L’averroïsme désigne l’ensemble des doctrines philosophiques qui se réclament d’Averroès (1126-1198), dans tout l’Occident chrétien, spécialement au Moyen Âge et à la Renaissance, et qui connut une grande réputation par ses commentaires d'Aristote. À cette époque, le système de ce philosophe n'est connu que par les écrits de son commentateur si enthousiaste qu’il disait que « la doctrine d’Aristote est la souveraine vérité, et son intelligence la limite de l’intelligence humaine ».

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • L’averroïsme désigne l’ensemble des doctrines philosophiques qui se réclament d’Averroès (1126-1198), dans tout l’Occident chrétien, spécialement au Moyen Âge et à la Renaissance, et qui connut une grande réputation par ses commentaires d'Aristote. À cette époque, le système de ce philosophe n'est connu que par les écrits de son commentateur si enthousiaste qu’il disait que « la doctrine d’Aristote est la souveraine vérité, et son intelligence la limite de l’intelligence humaine ». Il considérait l’âme dans chaque être humain comme une substance individuelle périssable, mais s’unissant à l’intelligence universelle dans l’acte de l’entendement.
  • Averroismoa Ibn Rusd edo Averroesen filosofia-sistema da, XIII. mendearen amaieraz geroztik garatua. Hiru teoriatan oinarritzen da. Gizakiak bi adimen ditu: bata egilea, bakarra, gizaki guztientzakoa eta hilezkorra dena, eta bestea pasiboa edo materiazkoa, nork berea duena dena eta gorputzarekin batera galtzen dena. Materiaren betierekotasuna. Egia bikoitza: filosofiarentzat egia dena teologiarentzat gezurra izan daiteke, eta alderantziz.Eragin handia izan zuen ondorengo filosofia-eskoletan. Averroismoaren jarraitzaile nagusiak Sigerio Brabantekoa, Marsilio Paduakoa, Boezio Daziakoa, Nicoletto Vernias eta Alesandro Achilini izan ziren.
  • Averroísmo é um termo que pode se referir a dois movimentos que percorreram a escolástica do fim do século XIII: (a) a agitação suscitada pelas interpretações de Aristóteles feitas pelo filósofo islâmico Averroes e por suas ideias de reconciliação entre o aristotelismo e a fé islâmica; e (b) a tentativa de aplicar essas ideias nas tradições intelectuais latino-cristãs e judaicas, tal como manifesta em Siger de Brabante, Boécio de Dácia e Moisés Maimônides. O termo foi originalmente cunhado por Ernst Renan.
  • Аверроизм — термин, применяемый к двум философским течениям в схоластике XIII века, первое из которых основывалось на Аверроэсовской интерпретации Аристотеля. Основными представителями этого течения были Сигер Брабантский и Боэций Дакийский.Основные идеи ранней философской концепции аверроизма, содержащиеся в комментариях Аверроэса к Аристотелю: существует одна истина, но (как минимум) два способа её достижения: через философию и через религию; мир вечен; душа состоит из двух частей — индивидуальной и божественной; индивидуальная душа не вечна; все люди содержат в себе одну и ту же божественную душу (идея, известная как монопсихизм); воскресение из мёртвых невозможно (эта идея была выдвинута Боэцием).Вместе с тем идеи Аверроэса были перенесены в Западную Европу, в результате чего появился т. н. Латинский аверроизм. Его основной инспиратор — Сигер Брабантский.Латинский аверроизм был дважды осужден в 1270 и 1277 году католическим епископом Стефаном Темпьером (в русскоязычной литературе этот епископ больше известен как Этьен Тампье, хотя официально числится как Étienne (Stephen) Tempier или Stephanus of Orleans). Темпьер выделил 219 неприемлемых тезисов в работах аверроистов.Для разрешения возникшего противоречия Сигер заявил, что существует «двойственная истина»: фактическая, или «твёрдая», истина, достигаемая через науку и философию, и «религиозная» истина, достигаемая через религию. Эта идея не восходила к Аверроэсу; его идея заключалась в том, что существует одна истина, достигаемая двумя различными путями, а не две истины.Поздняя философская концепция аверроизма заключалась в том, что философский и религиозный миры являются отдельными сущностями. После исследования 219 тезисов, осуждённых Темпьером, стало очевидно, что немногие из них принадлежат Аверроэсу. В течение некоторого времени для обозначения философского движения, начатого Сигером и Боэцием, и отделения его от аверроизма применялись термины «радикальный Аристотелизм» и «гетеродоксальный аристотелизм»; сейчас большинство ученых также называет его аверроизмом.Фома Аквинский выступил против доктрины монопсихизма в своей книге De unitate intellectus contra Averroistas. В этом контексте термин «аверроизм» использован корректно.Несмотря на осуждение в 1277 году, многие аверроистские тезисы дожили до XVI века и присутствуют в философии Джордано Бруно и Джованни Пико делла Мирандола.
  • Averroisme atau Rusydiyah (رشدية) dalam bahasa arab adalah ajaran yang dikemukakan oleh Ibn Rushd dan para pengikutnya, sudah trend di abad Pertengahan. Ibn Rusyd adalah tokoh Islam yang sangat diakui baik di negara Barat maupun Timur. Sumbangan yang nyata adalah kritik terhadap dominasi Katollik Roma dalam peradaban Eropa. Bagi dia negara berada di bawah dominasi gereja, sehingga cenderung tidak merdeka. Para pendukung ajaran ini mempertahankan bahwa dunia adalah kekal dan jiwa mati, dan menegakkan teori kebenaran ganda.
  • Awerroizm to filozoficzna doktryna popularna pod koniec XIII wieku, oparta na interpretacji myśli Arystotelesa dokonanych przez Awerroesa. Głównymi filozofami uznającymi tę doktrynę byli Siger z Brabancji oraz Boecjusz z Dacji.Głównymi ideami awerroizmu, jakie można znaleźć w komentarzach Awerroesa do dzieł Arystotelesa były: świat jest wieczny dusza jest podzielona na dwie części, jedną indywidualną (osobową), a drugą boską indywidualna część duszy nie jest wieczna wszyscy ludzie dzielą jedną, i tę samą duszę (monofizm) wskrzeszenie zmarłych nie jest możliwe (Boecjusz z Dacji)Pogląd ten spotkał się z ostrą krytyką Uniwersytetu Paryskiego w latach 1270 i 1277, tym razem przez biskupa Etienne Tempiera. Tempier wskazał na 219 różnych tez awerroizmu, których nie można było zaakceptować. By rozwiązać ten problem, Siger z Brabancji próbował dowodzić, że istnieje "podwójna prawda": jedna faktyczna lub tzw. "twarda prawda", którą można osiągnąć przy pomocy nauki i filozofii, a także "religijna prawda", osiągana poprzez religię. Ta idea nie wzięła swojego początku w pismach Awerroesa.Powyższy filozoficzny koncept awerroizmu to idea, że dwa światy, filozoficzny oraz religijny, są oddzielnymi bytami. Jednakże, po wnikliwym zbadaniu 219 błędnych tez wytkniętych przez Tempiera, stało się oczywiste, że niewiele z nich wzięło swój początek w dziełach Awerroesa, stąd też przez pewien czas inne terminy stały się powszechnie używane, w odniesieniu do właściwego filozoficznego ruchu, jaki rozpoczęty został przez Sigera i Boecjusza: radykalny arystotelianizm lub heterodoksyjny arystotelianizm to inne nazwy jakimi określano ów ruch, jednakże w dzisiejszych czasach zwykle nazywany jest awerroizmem.Tomasz z Akwinu zaatakował ideę monofizmu w pracy De unitate intellectus contra Averroistas. W tym kontekście, słowo awerroizm zostało użyte poprawnie.Choć nauki te potępione zostały w roku 1277, to jednak wiele tez awerroizmu przeżyło w trakcie XVI wieku, i można je znaleźć w filozofii Giordano Bruno czy Pico della Mirandola. Tezy te mówią o wyższości filozofów nad pospólstwem, i powiązaniem pomiędzy intelektem a ludzką godnością.
  • Averroísmo es el término aplicado a dos tendencias filosóficas de la escolástica desde finales del siglo XIII, la primera de las cuales estaba basada en las interpretaciones del aristotelismo por el filósofo árabe Averroes (Ibn Rushd) y su intento de conciliarle con el Islam. Los filósofos cristianos a su vez aplicaban estas ideas a los escritos de Aristóteles para hacer lo propio con el Cristianismo. Además de Averroes, los principales autores involucrados en el movimiento averroísta fueron Siger de Brabante y Boecio de Dacia. Las principales ideas del primitivo concepto filosófico averroísta — tal como se encuentra en los comentarios de Averroes a Aristóteles — eran: hay una verdad, pero hay (al menos) dos maneras de alcanzarla: a través de la filosofía y a través de la religión; el mundo es eterno; el alma se divide en dos partes: una individual y otra divina; el alma individual no es eterna; todos los hombres comparten a un nivel básico la misma alma divina (idea denominada monopsiquismo); la resurrección de los muertos no es posible (proposición de Boecio);En tal punto se produjeron la dos condenas de la Sorbona de 1270 y 1277, por el obispo Étienne Tempier. Tempier especificó 219 tesis averroístas inaceptables.Para resolver el problema, Siger intentó argumentar la existencia de una doble verdad: una verdad factual o "dura" que se alcanza con la ciencia y la filosofía y una verdad religiosa que se alcanza a través de la religión. Esta idea no era original de Averoes; su planteamiento era que había una única verdad alcanzada por diferentes vías, pero no dos verdades.El concepto posterior del averroísmo fue la idea de que losmundos filosófico y religioso son entidades separadas. No obstante, tras hacer el escrutinio de las 219 tesis condenadas por Tempier, era obvio que no muchas de ellas estaban originadas en Averroes. Aristotelismo radical y aristotelismo heterodoxo fueron los términos comúnmente usados por un tiempo para referirse al movimiento filosófico suscitado por Siger y Boecio y diferenciado del Averroísmo; no obstante, en la actualidad la mayor parte de los autores llaman a todo ello también averroísmo.Tomás de Aquino atacó específicamente la doctrina del monopsiquismo en su libro De unitate intellectus contra Averroistas. En ese contexto, el término averroísmo era utilizado con propiedad.Aunque condenadas desde 1277, desde esta fecha, el averroismo fue en occidente casi un sinónimo de impiedad,[cita requerida] muchas tesis averroístas sobrevivieron hasta el siglo XVI y pueden encontrarse en filósofos del humanismo renacentista, como Giordano Bruno, Pico della Mirandola y Cesare Cremonini. Sus tesis hablan de la superioridad de los filósofos sobre la gente común y la relación entre el intelecto y la dignidad humana.La idea de separación entre filosofía y religión influyó en el desarrollo del secularismo moderno. A resultas de ello, algunos consideran a Averroes el padre fundador del pensamiento secular incluso en Europa Occidental.
  • Als Averroismus bezeichnet man eine auf den arabischen Philosophen Averroes zurückgehende Richtung in der europäischen Philosophie des Spätmittelalters und der Frühen Neuzeit. Sie erregte wegen der theologischen Konsequenzen der Auffassungen, die sie vertrat bzw. die ihr von gegnerischer Seite unterstellt wurden, großes Aufsehen. „Averroist“ ist nicht eine Selbstbezeichnung der Anhänger dieser Richtung, sondern ein von deren Gegnern in polemischer Absicht geprägter Begriff. Da Averroes und die Averroisten Aristoteliker waren, handelt es sich um eine Strömung innerhalb des Aristotelismus. Ein erheblicher Teil der Werke des 1198 gestorbenen Averroes war den christlichen Gelehrten seit den dreißiger Jahren des 13. Jahrhunderts zugänglich, da Michael Scotus eine Reihe von teils umfangreichen Kommentaren des arabischen Philosophen zu Schriften des Aristoteles ins Lateinische übersetzt hatte. Die Wirkung in der lateinischsprachigen Welt war gewaltig. Im Spätmittelalter pflegten die Scholastiker von Aristoteles als „dem Philosophen“ schlechthin zu sprechen und von Averroes als „dem Kommentator“ schlechthin. Mit „Averroismus“ ist aber nicht die breite Averroes-Rezeption in ihrer Gesamtheit gemeint, sondern nur eine Anzahl von theologisch und philosophisch stark umstrittenen Positionen, die nach Ansicht der Gegner des Averroismus für diese Richtung charakteristisch sind.Obwohl Averroes der Überzeugung war, seine Lehre stehe in völligem Einklang mit dem Koran, fand seine Philosophie in der islamischen Welt im Mittelalter und in der Frühen Neuzeit wenig Widerhall. Er wurde zwar als Rechtsgelehrter geschätzt und in Nachschlagewerken als namhafter Autor angeführt, aber seine philosophischen Ideen wurden kaum beachtet oder stießen auf Ablehnung. Daher kann für die Zeit vor der Moderne nicht von einem islamischen Averroismus im Sinne einer philosophischen oder theologischen Strömung gesprochen werden. Es gab aber einen jüdischen Averroismus in Spanien und Südfrankreich auf der Basis hebräischer Averroes-Übersetzungen. Zur Unterscheidung vom jüdischen wird der Averroismus lateinischsprachiger Gelehrter auch als lateinischer Averroismus bezeichnet.
  • Averroism is a school of philosophical thought that arose from the influence of the 12th century Al-Andalus Muslim philosopher Averroës, who worked on reconciling Aristotelianism with Islam. Alternatively, the term Averroism may refer to the application of these ideas by 13th-century scholastic philosophers in the Latin Christian and Jewish intellectual traditions, such as Siger of Brabant, Boetius of Dacia and Maimonides. The term was used by the theologian Thomas Aquinas in a restricted sense to mean monopsychism and radical Aristotelianism.Latin translations of Averroes' work became widely available at the universities which were springing up in Western Europe in the 13th century. His work and commentaries on Aristotle were responsible for the development of scholasticism, a school of thought of Christianity which examined Christian doctrines through reasoning and intellectual analysis. Scholasticism marked the golden age of philosophy in medieval Europe.
  • Averroïsme is een filosofische trend onder de scholastici van de 13e eeuw. Het is gebaseerd op Averroes' interpretaties van Aristoteles. De twee belangrijkste vertegenwoordigers van deze stroming zijn Siger van Brabant en Boëthius van Dacia.De belangrijkste stellingen van het Averroïsme waren: er is één waarheid, maar die kan bereikt worden via twee wegen: via filosofie en via religie, de leer van de dubbele waarheid ; de wereld is eeuwig; de ziel bestaat uit twee delen: één individueel, en één goddelijk; de individuele ziel is niet eeuwig; alle mensen delen eenzelfde goddelijke ziel (monopsychisme); de opstanding van de doden is onmogelijk.Deze standpunten werden tweemaal door de Rooms-katholieke Kerk veroordeeld in 1270 en in 1277. De veroordeling van een aantal andere stellingen werd echter weer herroepen, op zijn laatst in het kader van het proces tussen 1319 en 1323 voor de heiligverklaring van Thomas van Aquino die zelf zowel de werken van Averroes als van Averroïsten grondig had bestudeerd en verwerkt.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 1788624 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 14750 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 122 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 109596232 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • L’averroïsme désigne l’ensemble des doctrines philosophiques qui se réclament d’Averroès (1126-1198), dans tout l’Occident chrétien, spécialement au Moyen Âge et à la Renaissance, et qui connut une grande réputation par ses commentaires d'Aristote. À cette époque, le système de ce philosophe n'est connu que par les écrits de son commentateur si enthousiaste qu’il disait que « la doctrine d’Aristote est la souveraine vérité, et son intelligence la limite de l’intelligence humaine ».
  • Averroísmo es el término aplicado a dos tendencias filosóficas de la escolástica desde finales del siglo XIII, la primera de las cuales estaba basada en las interpretaciones del aristotelismo por el filósofo árabe Averroes (Ibn Rushd) y su intento de conciliarle con el Islam. Los filósofos cristianos a su vez aplicaban estas ideas a los escritos de Aristóteles para hacer lo propio con el Cristianismo.
  • Averroïsme is een filosofische trend onder de scholastici van de 13e eeuw. Het is gebaseerd op Averroes' interpretaties van Aristoteles.
  • Averroism is a school of philosophical thought that arose from the influence of the 12th century Al-Andalus Muslim philosopher Averroës, who worked on reconciling Aristotelianism with Islam. Alternatively, the term Averroism may refer to the application of these ideas by 13th-century scholastic philosophers in the Latin Christian and Jewish intellectual traditions, such as Siger of Brabant, Boetius of Dacia and Maimonides.
  • Averroisme atau Rusydiyah (رشدية) dalam bahasa arab adalah ajaran yang dikemukakan oleh Ibn Rushd dan para pengikutnya, sudah trend di abad Pertengahan. Ibn Rusyd adalah tokoh Islam yang sangat diakui baik di negara Barat maupun Timur. Sumbangan yang nyata adalah kritik terhadap dominasi Katollik Roma dalam peradaban Eropa. Bagi dia negara berada di bawah dominasi gereja, sehingga cenderung tidak merdeka.
  • Averroismoa Ibn Rusd edo Averroesen filosofia-sistema da, XIII. mendearen amaieraz geroztik garatua. Hiru teoriatan oinarritzen da. Gizakiak bi adimen ditu: bata egilea, bakarra, gizaki guztientzakoa eta hilezkorra dena, eta bestea pasiboa edo materiazkoa, nork berea duena dena eta gorputzarekin batera galtzen dena. Materiaren betierekotasuna. Egia bikoitza: filosofiarentzat egia dena teologiarentzat gezurra izan daiteke, eta alderantziz.Eragin handia izan zuen ondorengo filosofia-eskoletan.
  • Als Averroismus bezeichnet man eine auf den arabischen Philosophen Averroes zurückgehende Richtung in der europäischen Philosophie des Spätmittelalters und der Frühen Neuzeit. Sie erregte wegen der theologischen Konsequenzen der Auffassungen, die sie vertrat bzw. die ihr von gegnerischer Seite unterstellt wurden, großes Aufsehen. „Averroist“ ist nicht eine Selbstbezeichnung der Anhänger dieser Richtung, sondern ein von deren Gegnern in polemischer Absicht geprägter Begriff.
  • Awerroizm to filozoficzna doktryna popularna pod koniec XIII wieku, oparta na interpretacji myśli Arystotelesa dokonanych przez Awerroesa.
  • Аверроизм — термин, применяемый к двум философским течениям в схоластике XIII века, первое из которых основывалось на Аверроэсовской интерпретации Аристотеля.
  • Averroísmo é um termo que pode se referir a dois movimentos que percorreram a escolástica do fim do século XIII: (a) a agitação suscitada pelas interpretações de Aristóteles feitas pelo filósofo islâmico Averroes e por suas ideias de reconciliação entre o aristotelismo e a fé islâmica; e (b) a tentativa de aplicar essas ideias nas tradições intelectuais latino-cristãs e judaicas, tal como manifesta em Siger de Brabante, Boécio de Dácia e Moisés Maimônides.
rdfs:label
  • Averroïsme
  • Averroism
  • Averroisme
  • Averroismo
  • Averroismus
  • Averroísmo
  • Averroísmo
  • Averroïsme
  • Awerroizm
  • Аверроизм
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:philosophicalSchool of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:traditionPhilosophique of
is foaf:primaryTopic of