Le bel canto ou belcanto (en français, le « beau chant ») désigne en musique classique une technique de chant fondée sur la recherche du timbre, mêlant virtuosité vocale et utilisation d'ornements, de nuances et de vocalises sur une tessiture la plus étendue.De tradition lyrique italienne, cette expression témoigne de l'empreinte durable qu'ont laissée dans ce domaine, les chanteurs et compositeurs du XVIIe siècle jusqu'au milieu du XIXe où le bel canto est la technique préférée pour chanter dans l'opéra européen.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le bel canto ou belcanto (en français, le « beau chant ») désigne en musique classique une technique de chant fondée sur la recherche du timbre, mêlant virtuosité vocale et utilisation d'ornements, de nuances et de vocalises sur une tessiture la plus étendue.De tradition lyrique italienne, cette expression témoigne de l'empreinte durable qu'ont laissée dans ce domaine, les chanteurs et compositeurs du XVIIe siècle jusqu'au milieu du XIXe où le bel canto est la technique préférée pour chanter dans l'opéra européen.
  • Belcanto (Italiaans voor "schone zang") is een zangstijl waarin de aandacht voor de klankkleur van de stem een bijzonder grote rol speelt. Vibrato is daarbij van relatief groot belang. De tekst van het gezongene staat daarbij op het tweede plan (uitspraak, interpretatie enzovoort).Tegenwoordig wordt de term belcanto ook gebruikt voor een stijl (school) van instrumentale muziekinterpretatie met veel aandacht voor de toonvorming en klankschoonheid, zonder daarbij tekort te doen aan andere aspecten van het musiceren. Dit kan geleerd worden middels zangles.Enkele componisten van het typische belcanto-repertoire zijn: Gaetano DonizettiGioacchino RossiniVincenzo BelliniDe praktijk van het belcanto herleefde na de Tweede Wereldoorlog dankzij met name de sopranen Maria Callas en Joan Sutherland, die in staat waren om niet alleen aan de technische eisen van speciaal de coloraturen - melismatische versieringen - te voldoen, maar deze ook inhoud en diepgang te geven. Van deze vorm van ornamentiek, vaak aangezien voor onnodige opsmuk en misplaatste virtuositeit, maakten zij een wezenlijk muzikaal bestanddeel. Het succes dat zij behaalden in dit repertoire leidde tot hernieuwde belangstelling voor dit genre. De Nederlandse zangeres Cristina Deutekom bouwde een wereldcarrière op met dit repertoire.Bekende zangers en prima donna's, vermaard om hun belcanto zijn of waren Alessandro Bonci, Giacomo Lauri-Volpi, Luisa Tetrazzini, Tito Schipa, Ferruccio Tagliavini, Rosa Ponselle, Maria Callas, Joan Sutherland, Marilyn Horne, Alfredo Kraus, Edita Gruberová, Luciano Pavarotti, Renato Bruson, Montserrat Caballé, Joseph Schmidt, Cecilia Bartoli, Richard Tauber en Frederica von Stade.Guido Belcanto is een Vlaamse chansonnier (echte naam: Guido Versmissen).Het Belcanto Festival Dordrecht was een groot opera-evenement dat jaarlijks in september in Dordrecht werd georganiseerd.
  • En la música clàssica, el bel canto (en italià, cant bell, bonic) designa un estil de cant que es caracteritza per la bellesa del timbre i per la recerca de la virtuositat vocal, la vocalització, els ornaments, una gran extensió de la tessitura, etc.S'originà a Itàlia a finals del segle XVI i arribà al màxim esplendor al primer terç del segle XIX, durant l'època justament anomenada belcantista. Rossini (1792-1868), Bellini (1801-1835) i Donizetti (1797-1848) foren els compositors operístics que millor exemplifiquen aquest estil durant el període comprès entre aproximadament el 1810 i el 1830.El bel canto es basa en la uniformitat perfecta de la veu, el legato hàbil, un registre alt i clar, una gran agilitat i flexibilitat, i un cert timbre líric, dolç. Trinats, refilets, notes picades, llargues cadències improvisades, etc., en són les principals característiques, especialment durant el segle XVII i el segle XVIII. El bel canto emfatitza més la tècnica que no pas el volum. Va significar una demostració de les capacitats vocals dels intèrprets, amb habilitat virtuosa i proeses diverses, a vegades en detriment de l'acció escènica.Sovint els intèrprets del bel canto estan més preocupats per la demostració de la seua tècnica personal que no pas per l'adequació de les seves intervencions a l'acció escènica i molts compositors -Gluck, Mozart, Rossini, entre altres- van intentar de frenar, amb més o menys èxit, les exageracions dels castrati i de les prime donne. D'altra banda, la virtuositat desenvolupada per aquests cantants ha contribuït no només a fer evolucionar la tècnica del cant en gèneres molt allunyats de l'òpera -en la música sacra, posem per cas-, sinó que també ha estimulat igualment el desenvolupament de la tècnica instrumental: per exemple, en el concert de solista, gènere nascut al començament del segle XVIII, les parts confiades als solistes no són, en realitat, altra cosa que del bel canto adaptat a la música instrumental.El bel canto deriva del procediment d'escriptura musical anomenat monodia acompanyada, una tècnica nascuda juntament amb l'òpera i que en resulta indissociable. Per això se centra, naturalment, al voltant de la melodia: s'oposa doncs al cant polifònic de la fi de l'edat mitjana i del Renaixement i també al corrent musical encetat al segle XIX per certs compositors d'òperes, com Berlioz, Wagner o Debussy, per als quals els cantants, la veu i la música, havien d'estar al servei del drama i no al contrari.D'altra banda, habitualment, hom considera el segle XIX com el període que marca el començament del declivi del bel canto, fins a arribar als darrers testimonis, ja entrat el segle XX, dels compositors italians Leoncavallo, Puccini o Mascagni.
  • Belcanto či bel canto (italsky krásný zpěv) je pěvecká technika, která vznikla v Itálii počátkem 17. století spolu s vznikem monodie a opery a byla až asi do roku 1840 převládající technikou evropské opery. Vyznačuje se legátovým vedením hlasu, použitím techniky messa di voce (změnou síly hlasu při zpívání jednoho tónu) a používáním různých ozdob (appoggiatury, koloratury, fioritury). Belcanto vyšlo z módy s nástupem Verdiho a verismu; bylo to i z praktických důvodů, protože belcantový zpěv se nemohl prosadit proti rozšířenému orchestrálnímu aparátu.
  • Belcanto (Bel Canto olarak da yazılır, dilimizde Belkanto olarak okunur ve İtalyanca'da: Güzel Şarkı söyleme anlamında kullanılır) müzik terminolojisinde, müzik parçası içerisindeki duygusal farklılıkların vurgulanması, notaların daha cazibeli bir şekilde söylenmesi, melodi ve şarkı sözlerinin anlamlandırılması şeklinde bir şarkı yorumlama tekniğidir. Jürgen Kesting Belcanto'yu "belli bir teknikten doğan ihtiyaçla ortaya çıkan Şarkı söyleme stili (Şan) ya da bu Şarkı söyleme stilinin (Şan) tekniği" olarak tanımlamaktadır. Belcanto kelimesi maalesef sıkça Belcanto repertuarından olmaksızın klasik şarkı söyleme tekniğine sahip güzel sesli şarkıcıları tanımlamakta (ve oldukça yanlış anlamda) kullanılmaktadır.
  • Bel canto (italieratik: kantu ederra) musika lirikoa izendatzeko esapidea da. Buon canto izenarekin ezagutu izan zen musika mota hau hasieran eta maila gorena izan zuenean, XVII. eta XVIII. mendeetan. Italiako opera erromantikoak hartzen du normalean bel canto izena, Gioachino Rossini, Vincenzo Bellini, Gaetano Donizetti eta abarrek idatzitakoak, alegia.
  • Bel canto (italiano, "bello canto") es un término operístico que se utiliza para denominar un estilo vocal que se desarrolló en Italia desde finales del siglo XVII hasta mediados del XIX.
  • Bel canto ("belo canto" em italiano) denomina toda uma tradição vocal, técnica e interpretativa da Ópera italiana a qual originou no fim do Século XVII e alcançou seu auge no início do Século XIX durante a era da ópera de bel canto. Os maiores representantes dessa escola de canto foram Gioacchino Rossini, Gaetano Donizetti e Vicenzo Bellini, mas também aparecem em obras de Giuseppe Verdi, Gaetano Spontini, Giacomo Meyerbeer, Saverio Mercadante, Giovanni Pacini e outros.
  • Bel canto (bel-canto) (Italian, "beautiful singing"), along with a number of similar constructions ("bellezze del canto"/"bell’arte del canto"), is an Italian opera term. It has several different meanings and is subject to a wide array of interpretations.The earliest use of the term "bel canto" occurred in late 17th-century Italy, when it was applied to a sophisticated model of singing that was evolving there among practitioners of operatic and sacred music. The term did not become widely used, however, until the middle of the next century, which was the heyday of opera seria, the static but technically challenging da capo aria, and the now-extinct castrato voice.In the mid-19th century, bel canto gained a more specific meaning when it was employed to distinguish what by now had developed into the traditional Italian vocal model from more forceful, less ingratiating styles of singing. These newer styles of singing had arisen as a result of 19th-century operas growing increasingly dramatic, pitting performers against louder and denser orchestral accompaniments in bigger theatres. Nonetheless, "neither musical nor general dictionaries saw fit to attempt [a] definition [of bel canto] until after 1900". The term remains vague and ambiguous in the 21st century and is often used nostalgically to evoke a lost singing tradition.
  • Белька́нто (итал. bel canto — «красивое пение») — техника виртуозного пения, которая характеризуется плавностью перехода от звука к звуку, непринуждённым звукоизвлечением, красивой и насыщенной окраской звука, выровненностью голоса во всех регистрах, лёгкостью звуковедения, которая сохраняется в технически подвижных и изощрённых местах мелодического рисунка. В бельканто голос — это инструмент певца.
  • Bel canto, także belcanto (wł. dosłownie: piękny śpiew) – termin muzyczny używany w dwóch pokrewnych znaczeniach:Technika wokalna bel canto – powstała we Włoszech w okresie baroku w środowisku szkoły neapolitańskiej. Jej istotą było położenie nacisku na piękno ludzkiego głosu i wirtuozerię wokalną. Tradycja ta była kontynuowana w XIX wieku w muzyce operowej przez kompozytorów takich jak: Gioacchino Rossini, Gaetano Donizetti czy Vincenzo Bellini. Styl bel canto – styl w muzyce włoskiej powstały we wczesnym baroku (ok. 1630–1640) jako sprzeciw wobec założeń Cameraty florenckiej.Jego istotą było uznanie warstwy muzycznej za element równoważny wobec warstwy tekstowej oraz silne zróżnicowanie arii, recytatywu i arioso, stosowanych dla podkreślenia odpowiednio lirycznego, narracyjnego lub dramatycznego charakteru utworu. Arie w stylu bel canto cechują się spokojną melodyką, bez wirtuozerii i kontrastujących motywów, często opartą na rytmice tańców stylizowanych, np. sarabandy lub courante. Frazy były zazwyczaj krótkie, zakończone typowymi kadencjami opartymi na triadzie harmonicznej. Wszystko to odróżnia stylistykę bel canto od stylistyki monodii akompaniowanej. Recytatywy zbliżone były do mowy ludzkiej (recitativo secco). Arioso – bardziej emocjonalne, było kontynuacją tradycji recytatywu szkoły florenckiej. Głównymi przedstawicielami stylu bel canto byli Luigi Rossi (Rzym) i Francesco Cavalli (Wenecja).
  • Belcanto (von ital.: bel canto „schöner Gesang“) oder Belkanto bezeichnet in der Musik die Gesangstechnik, die in Italien zu Beginn des 17. Jahrhunderts im Zusammenhang mit der Monodie und der Oper entstand. Bis etwa 1840 war der Belcanto die bevorzugte Technik für den Gesang in der europäischen Oper.Elemente des Belcanto sind das Legato, das Messa di voce, die Appoggiaturen und Portamenti sowie die virtuose Ausschmückung durch Koloraturen und Fiorituren. Mit den Opern von Giuseppe Verdi und des Verismo wurde der Belcanto verdrängt, weil die Sänger sich gegen einen vergrößerten Orchesterapparat durchzusetzen hatten.Der Begriff wird auch als Sammelbegriff für die Opernkomposition von etwa 1810 bis 1845 in Italien verwendet. Die wichtigsten Vertreter dieser Schule waren Gioacchino Rossini, Vincenzo Bellini und Gaetano Donizetti. Jürgen Kesting definiert Belcanto als „[…] (Gesangs)stil, der einer bestimmten Technik bedarf oder als Technik für einen Stil“. Der Begriff Belcanto wird oft fälschlicherweise auf Sänger angewendet, die lediglich über eine schöne Stimme und eine klassische Gesangstechnik verfügen, ohne dass sie Werke der Belcanto-Epoche oder im Belcanto-Stil singen.
  • ベルカント(イタリア語 Bel Canto、「美しい歌」「美しい歌唱」の意)は、声楽用語のひとつ。以下に述べるように定義付けの乏しい用語であるが、大体においてイタリア・オペラにおけるある種の理想的な歌唱法を指す。
  • A bel canto egy olasz operai kifejezés (jelentése: szép ének), amely olyan éneklési technikát jelent, ami a tökéletes dallamformálást helyezi az előadás középpontjába. A hang mozgékonyságán, a hangképzés kiegyenlítettségén alapul. A zeneszerzők az énekhangot már-már instrumentumként használták. A bel canto operákban gyönyörű áriák szólaltak meg. Hosszú időn át magába foglalta a rögtönzés és a díszítés művészetét is, később az énekes szólam rögzült (Gluck, Rossini), majd drámaiság is társult hozzá (Donizetti). Verdinél és a francia nagyoperákban az éneklés már jobban eltávolodott a drámai kifejezés és a deklamáció irányába. Az operai történetek drámaiságának kihangsúlyozását a végül a zenei verizmus valósította meg.A bel canto 17-19. században volt a legnépszerűbb, főleg az olasz operában, kiváltképpen a nápolyi iskolában. Híres bel canto áriák például Norma cavatinája (Bellini), Malatesta és Don Pasquale kettőse (Donizetti: Don Pasquale) vagy Nemorino románca a Szerelmi bájitalból (Donizetti), a rágalomária Rossini A sevillai borbély című operájából. A bel canto aranykora 1805-1830 közöttre tehető, amikor a stílus legnevesebb zeneszerzői alkottak:Vincenzo BelliniGaetano DonizettiGioacchino Rossini
  • È definita belcanto, bel canto o belcantismo una tecnica di canto virtuosistico caratterizzata dal passaggio omogeneo dalle note gravi alle acute, da agilità nell'ornamentazione e nel fraseggio e dalla concezione della voce umana come strumento.Si tratta di un termine musicale di origine italiana, riferito in modo più generale all'arte e alla scienza della tecnica vocale, affermatosi nel tardo XVI secolo.La diffusione della melodia composta per una sola voce diede la possibilità anche ai compositori, oltreché ai cantanti, di curare maggiormente la disciplina del canto, che si concretizzò con la stesura di vari esercizi, chiamati solfeggi, atti ad allenare la voce ad una migliore esecuzione delle opere.Tale stile di canto è caratterizzato dalla perfetta uniformità della voce, da un eccellente legato, da un registro lievemente più alto, da un'incredibile agilità e flessibilità e da un timbro morbido. La maggiore enfasi posta sulla tecnica, rispetto al volume, ha fatto sì che lo stile del belcanto sia stato a lungo associato ad un esercizio atto a dimostrare la bravura dell'esecutore: questo tipo di cantante sarebbe in grado di reggere una candela accesa davanti alla bocca e di cantare senza far oscillare la fiamma.Questo stile vocale fu particolarmente in voga durante il XVIII secolo; nomi rappresentativi del belcanto si trovano fra gli esponenti della scuola napoletana, come Nicola Porpora e Alessandro Scarlatti. Nei primi decenni del XIX secolo il belcanto viene gradualmente abbandonato fino a scomparire quasi del tutto attorno alla metà del secolo.
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 216779 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 6444 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 67 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 104494324 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:fr
  • Rodolfo Celletti
prop-fr:lang
  • it
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le bel canto ou belcanto (en français, le « beau chant ») désigne en musique classique une technique de chant fondée sur la recherche du timbre, mêlant virtuosité vocale et utilisation d'ornements, de nuances et de vocalises sur une tessiture la plus étendue.De tradition lyrique italienne, cette expression témoigne de l'empreinte durable qu'ont laissée dans ce domaine, les chanteurs et compositeurs du XVIIe siècle jusqu'au milieu du XIXe où le bel canto est la technique préférée pour chanter dans l'opéra européen.
  • Bel canto (italieratik: kantu ederra) musika lirikoa izendatzeko esapidea da. Buon canto izenarekin ezagutu izan zen musika mota hau hasieran eta maila gorena izan zuenean, XVII. eta XVIII. mendeetan. Italiako opera erromantikoak hartzen du normalean bel canto izena, Gioachino Rossini, Vincenzo Bellini, Gaetano Donizetti eta abarrek idatzitakoak, alegia.
  • Bel canto (italiano, "bello canto") es un término operístico que se utiliza para denominar un estilo vocal que se desarrolló en Italia desde finales del siglo XVII hasta mediados del XIX.
  • Bel canto ("belo canto" em italiano) denomina toda uma tradição vocal, técnica e interpretativa da Ópera italiana a qual originou no fim do Século XVII e alcançou seu auge no início do Século XIX durante a era da ópera de bel canto. Os maiores representantes dessa escola de canto foram Gioacchino Rossini, Gaetano Donizetti e Vicenzo Bellini, mas também aparecem em obras de Giuseppe Verdi, Gaetano Spontini, Giacomo Meyerbeer, Saverio Mercadante, Giovanni Pacini e outros.
  • Белька́нто (итал. bel canto — «красивое пение») — техника виртуозного пения, которая характеризуется плавностью перехода от звука к звуку, непринуждённым звукоизвлечением, красивой и насыщенной окраской звука, выровненностью голоса во всех регистрах, лёгкостью звуковедения, которая сохраняется в технически подвижных и изощрённых местах мелодического рисунка. В бельканто голос — это инструмент певца.
  • ベルカント(イタリア語 Bel Canto、「美しい歌」「美しい歌唱」の意)は、声楽用語のひとつ。以下に述べるように定義付けの乏しい用語であるが、大体においてイタリア・オペラにおけるある種の理想的な歌唱法を指す。
  • Belcanto (Italiaans voor "schone zang") is een zangstijl waarin de aandacht voor de klankkleur van de stem een bijzonder grote rol speelt. Vibrato is daarbij van relatief groot belang.
  • Belcanto či bel canto (italsky krásný zpěv) je pěvecká technika, která vznikla v Itálii počátkem 17. století spolu s vznikem monodie a opery a byla až asi do roku 1840 převládající technikou evropské opery. Vyznačuje se legátovým vedením hlasu, použitím techniky messa di voce (změnou síly hlasu při zpívání jednoho tónu) a používáním různých ozdob (appoggiatury, koloratury, fioritury).
  • Bel canto (bel-canto) (Italian, "beautiful singing"), along with a number of similar constructions ("bellezze del canto"/"bell’arte del canto"), is an Italian opera term. It has several different meanings and is subject to a wide array of interpretations.The earliest use of the term "bel canto" occurred in late 17th-century Italy, when it was applied to a sophisticated model of singing that was evolving there among practitioners of operatic and sacred music.
  • È definita belcanto, bel canto o belcantismo una tecnica di canto virtuosistico caratterizzata dal passaggio omogeneo dalle note gravi alle acute, da agilità nell'ornamentazione e nel fraseggio e dalla concezione della voce umana come strumento.Si tratta di un termine musicale di origine italiana, riferito in modo più generale all'arte e alla scienza della tecnica vocale, affermatosi nel tardo XVI secolo.La diffusione della melodia composta per una sola voce diede la possibilità anche ai compositori, oltreché ai cantanti, di curare maggiormente la disciplina del canto, che si concretizzò con la stesura di vari esercizi, chiamati solfeggi, atti ad allenare la voce ad una migliore esecuzione delle opere.Tale stile di canto è caratterizzato dalla perfetta uniformità della voce, da un eccellente legato, da un registro lievemente più alto, da un'incredibile agilità e flessibilità e da un timbro morbido.
  • A bel canto egy olasz operai kifejezés (jelentése: szép ének), amely olyan éneklési technikát jelent, ami a tökéletes dallamformálást helyezi az előadás középpontjába. A hang mozgékonyságán, a hangképzés kiegyenlítettségén alapul. A zeneszerzők az énekhangot már-már instrumentumként használták. A bel canto operákban gyönyörű áriák szólaltak meg.
  • Bel canto, także belcanto (wł. dosłownie: piękny śpiew) – termin muzyczny używany w dwóch pokrewnych znaczeniach:Technika wokalna bel canto – powstała we Włoszech w okresie baroku w środowisku szkoły neapolitańskiej. Jej istotą było położenie nacisku na piękno ludzkiego głosu i wirtuozerię wokalną. Tradycja ta była kontynuowana w XIX wieku w muzyce operowej przez kompozytorów takich jak: Gioacchino Rossini, Gaetano Donizetti czy Vincenzo Bellini.
  • En la música clàssica, el bel canto (en italià, cant bell, bonic) designa un estil de cant que es caracteritza per la bellesa del timbre i per la recerca de la virtuositat vocal, la vocalització, els ornaments, una gran extensió de la tessitura, etc.S'originà a Itàlia a finals del segle XVI i arribà al màxim esplendor al primer terç del segle XIX, durant l'època justament anomenada belcantista.
  • Belcanto (Bel Canto olarak da yazılır, dilimizde Belkanto olarak okunur ve İtalyanca'da: Güzel Şarkı söyleme anlamında kullanılır) müzik terminolojisinde, müzik parçası içerisindeki duygusal farklılıkların vurgulanması, notaların daha cazibeli bir şekilde söylenmesi, melodi ve şarkı sözlerinin anlamlandırılması şeklinde bir şarkı yorumlama tekniğidir.
  • Belcanto (von ital.: bel canto „schöner Gesang“) oder Belkanto bezeichnet in der Musik die Gesangstechnik, die in Italien zu Beginn des 17. Jahrhunderts im Zusammenhang mit der Monodie und der Oper entstand. Bis etwa 1840 war der Belcanto die bevorzugte Technik für den Gesang in der europäischen Oper.Elemente des Belcanto sind das Legato, das Messa di voce, die Appoggiaturen und Portamenti sowie die virtuose Ausschmückung durch Koloraturen und Fiorituren.
rdfs:label
  • Bel canto
  • Bel canto
  • Bel canto
  • Bel canto
  • Bel canto
  • Bel canto
  • Bel canto
  • Bel canto
  • Belcanto
  • Belcanto
  • Belcanto
  • Belcanto
  • Belcanto (zangstijl)
  • Бельканто
  • ベルカント
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:created of
is dbpedia-owl:genre of
is dbpedia-owl:style of
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:genre of
is prop-fr:style of
is foaf:primaryTopic of