La tragédie lyrique (ou tragédie en musique) est un genre musical spécifiquement français, en usage au cours des XVIIe et XVIIIe siècles, principalement représenté sur la scène de l'Académie royale de musique de Paris, puis diffusé dans les autres villes françaises et étrangères.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • La tragédie lyrique (ou tragédie en musique) est un genre musical spécifiquement français, en usage au cours des XVIIe et XVIIIe siècles, principalement représenté sur la scène de l'Académie royale de musique de Paris, puis diffusé dans les autres villes françaises et étrangères.
  • La tragèdia lírica (en francès tragédie lyrique o tragédie en musique) és el tipus d'òpera francesa més important en el període que abasta des de Jean-Baptiste Lully fins a Rameau (1673-1764). Es pot distingir per la seva estructura en cinc actes i per la intensitat dramàtica i la serietat de la música. Durant el segle XVIII la tragèdia lírica va influenciar la reforma operística de Jommelli, Traetta i Gluck. Habitualment, la tragèdia lírica anava precedida per un pròleg amb una funció política: focalitzar l'atenció en el monarca (Lluís XIV). Així eren mostrats al públic un seguit d'esdeveniments —verídics o imaginaris— relacionats amb la figura reial. Cal remarcar la unitat dramàtica que aconsegueix Lully en integrar gèneres anteriors, com ara la comèdia o el ballet. A més, destaca l'ús d'escenografies sovint amb artificis mecànics.Durant els vuitanta-cinc anys d'existència, el terme «tragèdia lírica» va ser emprat rarament per llibretistes o compositors. Gairebé tots els llibrets impresos abans de 1760 fan servir l'expressió tragédie o tragédie en musique. El mateix ocorre amb les composicions, amb variants com ara tragédie mise en musique.Uns anys després de prendre el control de l'Académie Royale de Musique i, en conseqüència, d'adquirir el monopoli de l'òpera francesa, Jean-Baptiste Lully va escriure la seva primera tragèdia, Cadmus et Hermione (1673). A partir d'aquí, va completar tretze tragèdies, totes excepte dues amb llibret de Philippe Quinault, amb la qual cosa va establir les característiques del gènere al llarg de gairebé cent anys.
  • Tragédie lyrique (tragédie en musique, pastorale heroique) to gatunek francuskiej opery, kultywowany w epoce baroku i częściowo klasycyzmu. Forma ta nawiązywała po części do typu widowiska operowego wykształconego w Wenecji w poł. XVII wieku oraz do rodzimej we Francji tradycji baletu dworskiego. Twórcami tragedii lirycznej byli: Robert Cambert i Jean-Baptiste Lully. Cambert jako pierwszy wystawił w Paryżu operę w języku francuskim (1671), na skutek intryg Lully'ego wyjechał z Francji, a ambitny Włoch otrzymał od Ludwika XIV patent na przedstawienia operowe. W zamierzeniu Lully'ego ta forma opery miała być połączeniem literackich osiągnięć tragedii francuskiej (Pierre Corneille, Jean Baptiste Racine) oraz form wypracowanych przez kompozytorów i choreografów w przedstawieniach ballet de cour. Tragédie lyrique składała się z reguły z pięciu aktów poprzedzonych prologiem o tematyce alegorycznej. Prolog ten miał najczęściej formę panegiryku poświęconego królowi i nawiązywał często do aktualnych wydarzeń politycznych. W tematyce francuskich tragedii muzycznych przeważały motywy zaczerpnięte z mitologii grecko-rzymskiej oraz opracowania popularnych ówcześnie dzieł Torquato Tassa. Poszczególne akty składały się ze scen, w których przeważały dialogi i monologi ujęte w recytatywy, z częstymi zmianami metrum. Recytatywy te w rytmice i melodyce miały oddawać cechy charakterystyczne dla sposobu deklamacji praktykowanego w tym czasie podczas wystawiania tragedii mówionych. Krótkie arie o dwuczęściowej z reguły budowie, łączyły się z recyatywami bez przerw. W każdym z aktów libreciści zamieszczali zazwyczaj rozbudowane divertissement, złożone z tańców, scen pantomimicznych, chórów, ansamblów i krótkich arii. W przedstawieniach tych istotną rolę pełniły maszynerie teatralne oraz skomplikowana choreografia. Rzadkim zjawiskiem były arie z koloraturą w stylu włoskim, dopiero w I poł. XVIII wieku, styl ten zaczął przenikać do francuskiej tragedii muzycznej, głównie w dziełach Jean-Philippe Rameau. Forma, stylistyka i rozmach sceniczny tragedii lirycznej w znaczącym stopniu wpłynęły na twórczość operową niektórych kompozytorów epoki klasycyzmu muzycznego: Christopha Willibalda Glucka, Antonio Salieriego, Niccolo Piccinniego. W niewielkim stopniu zauważa się jej wpływ na niektóre dzieła sceniczne Mozarta. Poprzez twórczość Étienne-Nicolas Méhula i Luigiego Cherubiniego i Jean-Fraçois Lesueur'a, do pewnego stopnia odcisnęła również formalne piętno na niektórych elementach XIX-wiecznej grand opèra (sceny chóralne, balet, dramatyczne monologi nawiązujące do konwencji tragedii mówionej). W dziełach tych, ważną rolę odgrywały rozbudowane sceny z udziałem jednego lub kilku solistów śpiewających razem z chórem, co pogłębiało efekt dramatyczny i muzyczny. Taki zabieg kompozytorski stosowany z upodobaniem przez twórców XIX-wiecznych miał swoje źródło już we wcześniejszych dziełach Lully'ego, Rameau i Glucka.
  • Con il termine tragédie lyrique si intende un genere dell'opera francese, che fu peraltro denominato, in origine, "tragédie en musique" o "tragédie (re)mise en musique", termini che rimasero assolutamente predominanti fino a tutta la prima metà del XVIII secolo, quando anche quello di tragédie lyrique cominciò in qualche modo ad imporsi. Per gran parte del XX secolo, quest'ultimo termine è stato quello preferito dai musicologi. Oggigiorno si tende invece a tornare alla più propria denominazione originaria di tragédie en musique.
  • Een tragédie lyrique, lyrische tragedie, ook wel tragédie mise en musique genaamd, was het belangrijkste operagenre aan het Franse hof van de 17e en 18e eeuw.Dit genre in de Barokopera werd door Lully uit elementen van de Franse tragedie, het komedie ballet, het ballet de cour en de Italiaanse opera ontwikkeld en voortgezet door Rameau.De Tragédie lyrique bestond uit een proloog, die meestal betrekking had op actuele gebeurtenissen aan het hof en vijf bedrijven.De onderwerpen kwamen meestal uit de Griekse- Romeinse mythologie.Belangrijke bestanddelen van de Tragédie lyrique zijn de korte aria's en duetten, de declamatorische monologen en de intermezzo's met pantomime en dans.
  • 叙情悲劇(抒情悲劇、じょじょうひげき、tragédie lyrique, トラジェディ・リリック)または音楽悲劇(おんがくひげき、Tragédie en musique)は、ジャン=バティスト・リュリがフランス・オペラに導入し、18世紀後半までその追随者によって作られた、オペラの1ジャンル。
  • Tragédie en musique (Musical tragedy), also known as tragédie lyrique (French lyric tragedy), is a genre of French opera introduced by Jean-Baptiste Lully and used by his followers until the second half of the eighteenth century. Operas in this genre are usually based on stories from Classical mythology or the Italian romantic epics of Tasso and Ariosto. The stories may not have a tragic ending - in fact, they generally don't - but the atmosphere must be noble and elevated. The standard tragédie en musique has five acts. Earlier works in the genre were preceded by an allegorical prologue and, during the lifetime of Louis XIV, these generally celebrated the king's noble qualities and his prowess in war. Each of the five acts usually follows a basic pattern, opening with an aria in which one of the main characters expresses their feelings, followed by dialogue in recitative interspersed with short arias (petits airs), in which the main business of the plot occurs. Each act traditionally ends with a divertissement, offering great opportunities for the chorus and the ballet troupe. Composers sometimes changed the order of these features in an act for dramatic reasons.
  • 서정 비극(프랑스어: Tragédie en musique)은 역시 (프랑스어: tragédie lyrique)으로 알려져 있으며, 장밥티스트 륄리가 창조하고 그의 추종자들이 18세기 중반까지 사용한 프랑스 오페라 장르이다. 이 장르의 오페라는 항상 고전 신화의 이야기나 이탈리아 작가인 타소나 아리오스토의 낭만 서시시를 기초로 한다.
  • Die Tragédie lyrique oder Tragédie en musique ist eine Gattung der französischen Oper des späten 17. und 18. Jahrhunderts.Als Erfinder der Tragédie lyrique kann man Jean-Baptiste Lully betrachten, der diese Form in den 1670er Jahren zusammen mit seinem Librettisten Philippe Quinault in eine Form entwickelte, die sich im Wesentlichen weit ins 18. Jahrhundert hinein hielt. Sie speiste sich aus Elementen des ballet de cour, der Pastorale und des Maschinentheaters. Die Aufführung einer Tragédie lyrique war ein Spektakel, an denen viele Kunstformen beteiligt waren: neben der Musik und der Dichtung waren dies das Ballett, die Kostüme, die Bühnenbilder. Diese prunkvolle höfische Operngattung wird abgegrenzt zum eher bürgerlichen Drame lyrique im Vorfeld der französischen Revolution.Das Werk beginnt mit einer französischen Ouvertüre, einer Form, die von Lully etabliert wurde. Sie besteht aus einem schnellen Mittelteil, der eingerahmt wird von gravitätischen Teilen mit punktierten Rhythmen. Es folgt ein Prolog mit einem Lob auf den regierenden König und oftmals mit Anspielungen auf die Tagespolitik, sowie anschließend fünf Akte.Gegen Ende des 18. Jahrhunderts wich die Tragédie lyrique der größer werdenden Bedeutung der Opéra comique und fand einen Nachfolger des „Seria“-Genres in der Grand opéra. Jules Massenet verwendete die Gattungsbezeichnung um die Wende zum 20. Jahrhundert für seine durchkomponierten Opern wieder.
  • La tragédie en musique (o «tragédie lyrique») es un género musical específicamente francés, en uso en los siglos XVII y XVIII, cuyas obras principalmente eran representadas en la escena de la Académie royale de musique de París, y que después se difundió por otras ciudades francesas y extranjeras.
  • A tragédie lyrique vagy tragédie en musique (francia nyelven jelentése lírai tragédia illetve tragédia zenében) az opera egyik francia műfaja. Jean-Baptiste Lully hozta létre a 17. században, a zene és francia dráma ötvözésével. A klasszikus francia dráma hatása nem csupán a librettóban mutatkozott meg, hanem a retorikusan deklamáló recitativókban is, amelyekbe szolisztikus áriák épültek. Takarékosan bánt a koloratúrákkal, művei ezzel szemben bővelkedtek kórusrészekben. A műfaj másik jelentős képviselője Rameau volt. Elsősorban mitológiai történeteket dolgoztak fel, és szigorú szabályokat követve jöttek létre: rendszerint öt felvonásból álltak; a darab nyitóáriája vezette fel a főszereplő érzelmi helyzetét, ezt követően rövid áriák és recitativók szövedéke vezette fel a cselekmény főbb vonalait. A felvonások rendszerint divertissementben végződtek, lehetőséget adva a kórusok és balettek beépítésének.
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 28105 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 13118 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 101 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110893625 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • La tragédie lyrique (ou tragédie en musique) est un genre musical spécifiquement français, en usage au cours des XVIIe et XVIIIe siècles, principalement représenté sur la scène de l'Académie royale de musique de Paris, puis diffusé dans les autres villes françaises et étrangères.
  • Een tragédie lyrique, lyrische tragedie, ook wel tragédie mise en musique genaamd, was het belangrijkste operagenre aan het Franse hof van de 17e en 18e eeuw.Dit genre in de Barokopera werd door Lully uit elementen van de Franse tragedie, het komedie ballet, het ballet de cour en de Italiaanse opera ontwikkeld en voortgezet door Rameau.De Tragédie lyrique bestond uit een proloog, die meestal betrekking had op actuele gebeurtenissen aan het hof en vijf bedrijven.De onderwerpen kwamen meestal uit de Griekse- Romeinse mythologie.Belangrijke bestanddelen van de Tragédie lyrique zijn de korte aria's en duetten, de declamatorische monologen en de intermezzo's met pantomime en dans.
  • 叙情悲劇(抒情悲劇、じょじょうひげき、tragédie lyrique, トラジェディ・リリック)または音楽悲劇(おんがくひげき、Tragédie en musique)は、ジャン=バティスト・リュリがフランス・オペラに導入し、18世紀後半までその追随者によって作られた、オペラの1ジャンル。
  • 서정 비극(프랑스어: Tragédie en musique)은 역시 (프랑스어: tragédie lyrique)으로 알려져 있으며, 장밥티스트 륄리가 창조하고 그의 추종자들이 18세기 중반까지 사용한 프랑스 오페라 장르이다. 이 장르의 오페라는 항상 고전 신화의 이야기나 이탈리아 작가인 타소나 아리오스토의 낭만 서시시를 기초로 한다.
  • La tragédie en musique (o «tragédie lyrique») es un género musical específicamente francés, en uso en los siglos XVII y XVIII, cuyas obras principalmente eran representadas en la escena de la Académie royale de musique de París, y que después se difundió por otras ciudades francesas y extranjeras.
  • Con il termine tragédie lyrique si intende un genere dell'opera francese, che fu peraltro denominato, in origine, "tragédie en musique" o "tragédie (re)mise en musique", termini che rimasero assolutamente predominanti fino a tutta la prima metà del XVIII secolo, quando anche quello di tragédie lyrique cominciò in qualche modo ad imporsi. Per gran parte del XX secolo, quest'ultimo termine è stato quello preferito dai musicologi.
  • La tragèdia lírica (en francès tragédie lyrique o tragédie en musique) és el tipus d'òpera francesa més important en el període que abasta des de Jean-Baptiste Lully fins a Rameau (1673-1764). Es pot distingir per la seva estructura en cinc actes i per la intensitat dramàtica i la serietat de la música. Durant el segle XVIII la tragèdia lírica va influenciar la reforma operística de Jommelli, Traetta i Gluck.
  • A tragédie lyrique vagy tragédie en musique (francia nyelven jelentése lírai tragédia illetve tragédia zenében) az opera egyik francia műfaja. Jean-Baptiste Lully hozta létre a 17. században, a zene és francia dráma ötvözésével. A klasszikus francia dráma hatása nem csupán a librettóban mutatkozott meg, hanem a retorikusan deklamáló recitativókban is, amelyekbe szolisztikus áriák épültek. Takarékosan bánt a koloratúrákkal, művei ezzel szemben bővelkedtek kórusrészekben.
  • Die Tragédie lyrique oder Tragédie en musique ist eine Gattung der französischen Oper des späten 17. und 18. Jahrhunderts.Als Erfinder der Tragédie lyrique kann man Jean-Baptiste Lully betrachten, der diese Form in den 1670er Jahren zusammen mit seinem Librettisten Philippe Quinault in eine Form entwickelte, die sich im Wesentlichen weit ins 18. Jahrhundert hinein hielt. Sie speiste sich aus Elementen des ballet de cour, der Pastorale und des Maschinentheaters.
  • Tragédie lyrique (tragédie en musique, pastorale heroique) to gatunek francuskiej opery, kultywowany w epoce baroku i częściowo klasycyzmu. Forma ta nawiązywała po części do typu widowiska operowego wykształconego w Wenecji w poł. XVII wieku oraz do rodzimej we Francji tradycji baletu dworskiego. Twórcami tragedii lirycznej byli: Robert Cambert i Jean-Baptiste Lully.
  • Tragédie en musique (Musical tragedy), also known as tragédie lyrique (French lyric tragedy), is a genre of French opera introduced by Jean-Baptiste Lully and used by his followers until the second half of the eighteenth century. Operas in this genre are usually based on stories from Classical mythology or the Italian romantic epics of Tasso and Ariosto. The stories may not have a tragic ending - in fact, they generally don't - but the atmosphere must be noble and elevated.
rdfs:label
  • Tragédie lyrique
  • Tragèdia lírica
  • Tragédie en musique
  • Tragédie en musique
  • Tragédie lyrique
  • Tragédie lyrique
  • Tragédie lyrique
  • Tragédie lyrique
  • Tragédie lyrique
  • Музыкальная трагедия
  • 叙情悲劇
  • 서정 비극
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:created of
is dbpedia-owl:genre of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:genre of
is foaf:primaryTopic of