Le supin est une catégorie grammaticale intermédiaire entre le nom et le verbe, définie soit comme une « forme nominale » ou « d'origine nominale » du verbe, soit comme l'une des formes « infinitives » du verbe, au même titre que l'infinitif, le participe ou le transgressif (ou : « participe adverbial »). Il est présent dans relativement peu de langues et exprime généralement une intention. En règle générale, il est utilisé avec un verbe de mouvement.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le supin est une catégorie grammaticale intermédiaire entre le nom et le verbe, définie soit comme une « forme nominale » ou « d'origine nominale » du verbe, soit comme l'une des formes « infinitives » du verbe, au même titre que l'infinitif, le participe ou le transgressif (ou : « participe adverbial »). Il est présent dans relativement peu de langues et exprime généralement une intention. En règle générale, il est utilisé avec un verbe de mouvement. Dans les langues qui ne possèdent pas de supin, on utilise souvent l'infinitif à la place.Le supin existait probablement en proto-indo-européen. Le latin comme l'ancien slave le connaissaient.
  • In grammatica latina, il supino è un nome verbale appartenente alla quarta declinazione, di cui sono rimasti in vigore solamente due casi: l'accusativo (auditum) in -um e l'ablativo in -ū (auditu); le forme hanno un uso piuttosto raro e limitato e possono essere sostituite da altre costruzioni. In italiano, il supino non è presente.
  • El supino (en latín: supinum) es una forma no personal del verbo latino (la cuarta junto al infinitivo, gerundio y participio), que conserva los casos acusativo, dativo y ablativo. Obtuvo este nombre (supinus en latín significa perezoso, indiferente) por su vaguedad o inutilidad ya que casi todas las oraciones construidas con él frecuentemente tienen otras formas de decirse, por ejemplo: discedo lecturus, discedo ad legendum, discedo ut legam, discedo lectum, de las cuales la última utiliza el supino y todas significan 'me retiro a leer'. El supino realmente es un infinitivo de fin, esto es, expresa la acción del verbo como fin u objeto.Su acusativo, que es su forma principal, coincide con la neutra del participio pasivo terminado en -um, mientras el dativo/ablativo es la variante sin la -m final, dando un significado de relación o respecto de la acción.Por ejemplo el supino del verbo laudare (loar) es laudatum («para loar»); el de complere (cumplir), completum («para cumplir»), el de agere (hacer), actum («para hacer») y el de audire (oír), auditum («para oír»). Y en dativo-ablativo: laudatu («para con loar»), completu («para con cumplir»), actu («para con hacer») y auditu («para con oír»).En castellano y otras lenguas romances no existe esa forma verbal, sino que se expresa mediante construcciones analíticas (véase los ejemplos antes mencionados).También se utiliza en el idioma sueco.
  • Das Supinum ist eine infinite Verbform. Es kommt in verhältnismäßig wenigen Sprachen vor und drückt zumeist eine Absicht oder einen Zweck aus. In der Regel wird das Supinum mit einem Bewegungsverb verwendet. Sprachen, die kein Supinum haben, verwenden stattdessen oft den Infinitiv. Das Supinum gab es vermutlich im Proto-Indogermanischen.
  • A supinum a latin nyelvben a főnévi igenév egyik fajtája, az ige negyedik személytelen alakja a másik két főnévi igenév (infinitivus, gerundium) és a melléknévi igenevek mellett. Az igében foglalt cselekvés, történés célhatározói (vagy véghatározói), illetve tekintethatározói (korlátozó határozói) alakját fejezi ki. Az igék szótári alakjának (a verbo) utolsó tagja, amelyből számos más alak levezethető (pl. a participium perfectum passivi, múlt idejű melléknévi igenév, bár ez utóbbihoz képzés tekintetében semmi köze egyébként).Csupán két alakban használatos: tárgyesetben (accusativus) és határozói esetben (ablativus). A tárgyesetű alak célhatározói értelmű, végződése -um, például laudatum, kb. ’dicsérés végett’, de a magyarban gyakran sima főnévi igenévvel fejezzük ki: „temetni jöttem Caesart, nem dicsérni.”A határozói esetű alak hosszú -u-ra végződik, és tekintethatározót fejez ki: laudatu, kb. ’dicsérés tekintetében, dicsérésre nézve’. Egyik példája a magyarban is használatos horribile dictu kifejezés (’még kimondani is szörnyű’, szó szerint „kimondásra nézve szörnyű”).
  • Supinum (latinsky supinus – „obrácený vzhůru“; motivace názvu je nejasná) je neurčitý tvar slovesa (příčestí) v některých jazycích. Využití se v různých jazycích liší.
  • Het supinum is een tak uit de Latijnse grammatica, een niet-finiete vorm van het werkwoord. Van het supinum is het Participium Perfectum Passief afgeleid: het supinum I is altijd gelijk aan de onzijdige vorm van het Participium Perfectum Passief. Het supinum komt ook in andere talen voor.Er bestaan twee supina: het supinum I eindigt op -um en het supinum II op -u.Het supinum I treft men aan achter werkwoorden die beweging uitdrukken (venire, ire, mittere, currere, ambulare...). Het supinum I drukt het doel van de handeling uit.Het supinum II treft men aan achter bijvoeglijke naamwoorden.Beide supina vertaalt men met 'om te' + infinitief.venio pugnatum = ik kom om te vechtenhorribile dictu = vreselijk om te zeggen
  • Em gramática, supino é uma forma verbo-nominal usada em alguns idiomas.
  • Супинът е нелична глаголна форма, близка до инфинитива, която изразява цел и се използва при глаголите за движение и е характерена за индоевропейските езици. Той е съществувал в старобългарския език както и в латинския. В съвременните езици се използва в някои славянски езици като словенски и лужишки, както в румънски, шведски и в някои наречия на литовския.
  • In grammar a supine is a form of verbal noun used in some languages.
  • Supinum jest formą czasownika, która występuje w stosunkowo niewielu językach, wyraża pewną celowość. Forma ta jest używana po czasownikach ruchu.Przykłady: Łacina: forma supinum jest jedną z form podstawowych czasownika, tworzy się od niej wszystkie formy perfecti passivi i plusquamperfecti passivi. Z punktu widzenia gramatyki opisowej jest to rzeczownik odsłowny o odmianie ułomnej: ma tylko dwa przypadki (z sześciu), to znaczy accusativus (biernik) i ablativus. Accusativus supini postawiony przy czasownikach oznaczających ruch wyraża cel czynności, np. veni rogatum = przyszedłem zapytać; ablativus supini występuje głównie przy przymiotnikach, np. difficile dictu = rzecz trudna do powiedzenia. język staro-cerkiewno-słowiański: supinum kończyło się na -tъ: Ne minte, jako pridъ razoritъ zakona li prorokъ. język dolnołużycki: Formę supinum tworzy się poprzez zamianę końcowego -ś, -ć bezokolicznika na -t (Źi knigły tam donjast!, bezok. kupowaś - sup. kupowat, bezok. źěłaś - sup. źěłat), gdy bezokolicznik kończy się na -c, dodaje się t (bezok. woblac - sup. woblact). język słoweński: Formę urabia się od bezokolicznika - odcina się kończące go i, np. bezok. spati - sup. spat, bezok. speči - sup. speč (Pojdi z menoj na morje veslat). język czeski: Tutaj bezokolicznik może kończyć się na -ti lub -t, przypuszcza się, że forma -t pochodzi z supinum (gdyby pochodziła od -ti, t pozostałoby miękkie, jak w języku słowackim). Ponadto występuje zwrot jdu spat 'idę spać', podczas gdy bezokolicznik brzmi spát(i) (zmiana także iloczasu!). język litewski: Supinum tworzy się od tematu bezokolicznika za pomocą końcówki -tų, np. Jis nuėjo medžiotų (Poszedł polować). Współcześnie występuje tylko w niektórych gwarach wschodnioauksztockich. W języku literackim jest zastępowane bezokolicznikiem.Supinum występuje też w języku szwedzkim.
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 1704285 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 6236 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 27 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110574537 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:wikibooks
  • Latin/Conjugaisons
prop-fr:wikibooksTitre
  • Latin/Conjugaisons
  • Latin/Conjugaisons
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le supin est une catégorie grammaticale intermédiaire entre le nom et le verbe, définie soit comme une « forme nominale » ou « d'origine nominale » du verbe, soit comme l'une des formes « infinitives » du verbe, au même titre que l'infinitif, le participe ou le transgressif (ou : « participe adverbial »). Il est présent dans relativement peu de langues et exprime généralement une intention. En règle générale, il est utilisé avec un verbe de mouvement.
  • In grammatica latina, il supino è un nome verbale appartenente alla quarta declinazione, di cui sono rimasti in vigore solamente due casi: l'accusativo (auditum) in -um e l'ablativo in -ū (auditu); le forme hanno un uso piuttosto raro e limitato e possono essere sostituite da altre costruzioni. In italiano, il supino non è presente.
  • Das Supinum ist eine infinite Verbform. Es kommt in verhältnismäßig wenigen Sprachen vor und drückt zumeist eine Absicht oder einen Zweck aus. In der Regel wird das Supinum mit einem Bewegungsverb verwendet. Sprachen, die kein Supinum haben, verwenden stattdessen oft den Infinitiv. Das Supinum gab es vermutlich im Proto-Indogermanischen.
  • Supinum (latinsky supinus – „obrácený vzhůru“; motivace názvu je nejasná) je neurčitý tvar slovesa (příčestí) v některých jazycích. Využití se v různých jazycích liší.
  • Em gramática, supino é uma forma verbo-nominal usada em alguns idiomas.
  • Супинът е нелична глаголна форма, близка до инфинитива, която изразява цел и се използва при глаголите за движение и е характерена за индоевропейските езици. Той е съществувал в старобългарския език както и в латинския. В съвременните езици се използва в някои славянски езици като словенски и лужишки, както в румънски, шведски и в някои наречия на литовския.
  • In grammar a supine is a form of verbal noun used in some languages.
  • El supino (en latín: supinum) es una forma no personal del verbo latino (la cuarta junto al infinitivo, gerundio y participio), que conserva los casos acusativo, dativo y ablativo.
  • A supinum a latin nyelvben a főnévi igenév egyik fajtája, az ige negyedik személytelen alakja a másik két főnévi igenév (infinitivus, gerundium) és a melléknévi igenevek mellett. Az igében foglalt cselekvés, történés célhatározói (vagy véghatározói), illetve tekintethatározói (korlátozó határozói) alakját fejezi ki. Az igék szótári alakjának (a verbo) utolsó tagja, amelyből számos más alak levezethető (pl.
  • Supinum jest formą czasownika, która występuje w stosunkowo niewielu językach, wyraża pewną celowość. Forma ta jest używana po czasownikach ruchu.Przykłady: Łacina: forma supinum jest jedną z form podstawowych czasownika, tworzy się od niej wszystkie formy perfecti passivi i plusquamperfecti passivi. Z punktu widzenia gramatyki opisowej jest to rzeczownik odsłowny o odmianie ułomnej: ma tylko dwa przypadki (z sześciu), to znaczy accusativus (biernik) i ablativus.
  • Het supinum is een tak uit de Latijnse grammatica, een niet-finiete vorm van het werkwoord. Van het supinum is het Participium Perfectum Passief afgeleid: het supinum I is altijd gelijk aan de onzijdige vorm van het Participium Perfectum Passief. Het supinum komt ook in andere talen voor.Er bestaan twee supina: het supinum I eindigt op -um en het supinum II op -u.Het supinum I treft men aan achter werkwoorden die beweging uitdrukken (venire, ire, mittere, currere, ambulare...).
  • Супи́н — индоевропейская форма отглагольного имени (в винительном падеже; она была и в праславянском, сейчас есть в лужицких и словенском языках, реликтово — в чешском, из романских языков сохранилась только в румынском языке). Супин означает цель, употребляется обычно при глаголе движения.Например: лат. eō dormītum «я иду, чтобы спать», праславянское *jьdǫ sъpatъ при инфинитиве *sъpati.
rdfs:label
  • Supin
  • Supine
  • Supino
  • Supino
  • Supino (gramática)
  • Supinum
  • Supinum
  • Supinum
  • Supinum
  • Supinum
  • Супин
  • Супин
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of