
  • Вре́мя — грамматическая категория глагола, выражающая отношение времени описываемой в речи ситуации к моменту произнесения высказывания (то есть к моменту речи или отрезку времени, который в языке обозначается словом «сейчас»), который принимается за точку отсчета (абсолютное время) или отношение времени к другой относительной временной точке отсчета (относительное время).Ломоносов в Российской грамматике (1755) насчитывал 10 временных форм глагола (§ 268): 1 настоящее: трясу 6 прошлых: прошедшее неопределенное (ср. Past Simple): тряс прошедшее однократное: тряхнул давнопрошедшее (ср. Плюсквамперфект) первое: тряхивал давнопрошедшее второе: бывало тряс давнопрошедшее третие: бывало трясывал прошедшее совершенное (ср. Перфект): вытряс 3 будущих. будущее неопределенное (ср. Future Simple): буду трясти будущее однократное: тряхну будущее совершенное (ср. Future Perfect): вытряхнуК настоящему времени число временных форм глагола в русском языке заметно сократилось. Осталось только 5 временных форм глагола: 1 настоящее, 2 прошлых (совершенное и несовершенное) и 2 будущих (совершенное и несовершенное)Например, ем (кушаю, жру, пью), ел (кушал, жрал, пил) и съел (скушал, сожрал, выпил), буду есть (буду кушать, буду жрать, буду пить) и съем (скушаю, сожру, выпью).
  • In grammar, tense is a category that locates a situation in time, to indicate when the situation takes place. Tense is the grammaticalisation of time reference, often using three basic categories of "before now", i.e. the past; "now", i.e. the present; and "after now", i.e. the future. The "unmarked" reference for tense is the temporal distance from the time of utterance, the "here-and-now", this being absolute tense. Relative tense indicates temporal distance from a point of time established in the discourse that is not the present, i.e. reference to a point in the past or future, such as the future-in-future, or the future of the future (at some time in the future after the reference point, which is in the future) and future-in-past or future of the past (at some time after a point in the past, with the reference point being a point in the past).Not all languages grammaticalise tense, and those that do differ in their grammaticalisation thereof. Languages without tense are called tenseless languages and include Burmese, Dyirbal and Chinese. Not all grammaticalise the three-way system of past–present–future. For example, some two-tense languages such as English and Japanese express past and non-past, this latter covering both present and future in one verb form, whereas others such as Greenlandic and Quechua have future and non-future. Four-tense languages make finer distinctions either in the past (e.g. remote vs. recent past), or the future (e.g. near vs. remote future). The six-tense language Kalaw Lagaw Ya of Australia has the remote past, the recent past, the today past, the present, the today/near future and the remote future. The differences between such finer distinctions are the distance on the timeline between the temporal reference points from the present.
  • Il tempo, nel campo della linguistica, è una delle tre principali categorie grammaticali che compongono il sistema di coniugazione verbale (assieme a modo e aspetto). Accanto a queste tre categorie, vi sono anche la diatesi, la persona, il numero e il genere.Tale categoria indica il momento in cui l'azione espressa dal verbo viene collocata dal parlante, sia rispetto all'istante in cui viene prodotto l'enunciato (es. pioveva), sia rispetto ad altri fatti o azioni espressi all'interno dell'enunciato (es. quando uscii, pioveva già da un'ora).I tempi fondamentali sono presente, passato e futuro.Generalmente il tempo verbale è indicato da desinenze e da temi verbali caratteristici.
  • Az igeidő (latinul tempus) alaktani kategória, amellyel a nyelvek a cselekvés, történés, állapot idejét fejezik ki a közlés idejéhez viszonyítva. Ha az esemény ideje megelőzi a közlés idejét, múlt időről, ha követi, jövő időről beszélünk, ha pedig az esemény a közlés időpontjában is folyamatban van, jelen időről beszélünk.Bizonyos nyelvekben (elsősorban az izoláló nyelvek közt, például a kínaiban) az időt nem jelzik az igén, csak időhatározókkal fejezik ki, ha szükséges egyértelműsíteni.
  • Het tempus /tɛmpus/ (Latijns voor "tijd"; meervoud: tempora /tɛmpɔra/) geeft aan in welke tijd (in welke tijdfase) uit het oogpunt van de spreker (of schrijver) een gebeurtenis (= de propositie) plaatsvindt. Tijdstappen zijn (naast de wijs) een fundamentele categorie van de grammatica van de werkwoorden. Tempora zijn taalkundige middelen, die tijdrelaties uitdrukken.Het tempus wordt door morfologische identificatie van de stam van een werkwoordstam (vervoeging) of door vervoeging van het werkwoord zijn gerealiseerd, dat wil zeggen door samengestelde vervoegingen gevormd. Ook bijvoorbeeld door een nul-flexie met behulp van bijwoorden of context.Een andere grammaticale categorie van het werkwoord is het aspect. Het verschil met het tempus is dat het aspect de mate van voltooiing van een handeling aangeeft, onafhankelijk van hun absolute temporele context. Zie ook aspectualiteit. Verdere verbale grammaticale categorieën zijn de diathese, de modaliteit en de actie.
  • 時制(じせい)、時称(じしょう)、あるいはテンス(英語: tense)とは、発話の中で規定される言語学的な時間を示す文法範疇である。一般に動詞の標識として現れる。日本語では、非過去の「ル」と過去の「タ」で表される。
  • Kala dalam linguistik adalah pembedaan bentuk verba untuk menyatakan perbedaan waktu atau jangka perbuatan atau keadaan. Secara umum, kala terdiri atas kala lampau, kala kini, dan kala akan datang. Bersama dengan aspek, modus, dan bentuk medial, kala merupakan salah satu unsur pembentuk ucapan.
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 153873 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 2552 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 19 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 103929336 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le temps est un trait grammatical permettant de situer un fait (qui peut être un état ou une action, parfois appelé procès) dans l'axe du temps de l'énonciation par rapport à trois jalons : passé, présent, futur, lesquels peuvent ensuite être sous-divisés.
  • Време e морфологична категория, която изразява отношението на действието, изразено чрез глагола, към момента на изказването. Глаголните времена могат да бъдат разделени на 3 групи — минали, сегашни и бъдещи.
  • Az igeidő (latinul tempus) alaktani kategória, amellyel a nyelvek a cselekvés, történés, állapot idejét fejezik ki a közlés idejéhez viszonyítva. Ha az esemény ideje megelőzi a közlés idejét, múlt időről, ha követi, jövő időről beszélünk, ha pedig az esemény a közlés időpontjában is folyamatban van, jelen időről beszélünk.Bizonyos nyelvekben (elsősorban az izoláló nyelvek közt, például a kínaiban) az időt nem jelzik az igén, csak időhatározókkal fejezik ki, ha szükséges egyértelműsíteni.
  • 時制(じせい)、時称(じしょう)、あるいはテンス(英語: tense)とは、発話の中で規定される言語学的な時間を示す文法範疇である。一般に動詞の標識として現れる。日本語では、非過去の「ル」と過去の「タ」で表される。
  • Kala dalam linguistik adalah pembedaan bentuk verba untuk menyatakan perbedaan waktu atau jangka perbuatan atau keadaan. Secara umum, kala terdiri atas kala lampau, kala kini, dan kala akan datang. Bersama dengan aspek, modus, dan bentuk medial, kala merupakan salah satu unsur pembentuk ucapan.
  • Вре́мя — грамматическая категория глагола, выражающая отношение времени описываемой в речи ситуации к моменту произнесения высказывания (то есть к моменту речи или отрезку времени, который в языке обозначается словом «сейчас»), который принимается за точку отсчета (абсолютное время) или отношение времени к другой относительной временной точке отсчета (относительное время).Ломоносов в Российской грамматике (1755) насчитывал 10 временных форм глагола (§ 268): 1 настоящее: трясу 6 прошлых: прошедшее неопределенное (ср.
  • In grammar, tense is a category that locates a situation in time, to indicate when the situation takes place. Tense is the grammaticalisation of time reference, often using three basic categories of "before now", i.e. the past; "now", i.e. the present; and "after now", i.e. the future. The "unmarked" reference for tense is the temporal distance from the time of utterance, the "here-and-now", this being absolute tense.
  • En gramática, el tiempo gramatical se refiere al tiempo referencial de una oración, y puede diferenciarse en dos tipos principales:a) el tiempo absoluto, que es medido desde el hablante y en relación con el momento de la enunciación; yb) el tiempo relativo, que se mide en relación con el ya mencionado tiempo absoluto.Los tiempos absolutos a su vez suelen separarse informalmente en tres momentos: pasado, presente y futuro.
  • Um tempo verbal é a categoria gramatical que diz respeito ao tempo. Toda língua é capaz de expressar inúmeras distinções de tempo: logo, amanhã, na próxima quarta-feira às duas da tarde, faz 137 anos, faz 138 anos. Ora, há línguas que constroem algumas dessas distinções de tempo como parte de sua gramática, e uma língua que assim o faz, tem a categoria tempo. A categoria gramatical de tempo é, pois, a gramaticalização do tempo.
  • Czas – kategoria językowa określająca w czasie czynność, zjawisko lub stan, o których mowa w zdaniu.Czas razem z trybem, aspektem, stroną i osobą są charakterystyczne dla czasownika zwłaszcza w językach indoeuropejskich.Czasu często nie daje się łatwo przełożyć z jednego języka na drugi. Mimo istnienia we wszystkich językach prostego czasu teraźniejszego, zakres jego użycia może podlegać znaczącym wahaniom, np.
  • Čas (tempus) v lingvistice znamená určitý tvar slovesa vyjadřující časové období, ve kterém daný děj probíhal/probíhá/bude probíhat. Většina časů je ohraničena současností. Řadí se mezi gramatické slovesné kategorie spolu s osobou, číslem, způsobem, rodem, videm, třídou a vzorem.V různých jazycích se mohou časy rozlišovat na aktuální (minulý, přítomný, budoucí) a relativní (např.
  • Il tempo, nel campo della linguistica, è una delle tre principali categorie grammaticali che compongono il sistema di coniugazione verbale (assieme a modo e aspetto). Accanto a queste tre categorie, vi sono anche la diatesi, la persona, il numero e il genere.Tale categoria indica il momento in cui l'azione espressa dal verbo viene collocata dal parlante, sia rispetto all'istante in cui viene prodotto l'enunciato (es.
  • Het tempus /tɛmpus/ (Latijns voor "tijd"; meervoud: tempora /tɛmpɔra/) geeft aan in welke tijd (in welke tijdfase) uit het oogpunt van de spreker (of schrijver) een gebeurtenis (= de propositie) plaatsvindt. Tijdstappen zijn (naast de wijs) een fundamentele categorie van de grammatica van de werkwoorden.
  • El temps verbal és una característica pròpia de moltes llengües per distingir esdeveniments presents, passats, futurs o imaginaris. D'altres llengües expressen el temps amb vocables propis o morfemes.
  • Das Tempus [ˈtɛmpʊs] (lateinisch für Zeit, Plural Tempora [ˈtɛmpɔra]) ist eine grammatische Kategorie, die – relativ zu einem wirklichen oder angenommenen Sprechzeitpunkt – die zeitliche Lage der Situation angibt, die vom Satz bezeichnet wird. Viele Sprachen unterscheiden als Tempora die Zeitstufen Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart, es existieren jedoch auch Systeme mit weniger oder mit mehr Unterscheidungen. Das Tempus erscheint meist als Flexionsform eines Verbs, die Zeitform.
rdfs:label
  • Temps (grammaire)
  • Czas (językoznawstwo)
  • Grammatical tense
  • Igeidő
  • Kala (linguistik)
  • Tempo (linguistica)
  • Tempo verbal
  • Temps verbal
  • Tempus
  • Tiempo gramatical
  • Werkwoordstijd
  • Čas (mluvnice)
  • Време (граматика)
  • Время (лингвистика)
  • 時制
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of