La distinction entre le tutoiement et le vouvoiement (ou voussoiement, ou en Suisse romande vousoiement) est un concept grammatical familier aux locuteurs de langues indo-européennes (sauf dans le cas de l'anglais moderne, et dans certaines langues nordiques comme l'islandais).

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • La distinction entre le tutoiement et le vouvoiement (ou voussoiement, ou en Suisse romande vousoiement) est un concept grammatical familier aux locuteurs de langues indo-européennes (sauf dans le cas de l'anglais moderne, et dans certaines langues nordiques comme l'islandais). Il s'agit d'une opposition entre deux deuxièmes personnes (servant à s'adresser à un interlocuteur), le premier (tutoiement : « tu, te, toi, ton, le tien, la tienne », etc.) utilisé pour les proches, les pairs (notamment dans le travail et les activités politiques et syndicales), les subalternes ou dans un registre de langue familier (voire insultant par sa familiarité) et le second (vouvoiement : « vous, votre, le vôtre, la vôtre », etc.) pour les personnes auxquelles on doit un certain respect, ce qui peut comprendre les inconnus, les supérieurs, les personnes âgées, etc., et dans les contextes où un certain formalisme est de rigueur (réunions officielles, cérémonies, émissions télévisées, sport pour les relations entre joueurs et arbitres).
  • A Distinção T(tu) –V(vós) ou Formas de tratamento, são os diversos usos das Segundas Pessoas Gramaticais com sua dependência do grau de confiança, familiaridade, cortesia e respeito em relação ao (s) interlocutor (es).
  • Tutoyeren (Frans tutoyer van tu = jij en toi = jou) is iemand aanspreken met je of jij. Men gebruikt dus géén u. Het tegenovergestelde wordt wel vousvoyeren genoemd (in het Frans vouvoyer zonder s).Het Nederlands kent ook de woorden jijen, jouen en jijjouwen, die alle dezelfde betekenis hebben.Tutoyeert men iemand, dan spreekt men hem of haar meestal ook met de voornaam aan (of met de achternaam zonder "meneer" of "mevrouw" ervoor). Dit geldt niet voor oudere familieleden die doorgaans met de familierelatie ("mamma", "opa" enz.) worden aangesproken, ook als ze getutoyeerd worden.In veel talen, waaronder het moderne Engels, bestaat geen onderscheid tussen tutoyeren en vousvoyeren, maar men heeft ook daar de keuze iemand met de voornaam of niet aan te spreken, zodat er tóch een vorm van tutoyeren bestaat.Tutoyeren geldt als onbeleefd, afhankelijk van de relatie en leeftijd van de sprekers. In het Nederlands is het thans normaal tussen mensen die elkaar kennen en tegen jongeren. Volgens de etiquette wordt eenieder geacht om een ander met u aan te spreken, totdat een van beiden het initiatief neemt aan te geven dat het niet langer noodzakelijk is aangesproken te worden met u en/of met mijnheer of mevrouw. Het is de oudere of hogere in rang die daartoe het initiatief neemt. Bij bezoek is het de gastheer/gastvrouw, of alleszins degene die het initiatief voor het gesprek heeft genomen. In de praktijk wordt er echter spontaan getutoyeerd als men vindt dat men de ander goed genoeg kent.In Vlaanderen en Zuid-Nederland is in de omgangstaal de oude vorm gij (ge), waarvan u de objectsvorm is, nog algemeen gebruikelijk, zowel in een vertrouwelijk als in een formeel register (hoewel voor dat laatste ook vaak "u" wordt gebruikt). In het onderwijs worden alleen de vormen "jij" en "je" aangeleerd, maar onder invloed van het dialect en de Vlaamse tussentaal blijft "gij"/"ge" dominant in de spreektaal.Moderne lezers van oudere Nederlandse boeken krijgen wel eens de indruk dat iedereen elkaar met 'u' aanspreekt. Dit is echter een misvatting. De aanspreekvorm is in de nominatief 'gij', wat tot in de 20e eeuw niet als beleefdheidsvorm werd gezien, en de objectsvorm daarvan is 'u'. Thans is 'u' ook een subjectsvorm en in die zin een beleefdheidsvorm.
  • Vykání je oslovování jedné osoby pomocí množného čísla (tj. užívání 2. osoby množného čísla místo 2. osoby jednotného čísla, v některých jazycích, např. v němčině a archaické češtině se užívá 3. osoba množného čísla, tzv. onikání), čímž se dané osobě prokazuje úcta. Vykání neznámým osobám se v češtině považuje za zdvořilé, tykání neznámé osobě naopak za urážlivé.
  • 親称(しんしょう)は、二人称代名詞を相手との距離感や上下関係で使い分ける言語において、主に親しい相手や目下・同格の相手に対して使う二人称代名詞を言う。使用範囲は言語によって異なるが、主に親しい人や同年代の人、子供、神などに対して用いられる。日本語では、目上の人に二人称代名詞自体の使用を避ける傾向があり、家族であっても両親や年長の兄弟・姉妹対して親称を用いるのは失礼とされているが、家族や親族には年長・年少にかかわらず親称を用いる言語もある。また、多くの場合蔑称としても兼用される。敬称と対照される。日本語の場合、「君」「あんた」「お前」などがこれにあたる。他の言語でも親称と敬称を区別することがあり、ヨーロッパ系言語やセム系言語では日本語と違って親称と敬称が一つずつあるという言語が多いが、ポーランド語のように相手の性別によって異なる親称・敬称を使う言語もある。動詞の人称による活用変化がある場合、ドイツ語の"du"やイタリア語の"tu"のように、親称のみが二人称単数の活用をし、敬称は三人称単数や二人称複数の活用を取ることがある。エスペラントには"ci"という親称が設けられているが、親称としての使用の他にも蔑称やペットへの呼びかけとしての"ci"の使用があるなど、その用法は定まっておらず、今日では使用自体が極めて稀である。日本語の場合曖昧な点もある。西洋の言語において神に対して親称を用いるのが普通だが、言語によっては敬称も用いることがある。たとえばスペイン語では親称の"tú"または古い敬称である"vos"を用いる。また、"vos"は現在中南米の一部で親称として用いる。他言語を日本語に訳すとき、便宜上親称を「君」(または「おまえ」)、敬称を「あなた」と訳すのが一般的だが、会話文の中の女性の発話に関しては親称も「あなた」と訳すことが多い。親称と敬称の使い分け方は言語によって、また同じ言語でも国や地域によって異なる。たとえばスペインでは通行人に道を尋ね答えるといった場面でも親称の"tú"が使われることも多いが、ドイツ語圏で同じように親称の"du"を使うとたいていの場合失礼になる。
  • In sociolinguistics, a T–V distinction is a contrast, within one language, between second-person pronouns that are specialized for varying levels of politeness, social distance, courtesy, familiarity, age or insult toward the addressee. Languages such as modern English that, outside of certain dialects, have no syntactic T–V distinction may have semantic analogues to convey the mentioned attitudes towards the addressee, such as whether to address someone by given or surname, or whether to use sir or ma'am in American English. Under a broader classification, T and V forms are examples of honorifics.
  • Als Pronominale Anrede bezeichnet man die Anrede von Personen mit einem Pronomen, in der Regel in der zweiten oder dritten Person, Singular oder Plural. Sie wird meist durch ein ungeschriebenes und im stetigen Wandel befindliches Regelwerk gesellschaftlicher Handlungsnormen bestimmt. Es ist verschieden je nach Sprachraum, Volk, Landschaft, Gesellschaftsgruppe, Verhältnis des Ansprechenden zum Angesprochenen und Situation. Zudem haben sich die Anredeformen im Laufe der Zeit geändert.Im Hebräischen, Altgriechischen, Lateinischen und Gotischen kennt oder kannte man ausschließlich das Duzen.
  • Per wy – formuła zwracania się do drugiej osoby w drugiej osobie liczby mnogiej. Do sformułowania zwrotu używa się konstrukcji pluralis majestatis. Częsta w dawnej polszczyźnie, była używana w zwrotach grzecznościowych (wy, panie; wy, ojcze; wy, matko itp.) i oznaczała szacunek. Po rozpowszechnieniu się w polszczyźnie zaimków Pan, Pani, Państwo z 3 czasownikiem w 3 osobie, forma "per wy" straciła na znaczeniu, a stała się nielubiana przez zwykłych obywateli, gdy uczyniono z niej obowiązkową formę zwrotu rządzącej w PRL PZPR.Występuje współcześnie jako forma grzecznościowa w prawie wszystkich językach słowiańskich, a także w niektórych językach niesłowiańskich (np. język francuski). W różnych językach słowiańskich używa się tu zaimka: wy, vy, вы, ви (nosi w tym przypadku nazwę "wykanie"); we francuskim - vous. Swoistym wyjątkiem jest język polski - dziś forma "per wy" jest w polszczyźnie w zaniku; występuje jeszcze w środowiskach wiejskich, w gwarach i w języku partii komunistycznych. Dawniej używana także w zwrotach do rodziców w języku ogólnym, w wojsku, w zwrotach do obywatela i w innych zastosowaniach.
  • L’allocuzione è il riferimento linguistico del parlante al suo interlocutore; tutte le forme (parole o sintagmi nominali) impiegate dal parlante per denotare l’interlocutore sono chiamate allocutivi; il parlante viene definito come allocutore, mentre l’interlocutore è l’allocutario. Non rientrano nella definizione di allocutivo le forme generiche usate per attirare l’attenzione o per stabilire un canale di comunicazione (funzione fatica), ma solo i termini che denotano l’allocutario; per esempio: pronomi personali, titoli, termini di parentela, termini di stima o affetto, insulti. Soprattutto, nella lingua italiana, hanno grande rilievo il tu ed il lei con il loro rapporto di opposizione (rispettivamente confidenziale e formale): E Lei, come sta? Suo marito tutto bene?Nei fenomeni di allocuzione rientra l’espressione della “cortesia”: si parla, nel linguaggio comune, di “formule di cortesia” o “pronomi di cortesia” per indicare tutte quelle modalità di allocuzione scelte nelle interazioni con persone verso le quali il parlante intende mostrare il proprio rispetto. Parte dell'atto di allocuzione è l'uso di appellativi come signora, avvocato, dottoressa, professore; sono di particolare importanza in lingue che non conoscono la distinzione tra il tu ed il lei. Nell'esempio in inglese che segue, l'uso del lei è sostituito da quello dell'appellativo sir: Did you have a nice trip, sir? ('Ha fatto buon viaggio?')
  • Como fórmulas de tratamiento se conocen los cambios gramaticales, especialmente en la segunda persona gramatical, relacionados con el respeto o confianza a otra persona; por ejemplo, en el caso del idioma español típicamente contrastan las formas tú y usted, en algunas regiones, o vos y usted, en otras regiones. Esta última diferencia corresponde a lo que los lingüistas conocen como distinción T-V.
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 100816 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 46260 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 168 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110356952 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • La distinction entre le tutoiement et le vouvoiement (ou voussoiement, ou en Suisse romande vousoiement) est un concept grammatical familier aux locuteurs de langues indo-européennes (sauf dans le cas de l'anglais moderne, et dans certaines langues nordiques comme l'islandais).
  • A Distinção T(tu) –V(vós) ou Formas de tratamento, são os diversos usos das Segundas Pessoas Gramaticais com sua dependência do grau de confiança, familiaridade, cortesia e respeito em relação ao (s) interlocutor (es).
  • Vykání je oslovování jedné osoby pomocí množného čísla (tj. užívání 2. osoby množného čísla místo 2. osoby jednotného čísla, v některých jazycích, např. v němčině a archaické češtině se užívá 3. osoba množného čísla, tzv. onikání), čímž se dané osobě prokazuje úcta. Vykání neznámým osobám se v češtině považuje za zdvořilé, tykání neznámé osobě naopak za urážlivé.
  • 親称(しんしょう)は、二人称代名詞を相手との距離感や上下関係で使い分ける言語において、主に親しい相手や目下・同格の相手に対して使う二人称代名詞を言う。使用範囲は言語によって異なるが、主に親しい人や同年代の人、子供、神などに対して用いられる。日本語では、目上の人に二人称代名詞自体の使用を避ける傾向があり、家族であっても両親や年長の兄弟・姉妹対して親称を用いるのは失礼とされているが、家族や親族には年長・年少にかかわらず親称を用いる言語もある。また、多くの場合蔑称としても兼用される。敬称と対照される。日本語の場合、「君」「あんた」「お前」などがこれにあたる。他の言語でも親称と敬称を区別することがあり、ヨーロッパ系言語やセム系言語では日本語と違って親称と敬称が一つずつあるという言語が多いが、ポーランド語のように相手の性別によって異なる親称・敬称を使う言語もある。動詞の人称による活用変化がある場合、ドイツ語の"du"やイタリア語の"tu"のように、親称のみが二人称単数の活用をし、敬称は三人称単数や二人称複数の活用を取ることがある。エスペラントには"ci"という親称が設けられているが、親称としての使用の他にも蔑称やペットへの呼びかけとしての"ci"の使用があるなど、その用法は定まっておらず、今日では使用自体が極めて稀である。日本語の場合曖昧な点もある。西洋の言語において神に対して親称を用いるのが普通だが、言語によっては敬称も用いることがある。たとえばスペイン語では親称の"tú"または古い敬称である"vos"を用いる。また、"vos"は現在中南米の一部で親称として用いる。他言語を日本語に訳すとき、便宜上親称を「君」(または「おまえ」)、敬称を「あなた」と訳すのが一般的だが、会話文の中の女性の発話に関しては親称も「あなた」と訳すことが多い。親称と敬称の使い分け方は言語によって、また同じ言語でも国や地域によって異なる。たとえばスペインでは通行人に道を尋ね答えるといった場面でも親称の"tú"が使われることも多いが、ドイツ語圏で同じように親称の"du"を使うとたいていの場合失礼になる。
  • Como fórmulas de tratamiento se conocen los cambios gramaticales, especialmente en la segunda persona gramatical, relacionados con el respeto o confianza a otra persona; por ejemplo, en el caso del idioma español típicamente contrastan las formas tú y usted, en algunas regiones, o vos y usted, en otras regiones. Esta última diferencia corresponde a lo que los lingüistas conocen como distinción T-V.
  • In sociolinguistics, a T–V distinction is a contrast, within one language, between second-person pronouns that are specialized for varying levels of politeness, social distance, courtesy, familiarity, age or insult toward the addressee.
  • Tutoyeren (Frans tutoyer van tu = jij en toi = jou) is iemand aanspreken met je of jij. Men gebruikt dus géén u. Het tegenovergestelde wordt wel vousvoyeren genoemd (in het Frans vouvoyer zonder s).Het Nederlands kent ook de woorden jijen, jouen en jijjouwen, die alle dezelfde betekenis hebben.Tutoyeert men iemand, dan spreekt men hem of haar meestal ook met de voornaam aan (of met de achternaam zonder "meneer" of "mevrouw" ervoor).
  • L’allocuzione è il riferimento linguistico del parlante al suo interlocutore; tutte le forme (parole o sintagmi nominali) impiegate dal parlante per denotare l’interlocutore sono chiamate allocutivi; il parlante viene definito come allocutore, mentre l’interlocutore è l’allocutario.
  • Als Pronominale Anrede bezeichnet man die Anrede von Personen mit einem Pronomen, in der Regel in der zweiten oder dritten Person, Singular oder Plural. Sie wird meist durch ein ungeschriebenes und im stetigen Wandel befindliches Regelwerk gesellschaftlicher Handlungsnormen bestimmt. Es ist verschieden je nach Sprachraum, Volk, Landschaft, Gesellschaftsgruppe, Verhältnis des Ansprechenden zum Angesprochenen und Situation.
  • Per wy – formuła zwracania się do drugiej osoby w drugiej osobie liczby mnogiej. Do sformułowania zwrotu używa się konstrukcji pluralis majestatis. Częsta w dawnej polszczyźnie, była używana w zwrotach grzecznościowych (wy, panie; wy, ojcze; wy, matko itp.) i oznaczała szacunek.
rdfs:label
  • Tutoiement et vouvoiement
  • Allocuzione
  • Distinção t-v
  • Fórmulas de tratamiento
  • Per wy
  • Pronominale Anredeform
  • Tutoyeren
  • T–V distinction
  • Vykání
  • 親称
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of