Dans la littérature grecque, une ode, du grec ὠδή (chant), est un poème lyrique en strophes, accompagné de musique. Par extension, une ode est un poème célébrant un personnage ou un événement : un vainqueur des Jeux olympiques, par exemple.Une ode peut aussi être triste, relatant un amour perdu ou un simple désespoir face à un monde en détresse. C’est un genre élevé, l’équivalent poétique de l’épopée.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Dans la littérature grecque, une ode, du grec ὠδή (chant), est un poème lyrique en strophes, accompagné de musique. Par extension, une ode est un poème célébrant un personnage ou un événement : un vainqueur des Jeux olympiques, par exemple.Une ode peut aussi être triste, relatant un amour perdu ou un simple désespoir face à un monde en détresse. C’est un genre élevé, l’équivalent poétique de l’épopée.
  • Az óda fennkölt, magasztos tárgyú, gyakran bonyolult ritmikájú és felépítésű lírai műfaj. Emelkedett hangvétel, feszült érzelmi állapot jellemzi.Tárgya sokféle lehet: istenség, természet, haza, művészet, igazság, barátság, szerelem, életöröm, hírnév.Költői nyelve többnyire kedélyes, patetikus.Az elnevezés a görög ódé (ᾠδή - ének) – szóból származik; a pengetős hangszerrel kísért énekeket nevezték így.Már az ókorban több műfaji változata alakult ki. Ma már inkább gyűjtőnévként használatos – ez az ókori típusok jellegzetes költői formáit is felöleli, s bizonyos rokon műfajokkal (himnusszal, rapszódiával, zsoltárral) együtt tágabb műfaji csoportot alkot. Az egyes nemzeti irodalmakra a műfajnak mind a görög, mind a latin változata, mind pedig a héber zsoltárköltészet hatással volt. A 19. századtól az ódai elemek más műfajok elemeivel bővülhettek, a műfaj formailag is kötetlenebbé vált. A modern ódákban az ünnepélyesség is, a gondolatiság is háttérbe szorulhat.Fogalma: fenséges tárgyat vagy magasztos eszmét ünnepélyes hangon megéneklő lírai költemény.
  • Een ode (Oud Grieks: ὠδὴ = zang) is een lofdicht of lofzang, gewijd aan een persoon of zaak. Het karakter is vaak zeer lovend en hoogdravend, de betrokkene kan geen kwaad doen.Behalve gedicht kan de ode ook een muziekstuk zijn. Maar niet alle lofzangen zijn gezongen.Is het onderwerp religieus van aard, dan spreekt men van een hymne of van een dithyrambe. Een proza lofrede, niet op rijm, noemt men wel een eloge of elogium.Voorbeelden zijn: Ode aan Napoleon (Bilderdijk) Gebed aan het socialisme (Henriette Roland Holst) Ode aan Den Haag (Gerrit Achterberg) Ode an die Freude (Ludwig van Beethoven, tekst: Friedrich von Schiller)In de retoriek is een panegyricus een lofspraak, net als de laudatio.
  • О́да — жанр лирики, представляющий собою торжественное стихотворение, посвященное какому-либо событию или герою, или отдельное произведение такого жанра.
  • L'ode (dal greco ᾠδή, pronuncia odé, "canto", dal verbo ᾄδω, "cantare") è un componimento lirico che può essere di contenuto amoroso, civile, patriottico o morale legato a una base musicale e presenta una struttura metrica notevolmente complessa e varia. Spesso il termine indica un qualsiasi componimento lirico.
  • Ode atau oda adalah puisi lirik berisikan semangat pujaan dalam nada agung dan tema serius. Ode berasal dari kata Yunani yang berarti nyanyian, karena puisi ini biasanya dinyanyikan dalam paduan suara sambil menari dalam drama-drama Yunani Kuno. Puisi ode diciptakan penyairnya dengan gaya panjang lebar, bahasa yang tertib, tulus, imajinatif, dan intelektual. Sasaran pujaan dalam ode biasanya pahlawan atau tokoh besar suatu bangsa. Ada tiga macam bentuk ode: Pindaric, Horatian, dan irregular
  • Oda – utwór liryczny, który charakteryzuje się wzniosłością tematu i stylu, sławi ideę, wydarzenie lub czas. Zwykle cechuje ją także zbiorowy podmiot wypowiedzi. Należała do najpopularniejszych form poezji klasycznej.W Starożytnej Grecji i w starożytnym Rzymie oda była w przeciwieństwie do hymnu utworem o tematyce świeckiej, wychwalającym np. miasta, ludzi lub pewne pojęcia abstrakcyjne. Charakteryzuje się zawartością elementów pochwalnych, patosem, śpiewnością i melodyjnością. Zrytmizowanie osiągnięte jest za pomocą regularności wersyfikacyjnej i stałego miejsca średniówki.Wzorcowym przykładem są tzw. Ody olimpijskie greckiego poety Pindara z przełomu VI i V w. p.n.e., na nowo spopularyzowane w renesansie. Stanowiły one przykład liryki chóralnej, zbiorowej. Poświęcone były zwycięzcom igrzysk sportowych, wychwalały ich wyczyny oraz miasta, z których się wywodzili.Odami nazywano także pieśni Horacego posiadające charakter liryki indywidualnej. Określano je jako odmienny typ ody, tzw. solowej, w odróżnieniu od pindarowskiego typu ody chóralnej. Jednak wydaje się, że nazywanie pieśni Horacego odami miało charakter wartościujący, gdyż w mniemaniu teoretyków gatunek ten uważano za najdoskonalszy i najbardziej ceniony.W literaturze polskiej do najważniejszych twórców ód należeli: Jan Kochanowski i Szymon Szymonowic w okresie renesansu, Kajetan Koźmian, Ludwik Osiński i Franciszek Wężyk w okresie klasycyzmu. W okresie klasycyzmu, zwłaszcza klasycyzmu warszawskiego, oda należała do ulubionych gatunków literackich w literaturze polskiej. Ze względu na luźną kompozycję nie przestała być uprawiana także w literaturze polskiej okresu romantyzmu – z klasycystycznych założeń wyrastała np. Oda do młodości Adama Mickiewicza napisana w 1820. Z kolei Oda do wolności Juliusza Słowackiego to próba historiozoficznej interpretacji dziejów ludzkości i przykład sporadycznego sięgania po gatunek ody przez poetów romantycznych w czasie powstania listopadowego.
  • L'oda és una composició lírica en vers de caire elevat, destinada a lloar un personatge, un lloc o una idea. Va néixer a Grècia i estava pensada per a ser cantada o recitada per un cor. L'oda clàssica té tres parts: estrofa, antístrofa i conclusió o èpoda.Odes com les de Bonaventura Carles Aribau - Oda a la pàtria (1833) -, o Jacint Verdaguer - Oda a Barcelona (1833) -, o l'oda de Joan Maragall - Oda a Espanya (1898) - mantenen encara el to de cant emotiu utilitzat pels grecs i llatins des dels seus inicis, però perden ja la forma de gènere clàssic.Modernament, es concep com a oda qualsevol poema líric laudatori, independentment de la seva forma.
  • La oda es un subgénero lírico y una composición poética de tono elevado o cantado, que trata asuntos diversos entre los que se recoge una reflexión del poeta. Según el tema que se cante, puede ser religiosa, heroica, filosófica, amorosa. En general se aplica a todo poema destinado a ser cantado. Se utiliza también para hacer alabanzas a cualidades que poseen personas u objetos que el poeta quiere destacar positivamente.Antiguamente se cantaba con el acompañamiento de un instrumento musical. En la Antigua Grecia donde tiene sus principios, existían dos tipos de odas: las corales y las cantadas por una sola voz (monodia). Píndaro compuso odas a los dioses, héroes y atletas. Las de Alceo de Mitilene celebraban las virtudes militares y a los guerreros y las de Safo, a los amantes y el amor; Anacreonte se sirvió de ellas para aplaudir los placeres de la mesa y del amor. Entre los latinos se desarrolló un estilo particular, en el que descolló Horacio, basado en una mezcla de los estilos de Anacreonte y Píndaro.[cita requerida]En la poesía castellana cultivaron este género Fray Luis de León, Garcilaso de la Vega, Herrera, Quintana, Cienfuegos, Juan Nicasio Gallego, Espronceda, etc. y en la poesía catalana es célebre la Oda a la nació catalana, de Bonaventura Carles Aribau.Son famosas a su vez las odas de Ronsard, Víctor Hugo y Théodore de Banville en Francia, Abraham Cowley y John Gay en Inglaterra, Klopstock en Alemania, Manzoni y Bernardo Tasso en Italia; en Chile, las Odas Elementales de Pablo Neruda proyectan una renovación del género para toda la literatura.
  • Ode é uma composição poética que surgiu na Grécia Antiga, e era cantada e acompanhada pela lira, ou simplesmente liricos. Ode, em grego, significa canto.Ela se divide em estrofes semelhantes entre si, tanto pelo número como pela medida dos versos, geralmente de quatro versos ou dividida em três partes recorrentes quando coral. Os poetas gregos Alceu, Safo e Anacreonte escreveram odes.Já em Roma, onde era chamada mais comumente de carmem, teve cultores como Catulo e Horácio. No século XIX teve vasta produção na Itália, com Gabriele d'Annunzio; na França, com Victor Hugo; na Espanha, com Manuel José Quintana entre outros.No dicionário Houaiss da língua portuguesa temos:entre os antigos gregos, poema lírico destinado ao canto.poema lírico composto de estrofes de versa igual, sempre de tom alegre e entusiásticoPoema lírico de forma complexa e variável, a ode caracteriza-se pelo tom elevado e sublime com que trata determinado assunto. As literaturas ocidentais modernas aproveitaram sobretudo, do ponto de vista da forma, a ode composta por três unidades estróficas, correspondentes, no desenvolvimento da ideia do poema, à estrofe, à antístrofe (cantada pelo coro, originalmente) e ao epodo (conclusão do poema). A ode comportava uma série de esquemas métricos e rítmicos, de acordo com os quais era classificada. Na música, as odes modernas são compostas mais para solistas e coro orquestra. Foi empregada por autores como Haendel, Henry Purcell e Beethoven, que utilizou a Ode à alegria, texto de Schiller, na sua 9° Sinfonia.Também na literatura portuguesa houve escritores e poetas que aderiram a esta forma de escrita tais como Camões, Correia Garção, Cruz e Silva, Fernando Pessoa e, atualmente, Miguel Torga.
  • Одата (от гръцки "оде" - песен) е жанр на лирическата поезия с възторжени чувства на възхвала на героични събития и подвизи на велики личности. В античността ода се е наричало всяко стихотворение, изпълнявано в хор. По-късно с думата се означава предимно лирическа хороводна песен с тържествен, приповдигнат, морализаторски характер (особено песните на Пиндар от IV в. пр. Хр.; на Хораций и Овидий от I в. пр.Хр.). Античните оди биват три вида: хвалебствени, оплаквателни и танцови. През епохата на класицизма одата процъфтява, отнесена към "висшите" жанрове, възпяваща велики личности и събития. Макар и със съществени изменения, одата е характерна и за епохата на романтизма. Поетите-романтици възпяват природната красота, хуманистичните идеали, свободолюбието (Александър Пушкин, Гьоте, Фридрих Шилер). В българската литература най-значими постижения бележат: Иван Вазов ("Епопея на забравените"), Димитър Попски ("Ода на Софроний Врачански").
  • 頌歌(しょうか)(オード、ode, 古代ギリシア語:ὠδή、または頌詩(しょうし)、賦(ふ))は壮麗で手の込んだ抒情詩(韻律)の形式。古典的な頌歌は、ストロペー、アンティストロペー、エポードスの3つの部分から構成される。また、homostrophic odeや不規則な頌歌(irregular ode)といった異なる形式も存在する。
  • Ode (from Ancient Greek: ᾠδή ōidē) is a type of lyrical stanza. A classic ode is structured in three major parts: the strophe, the antistrophe, and the epode. Different forms such as the homostrophic ode and the irregular ode also exist. It is an elaborately structured poem praising or glorifying an event or individual, describing nature intellectually as well as emotionally.Greek odes were originally poetic pieces accompanied by symphonic orchestras. As time passed on, they gradually became known as personal lyrical compositions whether sung (with or without musical instruments) or merely recited (always with accompaniment). The primary instruments used were the aulos and the lyre (the latter of which was the most revered instrument to the Ancient Greeks). The written ode, as it was practiced by the Romans, returned to the/LE2 lyrical form of the Lesbian lyricists.There are three typical forms of odes: the Pindaric, Horatian, and irregular. Pindaric odes follow the form and style of Pindar. Horatian odes follow conventions of Horace; the odes of Horace deliberately imitated the Greek lyricists such as Alcaeus and Anacreon. Odes by Catullus, as well as other poetry of Catullus, was particularly inspired by Sappho. Irregular odes are rhyming, but they do not employ the three-part form of the Pindaric ode nor the two- or four-line stanza of the Horatian ode.
  • Die Ode (von altgriechisch ᾠδή ōdḗ, „Lied“, „Gesang“) ist eine Gedichtform, die sich durch besonders feierlichen und erhabenen Stil auszeichnet.
  • Oda (antzinako grezierako ωδή, odé, kantua) hitz neurtuan eginiko konposaketa lirikoa da, hedadura ertainekoa (modu klasikoan, 15 soneto) eta gai noble eta goraipamenezkoa.Antzina, musika tresna baten laguntzarekin kantatzen zen. Antzinako Grezian, bertan baitu odak bere jatorria, bi oda mota zeuden: koralak eta ahots bakarrak kantatutakoak (monodia).Lirikako olerki konposaketa, non zerbait edo norbaitenganako gorespenezko miresmena adierazten den. Kantatzen den gaiaren arabera, sakratua, heroikoa, filosofikoa edo maitasunezkoa izan daiteke. Orokorrean, oda izena, kantatzeko egina den olerki orori ematen zaio. Adibide bat, Friedrich Schillerren Oda Poztasunari da.Pindaro, Bernardo Tasso, Garcilaso de la Vega, José Martí, Pablo Neruda eta beste egile mordo batek, genero hau erabili izan dute euren olerkietan.
  • Óda je oslavná lyrická báseň nebo hudební skladba stejného zaměření. Jako první byl tento útvar použit ve starověké poezii a měl svou pevnou strukturu. Byl složen ze tří částí: strofy, antistrofy a epody. Óda oslavuje hrdinu, předmět, osobu, vlast, moudrost, lásku atd. V hudbě se óda objevuje v 16. století, svého nejčastějšího užití doznává v době baroka, především u Henryho Purcella. Najdeme jí i u skladatelů klasicismu – nejznámější je Óda na radost, součást Beethovenovy deváté symfonie. Ani ve 20. století nezmizela z hudební scény - např. Byronovu Ódu na Napoleona zhudebnil skladatel Arnold Schoenberg.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 67143 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 3455 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 37 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 109385966 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Dans la littérature grecque, une ode, du grec ὠδή (chant), est un poème lyrique en strophes, accompagné de musique. Par extension, une ode est un poème célébrant un personnage ou un événement : un vainqueur des Jeux olympiques, par exemple.Une ode peut aussi être triste, relatant un amour perdu ou un simple désespoir face à un monde en détresse. C’est un genre élevé, l’équivalent poétique de l’épopée.
  • О́да — жанр лирики, представляющий собою торжественное стихотворение, посвященное какому-либо событию или герою, или отдельное произведение такого жанра.
  • L'ode (dal greco ᾠδή, pronuncia odé, "canto", dal verbo ᾄδω, "cantare") è un componimento lirico che può essere di contenuto amoroso, civile, patriottico o morale legato a una base musicale e presenta una struttura metrica notevolmente complessa e varia. Spesso il termine indica un qualsiasi componimento lirico.
  • Ode atau oda adalah puisi lirik berisikan semangat pujaan dalam nada agung dan tema serius. Ode berasal dari kata Yunani yang berarti nyanyian, karena puisi ini biasanya dinyanyikan dalam paduan suara sambil menari dalam drama-drama Yunani Kuno. Puisi ode diciptakan penyairnya dengan gaya panjang lebar, bahasa yang tertib, tulus, imajinatif, dan intelektual. Sasaran pujaan dalam ode biasanya pahlawan atau tokoh besar suatu bangsa. Ada tiga macam bentuk ode: Pindaric, Horatian, dan irregular
  • 頌歌(しょうか)(オード、ode, 古代ギリシア語:ὠδή、または頌詩(しょうし)、賦(ふ))は壮麗で手の込んだ抒情詩(韻律)の形式。古典的な頌歌は、ストロペー、アンティストロペー、エポードスの3つの部分から構成される。また、homostrophic odeや不規則な頌歌(irregular ode)といった異なる形式も存在する。
  • Die Ode (von altgriechisch ᾠδή ōdḗ, „Lied“, „Gesang“) ist eine Gedichtform, die sich durch besonders feierlichen und erhabenen Stil auszeichnet.
  • Az óda fennkölt, magasztos tárgyú, gyakran bonyolult ritmikájú és felépítésű lírai műfaj. Emelkedett hangvétel, feszült érzelmi állapot jellemzi.Tárgya sokféle lehet: istenség, természet, haza, művészet, igazság, barátság, szerelem, életöröm, hírnév.Költői nyelve többnyire kedélyes, patetikus.Az elnevezés a görög ódé (ᾠδή - ének) – szóból származik; a pengetős hangszerrel kísért énekeket nevezték így.Már az ókorban több műfaji változata alakult ki.
  • Oda – utwór liryczny, który charakteryzuje się wzniosłością tematu i stylu, sławi ideę, wydarzenie lub czas. Zwykle cechuje ją także zbiorowy podmiot wypowiedzi. Należała do najpopularniejszych form poezji klasycznej.W Starożytnej Grecji i w starożytnym Rzymie oda była w przeciwieństwie do hymnu utworem o tematyce świeckiej, wychwalającym np. miasta, ludzi lub pewne pojęcia abstrakcyjne. Charakteryzuje się zawartością elementów pochwalnych, patosem, śpiewnością i melodyjnością.
  • Одата (от гръцки "оде" - песен) е жанр на лирическата поезия с възторжени чувства на възхвала на героични събития и подвизи на велики личности. В античността ода се е наричало всяко стихотворение, изпълнявано в хор. По-късно с думата се означава предимно лирическа хороводна песен с тържествен, приповдигнат, морализаторски характер (особено песните на Пиндар от IV в. пр. Хр.; на Хораций и Овидий от I в. пр.Хр.). Античните оди биват три вида: хвалебствени, оплаквателни и танцови.
  • La oda es un subgénero lírico y una composición poética de tono elevado o cantado, que trata asuntos diversos entre los que se recoge una reflexión del poeta. Según el tema que se cante, puede ser religiosa, heroica, filosófica, amorosa. En general se aplica a todo poema destinado a ser cantado. Se utiliza también para hacer alabanzas a cualidades que poseen personas u objetos que el poeta quiere destacar positivamente.Antiguamente se cantaba con el acompañamiento de un instrumento musical.
  • Ode (from Ancient Greek: ᾠδή ōidē) is a type of lyrical stanza. A classic ode is structured in three major parts: the strophe, the antistrophe, and the epode. Different forms such as the homostrophic ode and the irregular ode also exist. It is an elaborately structured poem praising or glorifying an event or individual, describing nature intellectually as well as emotionally.Greek odes were originally poetic pieces accompanied by symphonic orchestras.
  • Een ode (Oud Grieks: ὠδὴ = zang) is een lofdicht of lofzang, gewijd aan een persoon of zaak. Het karakter is vaak zeer lovend en hoogdravend, de betrokkene kan geen kwaad doen.Behalve gedicht kan de ode ook een muziekstuk zijn. Maar niet alle lofzangen zijn gezongen.Is het onderwerp religieus van aard, dan spreekt men van een hymne of van een dithyrambe.
  • Ode é uma composição poética que surgiu na Grécia Antiga, e era cantada e acompanhada pela lira, ou simplesmente liricos. Ode, em grego, significa canto.Ela se divide em estrofes semelhantes entre si, tanto pelo número como pela medida dos versos, geralmente de quatro versos ou dividida em três partes recorrentes quando coral. Os poetas gregos Alceu, Safo e Anacreonte escreveram odes.Já em Roma, onde era chamada mais comumente de carmem, teve cultores como Catulo e Horácio.
  • Óda je oslavná lyrická báseň nebo hudební skladba stejného zaměření. Jako první byl tento útvar použit ve starověké poezii a měl svou pevnou strukturu. Byl složen ze tří částí: strofy, antistrofy a epody. Óda oslavuje hrdinu, předmět, osobu, vlast, moudrost, lásku atd. V hudbě se óda objevuje v 16. století, svého nejčastějšího užití doznává v době baroka, především u Henryho Purcella. Najdeme jí i u skladatelů klasicismu – nejznámější je Óda na radost, součást Beethovenovy deváté symfonie.
  • Oda (antzinako grezierako ωδή, odé, kantua) hitz neurtuan eginiko konposaketa lirikoa da, hedadura ertainekoa (modu klasikoan, 15 soneto) eta gai noble eta goraipamenezkoa.Antzina, musika tresna baten laguntzarekin kantatzen zen. Antzinako Grezian, bertan baitu odak bere jatorria, bi oda mota zeuden: koralak eta ahots bakarrak kantatutakoak (monodia).Lirikako olerki konposaketa, non zerbait edo norbaitenganako gorespenezko miresmena adierazten den.
  • L'oda és una composició lírica en vers de caire elevat, destinada a lloar un personatge, un lloc o una idea. Va néixer a Grècia i estava pensada per a ser cantada o recitada per un cor.
rdfs:label
  • Ode
  • Oda
  • Oda
  • Oda
  • Oda (literatura)
  • Ode
  • Ode
  • Ode
  • Ode
  • Ode
  • Ode (dichtkunst)
  • Óda
  • Óda
  • Ода
  • Ода
  • 頌歌
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:genre of
is dbpedia-owl:literaryGenre of
is dbpedia-owl:recordLabel of
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:genre of
is prop-fr:label of
is foaf:primaryTopic of