Le terme latin classique désigne la forme du latin qui était utilisé dans la Rome antique, dans sa littérature habituellement considérée comme « classique ». Son utilisation comprend l'âge d'or de la littérature latine, qui va du Ier siècle av. J.-C. au début du Ier siècle.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le terme latin classique désigne la forme du latin qui était utilisé dans la Rome antique, dans sa littérature habituellement considérée comme « classique ». Son utilisation comprend l'âge d'or de la littérature latine, qui va du Ier siècle av. J.-C. au début du Ier siècle. On l'a également étendu jusqu'au IIe siècle.Ce qui est de nos jours appelé le latin classique était, en fait, une forme très stylisée de la langue littéraire, construite sélectivement depuis le latin archaïque, duquel très peu d'œuvres ont survécu.Le latin classique diffère des formes précédentes du latin littéraire de plusieurs façons. Il est notamment différent de la langue utilisée par Caton l'Ancien, Plaute et, dans une certaine mesure, Lucrèce. Il diverge du latin archaïque en ce que les finales -os (nominatif singulier) et -om de la deuxième déclinaison deviennent -us et -um, et par quelques glissements sémantiques.Le latin parlé par le commun des habitants de l'Empire romain, en particulier à partir du IIe siècle, est appelé généralement latin vulgaire. Le latin vulgaire se distingue du latin classique par le vocabulaire et la grammaire et, à mesure du temps, également par la prononciation.
  • Klassisches Latein war eine hochstilisierte Literatursprache, welche sich eigenständig aus dem Altlateinischen entwickelte. Die früheste lateinische Literatur von Marcus Porcius Cato dem Älteren, Plautus und Lukrez unterscheidet sich davon. Klassisches Latein ist die Sprache der Bildungsbürger des römischen Reiches. Das vom Volk gesprochene Latein des römischen Reichs wird Vulgärlatein genannt (sermo vulgaris oder sermo plebeius). Typische Repräsentanten des klassischen Lateins sind z. B. Cicero oder auch (wenn auch einfacherer Stil) Caesar. Auch die Dichter Ovid und Vergil werden oft zu dieser Epoche dazugezählt. Vulgärlatein unterschied sich vom klassischen Latein zunehmend in der Grammatik und dem Vokabular. Mit der Zeit entwickelte sich auch die Aussprache auseinander.Bis zum ersten Jahrhundert nach Christus kann von einer gewissen sprachlichen Einheit des Lateinischen ausgegangen werden, welches sich erst mit dem Beginn des Kaiserreichs differenzierte, wobei die Zahl der allgemeingültigen Wortentsprechungen im klassischen und vulgärsprachlichen Latein schwindet. Im 1. Jahrhundert nach Christus kam die sprachliche Entwicklung des klassischen Lateins zum Stillstand. Die Formen und Wörter, die sich zuvor lebendig entwickelt hatten, wurden immer mehr unveränderlich, im Gegensatz zum Vulgärlatein, welches immer mehr Innovationen aufwies.Klassisches Latein kannte weder Unterscheidung zwischen Groß- und Kleinbuchstaben (Majuskeln und Minuskeln) noch irgendwelche Satzzeichen.
  • 고전 라틴어(latina classica)는 "고전적인" 라틴 문학으로 여겨진 고대 로마의 라틴어를 일컫는다. 시기상으로는 황금 시대(BC 1세기~AD 1세기)에서 백은 시대(AD 1~2세기)에 이른다. 오늘날 "고전 라틴어"라 부르는 것은 사실 지금은 거의 문헌이 남아있지 않은 초기 라틴어에서 선택적으로 뽑아내어 매우 정제되고 양식화된 문어이다. 고전 라틴어는 아티카 그리스어를 원형으로 초기 라틴어를 재구성한 산물이다. 고전 라틴어는 소 카토, 플라우투스 때론 루크레티우스가 쓰던 초기 라틴 문학과는 차이가 있다. 이것은 고대 라틴어에서 분화하여 라틴어 단어 제2곡용의 어미 -om와 -os(주격 단수)가 -um과 -us로 변했으며 몇몇 어휘의 의미도 변했다. (가령 forte는 "놀라운"이란 뜻에다 "열심히"란 뜻도 있다.)로마 제국의 일반 민중이 특히 AD 2세기부터 쓰던 구어를 민중 라틴어라 한다. 시간이 지나면서 민중 라틴어는 어휘, 문법, 발음면에서 고전 라틴어와 차이가 나게 된다.
  • Classical Latin is the modern term used to describe the form of the Latin language recognized as standard by writers of the late Roman Republic and the Roman Empire. In some later periods it was regarded as "good" Latin, with later versions being seen as debased or corrupt. The word "Latin" is now taken by default as meaning "Classical Latin", so that, for example, modern Latin text books describe classical Latin. Marcus Tullius Cicero and his contemporaries of the late republic, while using lingua Latina and sermo Latinus to mean the Latin language as opposed to the Greek or other languages, and sermo vulgaris or sermo vulgi to refer to the vernacular of the uneducated and less-educated masses, regarded the speech they valued most and in which they wrote as Latinitas, "Latinity", with the implication of good. Sometimes it is called sermo familiaris, "speech of the good families", sermo urbanus, "speech of the city" or rarely sermo nobilis, "noble speech", but mainly besides Latinitas it was Latine (adverb), "in good Latin", or Latinius (comparative degree of adjective), "good Latin."Latinitas was spoken as well as written. Moreover, it was the language taught by the schools. Prescriptive rules therefore applied to it, and where a special subject was concerned, such as poetry or rhetoric, additional rules applied as well. Now that the spoken Latinitas has become extinct (in favor of various other registers later in date) the rules of the, for the most part, polished (politus) texts may give the appearance of an artificial language, but Latinitas was a form of sermo, or spoken language and as such retains a spontaneity. No authors are noted for the type of rigidity evidenced by stylized art, except possibly the repetitious abbreviations and stock phrases of inscriptions.
  • Latin klasikoa Erromatar Inperioaren garaian literatura egiteko erabiltzen zuten latin mota zen, latin arruntaren aurrean.
  • 古典ラテン語(古典期ラテン語)とは、紀元前1世紀頃から紀元2世紀頃までの古代ローマ(共和政ローマ、ローマ帝国)で実際に使われていたラテン語。のちの中世、また現代において人々が学ぶラテン語とは、通常この古典ラテン語のことをいう。古典期においては、scriptio continua(スクリプティオー・コンティーヌア、続け書き)といって、分かち書きにする習慣がなかった(碑文などでは、小さな中黒のようなもので単語を区切った例もある)。また、大文字のみを用いた。古典期のアルファベットは下記の23文字である。キケロの時代までの古ラテン語では X までの21文字だったが、紀元の初めにギリシア語起源の外来語を表記するために Y と Z の2文字が使われるようになった。 A, B, C, D, E, F, G, H, I, K, L, M, N, O, P, Q, R, S, T, V, X, Y, Z (23文字)古典ラテン語では C および G はそれぞれ常に [k] および [g] であり、現代のロマンス諸語とは違って [s] や [tʃ], [ʒ], [dʒ] などのように発音されることはなかった。 Y を含めた六つの母音字は長短両方を表したが、ごく一時期を除き表記上の区別はされなかった。古典ラテン語のアクセントは、現代ロマンス諸語に見られるような強勢アクセントだけではなく、古典ギリシア語から伝えられたと思われる、現代日本語のようなピッチアクセント(高低アクセント)もあった。文法面では、古ラテン語の依格(処格、地格)は一部の地名などを除いて消滅し、呼格を含めれば六つの格が使用された。また以前の時代の語尾 -os や -om は、古典期には -us, -um となった。この時代の話し言葉(俗ラテン語)では、文末の -s は後ろに母音が続かない限り発音されない場合があった。また au は日常では ō と読まれた。このように古典期には、話し言葉と古風な特徴を残した書き言葉の乖離が起きていた。現在古典ラテン語と呼ばれるものはこの時期の書き言葉である。当時の代表的な作家としては、ユリウス・カエサル、キケロ、ウェルギリウス、オウィディウス、ホラティウスなどがいる。黄金期、白銀期として扱われている。
  • Klassiek Latijn is de taal die door de Romeinen gesproken werd in de Klassieke Oudheid. Het Latijn ('Latijns' is niet de correcte naam van deze taal) heeft verschillende verschijningsvormen gekend, waarvan klassiek Latijn er slechts één is. Oorspronkelijk was dit de taal van de Latijnen, maar door de groei en bloei van het Romeinse Rijk werd het Latijn de belangrijkste taal van het Middellandse Zeegebied, hoewel het Grieks die rol overnam in het oostelijke deel van het Romeinse Rijk.Zoals elke taal heeft het Latijn zich ontwikkeld, zolang het een levende taal was. Vóór 200 v.Chr. werd het Latijn vrij zelden geschreven, maar daarna ontwikkelde zich snel een rijke literaire traditie, aanvankelijk onder sterke invloed van de Griekse literatuur. De taal nam veel Griekse woorden over in de vorm van zowel leenwoorden en leenvertalingen.In de 1e eeuw v.Chr. raakte de geschreven taal gestandaardiseerd en deze zou sindsdien weinig meer veranderen. Dat is het klassiek Latijn zoals dat nog steeds wordt onderwezen. Daarnaast ontstonden verschillende dialecten in het uitgestrekte rijk, die door de eeuwen heen steeds meer van elkaar gingen verschillen. Samen worden deze dialecten vulgair Latijn genoemd. Omdat ze niet of nauwelijks op schrift werden gesteld is de kennis over het vulgair Latijn voornamelijk afgeleid uit de latere talen die eruit ontstonden.In de Middeleeuwen verdween klassiek Latijn als spreektaal, om vervangen te worden door de Romaanse talen, behalve in de Kerkelijke Staat rond Rome, in kloosters en in de wetenschap. Deze vorm van het Latijn evolueerde echter in het Kerklatijn. Pas in de Renaissance werd er weer meer aandacht geschonken aan de Latijnse literatuur uit de Klassieke Oudheid, waardoor er ook meer waardering ontstond voor klassiek Latijn, dat als lingua franca de taal van de wetenschap werd en tot op heden een belangrijke plaats inneemt in het taalonderwijs. Generaties gymnasiumleerlingen zijn opgegroeid met een (beperkte) kennis van klassiek Latijn.
  • Latim clássico (sermo urbanus, lit. "fala urbana") é o nome dado à variante do latim usada pelos antigos romanos naquela que é considerada a literatura latina "clássica". Seu uso perdurou por toda a chamada Era de Ouro da literatura latina (aproximadamente entre o século I a.C. e o século I d.C.), e possivelmente chegou até a Era de Prata (séculos I e II). Nesse período, coexistiam duas modalidades do latim: o sermo cultus (ou "língua culta") e o sermo vulgaris ("língua vulgar"); sendo o primeiro a modalidade utilizada na urbe e geralmente por pessoas escolarizadas e o segundo utilizado por camponeses, soldados e até por camadas superiores, mas no seio familiar. Ao latim clássico, também chamado de "latim literário", seguiu uma outra etapa chamada de "baixo latim" e o seu posterior declínio como língua imperial.Aquele que é conhecido como "latim clássico" nos dias de hoje era, na realidade, uma língua literária escrita de maneira altamente estilizada e polida, construída de maneira seletiva e intencional a partir do latim antigo (do qual restaram algumas poucas obras escritas). O latim clássico seria o produto desta reconstrução do latim antigo, e a influência dos modelos do grego ático. O latim clássico é diferente da primeira literatura latina, como a de Catão, o Velho, Plauto e, até certo ponto, Lucrécio, de diversas maneiras. Ele começou a divergir do latim antigo quando as antigas terminações da segunda declinação, -om e (nominativo singular) -os, passaram para as formas -um e -us, e algumas mudanças semânticas também ocorreram no léxico (por exemplo, forte não significava mais apenas "surpreendentemente", mas também "duro").O latim falado pelas camadas populares do Império Romano, especialmente a partir do século II, costuma ser chamado de latim vulgar; esta variante era diferente do latim clássico tanto em seu vocabulário quanto na sua gramática, e, à medida que o tempo foi passando, passou a ser diferente na sua pronúncia também.
  • El llatí clàssic és una llengua indoeuropea parlada en l'antiguitat a Roma i als territoris del seu Imperi, així com a l'alta edat mitjana als països de la Romània, fins al moment en què es produí el pas del llatí a les respectives llengües romàniques. Durant el Renaixement va ser la llengua emprada pels humanistes. És originari de la regió del Laci i procedia de l'indoeuropeu, per bé que va passar per diversos estadis intermedis abans d'arribar a la seua forma clàssica.Els escriptors llatins, i especialment Ciceró, sotmeteren la llengua a un procés tenaç d'elaboració literària. La creació del llatí clàssic o literari en va ser el resultat. L'afany de puritat i el rigor de les mateixes normes fan del llatí clàssic una llengua neta, severa i concisa.
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 1395073 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 16492 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 143 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 108473994 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:année
  • 1994 (xsd:integer)
  • 2009 (xsd:integer)
prop-fr:isbn
  • 90 (xsd:integer)
  • 978 (xsd:integer)
prop-fr:langue
  • en
  • fr
prop-fr:lireEnLigne
prop-fr:nom
  • Pierret
  • Weiss
prop-fr:pagesTotales
  • 247 (xsd:integer)
prop-fr:prénom
  • Jean-Marie
  • Michael
prop-fr:titre
  • Outline of the Historical and Comparative Grammar of Latin
  • Phonétique historique du français et notions de phonétique générale
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:éditeur
  • Beech Stave Press
  • Peeters
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le terme latin classique désigne la forme du latin qui était utilisé dans la Rome antique, dans sa littérature habituellement considérée comme « classique ». Son utilisation comprend l'âge d'or de la littérature latine, qui va du Ier siècle av. J.-C. au début du Ier siècle.
  • Latin klasikoa Erromatar Inperioaren garaian literatura egiteko erabiltzen zuten latin mota zen, latin arruntaren aurrean.
  • 古典ラテン語(古典期ラテン語)とは、紀元前1世紀頃から紀元2世紀頃までの古代ローマ(共和政ローマ、ローマ帝国)で実際に使われていたラテン語。のちの中世、また現代において人々が学ぶラテン語とは、通常この古典ラテン語のことをいう。古典期においては、scriptio continua(スクリプティオー・コンティーヌア、続け書き)といって、分かち書きにする習慣がなかった(碑文などでは、小さな中黒のようなもので単語を区切った例もある)。また、大文字のみを用いた。古典期のアルファベットは下記の23文字である。キケロの時代までの古ラテン語では X までの21文字だったが、紀元の初めにギリシア語起源の外来語を表記するために Y と Z の2文字が使われるようになった。 A, B, C, D, E, F, G, H, I, K, L, M, N, O, P, Q, R, S, T, V, X, Y, Z (23文字)古典ラテン語では C および G はそれぞれ常に [k] および [g] であり、現代のロマンス諸語とは違って [s] や [tʃ], [ʒ], [dʒ] などのように発音されることはなかった。 Y を含めた六つの母音字は長短両方を表したが、ごく一時期を除き表記上の区別はされなかった。古典ラテン語のアクセントは、現代ロマンス諸語に見られるような強勢アクセントだけではなく、古典ギリシア語から伝えられたと思われる、現代日本語のようなピッチアクセント(高低アクセント)もあった。文法面では、古ラテン語の依格(処格、地格)は一部の地名などを除いて消滅し、呼格を含めれば六つの格が使用された。また以前の時代の語尾 -os や -om は、古典期には -us, -um となった。この時代の話し言葉(俗ラテン語)では、文末の -s は後ろに母音が続かない限り発音されない場合があった。また au は日常では ō と読まれた。このように古典期には、話し言葉と古風な特徴を残した書き言葉の乖離が起きていた。現在古典ラテン語と呼ばれるものはこの時期の書き言葉である。当時の代表的な作家としては、ユリウス・カエサル、キケロ、ウェルギリウス、オウィディウス、ホラティウスなどがいる。黄金期、白銀期として扱われている。
  • 고전 라틴어(latina classica)는 "고전적인" 라틴 문학으로 여겨진 고대 로마의 라틴어를 일컫는다. 시기상으로는 황금 시대(BC 1세기~AD 1세기)에서 백은 시대(AD 1~2세기)에 이른다. 오늘날 "고전 라틴어"라 부르는 것은 사실 지금은 거의 문헌이 남아있지 않은 초기 라틴어에서 선택적으로 뽑아내어 매우 정제되고 양식화된 문어이다. 고전 라틴어는 아티카 그리스어를 원형으로 초기 라틴어를 재구성한 산물이다. 고전 라틴어는 소 카토, 플라우투스 때론 루크레티우스가 쓰던 초기 라틴 문학과는 차이가 있다. 이것은 고대 라틴어에서 분화하여 라틴어 단어 제2곡용의 어미 -om와 -os(주격 단수)가 -um과 -us로 변했으며 몇몇 어휘의 의미도 변했다. (가령 forte는 "놀라운"이란 뜻에다 "열심히"란 뜻도 있다.)로마 제국의 일반 민중이 특히 AD 2세기부터 쓰던 구어를 민중 라틴어라 한다.
  • Classical Latin is the modern term used to describe the form of the Latin language recognized as standard by writers of the late Roman Republic and the Roman Empire. In some later periods it was regarded as "good" Latin, with later versions being seen as debased or corrupt. The word "Latin" is now taken by default as meaning "Classical Latin", so that, for example, modern Latin text books describe classical Latin.
  • Klassiek Latijn is de taal die door de Romeinen gesproken werd in de Klassieke Oudheid. Het Latijn ('Latijns' is niet de correcte naam van deze taal) heeft verschillende verschijningsvormen gekend, waarvan klassiek Latijn er slechts één is.
  • Klassisches Latein war eine hochstilisierte Literatursprache, welche sich eigenständig aus dem Altlateinischen entwickelte. Die früheste lateinische Literatur von Marcus Porcius Cato dem Älteren, Plautus und Lukrez unterscheidet sich davon. Klassisches Latein ist die Sprache der Bildungsbürger des römischen Reiches. Das vom Volk gesprochene Latein des römischen Reichs wird Vulgärlatein genannt (sermo vulgaris oder sermo plebeius). Typische Repräsentanten des klassischen Lateins sind z. B.
  • El llatí clàssic és una llengua indoeuropea parlada en l'antiguitat a Roma i als territoris del seu Imperi, així com a l'alta edat mitjana als països de la Romània, fins al moment en què es produí el pas del llatí a les respectives llengües romàniques. Durant el Renaixement va ser la llengua emprada pels humanistes.
  • Latim clássico (sermo urbanus, lit. "fala urbana") é o nome dado à variante do latim usada pelos antigos romanos naquela que é considerada a literatura latina "clássica". Seu uso perdurou por toda a chamada Era de Ouro da literatura latina (aproximadamente entre o século I a.C. e o século I d.C.), e possivelmente chegou até a Era de Prata (séculos I e II).
rdfs:label
  • Latin classique
  • Classical Latin
  • Klassiek Latijn
  • Klassisches Latein
  • Latim clássico
  • Latin klasiko
  • Llatí clàssic
  • 古典ラテン語
  • 고전 라틴어
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:language of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:languefille of
is prop-fr:langues of
is foaf:primaryTopic of