Une vestale (en latin virgo vestalis) est une prêtresse de la Rome antique dédiée à Vesta, divinité italique dont le culte est probablement originaire de Lavinium et qui fut ensuite assimilée à la déesse grecque Hestia. Le nombre des vestales en exercice a varié de quatre à sept. Choisies entre 6 et 10 ans, elles accomplissaient un sacerdoce de trente ans durant lequel elles veillaient sur le foyer public du temple de Vesta situé dans le Forum romain.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Une vestale (en latin virgo vestalis) est une prêtresse de la Rome antique dédiée à Vesta, divinité italique dont le culte est probablement originaire de Lavinium et qui fut ensuite assimilée à la déesse grecque Hestia. Le nombre des vestales en exercice a varié de quatre à sept. Choisies entre 6 et 10 ans, elles accomplissaient un sacerdoce de trente ans durant lequel elles veillaient sur le foyer public du temple de Vesta situé dans le Forum romain. Durant leur sacerdoce, elles étaient vouées à la chasteté, symbole de la pureté du feu.
  • Perawan Vesta (Latin: Virgo Vestalis) adalah pendeta wanita bagi Dewi Vesta (dewi perapian) pada masa Romawi kuno. Tugas utama mereka adalah menjaga api suci Vesta. Tugas ini merupakan suatu kehormatan bagi wanita yang melakukannya. Perawan Vesta adalah satu-satunya posisi yang dipegang oleh wanita dalam sistem keagamaan Romawi. Ditemukannya kuil Vesta di kota Pompeii membuat Perawan Vesta menjadi subjek yang populer pada abad ke-18 dan 19.
  • Веста́лки (лат. virgo vestalis) — жрицы богини Весты в Древнем Риме, пользовавшиеся большим уважением и почётом. Их особа была неприкосновенной (поэтому многие отдавали им на хранение свои завещания и другие документы). Весталки освобождались от отцовской власти, имели право владеть собственностью и распоряжаться ею по своему усмотрению. Оскорбивший каким-либо образом весталку, например, попытавшийся проскользнуть под её носилками, карался смертью. Впереди весталки шёл ликтор, при опредёленных условиях весталки имели право выезжать в колесницах. Если им встречался на пути ведомый на казнь преступник, они имели право помиловать его, если весталка клялась, что встреча эта произошла случайно и с её стороны непреднамеренно.В обязанности весталок входило поддержание священного огня в храме Весты, соблюдение чистоты храма, совершение жертвоприношений Весте и пенатам, охрана палладиума и других святынь. Плутарх, оставивший наиболее подробное описание правил служения Весте, предполагает, что они хранили также некие святыни и исполняли некие обряды, скрытые от глаз непосвящённых.
  • ウェスタの処女(ウェスタのしょじょ、ラテン語:Vestales(複数形)、Vestalis(単数形)、英語:Vestal Virgin)あるいはウェスタの乙女、ウェスタの巫女は、古代ローマで信仰された火床をつかさどる女神ウェスタに仕えた巫女たちのこと。ウェスタの聖職者団およびその安寧はローマの永続と安定の根本であるとみなされ、ウェスタは彼女たちの守る決して絶やしてはならない聖なる炎として具現化された。ウェスタの処女たちは、結婚や子育てといった一般的な社会的義務から解放されていた。それは彼女たちが国教に遵ずることを学び、また正すことに奉仕するため、純潔を誓っていたからである。それは男性の聖職者たちにはできないことだった。
  • Vestal (del latín, Vestalis y plural, Vestales) en la Religión de la Antigua Roma, era una sacerdotisa consagrada a la diosa del hogar Vesta. Originalmente, es probable que fueran dos, cuatro en tiempos de Plutarco y posteriormente, seis. De su importancia dan prueba que el Colegio de las Vestales y su bienestar eran considerados fundamentales para la continuidad y seguridad de Roma. Eran sacerdotisas públicas Vesta publica populi Romani Quiritium y, en tanto que tales, constituían una excepción en el mundo sacerdotal romano, que estaba casi por entero compuesto de hombres.Las vestales debían ser vírgenes, de padre y madre reconocidos, y de gran hermosura. Eran seleccionadas por el Pontífice Máximo a la edad de seis a diez años. Su mayor responsabilidad era mantener encendido el fuego sagrado del templo de Vesta, situado en el Foro romano por lo que tenían restringidos sus movimientos. Estaban liberadas de las obligaciones sociales habituales de casarse y tener hijos, y tenían voto de castidad para dedicarse expresamente al estudio y correcta observancia de los rituales estatales que no podían efectuar los colegios sacerdotales masculinos, como la preparación de la mola salsa que era utilizada en sacrificios estatales. Estaban tocadas con un velo en la cabeza y portaban una lámpara encendida entre las manos.Cuando una candidata a vestal era seleccionada, era separada de su familia, conducida al templo donde le eran cortados los cabellos, y donde era suspendida de un árbol[cita requerida], a fin de dejar claro que ya no dependía de su familia.El servicio como vestal duraba treinta años, diez de los cuales estaban dedicados al aprendizaje, diez al servicio propiamente dicho y diez a la instrucción de nuevas vestales.Transcurridos estos años podían casarse si querían, aunque casi siempre lo que ocurría es que las vestales retiradas decidían permanecer célibes en el templo.Su ocupación fundamental era guardar el fuego sagrado. Si éste llegaba a extinguirse, entonces se reunía el Senado, se buscaban las causas, se remediaban, se expiaba el templo y se volvía a encender el fuego. El fuego era encendido usando la luz solar como fuente de ignición. La vestal que hubiera estado de guardia cuando el fuego se apagaba, era azotada.Además de privilegios y honores por todas partes, las vestales podían testar aún viviendo sus padres. Incluso disponer de lo suyo sin necesidad de tutor o curador.Las vestales tenían el privilegio de absolver a un condenado a muerte que encontraran cuando éste era conducido al cadalso, siempre y cuando se demostrase que el encuentro había sido casual.El perder la virginidad era considerado una falta peor incluso que el permitir que se apagase el fuego sagrado. Inicialmente, el castigo era la lapidación; luego esta pena fue sustituida por el decapitamiento y el enterramiento en vida y a su compañero se le conducía al suplicio. Sin embargo, sólo se conocen veinte casos en los que esta falta fue detectada y castigada.Las vestales fueron disueltas por el emperador Teodosio El Grande en el año 394.Cualquier ofensa contra ellas podía ser castigada con la muerte.
  • Vesta bakireleri (sacerdos Vestalis) Antik Roma'da aile tanrıçası Vesta'nın kutsal bakire rahibeleriydiler. Bekaretlerini korumak zorundaydılar. Aksi takdirde ölümle cezalandırılıyorlardı. Birincil görevleri Vesta'nın Forum Romanum da, Vesta tapınağında bulunan kutsal ateşini korumaktı. Vestalık büyük bir onurdu ve bu rolü üstlenen kadınlara büyük ayrıcalıklar sağlardı. Roma mitolojisinde Spurius Tarpeius'un kızı Tarpeia hain bir Vesta bakiresiydi. Mars'ın tecavüzüne uğrayan ve Romulus ve Remus'a hamile kalan Rhea Silvia ve bekâreti sorgulanan Tuccia zaman zaman Vesta bakirelerine örnek olarak gösterilir. Pompeii'deki "Vestalar Evi"nin keşfi 18. ve 19. yüzyılda Vesta bakirelerini popüler bir konu haline getirmiştir.
  • As Vestais (em latim virgo vestalis), na Roma Antiga, eram sacerdotisas que cultuavam a deusa romana Vesta. Era um sacerdócio exclusivamente feminino, restrito a seis mulheres que seriam escolhidas entre a idade de 6 a 10 anos, servindo durante trinta anos . Durante esse período, as virgens vestais eram obrigadas a preservar sua virgindade e castidade, pois qualquer atentado a esses símbolos de pureza significariam um sacrilégio aos deuses romanos e, portanto, também à sociedade romana .
  • Le vestali erano sacerdotesse consacrate alla dea Vesta. A Romolo, primo re di Roma, o al suo successore, Numa Pompilio, è attribuita l'istituzione del culto del fuoco, con la creazione delle vergini sacre a sua custodia, chiamate Vestali.
  • In ancient Roman religion, the Vestals or Vestal Virgins (Vestales, singular Vestalis), were priestesses of Vesta, goddess of the hearth. The College of the Vestals and its well-being was regarded as fundamental to the continuance and security of Rome. They cultivated the sacred fire that was not allowed to go out. The Vestals were freed of the usual social obligations to marry and bear children, and took a vow of chastity in order to devote themselves to the study and correct observance of state rituals that were off-limits to the male colleges of priests.
  • De Vestaalse maagden (Officieel: Sacerdotes Vestales) waren priesteressen van de Romeinse godin Vesta. Zij verbleven in het atrium Vestae bij het Forum. Dit lag vlak bij het aedes Vestae ("tempel van Vesta") waarvoor het eeuwige (haard)vuur brandde. Het was de Vestalinnen opgedragen dit vuur brandend te houden, een dienst die van belang was voor de hele gemeenschap. Het Vestaalse vuur mocht nooit doven; dit zou catastrofale gevolgen hebben voor de staat. De meisjes die de taak van het brandend houden van het vuur kregen opgedragen, begonnen hiermee op een leeftijd van zes tot tien jaar. Oorspronkelijk waren het er twee, drie of vier, later zes en in de late oudheid zelfs zeven. Aanvankelijk duurde hun dienst slechts vijf jaar, later werd het uitgebreid tot dertig jaar. Tacitus, in Annalen boek twee, 86, vertelt over een Vestaalse maagd genaamd Occia die haar taken als priesteres van Vesta met de grootste toewijding had verricht, zevenenvijftig jaren lang. De meisjes werden oorspronkelijk aangewezen door de rex (later de Pontifex Maximus), maar zouden later gekozen worden uit een lijst van twintig meisjes zonder enige gebreken, waarvan beide ouders nog in leven waren. Een gekozen meisje werd vervolgens met een rituele formule (captio) "gegrepen" door de Pontifex Maximus.De drie oudste Vestalinnen werden de tres maximae genoemd en stonden onder andere in voor het lezen van het speltaren, om de mola salsa (rituele deeg van spelt en zout) te maken. De oudste werd Virgo Vestalis Maxima genoemd en was naast leidster van de Vestalinnen ook de hoofdverantwoordelijke voor het verbranden van de ongeboren kalveren bij de Fordicidia. Meer dan dertig standbeelden van beroemde Virgines Vestalis Maxima (vanaf ca. 250 v.Chr.) met opschriften stonden in de tuin van het Atrium Vestae.In de Romeinse tijd was seksuele gemeenschap voor de Vestaalse maagden verboden. Het was een lex divinitus data ("goddelijke gegeven wet") (CILVI 32424, een opschrift op een basis in het Atrium Vestae.). Zij moesten maagd blijven tot aan het einde van hun diensttijd. Wanneer men verdacht werd van ontucht, werd een strafrechtelijk onderzoek ingesteld door de Pontifex Maximus, die bij schuld voorging bij de processie van de Vestaalse maagd die ofwel van de Tarpeïsche rots geduwd werd of levend begraven werd in een ondergrondse kamer op de campus sceleratus met wat water, wat voedsel, een olielampje en een bed, nabij de Porta Collina. Ze waren 'maagd' in de betekenis van niet gebonden zijn aan een man; ze hadden geen echtgenoot, dus de vader van hun kinderen was niet bekend. Zij werden 'kinderen van god' genoemd. Dit komt ook naar voren in de verhalen over Rhea Silvia, zij was de moeder van de goddelijke kinderen Romulus en Remus.Bij hun inwijding werd het haar van de meisjes geknipt en in een boom gehangen. Ze waren gekleed in bruidskleding. Elk jaar werd er op 1 maart het vuur vernieuwd. Dit deed men door het wrijven van hout. In een latere tijd werd het vuur ook wel ontstoken met behulp van een brandglas. Op 1 maart werd Vesta's heilige dier de ezel vereerd. De ezel symboliseerde het nieuwe jaar. Behalve voor het vuur droegen de priesteressen ook zorg voor water, afkomstig uit een heilige bron.De Vestalen genoten in Rome een hoog aanzien, en kenden vele privileges. Het was van groot belang dat het vuur bleef branden, want als het zou doven, zou er groot onheil over de staat komen. Ook spraken zij gebeden uit voor het volk, de staat en de keizer, en droegen zo zorg voor hun welzijn. Volgens de Romeinse overlevering, beschreven door Plutarchus, werd de tempel gevestigd door de legendarische koning Numa Pompilius, in de 8e eeuw v.Chr.. De eerste Vestaalse maagden zouden Gegania en Veneria zijn geweest, en vervolgens Canuleia en Tarpeia. De maagden werden Amata genoemd, dat niet "geliefde" betekent, maar gewoon een oud-Latijnse term is voor capta.Beroemde legendarische Vestaalse waren Acca Larentia, Lupa en Rhea Silvia. Deze laatste zou Vestaalse maagd geweest zijn, alvorens ze bestonden. Dit is dus een duidelijk voorbeeld van een anachronisme.Het eeuwige vuur werd in 394 gedoofd en de orde opgeheven op bevel van de christelijke keizer Theodosius I. De keizer vond de cultus achterhaald en heidens.
  • Весталки (на латински: virgines Vestales; sg. virgo Vestalis) се наричат жриците на богинята Веста. В храма на богинята имало шест весталки, чиито главни задължения се състояли в поддържането на свещенния огън. В Древен Рим те заемали почетно положение - техните показания в съда имали решаващо значение. Обида отправена към весталка се наказвала със смърт, а ако тя срещала престъпник, осъден на смърт, екзекуцията се отменяла. Подборът на кандидатките за весталка бил много строг: от патрицианските семейства по жребий се излъчвали 20 девойки на възраст от 6 до 10 години без физически недъзи. След това pontifex maximus избирал от тях 6, които постъпвали за десет години на обучение при старшите весталки. След посвещаването и принасянето в жертва на отрязаните си коси, момичетата били обличани в бели дрехи и към името им добавяли "Амата". После 10 години жриците изпълнявали служба в храма. Следващите 10 години те обучавали новите млади весталки, след което /след 30 години в храма/ могли най-накрая да се завърнат в родния си дом и да се омъжат. Най-голямото провинение на една весталка било загуба на целомъдрието - това се считало за осквернение на светостта на храма на Веста: виновната весталка била заравяна жива в земята. Друго провинение било загасването на свещения огън, което било тълкувано като лоша поличба за града - тогава провинилата се жрица била бичувана от понтифекса.
  • A Vesta-szüzek (latinul virgines Vestalis) Vesta istennő papnői voltak az ókori Rómában. Létszámuk eleinte négy, később hat. Mondabeli elődjük Rhea Silvia (Romulus és Remus anyja). A hagyomány szerint eredetileg a királyok válogatták ki őket, a királyság megszüntével pedig a pontifex maximus (főpap), mégpedig sorshúzás útján a 20 jelölt közül. Eredetileg csak patrícius leányok jöhettek számba, később plebejus származásúak is, akik 6 évnél idősebbek, de 10 évnél fiatalabbak voltak. A jelöltséget el kellett fogadni, alóla csakis a legritkább esetben mentettek fel valakit. A sorsolás után megtörtént az inauguráció, melynek színhelye az Atrium Vestae volt. A beiktatás napjától számítva a Vesta-szűznek 30 évig kellett hivatalban maradnia; 10 évig tanult, 10 évig őrizte a tüzet és 10 évig tanított. A 30 esztendő leteltével joguk volt hozzá, hogy tisztjüktől megváljanak (exauguráció) és férjhez menjenek. A szüzek teendői voltak: a szent tűz fentartása, a Palladium (Pallasz Athéné szent képe) őrzése és az előírt áldozatok bemutatása. Mulasztásukért szigorúan bűnhődtek. Ha a szent tűz kialudt, korbácsütésekkel, ha a szüzességi fogadalmat megszegték, élve eltemetéssel büntették őket. Ha kötelességeiket megfelelően teljesítették, páratlan tekintélyt és tiszteletet élveztek. Személyük szent és sérthetetlen volt, fontos okmányokat (végrendeletek stb.) náluk helyeztek letétbe; a városban liktor haladt előttük; ha a vesztőhelyre tartó gonosztevővel találkoztak, jogukban állt megkegyelmezni neki. Jelvényeik: hosszú, fehér ruha és homlokkötő (infula), mely alól hajuk (menyasszonyok módjára) hat fonatban omlott kétfelé.
  • Als Vestalin (lat. virgo Vestalis „vestalische Jungfrau“; ursprünglicher amtlicher Titel: sacerdos Vestalis „vestalische Priesterin“) bezeichnet man eine römische Priesterin der Göttin Vesta.Die Priesterschaft der Vestalinnen bestand aus sechs (in der Spätantike sieben) Priesterinnen, die im Alter von sechs bis zehn Jahren für eine mindestens dreißigjährige Dienstzeit berufen wurden. Ihre Hauptaufgabe war das Hüten des Herdfeuers im Tempel der Vesta, das niemals erlöschen durfte, sowie das Holen des Wassers aus der heiligen Quelle der Nymphe Egeria, das zur Reinigung des Tempels verwendet wurde. Daneben stellten sie die mola salsa (eine Mischung aus Salzwasser und Getreideschrot) sowie das suffimen (Asche ungeborener Kälber) her, die bei bestimmten Kulthandlungen benötigt wurden.Im Bereich des Kultes unterstanden die Vestalinnen dem Kollegium der Pontifices und insbesondere dem Pontifex maximus als Disziplinarvorgesetztem. Ihr persönlicher sozialer Status entsprach in vieler Hinsicht dem eines römischen Mannes, doch verfügten sie darüber hinaus über zahlreiche Sonderrechte.Während ihrer Dienstzeit waren die Vestalinnen zur Keuschheit verpflichtet. Der Verlust der Jungfräulichkeit einer Vestalin galt als unheilverkündendes Vorzeichen für das römische Gemeinwesen. Eine unkeusche Vestalin wurde aus der Priesterschaft entfernt und konnte lebendig begraben werden.
  • Westalka (łac. virgo Vestalis) – kapłanka rzymskiej bogini domowego ogniska, Westy.Do służby były wybierane dziewczynki w wieku 6 - 10 lat, z rodów patrycjuszowskich wyłącznie takie, których oboje rodzice żyli. Było ich sześć. Przełożoną westalek była Virgo Vestalis Maxima, najstarsza westalka, zaś opiekę religijną nad nimi sprawował Pontifex Maximus. On też dokonywał wyboru dziewczynek przeznaczonych do służby.Dla wybranej oznaczało to wyjście spod władzy ojcowskiej. Westalka musiała pozostawać na służbie 30 lat (przez pierwsze 10 lat poznawała zasady, przez następne 10 pełniła właściwe obowiązki, w trzeciej dekadzie opiekowała się nowicjuszkami) i zachować w tym czasie dziewictwo. Utrata dziewictwa przez westalkę była, dla odwrócenia gniewu Westy, karana bardzo surowo. Historycy rzymscy opisali kilka wypadków zastosowania tej kary: delikwentkę chowano żywcem do grobu, zostawiając jej tam nieco pożywienia i wody oraz lampkę; następnie pozostawiano ją na śmierć i nie interesowano się nią więcej.Po zakończeniu służby westalka mogła wyjść za mąż i mieć dzieci. Zadaniem westalek było podtrzymywanie wiecznego ognia w świątyni Westy (który to ogień reprezentował samą Westę) oraz dokonywanie okresowych, rytualnych oczyszczeń całego miasta. Mieszkały w klasztorze, Atrium Vestae (za którym rozciągał się gaj Westalek, Lucus Virginum Vestalium), obok świątyni Westy, na stoku Palatynu, w pobliżu "Świętej Drogi" (Via Sacra), którą kroczyły pochody przy ważnych uroczystościach. Za dopuszczenie do wygaśnięcia ognia odpowiedzialnej za to westalce wymierzano karę śmiertelnej chłosty.Westalki cieszyły się znacznym poważaniem. Za obrazę westalki groziła kara śmierci. Jej słowo miało moc przysięgi. Do ich przywilejów należały między innymi honorowe miejsca w teatrze, towarzystwo liktorów i prawo łaski wobec skazanych. Strojem kapłanki była biała szata i przepaska na czole. W czasie składania ofiar i rozpalania ognia zakrywała twarz welonem .
  • A l'antiga Roma, una sacerdotessa consagrada a la deessa Vesta, rebia el nom de Verge Vestal o simplement Vestal. Al començament eren elegides pel rei de Roma i després, al proclamar-se la república romana, pel Pontífex Màxim.Les vestals havien de ser verges, de pare i mare reconeguts i lliures que mai havien estat esclaus i que tinguessin una ocupació honorable i residència a Itàlia, i de gran bellesa. L'escollida no podia tenir menys de 6 anys ni més de 10, i havia de gaudir de tots els sentits. Un dels seus majors responsabilitats era mantenir encès el foc sagrat dels seus temples. Estaven tocades amb un vel al cap i portant una làmpada, naturalment encesa, entre les mans.La llei Papia ordenava que quan es produïa una vacant el Pontífex Màxim havia de seleccionar vint donzelles i d'aquestes una era elegida per sorteig, amb preferència la que ja tenia una germana vestal i les filles de sacerdots d'alt rang; aquesta llei sembla que es va establir pel refús del pares a donar a les seves filles, i l'oposició no va parar de créixer fins que en temps d'August les llibertes van ser declarades elegibles. De fet l'elecció per sorteig mai es va produir si hi havia candidates voluntàries que reunien les condicions. Una vegada escollida el Pontífex Màxim agafava a la vestal per la mà i li deia: sacerdotem vestalem quae sacra. faciat quae ious siet sacerdotem vestalem facere propopulo romano quiritium utei quae optima lege fovit ita te amata capio. Una vegada la candidata a vestal era seleccionada, era separada de la seva família, conduïda al temple (Atrium de Vesta) on li eren tallats els cabells, i on era suspesa d'un arbre, a fi de deixar clar que ja no depenia de la seva família. Vivia en endavant al recinte sagrat sota vigilància i control del col·legi pontifical.El servei com a vestal durava trenta anys. Els primers deu aprenia els misteris annexes als seus deures i era anomenada discipula; els següents deu feia les cerimònies, i als darrers deu donava instrucció a les novícies; durant tot aquest temps havia de mantenir el vot de castedat, però una vegada passats els 30 anys era lliure de fer el que volgués i fins i tot es podia casar encara que molt poques feien ús d'aquest privilegi i en general les vestals morien com havien viscut: al servei d'una deïtat com a celibatàries al temple. La decana de les vestals era anomenada Vestalis Maxima o Virgo Maxima.La seva ocupació fonamental era guardar el foc sagrat. Si aquest arribava a extingir-se, llavors, es reunia el Senat, es buscaven les causes, es remeiaven, s'expiava el temple i es tornava a encendre el foc. El foc era encès usant la llum solar com a font d'ignició. La vestal que hagués estat de guàrdia quan el foc s'apagava, era fuetejada.A més de privilegis i honors per tot arreu, les vestals podien testar encara vivint els seus pares. Fins i tot disposar del seu sense necessitat de tutor o guaridor.Les vestals tenien el privilegi d'absoldre un condemnat a mort que trobessin quan aquest era conduït al cadafal, sempre que es demostrés que l'encontre havia estat casual.El perdre la virginitat era considerat una falta pitjor fins i tot que el permetre que s'apagués el foc sagrat. Inicialment, el càstig era la lapidació, després aquesta pena va ser substituïda pel decapitament i l'enterrament en vida. Tanmateix, només es coneixen vint casos en els quals aquesta falta va ser detectada i castigada.La seva existència a Alba Longa connecta amb la tradició romana. La mare de Ròmul, Rea Sílvia era membre de la germandat. El seu establiment a Roma és atribuït a Numa Pompili que en va seleccionar quatre, dos de la tribu dels titienses o títies i dos del ramnes, i més tard se'n van afegir dues més de la tribu dels luceres per decisió de Tarquini Prisc o de Servi Tul·li segons les fonts. Sembla que aquest nombre va restar sense canvis encara que algunes fonts parlen d'una setena verge afegida molt posteriorment.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 40440 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 22377 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 111 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 108937112 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:année
  • 1980 (xsd:integer)
  • 1987 (xsd:integer)
  • 1990 (xsd:integer)
  • 1998 (xsd:integer)
  • 2003 (xsd:integer)
prop-fr:auteur
  • John Scheid
prop-fr:auteursOuvrage
prop-fr:doi
  • 10.340600 (xsd:double)
prop-fr:id
  • BEA
  • CAZ
  • LOV
  • MVH
  • SCH
prop-fr:issn
  • 35 (xsd:integer)
  • 318299 (xsd:integer)
  • 754358 (xsd:integer)
prop-fr:langue
  • en
prop-fr:lieu
  • Paris
prop-fr:mois
  • été
prop-fr:nom
  • Beard
  • Cazanove
  • Lovisi
  • Mekacher
  • Van Haeperen
prop-fr:numéro
  • 1 (xsd:integer)
  • 2 (xsd:integer)
  • 8 (xsd:integer)
prop-fr:pages
  • 12 (xsd:integer)
  • 63 (xsd:integer)
  • 159 (xsd:integer)
  • 699 (xsd:integer)
prop-fr:passage
  • 410 (xsd:integer)
prop-fr:prénom
  • Claire
  • Françoise
  • Mary
  • Nina
  • Olivier de
prop-fr:périodique
  • Mélanges de l'École française de Rome
  • Revue de l'histoire des religions
  • Phoenix
  • The Journal of Roman Studies
prop-fr:titre
  • The Sexual Status of Vestal Virgins
  • Exesto : L'incapacité sacrificielle des femmes à Rome
  • Le choix des Vestales, miroir d'une société en évolution
  • Vestale, incestus et juridiction pontificale sous la République romaine
  • D'indispensables étrangères. Les rôles religieux des femmes à Rome
prop-fr:titreOuvrage
  • Histoire de femmes
prop-fr:titreVolume
  • L'Antiquité
prop-fr:urlTexte
prop-fr:volume
  • 41 (xsd:integer)
  • 70 (xsd:integer)
  • 110 (xsd:integer)
  • 220 (xsd:integer)
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:éditeur
  • Plon
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Une vestale (en latin virgo vestalis) est une prêtresse de la Rome antique dédiée à Vesta, divinité italique dont le culte est probablement originaire de Lavinium et qui fut ensuite assimilée à la déesse grecque Hestia. Le nombre des vestales en exercice a varié de quatre à sept. Choisies entre 6 et 10 ans, elles accomplissaient un sacerdoce de trente ans durant lequel elles veillaient sur le foyer public du temple de Vesta situé dans le Forum romain.
  • Perawan Vesta (Latin: Virgo Vestalis) adalah pendeta wanita bagi Dewi Vesta (dewi perapian) pada masa Romawi kuno. Tugas utama mereka adalah menjaga api suci Vesta. Tugas ini merupakan suatu kehormatan bagi wanita yang melakukannya. Perawan Vesta adalah satu-satunya posisi yang dipegang oleh wanita dalam sistem keagamaan Romawi. Ditemukannya kuil Vesta di kota Pompeii membuat Perawan Vesta menjadi subjek yang populer pada abad ke-18 dan 19.
  • ウェスタの処女(ウェスタのしょじょ、ラテン語:Vestales(複数形)、Vestalis(単数形)、英語:Vestal Virgin)あるいはウェスタの乙女、ウェスタの巫女は、古代ローマで信仰された火床をつかさどる女神ウェスタに仕えた巫女たちのこと。ウェスタの聖職者団およびその安寧はローマの永続と安定の根本であるとみなされ、ウェスタは彼女たちの守る決して絶やしてはならない聖なる炎として具現化された。ウェスタの処女たちは、結婚や子育てといった一般的な社会的義務から解放されていた。それは彼女たちが国教に遵ずることを学び、また正すことに奉仕するため、純潔を誓っていたからである。それは男性の聖職者たちにはできないことだった。
  • As Vestais (em latim virgo vestalis), na Roma Antiga, eram sacerdotisas que cultuavam a deusa romana Vesta. Era um sacerdócio exclusivamente feminino, restrito a seis mulheres que seriam escolhidas entre a idade de 6 a 10 anos, servindo durante trinta anos . Durante esse período, as virgens vestais eram obrigadas a preservar sua virgindade e castidade, pois qualquer atentado a esses símbolos de pureza significariam um sacrilégio aos deuses romanos e, portanto, também à sociedade romana .
  • Le vestali erano sacerdotesse consacrate alla dea Vesta. A Romolo, primo re di Roma, o al suo successore, Numa Pompilio, è attribuita l'istituzione del culto del fuoco, con la creazione delle vergini sacre a sua custodia, chiamate Vestali.
  • Als Vestalin (lat. virgo Vestalis „vestalische Jungfrau“; ursprünglicher amtlicher Titel: sacerdos Vestalis „vestalische Priesterin“) bezeichnet man eine römische Priesterin der Göttin Vesta.Die Priesterschaft der Vestalinnen bestand aus sechs (in der Spätantike sieben) Priesterinnen, die im Alter von sechs bis zehn Jahren für eine mindestens dreißigjährige Dienstzeit berufen wurden.
  • Весталки (на латински: virgines Vestales; sg. virgo Vestalis) се наричат жриците на богинята Веста. В храма на богинята имало шест весталки, чиито главни задължения се състояли в поддържането на свещенния огън. В Древен Рим те заемали почетно положение - техните показания в съда имали решаващо значение. Обида отправена към весталка се наказвала със смърт, а ако тя срещала престъпник, осъден на смърт, екзекуцията се отменяла.
  • Westalka (łac. virgo Vestalis) – kapłanka rzymskiej bogini domowego ogniska, Westy.Do służby były wybierane dziewczynki w wieku 6 - 10 lat, z rodów patrycjuszowskich wyłącznie takie, których oboje rodzice żyli. Było ich sześć. Przełożoną westalek była Virgo Vestalis Maxima, najstarsza westalka, zaś opiekę religijną nad nimi sprawował Pontifex Maximus. On też dokonywał wyboru dziewczynek przeznaczonych do służby.Dla wybranej oznaczało to wyjście spod władzy ojcowskiej.
  • In ancient Roman religion, the Vestals or Vestal Virgins (Vestales, singular Vestalis), were priestesses of Vesta, goddess of the hearth. The College of the Vestals and its well-being was regarded as fundamental to the continuance and security of Rome. They cultivated the sacred fire that was not allowed to go out.
  • Веста́лки (лат. virgo vestalis) — жрицы богини Весты в Древнем Риме, пользовавшиеся большим уважением и почётом. Их особа была неприкосновенной (поэтому многие отдавали им на хранение свои завещания и другие документы). Весталки освобождались от отцовской власти, имели право владеть собственностью и распоряжаться ею по своему усмотрению. Оскорбивший каким-либо образом весталку, например, попытавшийся проскользнуть под её носилками, карался смертью.
  • De Vestaalse maagden (Officieel: Sacerdotes Vestales) waren priesteressen van de Romeinse godin Vesta. Zij verbleven in het atrium Vestae bij het Forum. Dit lag vlak bij het aedes Vestae ("tempel van Vesta") waarvoor het eeuwige (haard)vuur brandde. Het was de Vestalinnen opgedragen dit vuur brandend te houden, een dienst die van belang was voor de hele gemeenschap. Het Vestaalse vuur mocht nooit doven; dit zou catastrofale gevolgen hebben voor de staat.
  • Vestal (del latín, Vestalis y plural, Vestales) en la Religión de la Antigua Roma, era una sacerdotisa consagrada a la diosa del hogar Vesta. Originalmente, es probable que fueran dos, cuatro en tiempos de Plutarco y posteriormente, seis. De su importancia dan prueba que el Colegio de las Vestales y su bienestar eran considerados fundamentales para la continuidad y seguridad de Roma.
  • Vesta bakireleri (sacerdos Vestalis) Antik Roma'da aile tanrıçası Vesta'nın kutsal bakire rahibeleriydiler. Bekaretlerini korumak zorundaydılar. Aksi takdirde ölümle cezalandırılıyorlardı. Birincil görevleri Vesta'nın Forum Romanum da, Vesta tapınağında bulunan kutsal ateşini korumaktı. Vestalık büyük bir onurdu ve bu rolü üstlenen kadınlara büyük ayrıcalıklar sağlardı. Roma mitolojisinde Spurius Tarpeius'un kızı Tarpeia hain bir Vesta bakiresiydi.
  • A Vesta-szüzek (latinul virgines Vestalis) Vesta istennő papnői voltak az ókori Rómában. Létszámuk eleinte négy, később hat. Mondabeli elődjük Rhea Silvia (Romulus és Remus anyja). A hagyomány szerint eredetileg a királyok válogatták ki őket, a királyság megszüntével pedig a pontifex maximus (főpap), mégpedig sorshúzás útján a 20 jelölt közül. Eredetileg csak patrícius leányok jöhettek számba, később plebejus származásúak is, akik 6 évnél idősebbek, de 10 évnél fiatalabbak voltak.
  • A l'antiga Roma, una sacerdotessa consagrada a la deessa Vesta, rebia el nom de Verge Vestal o simplement Vestal. Al començament eren elegides pel rei de Roma i després, al proclamar-se la república romana, pel Pontífex Màxim.Les vestals havien de ser verges, de pare i mare reconeguts i lliures que mai havien estat esclaus i que tinguessin una ocupació honorable i residència a Itàlia, i de gran bellesa.
rdfs:label
  • Vestale
  • Perawan Vesta
  • Vesta bakiresi
  • Vesta-szüzek
  • Vestaalse maagden
  • Vestal
  • Vestal
  • Vestal
  • Vestal Virgin
  • Vestale
  • Vestalin
  • Vestaren birjina
  • Westalka
  • Весталка
  • Весталки
  • ウェスタの処女
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is skos:subject of
is foaf:primaryTopic of