Le néoconfucianisme est un courant philosophique qui prit son essor sous la dynastie Song et devint la version officielle du confucianisme depuis le XIVe siècle jusqu’au tout début du XXe siècle, malgré la concurrence du courant Hanxue à partir de la dynastie Qing. Le canon des Quatre Livres proposé par Zhu Xi, son principal promoteur, constituait la base des examens impériaux.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le néoconfucianisme est un courant philosophique qui prit son essor sous la dynastie Song et devint la version officielle du confucianisme depuis le XIVe siècle jusqu’au tout début du XXe siècle, malgré la concurrence du courant Hanxue à partir de la dynastie Qing. Le canon des Quatre Livres proposé par Zhu Xi, son principal promoteur, constituait la base des examens impériaux. Le néoconfucianisme pénétra au Vietnam, au Japon et en Corée, jouant un rôle particulièrement important dans ces deux derniers pays, où il reçut parfois une interprétation originale.Il est connu en Chine sous divers noms désignant ses multiples branches à différentes époques, dont les deux principales sont l’École du Principe (理學 pin. : Lǐxué) et l’École de l’Esprit (心學 pin. : Xinxué). Au XXe siècle, Feng Youlan 馮友蘭 (1895–1990) créa la Nouvelle École du principe Xin Lixue.Ses penseurs ont popularisé à partir des XVIe-XVIIe siècles le taijitu, représentation du concept de taiji du Livre des Mutations, parfois appelé en Occident « symbole taoïste ».
  • Der Neokonfuzianismus ist eine religiös-philosophische Lehre, die während der chinesischen Song-Dynastie entstand und deren Ursprünge im Konfuzianismus liegen, die jedoch auch starke Einflüsse aus Buddhismus und Daoismus aufweist. Der Neokonfuzianismus war ab der Song-Dynastie eine der beherrschenden und kulturell einflussreichen Geistesströmungen in China.In der chinesischen Sprache gibt es diesen Begriff nicht, dort wird diese Lehre z. B. Songxue (chinesisch 宋學 / 宋学, Pinyin sòngxué ‚Song-Lehre‘), Lixue (理學 / 理学, lǐxué ‚Lehre vom Prinzip‘) oder Xinli Xue (心理學 / 心理学, xīnlǐxué ‚Lehre vom Prinzip und vom Herzen‘) genannt. Auf Koreanisch wird der Neokonfuzianismus Seongrihak (성리학 性理學 [səŋrihak]) genannt.Die Begriffe, die bei den verschiedenen neokonfuzianischen Philosophen eine Rolle spielen, und im nachfolgenden erläutert werden, waren zwar alle schon in der älteren chinesischen Philosophie vorhanden, erfuhren aber im Neokonfuzianismus eine neue Gewichtung und Ausdeutung.
  • Neo-Confucianism (simplified Chinese: 宋明理学; traditional Chinese: 宋明理學; pinyin: Sòng-Míng Lǐxué often shortened to 理學) is a moral, ethical, and metaphysical Chinese philosophy influenced by Confucianism, and originated with Han Yu and Li Ao (772-841) in the Tang Dynasty, and became prominent during the Song and Ming dynasties. Neo-Confucianism was an attempt to create a more rationalist and secular form of Confucianism by rejecting superstitious and mystical elements of Daoism and Buddhism that had influenced Confucianism during and after the Han Dynasty. Although the Neo-Confucianists were critical of Daoism and Buddhism, the two did have an influence on the philosophy, and the Neo-Confucianists borrowed terms and concepts from both. However, unlike the Buddhists and Daoists, who saw metaphysics as a catalyst for spiritual development, religious enlightenment, and immortality, the Neo-Confucianists used metaphysics as a guide for developing a rationalist ethical philosophy.
  • El neoconfucianisme o daoxuejia (en xinès tradicional 道學, en pinyin dàoxué, "escola de l'estudi del Tao") designa un corrent del pensament xinès que es va desenvolupar principalment durant la dinastia Song (960-1279).El neoconfucianisme era essencialment una resposta dels confucianistes al domini dels taoistes i dels budistes. Els neoconfucianistes com Zhu Xi reconeixien que el sistema confucianista no incloïa un veritable sistema metafísic i el varen crear. Nombroses visions coexistien al si de la comunitat neoconfucianista però un sistema global acaba emergint, assemblant-se a la vegada al budisme i al daoisme. El neoconfucianisme ensenya que un principi presideix totes les coses de l'univers i afirma que el seu coneixement uneix l'home amb l'univers i el guia en les seves relacions personals, socials i polítiques.A part de la Xina, on va dominar fins a inicis del segle XX, quest corrent va influir de manera molt important tot el pensament de l'Àsia Oriental, especialment a Corea, al Japó i al Vietnam.
  • Da non confondere con il Nuovo Confucianesimo, un movimento nato nel XX secolo.Il neo-confucianesimo (caratteri tradizionali: 理學,pinyin: Lǐxué)/(caratteri tradizionali: 道學,pinyin: Dàoxué) è una forma di confucianesimo che si sviluppò principalmente durante la dinastia Song, ma che può essere fatta risalire fino ad Han Yu e Li Ao (772-841) nella dinastia Tang. Formò le basi della ortodossia confuciana nella dinastia Qing. Il neo-confucianesimo era una filosofia che cercò di unire certi elementi base del pensiero confuciano, taoista e buddista. Il più importante dei pensatori del neo-confucianesimo fu Zhu Xi (1130-1200).
  • Неоконфуцианство (кит. трад. 宋明理學, упр. 宋明理学, пиньинь: Sòng-Míng lǐxué) — западное название синкретической китайской философской системы, сформировавшейся в XI—XVI веках (со времён династии Сун до династии Мин, что отражено в китайском названии школы). Эта система стала синтезом основных интеллектуальных традиций, существовавших в Китае того времени. Она оказала сильное влияние на интеллектуальную жизнь Японии, Кореи и Вьетнама.Делая упор на конфуцианство, система неоконфуцианства интегрировала в себя элементы даосизма и буддизма.В конце правления династии Сун, в 1241 году, под названием «лисюэ» (理学) неоконфуцианство в чжусианской версии было положено в основу официальной идеологии.Неоконфуцианству посвящена отдельная глава в «Истории Сун», написанной под редакцией Тогто и Оуян Сюаня в правление династии Юань. В ней она снова выступает под названием Даосюэ.
  • Neo-Konfusianisme (Hanzi Sederhana: 宋明理学; Hanzi Tradisional: 宋明理學; pinyin: Song-Ming Lǐxué sering disingkat dengan 理學) adalah filosofi Cina etika dan metafisikal dipengaruhi oleh Konfusianisme, yang terutama dikembangkan selama Dinasti Song dan Dinasti Ming, tetapi yang dapat ditelusuri kembali ke Han Yu dan Li Ao (772-841) dalam Dinasti Tang.Neo-Konfusianisme merupakan upaya untuk menciptakan bentuk yang lebih rasionalis dan sekuler dari Konfusianisme dengan menolak unsur-unsur takhayul dan mistis dari Taoisme dan Buddha yang dipengaruhi Konfusianisme selama dan setelah Dinasti Han. Meskipun Neo-Konfusiusme secara kritis Taoisme dan Buddhisme, dua memang memiliki pengaruh pada filosofi, dan Neo-Konfusiusme meminjam istilah dan konsep dari keduanya. Namun, tidak seperti Buddha dan Taois, yang melihat metafisika sebagai katalis untuk pengembangan spiritual, pencerahan agama, dan keabadian, Neo-Konfusiusme digunakan metafisika sebagai panduan untuk mengembangkan filsafat etika rasionalis.
  • 宋明理学(そうみんりがく)は、またの名を道学(Daoism)という。中国の宋代・明代の儒学を代表するテーマが理であったことから名付けられた。清代の儒学者たちからは宋学(そうがく)と呼ばれた。欧米では、英語のNeo-Confucianismに代表されるように、「新儒学」と呼ばれる。
  • Neokonfucjanizm – termin używany w odniesieniu do rodzaju konfucjanizmu, który dominował w Chinach od czasów dynastii Song (960 - 1279) niemal do końca dynastii Qing (1644 - 1911), którego dokładny zakres jest jednak współcześnie przedmiotem kontrowersji.Termin "neokonfucjanizm" powstał wśród uczonych europejskich w celu wyróżnienia konfucjanizmu dominującego w Chinach od czasów dynastii Song. Początków neokonfucjanizmu szuka się wśród filozofów późnej epoki Tang, takich jak Han Yu (768 - 824) i Li Ao (zm. ok. 844), którzy postulowali powrót do "pierwotnego" konfucjanizmu, nieskażonego przez wpływy taoizmu i buddyzmu. Dojrzałość neokonfucjanizm osiągnął w epoce Song, kiedy ukształtowały się jego dwie główne szkoły - szkoła zasad i szkoła umysłu. Najważniejszymi przedstawicielami pierwszej byli Cheng Yi (1033 - 1107) i Zhu Xi (1130 - 1200), zaś drugiej Lu Jiuyuan (1139 - 1193) i Wang Yangming (1472 - 1529). Zgodnie z nauczaniem szkoły zasad wszystkie rzeczy we wszechświecie składają się z zasady (li) i siły materialnej (qi), ponad którymi istnieje Najwyższa Granica złożona z sumy wszystkich zasad we wszechświecie. Człowiek dzięki samodoskonaleniu się, polegającemu w szczególności na studiowaniu konfucjańskich klasyków, powinien stopniowo dążyć do oczyszczenia swojego li z naleciałości qi i uświadomić sobie że jego właściwa tożsamość jest identyczna z tożsamością wszechświata, w ten sposób wyzbywając się egoizmu. Doktryna szkoły zasad wywarła trudny do przecenienia wpływ na chińską cywilizację, ponieważ od roku 1313 filozofia Zhu Xi stanowiła bazę dla egzaminów urzędniczych w Chinach, aż do ich zniesienia w roku 1905, i tym samym była podstawą oficjalnej ideologii państwa. Przedstawiciele szkoły umysłu uważali, że ludzki umysł od początku jest czysty i tożsamy z zasadą, stąd w naszym życiu powinniśmy polegać raczej na posiadanej przez nas władzy moralnej intuicji, niż na studiowaniu klasyków, którzy są co najwyżej tej intuicji ucieleśnieniem. W szczególności Wang Yangming kładł nacisk na fakt, że doskonałość moralną można zdobyć jedynie poprzez praktykowanie cnót, nie zaś poprzez intelektualne studia. Uczeni epoki Qing winili wcześniejszych neokonfucjanistów o upadek dynastii Ming i za pomocą szczegółowych studiów filologicznych wykazywali, że ich interpretacja klasyków jest nieuzasadniona oraz wbrew ich własnym twierdzeniom wynika z wpływu idei buddyjskich i taoistycznych.
  • Neokonfucianismus (zjednodušená čínština: 宋明理学; tradiční čínština: 宋明理學; pinyin: songmingLǐxué, často zkráceno na 理學, li-süe, doslova „učení o li“) je termín používaný pro různorodé proudy konfucianismu, které se ve snaze o obrodu konfuciánské filosofie formovaly od poloviny 9. století. V první fázi dosáhly tyto snahy vrcholu v 11. století za dob Severních Sungů v podobě učení Ču Siho. Ču Siho škole konkuruje především škola Wang Jang-minga z dob dynastie Ming a škola Tai Čena z mandžuských dob.
  • Neokonfüçyüsçülük, Song Hânedanlığı zamânında oluşup kökeni Konfüçyüsçülük'te olan, fakat aynı zamanda Daoizm ve Budizm'den de etkilenmiş dînî ve felsefî bir akımdır. Neokonfüçyüsçülük, Song Hânedanlığı kurulduğundan beri Çin'e hâkim olmuş en etkin düşünsel akımlardan biridir. Çince'de bu kavram, bu şekliyle mevcut değildir. Onun yerine Songxue (Çince: 宋學; pinyin: sòngxué; düz olarak "Song öğretisi"), Lixue (Çince: 理學; pinyin: lǐxué; düz olarak "temel öğreti") veyâ Xinli Xue (Çince: 心理學; pinyin: xīnlǐxué; düz olarak "temelin ve kâlbin öğretisi") diye bilinir. Değişik Neokonfüçyüsçü filozoflarda önemi olup aşağıda açıklanacak olan kavramların bütünü, daha eski olan Çin felsefesi'nde de mevcuttu. Ancak Neokonfüçyüsçülük'te bu kavramlara yeni bir ağırlık ve yorum verilmiştir.
  • O neoconfucionismo (chinês tradicional: 宋明理學, chinês simplificado: 宋明理学, pinyin: Song-Ming Lǐxué por vezes abreviado 理學) é uma filosofia ética e metafísica chinesa influenciada por Confúcio, que foi primeiramente desenvolvida durante a Dinastia Song e Ming, mas que pode ser referenciada até Han Yu e Li Ao (772-841) na Dinastia Tang. O neoconfucionismo foi uma tentativa para criar uma forma mais racionalista e secular de confucionismo, rejeitando elementos místicos e supersticiosos do budismo e taoismo, que influenciou o confucionismo durante e depois da Dinastia Han.Apesar de os neoconfucionistas serem críticos da taoismo e budismo, estes dois sistemas tiveram uma influência na sua filosofia, emprestando conceitos e termos. No entanto, ao contrário dos budismo e taoismo, que viam a metafísica como catalizador do desenvolvimento espiritual, esclarecimento religioso e imortalidade, o neoconfucionismo usavam a metafísica como guia para desenvolver uma filosofia ética racionalista.== Referências ==
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 264820 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 8939 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 97 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 108379478 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le néoconfucianisme est un courant philosophique qui prit son essor sous la dynastie Song et devint la version officielle du confucianisme depuis le XIVe siècle jusqu’au tout début du XXe siècle, malgré la concurrence du courant Hanxue à partir de la dynastie Qing. Le canon des Quatre Livres proposé par Zhu Xi, son principal promoteur, constituait la base des examens impériaux.
  • 宋明理学(そうみんりがく)は、またの名を道学(Daoism)という。中国の宋代・明代の儒学を代表するテーマが理であったことから名付けられた。清代の儒学者たちからは宋学(そうがく)と呼ばれた。欧米では、英語のNeo-Confucianismに代表されるように、「新儒学」と呼ばれる。
  • Neokonfucianismus (zjednodušená čínština: 宋明理学; tradiční čínština: 宋明理學; pinyin: songmingLǐxué, často zkráceno na 理學, li-süe, doslova „učení o li“) je termín používaný pro různorodé proudy konfucianismu, které se ve snaze o obrodu konfuciánské filosofie formovaly od poloviny 9. století. V první fázi dosáhly tyto snahy vrcholu v 11. století za dob Severních Sungů v podobě učení Ču Siho. Ču Siho škole konkuruje především škola Wang Jang-minga z dob dynastie Ming a škola Tai Čena z mandžuských dob.
  • Neokonfüçyüsçülük, Song Hânedanlığı zamânında oluşup kökeni Konfüçyüsçülük'te olan, fakat aynı zamanda Daoizm ve Budizm'den de etkilenmiş dînî ve felsefî bir akımdır. Neokonfüçyüsçülük, Song Hânedanlığı kurulduğundan beri Çin'e hâkim olmuş en etkin düşünsel akımlardan biridir. Çince'de bu kavram, bu şekliyle mevcut değildir.
  • Der Neokonfuzianismus ist eine religiös-philosophische Lehre, die während der chinesischen Song-Dynastie entstand und deren Ursprünge im Konfuzianismus liegen, die jedoch auch starke Einflüsse aus Buddhismus und Daoismus aufweist. Der Neokonfuzianismus war ab der Song-Dynastie eine der beherrschenden und kulturell einflussreichen Geistesströmungen in China.In der chinesischen Sprache gibt es diesen Begriff nicht, dort wird diese Lehre z. B.
  • Neokonfucjanizm – termin używany w odniesieniu do rodzaju konfucjanizmu, który dominował w Chinach od czasów dynastii Song (960 - 1279) niemal do końca dynastii Qing (1644 - 1911), którego dokładny zakres jest jednak współcześnie przedmiotem kontrowersji.Termin "neokonfucjanizm" powstał wśród uczonych europejskich w celu wyróżnienia konfucjanizmu dominującego w Chinach od czasów dynastii Song.
  • Neo-Confucianism (simplified Chinese: 宋明理学; traditional Chinese: 宋明理學; pinyin: Sòng-Míng Lǐxué often shortened to 理學) is a moral, ethical, and metaphysical Chinese philosophy influenced by Confucianism, and originated with Han Yu and Li Ao (772-841) in the Tang Dynasty, and became prominent during the Song and Ming dynasties.
  • Неоконфуцианство (кит. трад. 宋明理學, упр. 宋明理学, пиньинь: Sòng-Míng lǐxué) — западное название синкретической китайской философской системы, сформировавшейся в XI—XVI веках (со времён династии Сун до династии Мин, что отражено в китайском названии школы). Эта система стала синтезом основных интеллектуальных традиций, существовавших в Китае того времени.
  • Da non confondere con il Nuovo Confucianesimo, un movimento nato nel XX secolo.Il neo-confucianesimo (caratteri tradizionali: 理學,pinyin: Lǐxué)/(caratteri tradizionali: 道學,pinyin: Dàoxué) è una forma di confucianesimo che si sviluppò principalmente durante la dinastia Song, ma che può essere fatta risalire fino ad Han Yu e Li Ao (772-841) nella dinastia Tang. Formò le basi della ortodossia confuciana nella dinastia Qing.
  • El neoconfucianisme o daoxuejia (en xinès tradicional 道學, en pinyin dàoxué, "escola de l'estudi del Tao") designa un corrent del pensament xinès que es va desenvolupar principalment durant la dinastia Song (960-1279).El neoconfucianisme era essencialment una resposta dels confucianistes al domini dels taoistes i dels budistes. Els neoconfucianistes com Zhu Xi reconeixien que el sistema confucianista no incloïa un veritable sistema metafísic i el varen crear.
  • O neoconfucionismo (chinês tradicional: 宋明理學, chinês simplificado: 宋明理学, pinyin: Song-Ming Lǐxué por vezes abreviado 理學) é uma filosofia ética e metafísica chinesa influenciada por Confúcio, que foi primeiramente desenvolvida durante a Dinastia Song e Ming, mas que pode ser referenciada até Han Yu e Li Ao (772-841) na Dinastia Tang.
  • Neo-Konfusianisme (Hanzi Sederhana: 宋明理学; Hanzi Tradisional: 宋明理學; pinyin: Song-Ming Lǐxué sering disingkat dengan 理學) adalah filosofi Cina etika dan metafisikal dipengaruhi oleh Konfusianisme, yang terutama dikembangkan selama Dinasti Song dan Dinasti Ming, tetapi yang dapat ditelusuri kembali ke Han Yu dan Li Ao (772-841) dalam Dinasti Tang.Neo-Konfusianisme merupakan upaya untuk menciptakan bentuk yang lebih rasionalis dan sekuler dari Konfusianisme dengan menolak unsur-unsur takhayul dan mistis dari Taoisme dan Buddha yang dipengaruhi Konfusianisme selama dan setelah Dinasti Han.
rdfs:label
  • Néoconfucianisme
  • Neo-Confucianism
  • Neo-Konfusianisme
  • Neo-confucianesimo
  • Neoconfucianisme
  • Neoconfucianismo
  • Neoconfucionismo
  • Neokonfucianismus
  • Neokonfucjanizm
  • Neokonfuzianismus
  • Neokonfüçyüsçülük
  • Неоконфуцианство
  • 宋明理学
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:period of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:époque of
is foaf:primaryTopic of