La « propagande par le fait », à ne pas confondre avec l'action directe, est une stratégie d'action politique développée par les anarchistes à la fin du XIXe siècle en association à la propagande écrite et verbale.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • La « propagande par le fait », à ne pas confondre avec l'action directe, est une stratégie d'action politique développée par les anarchistes à la fin du XIXe siècle en association à la propagande écrite et verbale. Elle proclame le « fait insurrectionnel » « moyen de propagande le plus efficace » et vise à sortir du « terrain légal » pour passer d'une « période d’affirmation » à une « période d’action », de « révolte permanente », la « seule voie menant à la révolution ».Les actions de propagande par le fait utilisent des moyens très divers dans l'espoir de provoquer une prise de conscience populaire. Elles englobent les actes de terrorisme, les actions de récupération et de reprise individuelle, les expéditions punitives, le sabotage, le boycott, voire certains actes de guérilla.Bien qu'ayant été largement employé au niveau mondial, le recours à ce type d'action est resté un phénomène marginal dénoncé par de nombreux anarchistes. À la suite d'un bilan critique, cette pratique a été abandonnée au début du XXe siècle.
  • Propaganda of the deed (or propaganda by the deed, from the French propagande par le fait) is specific political action meant to be exemplary to others. It is associated mainly with violent political actions but it can also have non-violent interpretations.
  • La propaganda del fatto, o propaganda col fatto, è una tipologia di azione diretta molto usata soprattutto nel movimento anarchico, particolarmente nel XIX e nel XX secolo. Nell'ambito anarchico, il termine è stato usato dagli inizi del XX secolo, in una situazione diffusa di stati a governo monarchico e/o liberticida; tale azione era sostenuta principalmente dalle idee dei rivoluzionari e filosofi anarchici Pëtr Kropotkin ed Errico Malatesta, che tuttavia non vollero mai l'uso della violenza gratuito o indiscriminato, raccomandando che il fatto si sostituisse alla parola solo in casi estremi. Il termine comunque che non indica solo la lotta violenta, ma anche quella pacifica, se attuato con i fatti più che con la sola circolazione delle idee.Nella pratica, ci sono stati molti attentati violenti, spesso indicati con il termine terrorismo anarchico, largamente utilizzato adesso ed in passato, nella comunicazione e nel linguaggio politico; con esso ci si riferisce a variegati fenomeni: alle organizzazioni anarchiche che praticano la lotta armata di matrice anarco-insurrezionaliste ai singoli attentatori che adducono come movente o tra i moventi delle loro azioni delittuose l'ideologia politica-rivoluzionaria anarcoinsurrezionalista o a quelli ispirati dall'anarchismo storico, attivo nel XIX e XX secolo agli attentati motivati od ispirati dal pensiero anarcoinsurrezionalista.Nella stragrande maggioranza gli anarchici aborrono l'uso indiscriminato della violenza e assolutamente del terrorismo inteso in senso stretto.Questo non elimina il fatto che in passato e in epoca contemporanea episodi di violenza siano stati ascrivibili a soggetti anarchici. Sul termine terrorismo non esiste una definizione universalmente condivisa, da cui origina il reiterato aforisma in inglese: One man's terrorist is another man's freedom fighter, chi è terrorista per un uomo, è combattente per la libertà di un altro uomo, e l'anarchismo non è mai stato storicamente una filosofia politica omogenea né un movimento politico o sociale uniforme o uniformemente organizzato.Nell'epoca contemporanea l'anarco-insurrezionalismo ha sfruttato internet per la formazione di strutture come quella degli Anarchici Informali: la rete ha infatti amplificato le possibilità di organizzazione e incontro di idee tra persone che in altri tempi sarebbero state tagliate fuori dai movimenti più moderati e ortodossi, permettendo agli esponenti dell'area spontaneista, individualista e autonoma del movimento, a una coordinata risposta simile alla "propaganda del fatto" da usare come estrema ratio nella lotta libertaria contro il Potere autocrate.Queste caratteristiche hanno comportato che, tanto sotto il profilo filosofico, quanto sotto quello politico e organizzativo, sia stato e sia ancora l'individualismo personale (molti supposti "attentatori anarchici" non erano propriamente tali, ma si ispirarono solo in parte a tali idee) a costituire il fattore determinante nelle azioni, e che spesso non vi sia e non vi sia stata una condivisione terminologica globalmente condivisa, al punto di veder inquadrare, tra i tanti, Gaetano Bresci e Felice Orsini, alternativamente come terroristi, giustizieri o persino come patrioti.
  • La propaganda pel fet és una doctrina d'origen anarquista que promou la realització d'actes notables per part dels individus per a inspirar a uns altres. Se sosté en la creença que les formes exemplars d'acció directa encendran el fervor revolucionari en la classe obrera. El famós teòric anarquista Piotr Kropotkin va escriure que «un acte pot, en uns pocs dies, fer més propaganda que milers de pamflets». El terme va ser popularitzada per l'anarquista francès Paul Brousse (1844-1912) en un article titulat Propaganda pel fet (Propagande par le fait, en l'original) publicat a l'agost de 1877, on analitza l'aixecament obrer de la Comuna de París i altres moviments revolucionaris com bons exemples del que ha de ser l'acció revolucionària basada en el principi de la propaganda pel fet. Un dels més fervents defensors d'aquesta estratègia va ser Johann Most, qui lloava aquests actes a causa de la seva gran ressonància que tenia entre les masses. Va ser així com se li va denominar Dynamost, a causa del seu mètode preferit d'apologia de la violència, la dinamita, si bé mai va estar involucrat en cap. La propaganda pel fet, en termes contemporanis, és una forma extrema d'acció que va més enllà de l'eix d'una activitat, per a crear un nou esdeveniment, i no sol per a influir en la manera en com és cobert pels mitjans de comunicació. Realitzar propaganda pel fet no significa automàticament o necessàriament l'ús de la violència, encara que la violència és un dels mitjans possibles per a crear un fet dramàtic i motivador i ha estat aquest el significat que comunament se li sol donar, desplaçant als altres significats i aplicacions. És aquest el motiu pel qual moltes persones han unit erròniament el concepte de l'anarquisme al terrorisme.
  • La llamada propaganda por el hecho o propaganda por el acto es una estrategia de propaganda anarquista basada en el supuesto de que el impacto de una acción genera más repercusiones, obtiene más relevancia y, por tanto, es mucho más eficaz que la simple palabra para despertar las energías rebeldes del pueblo. Así pues, la propaganda por el hecho implica predicar con el ejemplo. Su puesta en práctica buscaba elevar un conflicto latente al grado de conflictividad explícita, generando un elevado grado de incertidumbre social que obligase a la mayoría a salir de su indiferencia y adoptar posturas distintas para resolver el conflicto.La propaganda por el hecho incluye acciones que van desde la ocupación de un terreno o inmueble, hasta el tiranicidio o ataques contra quienes son considerados poderosos y/o represores. Este tipo de atentados violentos ha sido denominado generalmente como terrorismo anarquista, y por su relevancia y cantidad han terminado alterando el significado popular del término propaganda por el hecho hasta convertirlo en sinónimo de terrorismo y violencia. El famoso teórico anarquista Piotr Kropotkin apoyó la propaganda por el hecho, diciendo que «un acto puede, en unos pocos días, hacer más propaganda que miles de panfletos». Sin embargo, él y otros pensadores comenzaron a albergar dudas sobre la eficacia de las formas violentas de esta táctica a finales del siglo XIX. «Una estructura basada en siglos de historia no puede ser destruida con unos cuantos kilos de explosivos», publicó Kropotkin en La Révolte.
  • Propaganda pelo Ato, também conhecida como Propaganda pela Ação ou ainda Propaganda pelo Feito (em inglês propaganda by the deed, em francês propagande par le fait) foi uma concepção estratégica anarquista muito popular entre os ilegalistas do final do século XIX, início do século XX. Consiste basicamente na realização de uma ação de grande visibilidade a fim de que esta se torne referência e inspiração para outras ações semelhantes e/ou complementares implementadas por outros grupos e indivíduos.
  • Propaganda czynem - jedna z taktyk działania funkcjonujących w ruchu anarchistycznym od lat 70. XIX wieku do początku XX stulecia.Rozważania nad większą skutecznością bezpośrednich działań powstańczych i ataków na instytucje państwowe nad propagandą słowną i pisemną w procesie rekrutowania nowych zwolenników anarchizmu były obecne w ruchu co najmniej od początku lat 70. XIX wieku. Autorem pojęcia propaganda czynem był najprawdopodobniej Carlo Pisacane, który pisał w 1873: .Podobny sens ma wygłoszona trzy lata wcześniej opinia Michaiła Bakunina, który mówił o "głoszeniu zasad poprzez fakty", oraz koncepcja "propagandy faktów", jaka w 1873 pojawiał się u Piotra Kropotkina. W tym samym Paul Brousse twierdził, iż "propagandy rewolucyjnej nie robi się tylko piórem czy słowem". W czasie kongresu Międzynarodówki antyautorytarnej w Bernie w październiku 1876 Carlo Cafiero i Errico Malatesta zaprezentowali koncepcję oddziaływania na masy poprzez "propagandę czynem", definiowaną przez Malatestę jako organizację zbrojnych wystąpień oraz sabotaż. W tym samym roku włoscy anarchiści wydali proklamację, w której akcje bezpośrednie zostały przedstawione jako najskuteczniejsze środki propagandowe w procesie pozyskiwania nowych zwolenników i politycznej edukacji mas. Wiosną roku następnego Malatesta usiłował na czele trzydziestu anarchistów założyć bazę operacyjną w prowincji Campania, w górskim rejonie kojarzonym z działalnością band zbójeckich. Jego grupa zajęła dwie wsie, bezskutecznie usiłując nakłonić ich mieszkańców do przeprowadzenia ekspropriacji i ogłaszając powstanie "republiki społecznej". Po sześciu dniach przedsięwzięcie anarchistów zostało rozbite przez policję. W związku z poniesioną klęską w roku następnym Andrea Costa, jeden z teoretyków włoskiego anarchizmu, ogłosił rezygnację organizacji z wywoływania za wszelką cenę nowego powstania zbrojnego. Jednak od tego samego roku 1878 zaczęła upowszechniać się taktyka czynu indywidualnego, który miał zastąpić "czyn powstańczy".Koncepcja czynu indywidualnego zakładała podjęcie przez świadomego anarchistę działań uderzających bezpośrednio w instytucje współczesnego mu ustroju politycznego, związane z nimi osoby lub obiekty. Bardzo szybko czyn indywidualny stał się tożsamy z dokonaniem aktu terrorystycznego. Wśród czynników, jakie przeważyły o tym fakcie, Daniel Grinberg wymienia upowszechnienie się na zachodzie wiedzy o działalności rosyjskiej Narodnej Woli, fascynację dynamitem i możliwościami jego zastosowania, chęć wyraźnego odróżnienia się od ruchu socjalistycznego oraz niezadowolenie z efektów dotychczasowej działalności prowadzonej tradycyjnymi metodami.W 1878 miały miejsce cztery zamachy na władców europejskich: Max Hödel i Eduard Nobiling usiłowali, niezależnie od siebie, zabić Wilhelma I, Juan Oliva Moncassi zorganizował zamach na Alfonsa XII, zaś Giovanni Passannante - na Humbert I. Wydarzenia te skłoniły rządy krajów, gdzie miały miejsce ataki, do represji wymierzonych przeciw anarchistom. Z tego powodu we wrześniu 1880 kolejny zjazd anarchistyczny podjął dyskusję nad skutecznością propagandy czynem. Zjazd poparł w pełni jej założenia i ogłosił jako cel działania "całkowite zniszczenie obecnych instytucji przy użyciu siły". Stanowisko to potwierdził w roku następnym kongres anarchistów w Londynie. Zgodnie z jego rekomendacją na łamach prasy anarchistycznej zaczęły również pojawiać się materiały mające praktycznie wspierać chętnych do dokonania "czynu indywidualnego" (np. instrukcje przygotowywania bomb, informacje o możliwościach zakupu potrzebnych chemikaliów).Od 1882 na terytorium Francji, Austro-Węgier, Niemiec i Hiszpanii miał miejsce szereg wystąpień anarchistycznych o charakterze "czynów indywidualnych" (zabójstwa "burżujów", urzędników państwowych i policjantów, ataki na komisariaty policji). O ile jednak w krajach niemieckojęzycznych fala represji państwowych doprowadziła do 1884 do praktycznego rozbicia organizacji anarchistycznych, zamachy trwały nadal we Francji, Hiszpanii oraz w Stanach Zjednoczonych. Nie jest jednak jasne, ile z nich było dziełem anarchistów, do ilu zaś doszło za sprawą prowokacji policyjnych.Propaganda czynu nigdy nie została uznana za podstawową formę działania, natomiast nieskuteczność tego typu taktyki sprawiła, iż od końca lat 80. była ona coraz częściej podawana w wątpliwość i odrzucana przez aktywistów anarchistycznych. Na przełomie XIX i XX wieku zdecydowanie wzrosła przy tym liczba zwolenników działania bez przemocy. Nie zmieniało to faktu, iż organizatorzy zamachów, którzy zostali z tego powodu skazani na śmierć i straceni, byli nadal traktowani jako męczennicy ruchu.== Przypisy ==
  • Die Propaganda der Tat (oder Propaganda durch die Tat, aus dem Französischen propagande par le fait) ist ein Konzept, das durch ihre Rolle in der anarchistischen Bewegung des späten 19. Jahrhunderts bekannt wurde. Aktionen und Taten mit Vorbildcharakter sollten die Gesellschaft „aufwecken“ und in der Bevölkerung Sympathien schaffen, um somit als Mittel für politische und soziale Veränderung zu dienen. Durch die Häufung von anarchistischen Bombenanschlägen und Königsmorden wurde der Begriff Propaganda der Tat in der Öffentlichkeit zunehmend zum Synonym für anarchistische Attentate, und die anarchistische Bewegung wurde oft als gewalttätig und „terroristisch“ bezeichnet.Eine Renaissance erlebte der Begriff unter anderem Vorzeichen in den späten 1960er Jahren im Zuge der 68er-Bewegung mit der Stadtguerilla und insbesondere der RAF.
  • Propaganda dengan perbuatan (atau propaganda aksi, b. Inggris: propaganda by the deed, b. Perancis: propagande par le fait) adalah sebuah konsep tradisional anarkis, yang berkembang diera akhir abad ke-19, yang mempromosikan tindakan kekerasan secara fisik melawan musuh-musuh politik dan dilakukan baik oleh individu maupun kelompok, sebagai cara untuk memberikan inspirasi terhadap massa dan mendorong terjadinya revolusi.Tidak ada definisi tunggal mengenai propaganda dengan perbuatan. Propaganda dengan perbuatan dapat terdiri dari banyak bentuk, tetapi dalam kebanyakan kasus, penggunaan kekerasan melawan orang yang dipandang sebagai ancaman bagi kelas pekerja (seperti dalam kasus usaha pembunuhan Henry Clay Frick oleh Alexander Berkman).Dalam beberapa fakta atas konsep "propaganda dengan perbuatan" ini, gerakan anarkis sering dicap sebagai kekerasan dan "teroris", diawali dengan beberapa pemboman dan pembunuhan di akhir era abad ke-19. Gambaran ini masih tetap melekat sampai saat ini pada setiap anarkis, meski telah banyak dalam pemikiran anarkis modern yang menyatakan bahwa konsep tersebut telah usang.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 289201 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 38735 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 371 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110038774 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • La « propagande par le fait », à ne pas confondre avec l'action directe, est une stratégie d'action politique développée par les anarchistes à la fin du XIXe siècle en association à la propagande écrite et verbale.
  • Propaganda of the deed (or propaganda by the deed, from the French propagande par le fait) is specific political action meant to be exemplary to others. It is associated mainly with violent political actions but it can also have non-violent interpretations.
  • Propaganda pelo Ato, também conhecida como Propaganda pela Ação ou ainda Propaganda pelo Feito (em inglês propaganda by the deed, em francês propagande par le fait) foi uma concepção estratégica anarquista muito popular entre os ilegalistas do final do século XIX, início do século XX.
  • La propaganda pel fet és una doctrina d'origen anarquista que promou la realització d'actes notables per part dels individus per a inspirar a uns altres. Se sosté en la creença que les formes exemplars d'acció directa encendran el fervor revolucionari en la classe obrera. El famós teòric anarquista Piotr Kropotkin va escriure que «un acte pot, en uns pocs dies, fer més propaganda que milers de pamflets».
  • Die Propaganda der Tat (oder Propaganda durch die Tat, aus dem Französischen propagande par le fait) ist ein Konzept, das durch ihre Rolle in der anarchistischen Bewegung des späten 19. Jahrhunderts bekannt wurde. Aktionen und Taten mit Vorbildcharakter sollten die Gesellschaft „aufwecken“ und in der Bevölkerung Sympathien schaffen, um somit als Mittel für politische und soziale Veränderung zu dienen.
  • La propaganda del fatto, o propaganda col fatto, è una tipologia di azione diretta molto usata soprattutto nel movimento anarchico, particolarmente nel XIX e nel XX secolo.
  • La llamada propaganda por el hecho o propaganda por el acto es una estrategia de propaganda anarquista basada en el supuesto de que el impacto de una acción genera más repercusiones, obtiene más relevancia y, por tanto, es mucho más eficaz que la simple palabra para despertar las energías rebeldes del pueblo. Así pues, la propaganda por el hecho implica predicar con el ejemplo.
  • Propaganda czynem - jedna z taktyk działania funkcjonujących w ruchu anarchistycznym od lat 70. XIX wieku do początku XX stulecia.Rozważania nad większą skutecznością bezpośrednich działań powstańczych i ataków na instytucje państwowe nad propagandą słowną i pisemną w procesie rekrutowania nowych zwolenników anarchizmu były obecne w ruchu co najmniej od początku lat 70. XIX wieku.
  • Propaganda dengan perbuatan (atau propaganda aksi, b. Inggris: propaganda by the deed, b. Perancis: propagande par le fait) adalah sebuah konsep tradisional anarkis, yang berkembang diera akhir abad ke-19, yang mempromosikan tindakan kekerasan secara fisik melawan musuh-musuh politik dan dilakukan baik oleh individu maupun kelompok, sebagai cara untuk memberikan inspirasi terhadap massa dan mendorong terjadinya revolusi.Tidak ada definisi tunggal mengenai propaganda dengan perbuatan.
rdfs:label
  • Propagande par le fait
  • Propaganda czynem
  • Propaganda del fatto
  • Propaganda dengan perbuatan
  • Propaganda der Tat
  • Propaganda of the deed
  • Propaganda pel fet
  • Propaganda pelo ato
  • Propaganda por el hecho
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of