L'Azilien est un faciès culturel de l'Épipaléolithique défini initialement par Édouard Piette en 1889 à partir des industries découvertes dans la grotte du Mas d'Azil en Ariège. Dans ce gisement, des couches à nombreux galets peints et à harpons plats s'intercalent entre les niveaux du Magdalénien et du Néolithique. Ces éléments sont associés à des lamelles à dos courbe obtenu par retouche abrupte : dénommées « lames de canif » par É.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • L'Azilien est un faciès culturel de l'Épipaléolithique défini initialement par Édouard Piette en 1889 à partir des industries découvertes dans la grotte du Mas d'Azil en Ariège. Dans ce gisement, des couches à nombreux galets peints et à harpons plats s'intercalent entre les niveaux du Magdalénien et du Néolithique. Ces éléments sont associés à des lamelles à dos courbe obtenu par retouche abrupte : dénommées « lames de canif » par É. Piette, ces pièces sont connues depuis comme pointes aziliennes et sont considérées comme des armatures de projectiles.Le manque de précision de la définition initiale a conduit les auteurs à reconnaître des industries aziliennes dans de nombreux contextes différents, des Pyrénées à l'Écosse, de l'Espagne cantabrique à la Suisse. Ces industries, datées d'environ 11 800 à 9 000 ans avant l'ère commune, présentent des points communs (galets peints ou gravés) mais certaines variantes locales ont reçu des noms spécifiques ou sont simplement qualifiées d'épipaléolihiques. La tendance actuelle consiste à réserver le terme Azilien à l'Azilien typique du Mas d'Azil.L'Azilien est généralement associé au rétablissement climatique successif à la dernière Glaciation. Le renne cède la place au cerf, qui devient le gibier favori. Les bois de cerf sont utilisés pour réaliser les harpons plats, souvent grossiers et perforés d'une entaille allongée à la base.
  • Kultura azylska - schyłkowopaleolityczna kultura zachodniej Europy. Rozwijała się ok. 11 800-10 000 lat temu na podłożu kultur magdaleńskich, obejmując swoim zasięgiem Francję i część Hiszpanii. Jej nazwa pochodzi od jaskini Mas-d'Azil w północnych Pirenejach (Francja).W przeciwieństwie do kultur magdaleńskich, wyspecjalizowanych w polowaniach na renifery, ludność kultury azylskiej polowała na zwierzęta leśne (jelenie, sarny, dziki). Zanikła też sztuka realistyczna, zastąpiona przez geometryczne znaki-symbole, malowane czerwoną ochrą lub ryte na kamiennych otoczakach. Do przewodnich zabytków kultury azylskiej należą: ostrza wiórowe z zagiętym tylcem, krótkie drapacze, głównie odłupkowe, oraz płaskie harpuny jedno- i dwurzędowe z poroża jelenia. Podobnego typu narzędzia kamienne upowszechniły się w znacznej części Europy, ogarniając także tereny zajęte poprzednio przez ludność kultury epigraweckiej. W tym kontekście archeolodzy używają terminu tzw. azylizacji Europy (w Polsce jest to tzw. prąd tarnowiański - od przemysłu tarnowskiego z terenu Wielkopolski), będącej wynikiem intensywnych kontaktów między obszarami zachodniej i śródziemnomorskiej Europy z terenami basenu naddunajskiego, Bałkanów i Krymu.Termin kultura azylska ma szereg odpowiedników regionalnych, np. laborien i valorgien w południowej Francji. Zaliczono do nich także romanelien w południowych Włoszech (od jaskini Romanelli), który obecnie uważany jest za końcowy etap kultury epigraweckiej, z silnym oddziaływaniem wpływów kultury azylskiej (m.in. z typowo azylskimi otoczakami, pokrytymi rytami geometrycznymi).
  • El Aziliense es una cultura del Epipaleolítico denominado así debido al yacimiento epónimo Mas d'Azil, en los Pirineos franceses. Este término lo creó É. Piette en 1889 para designar un grupo cultural extendido desde Francia hasta Asturias. En la Península Ibérica, el Aziliense se centra en la región cantábrica, situándose en el mismo territorio donde se desarrolló el Magdaleniense.Su origen está en el Magdaleniense Superior, pues hay una continuación con el material lítico y óseo, aunque su industria ósea es más pobre. Los azilienses ocupan cuevas, generalmente situadas a escasa altura sobre el nivel del mar.Se caracteriza por la existencia de menos buriles y más raspadores. Surgen las llamadas puntas azilienses. Arpones aplanados con fuste en forma ahusada, con un orificio alargado en su base y los dientes no sobresalen del fuste sino que están dentro del huso (a diferencia de los arpones magdalenienses, que además de ser alargados y más o menos de sección circular, sus dientes sobresalen mucho del fuste). Son frecuentes las laminillas del dorso. Hay una reducción en la cantidad de industria ósea, posiblemente en favor de los útiles en madera. Aparecen nuevas armas como el arco y la flecha.Es el final del Würm, con el aumento de la temperatura y la humedad, con lo que se produce el progresivo retraimiento de los hielos hacia zonas más septentrionales. Esto provoca que especies como el reno emigren hacia zonas más frías. Los bosques colonizan los territorios liberados por el hielo. El nivel del mar sube e inunda zonas amplias costeras, con lo que aquellas gentes deben abandonar algunos de sus lugares de habitación. Aparecen lagos, estrechos (Sicilia se separa de la península itálica) e incluso el mar Báltico que en un principio fue un inmenso lago. Todo esto supone un cambio en las formas de vida de esas gentes que provocó la emigración siguiendo a los renos hacia el norte. Fue un período de cambio que puede responder a la incógnita de la desaparición del arte parietal.Continúa el esquema económico cazador recolector. Hay diversificación de la dieta, con incorporaciones de animales como el jabalí o el corzo, animales de bosque templado. También se intensifica la explotación de recursos acuáticos.Hay un decaimiento de las manifestaciones artísticas, el arte rupestre desaparece y el arte mueble se restringe a manifestaciones abstractas. Arte en cantos rodados pintados y plaquetas grabadas con motivos geométricos o coloreados, con una significación religiosa. En la cueva de Birsek (Suiza) se han encontrado 133 cantos rodados pintados, la inmensa mayoría rotos, como si hubiese sido obra de posibles enemigos para destruir su poder mágico religioso.
  • Aziliarra mendebaldeko Europan izandako Epipaleolitoko kultura arkeologikoa izan zen, orain dela 12.000 eta 9.500 urte artean garatu zena. Édouard Piettek Ariègeko Mas-d'Azil haitzuloan identifikatu zuen aurrenekoz kultura hau 1889an, Magdalen aldiko eta Neolitoko mailen arteko geruzan agertzen zen industria ikertzean.Azil kulturaren bereizgarri ditugu hortz ilara bateko edo biko arpoi zapal eta fusiformeak, hezurrez edo adarrez egindakoak, oinaldean zulo luzanga dutenak (Magdaleniar arpoiak ebakidura zirkularrekoak dira eta hortzak ardatzetik oso irtenak izaten dira). Sukarriz egindakoen artean, tresna txikiak ugaritzen dira. Bizkardun puntak (punta aziliarrak) eta marruskak dira lanabesik aipagarrienak. Azil aldian hezurrezko tresneria asko gutxitu zen, ikerlari askoren iritziz, adar edo hezurren ordez zura erabiltzen zutelako. Horma artea desagertu zen eta objektu artistiko berezienak errekarri margotuak edo grabatuak dira. Aziliar kultura Azken Izotz Aroaren amaierari eta holozenoaren hasierari loturik dago. Klima epeldu zen eta itsasoaren maila igo. Landarediari dagokionez zuhaitz hosto erorkorrek (hurritza eta haritza) azalera handiak kolonizatu zituzten. Pleistozenoko animalia batzuk (mamuta, leize-hartza) desagertu ziren eta beste batzuek (elur-oreina, ipar-azeria) Europako iparralderantz emigratu zuten. Ugaritu ziren animalien artean, basurdea eta orkatza ditugu.Euskal Herrian, besteak beste, Santimamiñe, Arenaza, Lumentza, Ekain, Berroberria, Zatoia eta Izturitzeko leizeetan aurkitu dira Azil aldiko aztarnak.
  • Azilien je evropská pozdněpaleolitická archeologická kultura, pojmenovaná dle francouzské lokality Mas d´Azil (Ariège). Tato kultura datovaná přibližně do let 12 000 až 9 500 BP, byla rozšířena na území severního Španělska, Francie a zasahovala až do Švýcarska.Industrie azilienu navazuje na magdalénské tradice, přizpůsobené podmínkám konce posledního glaciálu. Typickým tvarem kamenné štípané industrie je širší tzv. azilský hrot s otupeným vyklenutým bokem. V kostěné a parohové industrii vynikají především azilské harpuny.
  • L'azilià és una indústria de l'Epipaleolític que es va estendre des del Cantàbric fins als Alps i la seva cronologia va del 10.500 a 9.000 aC aproximadament. Va ser definida per Edouard Piette quan va descobrir i analitzar el jaciment de Mas d'Azil. Inicialment es va pensar que l'azilià comportava una degradació cultural del magdalenià per culpa de la manca d'aliments.L'àrea de major presència a la Península Ibèrica de l'azilià és la meitat oriental d'Astúries fins al País Basc i els jaciments principals són Zatoga a Navarra, Los Azules a Astúries i La Pila a Cantàbria. Es considera probable que alguns restes trobats a indrets de València i Catalunya siguin d'aquesta indústria; a Dosaigües a la cova anomenada La Cocina, a Serinyà al Pla de l'Estany i a la balma de Sant Gregori de Falset.
  • The Azilian is a name given by archaeologists to an industry of the Epipaleolithic in northern Spain and southern France.It probably dates to the period of the Allerød Oscillation around 12,000 years ago (uncalibrated) and followed the Magdalenian culture. Archaeologists think the Azilian represents the tail end of the Magdalenian as the warming climate brought about changes in human behaviour in the area. The effects of melting ice sheets would have diminished the food supply and probably impoverished the previously well-fed Magdalenian manufacturers. As a result, Azilian tools and art were cruder and less expansive than their Ice Age predecessors - or simply different.Diagnostic artifacts from the culture include Azilian points (microliths with rounded retouched backs), crude flat bone harpoons and pebbles with abstract decoration. The latter were first found in the River Arize at the type-site for the culture, Le Mas-d'Azil in the French Pyrenees. 145 are known from the Swiss site of Birsmatten-Eremitage. Compared with the late Magdelanian, the number of microliths increases.The Azilian co-existed with similar early Mesolithic European cultures such as the Tjongerian and the Ahrensburg culture of Northern Europe, the Swiderian of North-Eastern Europe, and the Creswellian in Britain. In its late phase, it experienced strong influences from neighbouring Tardenoisian, reflected in the presence of many geometrical microliths persisted until the arrival of the Neolithic, that in some western areas was only adopted very late, almost in the Chalcolithic era.
  • Das Azilien (ca. 12.300 bis 9.600 v. Chr.) bezeichnet eine wichtige Kultur des europäischen Jungpaläolithikums bzw. des südeuropäischen Epipaläolithikums.Das Azilien beginnt im Spätglazial und endet mit dem Beginn des Holozän.Der Begriff wurde von Édouard Piette 1889 nach Grabungen in der Höhle von Mas d'Azil (Kanton Le Mas-d’Azil, Département Département Ariège, Frankreich) geprägt. Im deutschen Sprachraum wird das Azilien heute meist mit dem Synonym „Federmesser-Gruppen“ bezeichnet.Leitformen sind das Rückenmesser (auch Rückenspitze, oder Federmesser genannt),sowie kurze Kratzer, Stichel und Harpunen aus Hirschgeweih.Parallel läuft das Swiderien im Osten.
  • Het Azilien is de naam van een epipaleolithische industrie in Noord-Spanje en Zuid-Frankrijk.Het begon waarschijnlijk tijdens de Allerød-interstadiaal en volgde daar op het Magdalénien. Volgens archeologen is het Azilien het einde van het Magdalénien en zorgde het warmer wordende klimaat voor veranderingen in het gedrag van de mensen die daar leefden. Door het smelten van de ijskappen verminderde de voedselvoorraad waarschijnlijk aanzienlijk en de eerder goed gevoede handwerkslieden van het Magdalénien verarmden. Als gevolg daarvan zijn de werktuigen van het Azilien grover en eenvoudiger dan hun voorgangers uit de ijstijd – in elk geval waren ze anders.Tot de artefacten van deze cultuur behoren Azilspitsen (microlieten met een afgeronde geretoucheerde achterkant), ruwe vlakke harpoenen van been en kiezelstenen met een abstracte versiering. De laatste zijn voor het eerst gevonden in de rivier de Arize bij de typevindplaats van de cultuur, Mas d'Azil in de Franse Pyreneeën. In vergelijking met het Magdalénien neemt het aantal microlithen toe. In de Noord-Europese Laagvlakte wordt dit stadium vertegenwoordigd door de Tjonger/Federmesser-culturen.Het Azilien werd in Zuid-Frankrijk en Zwitserland opgevolgd door het Sauveterrien.
  • L'aziliano è un periodo e una cultura archeologica identificata in Europa, particolarmente in Spagna settentrionale e Francia meridionale, appartenente al Mesolitico, ed è temporalmente databile tra 12.000 e 9.500 anni fa. Prende il nome dai rinvenimenti preistorici nella grotta di Mas-d'Azil, al centro dei Pirenei francesi.
  • O Aziliano ou Aziliense foi uma cultura do Epipaleolítico (fase inicial do Mesolítico), denominada assim devido ao sítio epônimo Le Mas d'Azil, nos Pireneus franceses. Este termo foi criado por Édouard Piette em 1889 para designar um grupo cultural estendido pela zona Pirenaica da atual França até a Cantábria e as Astúrias. Na região cantábrica, o local coincidiu com o território no qual se desenvolveu o Magdaleniano.A sua origem foi no Magdaleniano Superior, pois há uma continuação com o material lítico e ósseo, embora a sua indústria óssea fosse mais pobre. Os azilianos ocuparam cavernas, geralmente situadas a escassa altitude sobre o nível do mar.Caracteriza-se pela existência de menos buris e raspadores. Surgem as chamadas Pontas Azilienses. Arpões aplanados com fuste em forma de fuso, com um orifício alongado na sua base e os dentes não sobressaem do fuste mas estão dentro do fuso (ao contrário dos arpões magdalenianos, que além de serem alongados ou de menos de seção circular, os seus dentes sobressaem muito do fuste. São frequentes as lamelas de dorso. Há uma redução na quantidade de indústria óssea, possivelmente em favor das ferramentas em madeira. Aparecem novas armas como o arco e a flecha.Corresponde com o final do Glaciação Würm, com o aumento da temperatura e da umidade, com o que ocorre o progressivo retraimento dos gelos para zonas mais setentrionais. Isto fez que espécies como a rena emigrassem para zonas mais frias. As florestas colonizaram os territórios liberados pelo gelo. O nível do mar subiu e alagou amplas zonas costeiras, com o que aquelas gentes devem abandonar alguns dos seus locais de habitação. Apareceram lagos, estreitos (Sicília separou-se da península Itálica) e até mesmo o mar Báltico, que a princípio foi um imenso lago. Tudo isto implicou uma mudança nas formas de vida dessas gentes que provocou a emigração seguindo as renas para norte. Foi um período de mudança que pode responder à incógnita do desaparecimento da arte parietal.Continuou o esquema econômico caçador-coletor. Houve uma diversificação da dieta, com incorporações de animais como o javali ou a corça, animais de floresta temperada. Também se intensificou a exploração de recursos aquáticos.Decaíram as manifestações artísticas, a arte rupestre desapareceu e a arte móvel restringiu-se a manifestações abstratas. == Referências == Este artigo foi inicialmente traduzido do artigo da Wikipédia em espanhol, cujo título é «Aziliense».
  • Азильская культура — археологическая культура (или технологическая традиция) эпохи эпипалеолита на севере Испании и юге Франции.Вероятно, азильская культура относится к периоду Аллерёдского климатического перепада около 8 тыс. л. до н. э., и следовала за мадленской культурой. По мнению археологов, азильская культура представляла собой финальную стадию мадленской, в то время, как потепление климата привело к изменениям в образе жизни людей в регионе. Таяние льдов уменьшило пищевые ресурсы и могло привести к обеднению производителей орудий мадленской культуры. В результате азильские орудия и искусство — более грубые и имеют меньшее распространение, чем их предшественники Ледникового периода, или же просто совершенно иные.Диагностические артефакты данной культуры — это, в частности, азильские наконечники (микролиты с закруглёнными спинками), грубые плоские костяные гарпуны и галька с абстрактными декоративными рисунками. Последнюю чаще всего обнаруживают в районе реки Ариз (en:Arize) на типовом памятнике данной культуры Ма-д’Азиль во французских Пиренеях. 145 таких галек известны по швейцарскому памятнику Бирсматтен-Эремитаж. По сравнению с поздним этапом мадленской культуры возрастает количество микролитов. Азильская культура сосуществовала с другими ранними мезолитическими культурами Европы, такими, как Тёнгерская культура Северной Европы или Свидерская культура северо-восточной Европы, Совтерской и последующей Тарденуазской в ряде регионов Франции, Бельгии и Швейцарии, культурой Маглемозе в Дании и на востоке Британии.На последней стадии существования азильская культура испытала сильное влияние соседней тарденуазской культуры, что проявилось в наличии большого количества геометрических микролитов вплоть до наступления неолита , которые в ряде западных областей появились намного позднее, ближе к эпохе халколита.Очень похожая на Азильскую культура существовала в средиземноморской Испании и на юге Португалии. Поскольку у данной культуры отсутствуют изделия из кости, её условно обозначают как «иберский микроламинарный микролитизм». Её наследником стал «геометрический микролитизм», родственный Тарденуазской культуре.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 1039166 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 3605 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 31 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 107810023 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:auteur
  • Édouard Piette
prop-fr:chronologie
  • 11800 (xsd:integer)
prop-fr:légende
  • Galet Peint - Muséum de Toulouse
prop-fr:nom
  • Azilien
prop-fr:période
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:zone
  • Europe
prop-fr:éponyme
dcterms:subject
rdfs:comment
  • L'Azilien est un faciès culturel de l'Épipaléolithique défini initialement par Édouard Piette en 1889 à partir des industries découvertes dans la grotte du Mas d'Azil en Ariège. Dans ce gisement, des couches à nombreux galets peints et à harpons plats s'intercalent entre les niveaux du Magdalénien et du Néolithique. Ces éléments sont associés à des lamelles à dos courbe obtenu par retouche abrupte : dénommées « lames de canif » par É.
  • L'aziliano è un periodo e una cultura archeologica identificata in Europa, particolarmente in Spagna settentrionale e Francia meridionale, appartenente al Mesolitico, ed è temporalmente databile tra 12.000 e 9.500 anni fa. Prende il nome dai rinvenimenti preistorici nella grotta di Mas-d'Azil, al centro dei Pirenei francesi.
  • O Aziliano ou Aziliense foi uma cultura do Epipaleolítico (fase inicial do Mesolítico), denominada assim devido ao sítio epônimo Le Mas d'Azil, nos Pireneus franceses. Este termo foi criado por Édouard Piette em 1889 para designar um grupo cultural estendido pela zona Pirenaica da atual França até a Cantábria e as Astúrias.
  • Het Azilien is de naam van een epipaleolithische industrie in Noord-Spanje en Zuid-Frankrijk.Het begon waarschijnlijk tijdens de Allerød-interstadiaal en volgde daar op het Magdalénien. Volgens archeologen is het Azilien het einde van het Magdalénien en zorgde het warmer wordende klimaat voor veranderingen in het gedrag van de mensen die daar leefden.
  • Aziliarra mendebaldeko Europan izandako Epipaleolitoko kultura arkeologikoa izan zen, orain dela 12.000 eta 9.500 urte artean garatu zena.
  • Azilien je evropská pozdněpaleolitická archeologická kultura, pojmenovaná dle francouzské lokality Mas d´Azil (Ariège). Tato kultura datovaná přibližně do let 12 000 až 9 500 BP, byla rozšířena na území severního Španělska, Francie a zasahovala až do Švýcarska.Industrie azilienu navazuje na magdalénské tradice, přizpůsobené podmínkám konce posledního glaciálu. Typickým tvarem kamenné štípané industrie je širší tzv. azilský hrot s otupeným vyklenutým bokem.
  • Kultura azylska - schyłkowopaleolityczna kultura zachodniej Europy. Rozwijała się ok. 11 800-10 000 lat temu na podłożu kultur magdaleńskich, obejmując swoim zasięgiem Francję i część Hiszpanii. Jej nazwa pochodzi od jaskini Mas-d'Azil w północnych Pirenejach (Francja).W przeciwieństwie do kultur magdaleńskich, wyspecjalizowanych w polowaniach na renifery, ludność kultury azylskiej polowała na zwierzęta leśne (jelenie, sarny, dziki).
  • The Azilian is a name given by archaeologists to an industry of the Epipaleolithic in northern Spain and southern France.It probably dates to the period of the Allerød Oscillation around 12,000 years ago (uncalibrated) and followed the Magdalenian culture. Archaeologists think the Azilian represents the tail end of the Magdalenian as the warming climate brought about changes in human behaviour in the area.
  • Азильская культура — археологическая культура (или технологическая традиция) эпохи эпипалеолита на севере Испании и юге Франции.Вероятно, азильская культура относится к периоду Аллерёдского климатического перепада около 8 тыс. л. до н. э., и следовала за мадленской культурой. По мнению археологов, азильская культура представляла собой финальную стадию мадленской, в то время, как потепление климата привело к изменениям в образе жизни людей в регионе.
  • L'azilià és una indústria de l'Epipaleolític que es va estendre des del Cantàbric fins als Alps i la seva cronologia va del 10.500 a 9.000 aC aproximadament. Va ser definida per Edouard Piette quan va descobrir i analitzar el jaciment de Mas d'Azil.
  • Das Azilien (ca. 12.300 bis 9.600 v. Chr.) bezeichnet eine wichtige Kultur des europäischen Jungpaläolithikums bzw. des südeuropäischen Epipaläolithikums.Das Azilien beginnt im Spätglazial und endet mit dem Beginn des Holozän.Der Begriff wurde von Édouard Piette 1889 nach Grabungen in der Höhle von Mas d'Azil (Kanton Le Mas-d’Azil, Département Département Ariège, Frankreich) geprägt.
  • El Aziliense es una cultura del Epipaleolítico denominado así debido al yacimiento epónimo Mas d'Azil, en los Pirineos franceses. Este término lo creó É. Piette en 1889 para designar un grupo cultural extendido desde Francia hasta Asturias.
rdfs:label
  • Azilien
  • Azilian
  • Aziliano
  • Aziliano
  • Aziliar
  • Azilien
  • Azilien
  • Azilien
  • Aziliense
  • Azilià
  • Kultura azylska
  • Азильская культура
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:occupation of
is foaf:primaryTopic of