Dans une église, le jubé est une tribune et une clôture de pierre ou de bois séparant le chœur liturgique de la nef. Il tient son nom du premier mot de la formule latine « jube, domine, benedicere » (« daigne, Seigneur, me bénir ») qu'employait le lecteur avant les leçons de Matines.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Dans une église, le jubé est une tribune et une clôture de pierre ou de bois séparant le chœur liturgique de la nef. Il tient son nom du premier mot de la formule latine « jube, domine, benedicere » (« daigne, Seigneur, me bénir ») qu'employait le lecteur avant les leçons de Matines.
  • Der Lettner (von lat. lectorium „Lesepult“), auch Doxale genannt, ist eine steinerne oder hölzerne Schranke, die vor allem in Domen, Kloster- und Stiftskirchen den Raum für das Priester- oder Mönchskollegium vom übrigen Kirchenraum, der für die Laien bestimmt war, abtrennte. In Abteikirchen (wie z. B. der Zisterzienserabtei Pforta) diente der Lettner zur Trennung der Priestermönche und der Laienmönche (Konversen). Er ist eine Weiterentwicklung der frühchristlichen Chorschranken. Er entwickelte sich in der Spätromanik, hatte eine Blütezeit in der Gotik und wurde dann in seiner Funktion als Lectorium allmählich von der Kanzel ersetzt.Vor dem Lettner stand der Kreuzaltar. Entsprechend diente der oft reiche Figurenschmuck des Lettners häufig der Verbildlichung der Passion Christi. Hinter dem Lettner war der Raum für den Klerus mit Chorgestühl, Bischofs- oder Abtssitz sowie dem Hauptaltar, der in der Regel seinen Platz an der Stirn der Apsis hatte.
  • Lektorium – murowana lub drewniana przegroda oddzielająca w kościołach katedralnych i klasztornych przestrzeń przeznaczoną dla duchownych lub mnichów (prezbiterium) od części w której mogli przebywać świeccy (nawy głównej). Lektorium stanowiło dalszą formę rozwojową wczesnochrześcijańskiej przegrody chórowej i najczęściej miało formę ażurowej ścianki, na której znajdowało się miejsce do wygłaszania kazania. Lektoria zaczęły pojawiać się w późnym romanizmie, w gotyku ich stawianie stało się regułą. W czasach nowożytnych zostały w większości rozebrane, a ich funkcję jako miejsca wygłaszania kazania przejęła ambona.Zabytki tego typu zachowały się m.in. w katedrach w Albi, Naumburg (Saale) i Magdeburgu, kościołach Saint-Étienne-du-Mont w Paryżu, św. Elżbiety w Marburgu, św. Pantaleona w Kolonii. Do II wojny światowej lektorium posiadała kolegiata w Kołobrzegu. Obecnie jedyne w Polsce zachowane oryginalne lektorium znajduje się w kościele Świętej Trójcy w Gdańsku. Nieistniejące dzisiaj gotyckie lektorium znajdowało się w kościele św. Jana Chrzciciela w Zawichoście.
  • Лекторий (лат. lectorium, нем. Lettner) — в старинных католических церквах род деревянной возвышенной кафедры или трибуны, на которой во время богослужения читались евангелие и апостольские послания. Такая трибуна помещалась на краю невысокой деревянной загородки, отделявшей от остальных частей храма четырехугольное пространство перед главным алтарем, назначенное для клириков и хора певцов, вследствие чего наименование Л. перешло и к этому пространству (более точное его название — doxale, odeum). Л. завелись в Италии в XI ст., в Германии же и во Франции — несколько позже. Чаще всего они встречаются в церквах позднероманской и готической эпох.
  • Lektorium (z latinského lectorium) neboli chórová přepážka, letner nebo také letnýř (obojí z německého Lettner) je přepážka mezi chórem a chrámovou lodí. Jde o místo pro čtení – čtenářský pult – odkud bylo laikům předčítáno Písmo (tuto funkci dnes plní ambon). Sloužil také jako tribuna pro liturgický zpěv. Letner byl také často zdoben malbami či reliéfy. Patrně před ním také býval umístěn oltář.[zdroj?]Obdobou letneru v pravoslavné církvi je tzv. ikonostas, který je ovšem na rozdíl od zděných letnerů obvykle dřevěný a zdobený ikonami.Letnery byly z kostelů odstraňovány po Tridentském koncilu, protože ten stanovil, že z chrámové lodi musí být vidět na hlavní oltář. Proto se letnery dochovaly pouze v zemích, kde neplatila závaznost koncilních nařízení, tedy v té části Německa, v níž zvítězilo luteránství, a také ve Velké Británii, neboť tamní anglikánská církev též nepodléhala moci a vlivu papeže a koncilů. Naopak nedochovaly se též v zemích, kde zvítězil kalvinismus, protože kalvínská reforma odstranila z kostelů prakticky veškeré kostelní vybavení včetně oltářů a varhan.
  • Coro alto es una estructura de piedra o madera que, en catedrales, colegiatas e iglesias monásticas, separaba el presbiterio (el espacio destinado al colegio de sacerdotes o monjes) del resto de la iglesia (destinada a los laicos). Ante el coro se disponía un "altar de la cruz" o "del pueblo" (Kreuzaltar, Volksaltar). Detrás del coro alto se disponía el coro propiamente dicho, con la sillería de coro donde se sentaban los clérigos. Frente al coro se levantaba el altar mayor, habitualmente en el ábside.El coro alto proviene de la evolución del mueble coral paleocristiano. Se desarrolló en el románico tardío y tuvo su punto álgido en el gótico. En su función de lectura será reemplazado por el púlpito.La decoración del coro alto, por lo general muy elaborada, a base de relieves o tallas de bulto redondo y todo tipo de tracerías, solía representar la Pasión de Cristo.
  • Een doksaal (niet te verwarren met oksaal) of jubee is een houten of stenen wand die in een kerk het schip scheidt van het priesterkoor. Het heeft dezelfde functie als een koorhek. De term doksaal is afkomstig van het Latijnse woord voor rug: dorsa, klaarblijkelijk om hiermee de sluiting, de 'rug' van het koor aan te duiden. De term jubee, die uit het Frans komt, is ontleend aan "Jube, domine, benedicere" (Heer, wil mij zegenen) en geeft een belangrijke liturgische functie van het doksaal aan. Het is het verzoek van de diaken voordat deze zich voor het lezen van het evangelie naar de ambo bij het doksaal begaf.Het doksaal was in het gebied ten noorden van de Alpen tot aan de reformatie in de meeste kerken te vinden. Ten gevolge van de Katholieke Reformatie ontstond het verlangen het hoogaltaar weer zichtbaar te maken voor de gelovigen. Vele oude doksalen werden verwijderd en uit de late gotiek zijn er slechts enkele bewaard gebleven.
  • Jubé è un elemento architettonico che, soprattutto nel XII e nel XIII secolo, caratterizzò l'interno delle chiese gotiche. Il termine è quello in lingua francese e deriva dalla formula di apertura utilizzata dal diacono che, salito sul ballatoio, prima di iniziare la lettura del Vangelo si rivolgeva al superiore chiedendo la benedizione: Jube Domine benedicere. L'equivalente termine inglese, rood screen, deriva dalla presenza della croce, quello tedesco Lettner dal termine lectorium; in spagnolo è chiamato coro alto.Si tratta di una struttura, simile all'iconostasi per aspetto e funzione, che separava il coro, riservato ai presbiteri, dalla navata riservata ai fedeli.Tuttavia, a differenza dell'iconostasi, non costituiva una vera separazione durante le liturgie, in quanto nel coro erano celebrate solo le funzioni destinate ai monaci o a canonici legati alle cattedrali e alle altre chiese, mentre davanti allo jubé esisteva un altare che spesso veniva chiamato "altare della croce", destinato alla messa per il "popolo". In tal modo la funzione dello jubé non sarebbe dunque quella di separare il clero dai fedeli, quanto quello di realizzare uno spazio apposito per il clero, ove svolgere le specifiche funzioni liturgiche del coro (liturgia delle ore, messa conventuale) senza disturbo. Consisteva in una tribuna rialzata da cui venivano lette le Scritture, fungendo quindi anche da pulpito. A differenza dall'iconostasi quindi lo jubé era praticabile mediante due scale simmetriche ed aveva una propria decorazione scultorea. In alcune zone d'Europa, come l'Inghilterra era usato anche come supporto per rappresentazioni pittoriche (vedi in particolare la produzione specialistica di maestranze dell'East Anglia). In effetti lo jubé sembra essere nato dalla fusione di elementi diversi già presenti nell'architettura romanica e del primo periodo gotico: la parete di separazione ("intramezzo" spesso ornato di marmi policromi) che spesso, soprattutto nelle chiese conventuali, divideva il coro dalla navata o la navata stessa in due parti e gli amboni scolpiti in pietra.Furono realizzate numerosissime strutture di questo tipo, estremamente decorate, in pietra ma anche il legno, generalmente a ponte, su tre arcate. Era previsto, in genere, anche un crocefisso posto in alto a sovrastare tutto l'insieme.In alcuni casi era in rapporto ad un coro rialzato, soprastante ad una cripta che ha il suo accesso dagli archi dello jubé.Tale arredo si diffuse anche in Fiandra, in Inghilterra ed altre aree dell'Europa settentrionale. Dopo il concilio di Trento cominciarono ad essere progressivamente smontati, fino al XIX secolo, e oggi ne rimangono pochissimi, soprattutto, per quel che riguarda la Francia, in piccole chiese della Bretagna.In Italia questo elemento architettonico fu propriamente realizzato solo in chiese nell'area di confine con la Francia come l'Abbazia di Vezzolano e la cattedrale di Aosta in cui lo jubé fu demolito solo nel 1838. In altri casi viene a volte chiamato jubé un elemento architettonico del periodo tardo gotico, simile agli esempi d'oltralpe ma derivato autonomamente dagli "intramezzi" marmorei presenti in Italia fin dal periodo paleocristiano.
  • A szentélyrekesztő (németül lettner (a latin lectorium, azaz olvasmány szóból) szerzetesi templomokban a szerzetesek részére fenntartott helyet a laikusok részétől (a templomhajót a kórustól) elválasztó, gazdagon díszített elem. Egyes esetekben (például Exeterben) itt helyezték el az orgonát. Állandó alkotórésze a felső galéria díszes – általában az Utolsó ítélet vagy a Passió témaköréből választott – ábrázolással.
  • The rood screen (also choir screen, chancel screen, or jube) is a common feature in late medieval church architecture. It is typically an ornate partition between the chancel and nave, of more or less open tracery constructed of wood, stone, or wrought iron. The rood screen would originally have been surmounted by a rood loft carrying the Great Rood, a sculptural representation of the Crucifixion. In English, Scots, and Welsh cathedral, monastic, and collegiate churches, there were commonly two transverse screens, with a rood screen or rood beam located one bay west of the pulpitum screen, but this double arrangement nowhere survives complete, and accordingly the preserved pulpitum in such churches is sometimes referred to as a rood screen. At Wells Cathedral the medieval arrangement was restored in the 20th century, with the medieval strainer arch supporting a rood, placed in front of the pulpitum and organ.Rood screens can be found in churches in many parts of Europe: the German word for one is Lettner; the French jubé; the Italian tramezzo; and the Dutch doksaal. However, in Catholic countries they were generally removed during the Counter-reformation, when the retention of any visual barrier between the laity and the high altar was widely seen as inconsistent with the decrees of the Council of Trent. Accordingly rood screens now survive in much greater numbers in Anglican and Lutheran churches; with the greatest number of survivals complete with screen and rood figures in Scandinavia. The iconostasis in Eastern Christian churches is a visually similar barrier, but is now generally considered to have a different origin, deriving from the ancient altar screen or templon.[citation needed]
  • O coro alto é um elemento de pedra ou madeira habitual em catedrais e mosteiros, que tem como objetivo separar o espaço destinado ao colégio de sacerdotes ou monges do resto da igreja destinado aos leigos. É o resultado do desenvolvimento do presbitério paleocristão. Desenvolveu-se no românico tardio e teve o seu apogeu no gótico, para passar mais tarde a ser substituído pelo púlpito na sua função de leitura.A decoração do coro alto, em geral muito elaborada, tinha como motivo figuras que representavam a paixão de Cristo. Atrás do coro alto fica um espaço para o clero com o cadeiral do coro, sítios para os bispos ou abades, bem como o altar-mor, que por regra geral se situava à frente da abside.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 238409 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 13533 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 201 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110992284 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Dans une église, le jubé est une tribune et une clôture de pierre ou de bois séparant le chœur liturgique de la nef. Il tient son nom du premier mot de la formule latine « jube, domine, benedicere » (« daigne, Seigneur, me bénir ») qu'employait le lecteur avant les leçons de Matines.
  • A szentélyrekesztő (németül lettner (a latin lectorium, azaz olvasmány szóból) szerzetesi templomokban a szerzetesek részére fenntartott helyet a laikusok részétől (a templomhajót a kórustól) elválasztó, gazdagon díszített elem. Egyes esetekben (például Exeterben) itt helyezték el az orgonát. Állandó alkotórésze a felső galéria díszes – általában az Utolsó ítélet vagy a Passió témaköréből választott – ábrázolással.
  • Lektorium – murowana lub drewniana przegroda oddzielająca w kościołach katedralnych i klasztornych przestrzeń przeznaczoną dla duchownych lub mnichów (prezbiterium) od części w której mogli przebywać świeccy (nawy głównej). Lektorium stanowiło dalszą formę rozwojową wczesnochrześcijańskiej przegrody chórowej i najczęściej miało formę ażurowej ścianki, na której znajdowało się miejsce do wygłaszania kazania.
  • Een doksaal (niet te verwarren met oksaal) of jubee is een houten of stenen wand die in een kerk het schip scheidt van het priesterkoor. Het heeft dezelfde functie als een koorhek. De term doksaal is afkomstig van het Latijnse woord voor rug: dorsa, klaarblijkelijk om hiermee de sluiting, de 'rug' van het koor aan te duiden. De term jubee, die uit het Frans komt, is ontleend aan "Jube, domine, benedicere" (Heer, wil mij zegenen) en geeft een belangrijke liturgische functie van het doksaal aan.
  • Lektorium (z latinského lectorium) neboli chórová přepážka, letner nebo také letnýř (obojí z německého Lettner) je přepážka mezi chórem a chrámovou lodí. Jde o místo pro čtení – čtenářský pult – odkud bylo laikům předčítáno Písmo (tuto funkci dnes plní ambon). Sloužil také jako tribuna pro liturgický zpěv. Letner byl také často zdoben malbami či reliéfy. Patrně před ním také býval umístěn oltář.[zdroj?]Obdobou letneru v pravoslavné církvi je tzv.
  • Лекторий (лат. lectorium, нем. Lettner) — в старинных католических церквах род деревянной возвышенной кафедры или трибуны, на которой во время богослужения читались евангелие и апостольские послания. Такая трибуна помещалась на краю невысокой деревянной загородки, отделявшей от остальных частей храма четырехугольное пространство перед главным алтарем, назначенное для клириков и хора певцов, вследствие чего наименование Л.
  • The rood screen (also choir screen, chancel screen, or jube) is a common feature in late medieval church architecture. It is typically an ornate partition between the chancel and nave, of more or less open tracery constructed of wood, stone, or wrought iron. The rood screen would originally have been surmounted by a rood loft carrying the Great Rood, a sculptural representation of the Crucifixion.
  • Der Lettner (von lat. lectorium „Lesepult“), auch Doxale genannt, ist eine steinerne oder hölzerne Schranke, die vor allem in Domen, Kloster- und Stiftskirchen den Raum für das Priester- oder Mönchskollegium vom übrigen Kirchenraum, der für die Laien bestimmt war, abtrennte. In Abteikirchen (wie z. B. der Zisterzienserabtei Pforta) diente der Lettner zur Trennung der Priestermönche und der Laienmönche (Konversen). Er ist eine Weiterentwicklung der frühchristlichen Chorschranken.
  • O coro alto é um elemento de pedra ou madeira habitual em catedrais e mosteiros, que tem como objetivo separar o espaço destinado ao colégio de sacerdotes ou monges do resto da igreja destinado aos leigos. É o resultado do desenvolvimento do presbitério paleocristão.
  • Coro alto es una estructura de piedra o madera que, en catedrales, colegiatas e iglesias monásticas, separaba el presbiterio (el espacio destinado al colegio de sacerdotes o monjes) del resto de la iglesia (destinada a los laicos). Ante el coro se disponía un "altar de la cruz" o "del pueblo" (Kreuzaltar, Volksaltar). Detrás del coro alto se disponía el coro propiamente dicho, con la sillería de coro donde se sentaban los clérigos.
  • Jubé è un elemento architettonico che, soprattutto nel XII e nel XIII secolo, caratterizzò l'interno delle chiese gotiche. Il termine è quello in lingua francese e deriva dalla formula di apertura utilizzata dal diacono che, salito sul ballatoio, prima di iniziare la lettura del Vangelo si rivolgeva al superiore chiedendo la benedizione: Jube Domine benedicere.
rdfs:label
  • Jubé
  • Coro alto
  • Coro alto
  • Doksaal
  • Jubé
  • Lektorium
  • Lektorium
  • Lettner
  • Rood screen
  • Szentélyrekesztő
  • Лекторий
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of