Le déambulatoire est un vaisseau qui double le chœur d'une église et le sépare des chapelles absidiales. C’est un collatéral tournant, dit encore bas-côté pourtournant.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le déambulatoire est un vaisseau qui double le chœur d'une église et le sépare des chapelles absidiales. C’est un collatéral tournant, dit encore bas-côté pourtournant. Il peut exister plusieurs déambulatoires : comme les collatéraux qu’ils prolongent, on les nomme à partir de l’intérieur (premier déambulatoire, deuxième, etc).Cet élément architectural est apparu dès l'époque carolingienne dans les églises d'Occident : il avait alors la forme d'un couloir coudé desservant des chapelles prolongeant le chœur. Mais plus tard, il adopta une forme semi-circulaire : le plan de la crypte préromane de la cathédrale Notre-Dame de Chartres le montre encore. Au cours du XIe siècle, il a pris définitivement la forme d'une galerie semi-circulaire. Le déambulatoire, surtout dans les églises de pèlerinage, permettait la visite et les processions des fidèles auprès des chapelles absidiales, qui abritaient les corps saints ou reliques des saints.
  • Een kooromgang, koorommegang of deambulatorium in een kerkgebouw is een overdekte wandelgang rondom, en geopend naar, het koor. De kooromgang is te beschouwen als een verlengstuk van de zijbeuken en is meestal even breed. Bij een kruiskerk wordt de verbinding tussen de kooromgang en de zijbeuken onderbroken door het transept. Op de omgang kunnen straalkapellen aansluiten.Het meest voorkomende type kooromgang is lager dan het koor. Vanwege de drieledige opzet wordt een koor met een dergelijke omgang ook wel basilicaal koor genoemd. In slechts weinige gevallen is de omgang even hoog als het koor.Een omgang komt vooral voor bij kathedralen en grotere kerken en diende oorspronkelijk om de doorgang van pelgrims bij de uitstalling van relieken te bespoedigen. De omgang werd ontwikkeld in de romaanse architectuur maar bereikte een hoogtepunt tijdens de gotiek.
  • Деамбулаторий (от лат. deambulo из лат. de «за» и лат. ambulo «ходить», лат. ambio — обходить, ходить кругом чего-либо) — полукруглая обходная галерея вокруг алтарной части храма, образованная продолжением боковых нефов; типичный элемент романской и готической храмовой архитектуры. По этой галерее поток людей не выходя из храма попадал к небольшим апсид-капеллам в восточной части храма — полукружие апсидиол в некоторых случаях обрамляло венцом деамбулаторий (см. венец капелл). В капеллах иногда размещались малые алтари, прихожане и паломники могли обозревать находящиеся там реликвии и поклоняться им. Деамбулатории в архитектуре появились в X—XI веках и в эпоху готики утвердились как типичный элемент пространственного деления церковных зданий. В отличие от континентальной архитектуры того периода, в Англии восточный алтарный выступ церкви традиционно сохранял прямоугольную форму. Помимо доступа к капеллам, деамбулаторий позволял паломникам созерцать святыни, хранившиеся в алтарной части собора, и зачастую представлявшие главную цель паломничества. При этом алтарная часть отгораживалась от деамбулатория, как правило, не стеной, а фигурной сквозной решёткой.В новое время, отчасти ввиду снижения роли местного паломничества, деамбулатории начинают исчезать из храмовой архитектуры. Они сохраняются в церквях традиционной планировки, а также в наиболее значительных культовых постройках, рассчитанных на массовое посещение (например, в базилике Сакре-Кёр).
  • El deambulatori o girola és un espai que envolta l'altar major de les esglésies i que aparegué amb l'objectiu de facilitar el trànsit dels fidels per l'interior dels temples sense destorbar les celebracions que s'hi celebraven simultàniament.El deambulatori és un element que esdevé característic de l'arquitectura romànica i que després es va fer extensiu a la gòtica. La seva utilitat va sorgir amb el pelegrinatge massiu als llocs de devoció popular, quan una multitud de fidels es presentava en una església i s'aprestava a venerar les seves relíquies. Aquest corredor proporcionava la necessària fluïdesa de circulació perquè tots arribessin a reverenciar les relíquies.El normal és que a la capçalera de la nau central se situï el presbiteri i a continuació la capella principal amb l'altar major i formant un absis de planta semicircular o poligonal. En aquest cas, la girola se sol formar per prolongació de les naus laterals que envolten l'absis pel seu exterior. A vegades, aquest absis i la girola no estan separats per un mur cec, sinó per una arcuació que ofereix major permeabilitat al conjunt. També és habitual que al voltant de la girola es disposin una sèrie d'absidioles radials, cada una dels quals acull una petita capella.
  • A szentélykörüljáró (latin szóval deambulatórium; az ambulare = 'menni' szóból) a nyugati kereszténység hagyományos templomépületeinél az az épületrész, amely a oldalhajók meghosszabbításaként átfogja a szentélyt. (Amennyiben kereszthajó van, azon túlmenően). A körüljáró az apszist és szentélyt megkerülő galéria, többnyire pilléreken nyugvó karcsú boltívekkel. A szentélykörüljáró többnyire zarándoktemplomok esetében volt kedvelt építészeti megoldás.
  • Deanbulatorioa edo girola, fededunak ibil daitezkeen aldare nagusia inguratzen duen gune bat da.Deanbulatorioa, arkitektura erromanikoko elementu bereizgarri bat da, ondoren, gotikora hedatu zena. Bere erabilgarritasuna, herri debozioko tokietarako erromesaldi masiboaren ondorioz sortu zen, fededun multzo handi bat eliza batetara joan eta bertan gordetzen ziren erlikiak gurtzeko prestatzen zenean. Korridore honek, guztiek erlikiak gurtu ahal izateko eta kapera nagusian ospatzen egon zitekeen elizkizuna ez eteteko haina zirkulazio fluidotasuna ematen zuen.Ohikoena, erdiko nabearen buruan, presbiterioa kokatzea da, eta, ondoren, kapera nagusia, aldare nagusiarekin oinplano erdizirkular edo poligonaldun abside bat eratuz. Kasu horretan, deanbulatorioa, alboetako nabeen luzapen bidez eratzen da, absidea, honen kanpoaldetik inguratzen dutena. Batzuetan, abside hau eta deanbulatorioa, ez daude harresi itsu baten bidez bananduak, multzoari iragazkortasuna ematen dion arku multzo baten bidez baizik. Gainera, ohikoa da, baita ere, deanbulatorioaren inguruan, absidiolo erradial batzuk kokatzea, horietako bakoitzak, kapera txiki bat duelarik.
  • Ambit (obręb, obejście) – w architekturze kościelnej wąskie przejście powstałe z przedłużenia naw bocznych i poprowadzenia ich wokół prezbiterium za ołtarzem głównym. Ambit jest oddzielony od prezbiterium murem lub arkadami. Pojawił się w średniowieczu i był charakterystycznym składnikiem kościołów romańskich i gotyckich. W kościołach pięcionawowych nawy czasem przechodziły wokół prezbiterium tworząc ambit dwunawowy. (np pierwotny układ kościoła klasztornego w Henrykowie, katedra Notre-Dame w Paryżu) Ambit często otoczony był od strony zewnętrznej wieńcem kaplic promienistych.
  • O termo arquitectónico deambulatório, também designado por charola, é originário do latim ambulatorium e significa local para andar, deambular. Em geral define-se como uma passagem que circunda uma área central e que pode ser encontrada em diversas aplicações, todas elas, no entanto, inerentes a edifícios religiosos.Num mosteiro é a passagem coberta que, fechada de um dos lados e aberta do outro através de colunas, circunda um pátio exterior. Este conjunto também pode ser designado por claustro.O termo remete também para a passagem presente no interior da igreja ou catedral cristã (especialmente em estilo gótico), que se situa na extremidade Este da mesma e que, acompanhando a curvatura da abside, circunda o coro. Esta passagem, semicircular ou poligonal, permite a procissão dos fiés em torno do altar-mor e dá acesso às capelas que radiam em torno da abside (capela radiante).Nos templos de planta central é a ala que circunda a área central.
  • 주보랑(周步廊, Ambulatory)은 교회(성당) 건축에서 측랑이 내진부로 연장되어 생긴, 내진과 후진을 감싸는 회랑이다. 주로 프랑스 북부 고딕양식 성당에서 발견된다.
  • The ambulatory (Medieval Latin ambulatorium, a place for walking, from ambulare, to walk) is the covered passage around a cloister. The term is sometimes applied to the procession way around the east end of a cathedral or large church and behind the high altar.
  • La girola o deambulatorio es un espacio que rodea el altar mayor de los templos por donde pueden transitar los fieles.La girola es un elemento característico de la arquitectura románica que luego se hizo extensivo a la gótica. Su utilidad surgió con el peregrinaje masivo a los lugares de devoción popular, cuando una multitud de fieles concurría en una iglesia y se aprestaba a venerar las reliquias que en ella se atesoraban. Este corredor proporcionaba la necesaria fluidez de circulación para que todos alcanzasen a reverenciar las sagradas reliquias y para no interrumpir la ceremonia religiosa que se pudiera estar oficiando en la capilla mayor.Lo normal es que en la cabecera de la nave central se sitúe el presbiterio y a continuación la capilla principal conteniendo el altar mayor y formando un ábside de planta semicircular o poligonal. En tal caso, la girola se suele formar por prolongación de las naves laterales que envuelven el ábside por su exterior. En ocasiones, este ábside y la girola no están separados por un muro ciego, sino por una arquería que ofrece permeabilidad al conjunto. Es asimismo habitual que en torno a la girola se dispongan una serie de absidiolos radiales, cada uno de los cuales alberga una pequeña capilla.
  • Als Chorumgang oder (De-)Ambulatorium (von lateinisch ambulare = gehen) wird der Bauteil eines traditionellen Kirchenbauwerks im christlichen Abendland bezeichnet, der in Weiterführung der Seitenschiffe über die Querschiffarme hinweg (sofern vorhanden) um den Chor herum angeordnet ist. Der Umgang erscheint als eine um die Chorapsis und die Chorjoche herumlaufende Galerie, aus meist schlanken gestelzten Bögen (mit nach unten verlängerten Enden) auf Pfeilern. Chorumgänge waren vor allem beliebt bei Pilgerkirchen, so als Stationen auf dem Jakobsweg nach Santiago de CompostelaChorumgänge besaßen üblicherweise liturgische Funktionen bei denen sie als Prozessionsgang der Kleriker und Ministranten genutzt wurden. In historischen Pilgerkirchen dienten sie darüber hinaus den Prozessionen der im Mittelalter oft zahlreichen Pilger, die über eines der Seitenschiffe einzogen, dann um den Chor herum und über das gegenüber liegende Seitenschiff wieder hinausziehen zu können. Dabei führte ihr Weg oft an zahlreichen auf Altären in Kapellen ausgestellten Reliquien vorbei, zu deren Verehrung sie gekommen waren. Nicht zuletzt haben diese zur Spendenbereitschaft der Pilger beigetragen.Chorumgänge sind fast immer in baulicher Einheit mit einer radialen Reihung (entlang des Radius) von Kapellen anzutreffen, die auch als Kapellenkranz bezeichnet werden. Die Anzahl der Kapellen ist unterschiedlich und abhängig von der Größe des Chorhauptes. Sie halten oft untereinander mehr oder minder breite Abstände, in denen die äußeren Umgangswand stückweise sichtbar wird und in denen meist einzelne Fenster ausgespart sind. In andern Fällen stoßen sie unmittelbar gegeneinander, wie etwa am Kölner Dom. Chorumgänge wurden bei ihrer Errichtung mit den damals üblichen Gewölben überdeckt. In der romanischen Epoche war es zunächst das durchgehend umlaufende Tonnengewölbe. An die Öffnungen der Arkaden des Chors, der Kapellen und eventuell der Fenster in den Kapellenzwischenräumen schlossen in radialer Anordnung kurze Quertonnen an, die so genannten Stichkappen. Diese Stichkappen verschneiden sich mit dem Hauptgewölbe des Umgangs in parabelförmigen Graten (Beispiel: Notre-Dame de Châtel-Montagne). Gleichfalls in die Romanik einzuordnen sind umlaufende Kreuzgratgewölbe. Die rechteckigen Gewölbefelder gegenüber den Chorjochen werden durch diagonale Grate in gleichschenklige Dreiecke geteilt. Die Felder gegenüber der Rundung der Chorapsis weisen polygonale Umrisse auf, mit diagonalen Graten mit stark verzerrten Dreiecken. Die Gewölbefelder werden durch parallele Grate, auch von Gurtbögen, aber auch gar nicht getrennt, wie etwa bei St-Étienne de Nevers oder Notre-Dame-du-Port de Clermont-Ferrand.Die in der gotischen Epoche stark vertretenen Chorumgänge werden von Kreuzrippengewölben überdeckt, wie etwa beim Kölner Dom.
  • Il deambulatorio (noto anche come ambulacro) è un corridoio posto intorno al coro e all'abside, caratteristico dell'architettura romanica francese e poi dell'architettura sacra gotica.Infatti il termine deriva dal latino deambulare, con il significato di "camminare".Originariamente con il termine ambulacrum s'intendeva il passaggio generalmente porticato dove nell'antica Roma si era soliti passeggiare, oppure come lo spazio nel tempio greco fra la cella e il colonnato.Questo elemento è tipico delle basiliche di pellegrinaggio sorte nei secoli XI e XII, lungo gli itinerari verso Santiago di Compostela, nella Francia meridionale e nella Spagna settentrionale.Il deambulatorio permetteva ai pellegrini di girare attorno all'altare maggiore, dove si trovavano le reliquie del santo, e di pregare nelle cappelle laterali (cappelle radiali), senza disturbare le celebrazioni di culto che si svolgevano sull'altare principale.Tra gli esempi francesi si possono citare la chiesa di Saint-Sernin a Tolosa e la stessa Cattedrale di Santiago di Compostela.In precedenza il deambulatorio era stato utilizzato in alcune basiliche paleocristiane di Roma: le Basiliche Circiformi.Il deambulatorio che corre attorno al coro dell'abbazia di Saint-Denis, presso Parigi, è uno degli esempi più rappresentativi di questo elemento architettonico che caratterizzerà l'epoca delle grandi cattedrali gotiche francesi e che in alcuni casi sarà addirittura doppio (cioè composto da due navate) come nella Cattedrale Notre-Dame de Coutances.In Italia gli esempi sono rari e dovuti ad un influsso d'oltralpe; si distingue comunque l'Abbazia di Sant'Antimo, la Basilica di San Lorenzo Maggiore a Napoli, la Basilica della Santissima Annunziata di Montecosaro, la Basilica di San Francesco e la Basilica di Santa Maria dei Servi a Bologna e la Basilica di Sant'Antonio di Padova.Viene chiamato deambulatorio anche lo spazio compreso tra colonnato interno e struttura muraria esterna negli edifici a pianta centrale.
  • Chórový ochoz je součást gotické katedrály, která se nachází mezi chórem a věncem kaplí. Výškou, šířkou, rozvrhem atp. zpravidla navazuje na boční lodě a stejně jako boční lodě od lodě hlavní i chórový ochoz od chóru odděluje řada sloupů či pilířů, tvořících arkádu. Někdy, například u pařížského kostela Saint Denis, je chórový ochoz dokonce dvojlodní. Od chóru může být ochoz oddělen tzv chórovým zábradlím.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 222226 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 2354 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 23 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 97761039 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le déambulatoire est un vaisseau qui double le chœur d'une église et le sépare des chapelles absidiales. C’est un collatéral tournant, dit encore bas-côté pourtournant.
  • A szentélykörüljáró (latin szóval deambulatórium; az ambulare = 'menni' szóból) a nyugati kereszténység hagyományos templomépületeinél az az épületrész, amely a oldalhajók meghosszabbításaként átfogja a szentélyt. (Amennyiben kereszthajó van, azon túlmenően). A körüljáró az apszist és szentélyt megkerülő galéria, többnyire pilléreken nyugvó karcsú boltívekkel. A szentélykörüljáró többnyire zarándoktemplomok esetében volt kedvelt építészeti megoldás.
  • 주보랑(周步廊, Ambulatory)은 교회(성당) 건축에서 측랑이 내진부로 연장되어 생긴, 내진과 후진을 감싸는 회랑이다. 주로 프랑스 북부 고딕양식 성당에서 발견된다.
  • The ambulatory (Medieval Latin ambulatorium, a place for walking, from ambulare, to walk) is the covered passage around a cloister. The term is sometimes applied to the procession way around the east end of a cathedral or large church and behind the high altar.
  • Il deambulatorio (noto anche come ambulacro) è un corridoio posto intorno al coro e all'abside, caratteristico dell'architettura romanica francese e poi dell'architettura sacra gotica.Infatti il termine deriva dal latino deambulare, con il significato di "camminare".Originariamente con il termine ambulacrum s'intendeva il passaggio generalmente porticato dove nell'antica Roma si era soliti passeggiare, oppure come lo spazio nel tempio greco fra la cella e il colonnato.Questo elemento è tipico delle basiliche di pellegrinaggio sorte nei secoli XI e XII, lungo gli itinerari verso Santiago di Compostela, nella Francia meridionale e nella Spagna settentrionale.Il deambulatorio permetteva ai pellegrini di girare attorno all'altare maggiore, dove si trovavano le reliquie del santo, e di pregare nelle cappelle laterali (cappelle radiali), senza disturbare le celebrazioni di culto che si svolgevano sull'altare principale.Tra gli esempi francesi si possono citare la chiesa di Saint-Sernin a Tolosa e la stessa Cattedrale di Santiago di Compostela.In precedenza il deambulatorio era stato utilizzato in alcune basiliche paleocristiane di Roma: le Basiliche Circiformi.Il deambulatorio che corre attorno al coro dell'abbazia di Saint-Denis, presso Parigi, è uno degli esempi più rappresentativi di questo elemento architettonico che caratterizzerà l'epoca delle grandi cattedrali gotiche francesi e che in alcuni casi sarà addirittura doppio (cioè composto da due navate) come nella Cattedrale Notre-Dame de Coutances.In Italia gli esempi sono rari e dovuti ad un influsso d'oltralpe; si distingue comunque l'Abbazia di Sant'Antimo, la Basilica di San Lorenzo Maggiore a Napoli, la Basilica della Santissima Annunziata di Montecosaro, la Basilica di San Francesco e la Basilica di Santa Maria dei Servi a Bologna e la Basilica di Sant'Antonio di Padova.Viene chiamato deambulatorio anche lo spazio compreso tra colonnato interno e struttura muraria esterna negli edifici a pianta centrale.
  • Chórový ochoz je součást gotické katedrály, která se nachází mezi chórem a věncem kaplí. Výškou, šířkou, rozvrhem atp. zpravidla navazuje na boční lodě a stejně jako boční lodě od lodě hlavní i chórový ochoz od chóru odděluje řada sloupů či pilířů, tvořících arkádu. Někdy, například u pařížského kostela Saint Denis, je chórový ochoz dokonce dvojlodní. Od chóru může být ochoz oddělen tzv chórovým zábradlím.
  • Ambit (obręb, obejście) – w architekturze kościelnej wąskie przejście powstałe z przedłużenia naw bocznych i poprowadzenia ich wokół prezbiterium za ołtarzem głównym. Ambit jest oddzielony od prezbiterium murem lub arkadami. Pojawił się w średniowieczu i był charakterystycznym składnikiem kościołów romańskich i gotyckich. W kościołach pięcionawowych nawy czasem przechodziły wokół prezbiterium tworząc ambit dwunawowy.
  • O termo arquitectónico deambulatório, também designado por charola, é originário do latim ambulatorium e significa local para andar, deambular. Em geral define-se como uma passagem que circunda uma área central e que pode ser encontrada em diversas aplicações, todas elas, no entanto, inerentes a edifícios religiosos.Num mosteiro é a passagem coberta que, fechada de um dos lados e aberta do outro através de colunas, circunda um pátio exterior.
  • La girola o deambulatorio es un espacio que rodea el altar mayor de los templos por donde pueden transitar los fieles.La girola es un elemento característico de la arquitectura románica que luego se hizo extensivo a la gótica. Su utilidad surgió con el peregrinaje masivo a los lugares de devoción popular, cuando una multitud de fieles concurría en una iglesia y se aprestaba a venerar las reliquias que en ella se atesoraban.
  • Деамбулаторий (от лат. deambulo из лат. de «за» и лат. ambulo «ходить», лат. ambio — обходить, ходить кругом чего-либо) — полукруглая обходная галерея вокруг алтарной части храма, образованная продолжением боковых нефов; типичный элемент романской и готической храмовой архитектуры. По этой галерее поток людей не выходя из храма попадал к небольшим апсид-капеллам в восточной части храма — полукружие апсидиол в некоторых случаях обрамляло венцом деамбулаторий (см. венец капелл).
  • Een kooromgang, koorommegang of deambulatorium in een kerkgebouw is een overdekte wandelgang rondom, en geopend naar, het koor. De kooromgang is te beschouwen als een verlengstuk van de zijbeuken en is meestal even breed. Bij een kruiskerk wordt de verbinding tussen de kooromgang en de zijbeuken onderbroken door het transept. Op de omgang kunnen straalkapellen aansluiten.Het meest voorkomende type kooromgang is lager dan het koor.
  • Als Chorumgang oder (De-)Ambulatorium (von lateinisch ambulare = gehen) wird der Bauteil eines traditionellen Kirchenbauwerks im christlichen Abendland bezeichnet, der in Weiterführung der Seitenschiffe über die Querschiffarme hinweg (sofern vorhanden) um den Chor herum angeordnet ist. Der Umgang erscheint als eine um die Chorapsis und die Chorjoche herumlaufende Galerie, aus meist schlanken gestelzten Bögen (mit nach unten verlängerten Enden) auf Pfeilern.
  • Deanbulatorioa edo girola, fededunak ibil daitezkeen aldare nagusia inguratzen duen gune bat da.Deanbulatorioa, arkitektura erromanikoko elementu bereizgarri bat da, ondoren, gotikora hedatu zena. Bere erabilgarritasuna, herri debozioko tokietarako erromesaldi masiboaren ondorioz sortu zen, fededun multzo handi bat eliza batetara joan eta bertan gordetzen ziren erlikiak gurtzeko prestatzen zenean.
  • El deambulatori o girola és un espai que envolta l'altar major de les esglésies i que aparegué amb l'objectiu de facilitar el trànsit dels fidels per l'interior dels temples sense destorbar les celebracions que s'hi celebraven simultàniament.El deambulatori és un element que esdevé característic de l'arquitectura romànica i que després es va fer extensiu a la gòtica.
rdfs:label
  • Déambulatoire
  • Ambit
  • Ambulatory
  • Chorumgang
  • Chórový ochoz
  • Deambulatori
  • Deambulatorio
  • Deambulatório
  • Deanbulatorio
  • Girola
  • Kooromgang
  • Szentélykörüljáró
  • Деамбулаторий
  • 주보랑
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:type of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of