Le voisement est une qualité (ou propriété) de certains sons de la parole. Un son est dit voisé si sa production s’accompagne d'une vibration des cordes vocales, et non voisé si non. On utilise aussi couramment les termes de sonore et sourd pour désigner cette opposition.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le voisement est une qualité (ou propriété) de certains sons de la parole. Un son est dit voisé si sa production s’accompagne d'une vibration des cordes vocales, et non voisé si non. On utilise aussi couramment les termes de sonore et sourd pour désigner cette opposition. Tout locuteur peut facilement faire l’expérience de ce phénomène en plaçant sa main sur sa gorge (au niveau de la pomme d’Adam pour les hommes) puis en prononçant successivement « ssssss » (non voisé) et « zzzzzz » (voisé).On parle aussi de sonorisation des sons.Les voyelles, étant par essence portées par la voix, sont naturellement voisées (même s’il leur arrive de subir un processus de dévoisement, c’est-à-dire une atténuation de la vibration laryngale, dans le cas de la parole chuchotée par exemple).Les consonnes de la série suivante sont voisées, ou sonores : occlusives ([b], [d], [g]) ou fricatives ([β], [v], [ð], [z], [ʒ], [ʁ])Et la série suivante donne leurs pendants sourdes (non voisées) : occlusives ([p], [t], [k]) ou fricatives ([ɸ], [f], [θ], [s], [ʃ], [χ])Les consonnes vibrantes ([r]), latérales ([l]) et nasales ([m], [n]) sont considérées comme voisées.Il peut arriver qu'un son normalement sourd soit prononcé avec une vibration plus ou moins sensible (exemple « Mac Do » prononcé « Mag Do », de même pour « anegdote », « neuv ans », etc.) par « contagion » d'un certain environnement phonétique. C'est le phénomène d'assimilation. Dans ce cas, le terme de voisement désigne ce processus de mutation sonore du son originellement sourd. Dans l'API, on le transcrit généralement à l'aide du diacritique souscrit « ̬ » ; par exemple, [bɛk̬ də gaz] équivaut à peu près à [bɛg də gaz].Inversement, on observe également l’assimilation de consonnes sonores en consonnes sourdes, que l’on nomme dévoisement. Son symbole API est le « ̥ » souscrit ; par exemple, [mɛd̥sɛ̃] (ou [mɛtsɛ̃]) pour « médecin », [ab̥sɑ̃] (ou [apsɑ̃]) pour « absent ».En phonétique, le voisement ou dévoisement décrit donc un phénomène empirique. En phonologie, il correspond à une valeur de trait distinctif (au moins dans une langue comme le français).
  • Voice or voicing is a term used in phonetics and phonology to characterize speech sounds, with sounds described as either voiceless (unvoiced) or voiced. The term, however, is used to refer to two separate concepts. Voicing can refer to the articulatory process in which the vocal cords vibrate. This is its primary use in phonetics to describe phones, which are particular speech sounds. It can also refer to a classification of speech sounds that tend to be associated with vocal cord vibration but need not actually be voiced at the articulatory level. This is the term's primary use in phonology when describing phonemes, or in phonetics when describing phones.At the articulatory level, a voiced sound is one in which the vocal cords vibrate, and a voiceless sound is one in which they do not. For example, voicing accounts for the difference between the pair of sounds associated with the English letters "s" and "z". The two sounds are transcribed as [s] and [z] to distinguish them from the English letters, which have several possible pronunciations depending on context. If one places the fingers on the voice box (i.e. the location of the Adam's apple in the upper throat), one can feel a vibration when one pronounces zzzz, but not when one pronounces ssss. (For a more detailed, technical explanation, see modal voice and phonation.) In most European languages, with a notable exception being Icelandic, vowels and other sonorants (consonants such as m, n, l, and r) are modally voiced.When used to classify speech sounds, voiced and unvoiced are merely labels used to group phones and phonemes together for the purposes of classification. We return to this below.
  • Stemhebbendheid is een eigenschap van een bepaalde klasse van medeklinkers. In tegenstelling tot zogenaamde stemloze medeklinkers worden stemhebbende medeklinkers gevormd door de lucht die uit de longen in het spraakkanaal wordt geperst, om de stembanden in trilling te brengen.Bij de uitspraak van klinkers zijn de stembanden per definitie in trilling.Het is eenvoudig om na te gaan of een spraakklank al dan niet stemhebbend is; wanneer men het strottenhoofd ter hoogte van de stembanden met twee vingers omvat, voelt men bij het uitspreken van een stemhebbende klank een trilling. Bij stemloze spraakklanken geldt dat niet.Stemhebbende medeklinkers in het Nederlands: /b/ (met als stemloze pendant /p/) /d/ (met als stemloze pendant /t/) /g/ (met als stemloze pendant /ch/) /l/ (geen stemloze pendant) /r/ of /R/ (geen stemloze pendant) /v/ (met als stemloze pendant /f/) /w/ (geen stemloze pendant) /z/ (met als stemloze pendant /s/)Daar men zijn stem nodig heeft om deze klanken voort te brengen, is het onmogelijk, om ze uit te spreken als men fluistert. Daardoor veranderen de stemhebbende klanken vanzelf in hun stemloze pendanten. Als men bijvoorbeeld al fluisterende probeert de zin "De Vlieg Bleef Zeuren en Dreinen" te produceren, lijkt het resultaat op: "Te Flieg Pleef Seuren en Treinen".
  • Znělost je fonetická a fonologická vlastnost hlásek. Z akustického hlediska se jedná o přítomnost základní frekvence zvuku (F0), která je dána aktivní činností hlasivek (fonací) při jejich tvoření znělých hlásek. U znělých hlásek jsou hlasivky napjaté a kmitají, u neznělých hlásek jsou hlasivky v klidu, tj. neúčastní se tvoření hlásky.Znělost se také někdy označuje pojmem z artikulační fonetiky jako hlasnost (podle účasti hlasivek při tvoření).Nejčastěji je znělost rozlišovacím fonologickým znakem u souhlásek, samohlásky jsou ve většině jazyků (včetně češtiny) pouze znělé – jen náhodně se mohou vlivem souhláskového okolí vyslovovat nezněle (např. i ve slově architektura), což není považováno za samostatný foném. Neznělé samohlásky se vyskytují jen v některých jazycích (např. v japonštině).
  • Dźwięczność (fonacja) to jedna z cech artykulacji głosek związana z pracą więzadeł głosowych. Głoski wymawiane z wymuszeniem drgań więzadeł przy produkcji dźwięku nazywane są głoskami dźwięcznymi, natomiast wymawiane bez ich drgania nazywane są głoskami bezdźwięcznymi.W węższym znaczeniu dźwięczność oznacza cechę artykulacyjną głoski dźwięcznej odróżniającą ją od odpowiadającej jej pod względem miejsca i sposobu artykulacji głoski bezdźwięcznej, np. głoska [d] różni się od głoski [t] właśnie dźwięcznością. Cecha braku tak zdefiniowanej dźwięczności, charakteryzująca głoskę [t], nazywa się bezdźwięcznością. Dźwięczność jest stałą cechą samogłosek, w przypadku spółgłosek jest cechą fakultatywną (tzn. istnieją spółgłoski dźwięczne i spółgłoski bezdźwięczne).W wielu językach świata, w tym w języku polskim, dźwięczność jest cechą fonologicznie relewantną - pełni funkcję rozróżniania fonemów, np. w języku polskim wyrazy pary minimalnej "kody" i "koty", różniące się dźwięcznością jednej z głosek, różnią się też znaczeniem (a więc /d/ i /t/ są oddzielnym fonemami). Istnieją też języki, w których dźwięczność nie posiada funkcji dystynktywnej, ponieważ w systemie fonologicznym tych języków brak jest rozróżnienia na spółgłoski dźwięczne i bezdźwięczne, a fonologicznie relewantna jest na przykład opozycja spółgłoska przydechowa: spółgłoska nieprzydechowa (tak jest m.in. w języku chińskim mandaryńskim).Inne rodzaje dźwięczności spotykane w językach naturalnych to: dysząca dźwięczność (ang. breathy voice), skrzypiąca dźwięczność (ang. creaky voice), szorstka dźwięczność (ang. harsh voice), luźna dźwięczność (ang. slack voice), sztywna dźwięczność (ang. stiff voice).de:Stimmlosigkeitko:청음과 탁음nl:Stemloosja:清濁no:Ustemt konsonantro:Consoană surdăfi:Soinniton äännesv:Tonlös konsonant
  • Stimmhaftigkeit (Adjektiv: stimmhaft) ist ein Begriff aus den sprachwissenschaftlichen Teildisziplinen Phonetik und Phonologie und bezieht sich darauf, ob ein Sprachlaut mit oder ohne Beteiligung der Stimme ausgesprochen wird.
  • 有声音(ゆうせいおん)とは、言語音を調音する際、肺からの呼気による声帯の周期的な震動(いわゆるこえ)を伴う音をいう。母音は通常の場合、有声音であり、子音では[b][d][g](破裂音)、[v][z](摩擦音)、[m][n](鼻音)、[l][r](流音)などが有声音である。特に鼻音、流音(あわせて共鳴音)は多くの言語で通常有声であり、対立する無声音が音素として存在しないことが多い。日本語や英語といった言語は、破裂音・摩擦音における有声音と無声音の差異、例えば有声音である[b]と無声音である[p]、有声音である[d]と無声音である[t]といった差異で語の意味を区別する。一方、中国語や朝鮮語は、前述の例のような有声音と無声音の違いで意味を弁別せず、代わりに気息音の有無で弁別する言語である。それらの言語の摩擦音の多くは無声である。
  • Термин "голос" и "голосовой" используется в фонетике и фонологии для характеристики звонких звуков. В фонетике термин "звонкость (озвончение)" обычно описывает процесс артикуляции звуков, при котором происходит колебание голосовых связок. В фонологии термин "звонкость" может также использоваться для классификации звуков речи по глухости/звонкости. При этом согласные, обозначаемые как "звонкие", могут произноситься и без колебания голосовых связок.
  • 유성음(有聲音)은 조음할 때 성대(목청)의 울림을 수반하는 소리다. 울림소리라고도 한다. 허파에서 나온 호기가 후두(울대)를 통과할 때 2개의 성대를 접근시키면 성대가 주기적으로 울려 소위 목소리(음성)가 난다. 모음은 보통 유성음이고 자음 가운데 [b], [v], [d], [z], [g], [m], [n], [l], [r] 등은 유성음이다. 자음 체계에서 성대 울림을 수반하지 않는 무성음과 유성음의 대립 구조를 가진 언어가 많다. 그러나 한국어나 중국어는 무성음과 유성음의 차이로 뜻을 구별하는 언어가 아니다.
  • In linguistica viene definita sonora la consonante il cui suono viene accompagnato dalla vibrazione delle corde vocali. Sono sonore le consonanti [ v, g, b, d, dz ] e sorde le consonanti [ f, k, p, t, ts ], che invece vengono articolate senza far vibrare le corde vocali.In alcune lingue la sonorità è un tratto distintivo che permette di distinguere tra loro fonemi con identica articolazione ad eccezione della presenza o assenza della vibrazione delle corde vocali. In altre lingue questa differenza non è distintiva. Una lingua di quest'ultimo tipo era l'etrusco, il che ha avuto delle conseguenze nella trasmissione dell'alfabeto greco in Italia e nella sua adozione da parte dei Romani. La terza lettera dell'alfabeto, gamma, che in greco rappresentava una occlusiva velare sonora [g], venne adottata dagli etruschi come una semplice occlusiva velare non aspirata, e quando i latini appresero dagli etruschi l'alfabeto, inizialmente attribuirono ad essa il valore di occlusiva velare sia sorda sia sonora, e solo in un secondo momento venne marcata una differenza tra la velare sorda (la lettera C, forma assunta dal gamma in etrusco) e quella sonora, per la quale i latini inventarono una nuova lettera, derivata dalla C con un tratto supplementare: G (in molte iscrizioni arcaiche la lettera C ha ancora valore di g, conservato poi solo nell'ortografia arcaizzante di alcuni nomi propri come CAIVS per Gaius). In italiano la sonorità è distintiva nelle occlusive (si vedano coppie minime come pasta~basta; tante~Dante; callo~gallo) ma non sempre nelle fricative (a fronte di coppie minime come inferno~inverno, si veda la pronuncia toscana ['kasa] o lombarda ['kaza] della stessa parola casa).
  • Suara adalah istilah yang digunakan dalam ilmu fonetik dan fonologi untuk mencirikan bunyi bahasa, apakah bunyi tersebut dapat dikatakan nirsuara (tak bersuara) atau bersuara. Istilah itu digunakan untuk mengacu kepada dua konsep yang berbeda. Bersuara dapat berarti proses artikulatoris di mana pita suara bergetar. Dalam tingkat artikulastoris, suatu bunyi yang bersuara adalah bunyi yang terjadi karena getaran pita suara, sedangkan bunyi nirsuara tidak demikian. Dalam komunikasi tertulis (tulisan), suatu perbedaan antara bunyi bersuara dan nirsuara dapat dilambangkan dengan huruf, entah sebagai alfabet atau abjad (satu lambang untuk satu fonem), atau silabis (satu lambang untuk satu suku kata). Dalam alfabet maupun abjad, bunyi bersuara dan nirsuara juga dapat dilambangkan dengan dwihuruf (digraf), contoh dalam bahasa Inggris pressure dan pleasure, di mana huruf s melambangkan konsonan pasca-alveolar (pertemuan lidah dengan pangkal gusi) bersuara, sedangkan dwihuruf ss melambangka konsonan pasca-alveolar nirsuara. Kadangkala, satu dwihuruf dapat melambangkan dua fonem bersuara dan nirsuara sekaligus, contohnya th dalam bahasa Inggris.
  • La voz (del latín vox, vocis) se refiere, entre otras acepciones, «al sonido que el aire expelido de los pulmones produce al salir de la laringe, haciendo que vibren las cuerdas vocales», además de la «calidad, timbre o intensidad de este sonido». Consiste en el sonido producido por un ser humano haciendo uso de sus cuerdas vocales para hablar, cantar, reírse, gritar, chillar, etc. Su frecuencia oscilla entre alrededor de 60 a 7000 Hz. Simplificando, el aparato fonador para generar la voz humana consiste en el órganos de respiración (las cavidades infraglóticas, es decir, pulmones, bronquios y tráquea); los órganos de fonación (las cavidades glóticas, es decir, laringe, cuerdas vocales y resonadores -nasal, bucal y faríngeo) y los órganos de articulación (las cavidades supraglóticas, es decir, paladar, lengua, dientes, labios y glotis).
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 239842 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageInterLanguageLink
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 3957 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 38 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 103989967 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le voisement est une qualité (ou propriété) de certains sons de la parole. Un son est dit voisé si sa production s’accompagne d'une vibration des cordes vocales, et non voisé si non. On utilise aussi couramment les termes de sonore et sourd pour désigner cette opposition.
  • Stimmhaftigkeit (Adjektiv: stimmhaft) ist ein Begriff aus den sprachwissenschaftlichen Teildisziplinen Phonetik und Phonologie und bezieht sich darauf, ob ein Sprachlaut mit oder ohne Beteiligung der Stimme ausgesprochen wird.
  • 有声音(ゆうせいおん)とは、言語音を調音する際、肺からの呼気による声帯の周期的な震動(いわゆるこえ)を伴う音をいう。母音は通常の場合、有声音であり、子音では[b][d][g](破裂音)、[v][z](摩擦音)、[m][n](鼻音)、[l][r](流音)などが有声音である。特に鼻音、流音(あわせて共鳴音)は多くの言語で通常有声であり、対立する無声音が音素として存在しないことが多い。日本語や英語といった言語は、破裂音・摩擦音における有声音と無声音の差異、例えば有声音である[b]と無声音である[p]、有声音である[d]と無声音である[t]といった差異で語の意味を区別する。一方、中国語や朝鮮語は、前述の例のような有声音と無声音の違いで意味を弁別せず、代わりに気息音の有無で弁別する言語である。それらの言語の摩擦音の多くは無声である。
  • Термин "голос" и "голосовой" используется в фонетике и фонологии для характеристики звонких звуков. В фонетике термин "звонкость (озвончение)" обычно описывает процесс артикуляции звуков, при котором происходит колебание голосовых связок. В фонологии термин "звонкость" может также использоваться для классификации звуков речи по глухости/звонкости. При этом согласные, обозначаемые как "звонкие", могут произноситься и без колебания голосовых связок.
  • 유성음(有聲音)은 조음할 때 성대(목청)의 울림을 수반하는 소리다. 울림소리라고도 한다. 허파에서 나온 호기가 후두(울대)를 통과할 때 2개의 성대를 접근시키면 성대가 주기적으로 울려 소위 목소리(음성)가 난다. 모음은 보통 유성음이고 자음 가운데 [b], [v], [d], [z], [g], [m], [n], [l], [r] 등은 유성음이다. 자음 체계에서 성대 울림을 수반하지 않는 무성음과 유성음의 대립 구조를 가진 언어가 많다. 그러나 한국어나 중국어는 무성음과 유성음의 차이로 뜻을 구별하는 언어가 아니다.
  • Stemhebbendheid is een eigenschap van een bepaalde klasse van medeklinkers.
  • Suara adalah istilah yang digunakan dalam ilmu fonetik dan fonologi untuk mencirikan bunyi bahasa, apakah bunyi tersebut dapat dikatakan nirsuara (tak bersuara) atau bersuara. Istilah itu digunakan untuk mengacu kepada dua konsep yang berbeda. Bersuara dapat berarti proses artikulatoris di mana pita suara bergetar. Dalam tingkat artikulastoris, suatu bunyi yang bersuara adalah bunyi yang terjadi karena getaran pita suara, sedangkan bunyi nirsuara tidak demikian.
  • In linguistica viene definita sonora la consonante il cui suono viene accompagnato dalla vibrazione delle corde vocali. Sono sonore le consonanti [ v, g, b, d, dz ] e sorde le consonanti [ f, k, p, t, ts ], che invece vengono articolate senza far vibrare le corde vocali.In alcune lingue la sonorità è un tratto distintivo che permette di distinguere tra loro fonemi con identica articolazione ad eccezione della presenza o assenza della vibrazione delle corde vocali.
  • Znělost je fonetická a fonologická vlastnost hlásek. Z akustického hlediska se jedná o přítomnost základní frekvence zvuku (F0), která je dána aktivní činností hlasivek (fonací) při jejich tvoření znělých hlásek. U znělých hlásek jsou hlasivky napjaté a kmitají, u neznělých hlásek jsou hlasivky v klidu, tj.
  • Voice or voicing is a term used in phonetics and phonology to characterize speech sounds, with sounds described as either voiceless (unvoiced) or voiced. The term, however, is used to refer to two separate concepts. Voicing can refer to the articulatory process in which the vocal cords vibrate. This is its primary use in phonetics to describe phones, which are particular speech sounds.
  • Dźwięczność (fonacja) to jedna z cech artykulacji głosek związana z pracą więzadeł głosowych. Głoski wymawiane z wymuszeniem drgań więzadeł przy produkcji dźwięku nazywane są głoskami dźwięcznymi, natomiast wymawiane bez ich drgania nazywane są głoskami bezdźwięcznymi.W węższym znaczeniu dźwięczność oznacza cechę artykulacyjną głoski dźwięcznej odróżniającą ją od odpowiadającej jej pod względem miejsca i sposobu artykulacji głoski bezdźwięcznej, np.
  • La voz (del latín vox, vocis) se refiere, entre otras acepciones, «al sonido que el aire expelido de los pulmones produce al salir de la laringe, haciendo que vibren las cuerdas vocales», además de la «calidad, timbre o intensidad de este sonido». Consiste en el sonido producido por un ser humano haciendo uso de sus cuerdas vocales para hablar, cantar, reírse, gritar, chillar, etc. Su frecuencia oscilla entre alrededor de 60 a 7000 Hz.
rdfs:label
  • Voisement
  • Consonante sonora
  • Dźwięczność
  • Sonoritat (fonètica)
  • Stemhebbend
  • Stimmhaftigkeit
  • Suara (fonetik)
  • Voice (phonetics)
  • Voz (fonología)
  • Znělost
  • Звонкие согласные
  • 有声音
  • 유성음
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of