Une suite, en musique, est un ensemble ordonné de pièces instrumentales ou orchestrales jouées en concert plutôt qu'en accompagnement ; elles peuvent être extraites d'un opéra (Les Indes Galantes), d'un ballet (Casse-noisette), d'une musique de scène destinée à une pièce de théâtre (L'Arlésienne) ou à un film (Lieutenant Kijé) ; elles peuvent aussi être une pièce originale (Suite Holberg, Les Planètes).

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Une suite, en musique, est un ensemble ordonné de pièces instrumentales ou orchestrales jouées en concert plutôt qu'en accompagnement ; elles peuvent être extraites d'un opéra (Les Indes Galantes), d'un ballet (Casse-noisette), d'une musique de scène destinée à une pièce de théâtre (L'Arlésienne) ou à un film (Lieutenant Kijé) ; elles peuvent aussi être une pièce originale (Suite Holberg, Les Planètes). À l'époque baroque, la suite était assez précisément définie, avec des pièces unifiées par tonalité et était constituée de danses parfois précédées par un prélude ou une ouverture. Elle était également connue sous l'appellation « suite de danses », « ordre » (terme privilégié par François Couperin et quelques autres) ou « partita » (surtout en Allemagne), parfois même « sonate ». Au XVIIIe siècle, le terme « ouverture » peut faire référence à la suite entière, comme dans les suites orchestrales de Johann Sebastian Bach.
  • 組曲(くみきょく、英語: suite)は、いくつかの楽曲を連続して演奏するように組み合わせ並べたもの。
  • A szvit különböző jellegű tételekből álló hangszeres mű. Jellemzően a barokk zene műfaja, leggyakrabban tánctételek párokba állított sorozatából áll. A lassú-gyors, páros-páratlan táncpárok idővel sorozatba rendeződtek. A tételek általában azonos hangneműek.
  • Сюи́та (с фр. Suite — «ряд», «последовательность», «чередование») — циклическая форма в музыке, состоящая из нескольких больших частей.Другое значение термина «сюита» — музыкально-хореографическая композиция, состоящая из нескольких танцев, например, «балетная сюита». Примеры: сюиты из балетов П. И. Чайковского («Щелкунчик», «Спящая красавица», «Лебединое озеро»)
  • Suita [z fr. następstwo, kolejność] – cykl utworów instrumentalnych. Początki suity można znaleźć w muzyce renesansu, jednak rozwinęła się ona dopiero w baroku, ukształtowana przez klawesynistów francuskich. W różnych postaciach przetrwała do XX wieku. Suita barokowa lub partita – szereg tańców, zwykle w następującej kolejności: allemande, courante, sarabanda i gigue, często jednak rozszerzana o inne tańce (np. passepied, menuet, gawot) lub ustępy nietaneczne (np. burleska, scherzo, aria, sinfonia). Zobacz muzyczne formy taneczne. Suita romantyczna – najczęściej szereg miniatur połączonych treścią programową lub zbiór fragmentów muzycznych pochodzących z baletu albo opery. Suita rockowa – długi utwór rockowy (lub kilka połączonych utworów), zwykle z gatunku rocka progresywnego lub symfonicznego, składający się w większej części z krótszych fragmentów mniej lub bardziej spójnych stylistycznie. Jest zwykle utworem tematycznym.
  • Сюитата (от френски: suite – “редица”, “последователност”) е циклична музикална форма от много части, състояща се от самостоятелни пиеси, често обединени от обща музикална идея. Понякога сюитата се нарича с другото си разпространено име – „партита”. Характерно за сюитата е това, че като музикална форма не е толкова строго фиксирана, както сонатата или симфонията.Исторически сюитата възниква през 17 век във Франция и първоначално представлява цикъл от танцувални пиеси, написани за отделен музикален инструмент или ансамбъл от инструменти. През този период основни танци, включвани в сюитата, са паваната и гаярдата. През 18 век композито]ите значително обогатяват съдържанието на сюитата, като добавят популярните за времето си танци алеманда (немски танц), менует (френски танц), жига (бърз бароков танц), сарабанда (старинен испански бавен танц), куранта, гавот, полонез, чакона, пасакалия и др., без техният брой да бъде строго фиксиран. Понякога в сюитата се включват и нетанцувални пиеси – прелюдия, токата, ария, увертюра. През този период сюитите са изпълнявани на танцови забави и имат изключително развлекателен характер.През 18 век, особено в творчеството на Йохан Себастиан Бах, отношението към сюитата се преосмисля и тя се превръща в самостоятелно музикално произведение. Тази тенденция се доразвива при по-късните композитори, където танцувалният характер на пиесите от цикъла вече не е определящ за сюитата. Сюити като „Картини от една изложба” на Модест Мусоргски, „Детски кът” и „Бергамска сюита” на Клод Дебюси, „Пер Гинт” на Едвард Григ се отличават по-скоро с програмност и носят танцувалния елемент, когато го има, твърде условно. Някои композитори обработват известни музикални произведения във формата на сюита – например сюитата „Кармен” от Родион Шчедрин, съставена по фрагменти от едноименната опера на Жорж Бизе. На по-късния етап от музикалната история се появяват също вокална и хорова сюита.
  • In music, a suite is an ordered set of instrumental or orchestral/concert band pieces normally performed in a concert setting rather than as accompaniment; they may be extracts from a ballet (Nutcracker Suite), incidental music to a play (L'Arlésienne Suites), opera, film (Lieutenant Kije Suite) or video game (Motoaki Takenouchi's 1994 suite to the Shining series), or they may be entirely original movements (Holberg Suite, The Planets).In the Baroque era the suite was more precisely defined, with the pieces unified by key, and consisting of dances usually preceded by a prelude or overture. The suite was also known as Suite de danses, Ordre (the term favored by François Couperin) or Partita. In the eighteenth century, the term ouverture (or overture) may refer to the entire suite, as it does with the orchestral suites of J.S. Bach.
  • Eine Suite (frz. suite ‚Abfolge‘) ist in der Musik ein Zyklus von Instrumental- oder Orchesterstücken, der in einer vorgegebenen Abfolge ohne längere Pausen gespielt wird. In der zweiten Hälfte des 17. Jahrhunderts etablierte sich daneben der Name Partita, im 18. Jahrhundert wurden Suiten auch oft durch Ouvertüren eingeleitet.
  • La suite és una composició musical instrumental que consta d'un nombre indeterminat de moviments cadascun dels quals, tradicionalment, es basa en un ritme de dansa. Els diferents moviments es troben en la mateixa tonalitat (es podia canviar de tònica major a menor o a l'inrevés) i contrasten en ritme i caràcter. El nom de suite, precisament es deu a ser un conjunt de fragments o peces que sonen uns darerre dels altres , com una successió.
  • Suíte é como se chama o conjunto de movimentos instrumentais dispostos com algum elemento de unidade para serem tocados sem interrupções.
  • Suite izenekoa zenbait mugimendu laburrek osatutako musika lan bat da, mugimendu hauek barroko garaiko dantza ezberdin batzuk direlarik. Suitea era modernoko orkestrarako lehen lanetakotzat artua da. Barne batasuna egon zedin, suite bateko mugimendu guztiak tonalitate berean idazten ziren, edo bere erlatibo txikian. Beste batzuetan musika gai bat aurkezten zen dantza ezberdinetan. Horregatik genero hau XVII. mendean sortu zen sonata formaren aurrekaritzat hartu izan da. Dantzek forma bitar sinple bat zuten, hau da, bi sekzio nahiko berdintsuak. Suite bat hamar mugimendu inguruz osatua zegoen. Preludio batekin hasten zen. Lehen dantza alemanda bat izan zitekeen, erritmo bizikoa; ondoren kourante edo zarabanda bat; bourrée bat, erritmo moderatukoa eta hala jarraituz, dantza bizi batekin amaitzeko, Giga kasu. Suiteak bere garairik oparoena Georg Friedrich Händel eta Johann Sebastian Bach konposatzaile alemaniarrekin izan zuen XVIII. mendean. Barrokoa amaitzean, suitea tonalitate ezberdinak nahasten zituen musika forma sofistikatu bat izan zen, gaiak kontrastatzen zituen lanaren hasieran aurkeztuz eta amaieran berrezarriz. Hitz batean, sonataren sorrera iragartzen du, suitea ordezkatuko duena genero instrumental bezala XVIII. mendearen bigarren erdian.Forma honek izen ezberdinak jaso ditu garaia, herrialdea eta konposatzailearen arabera. Horien artean: Ordre (Frantzian) Partita (Alemanian, izena italiarra izan arren, XVI. mendean eta XVII. mendean) Sonata (Italian, suita eraldatu eta sonata klasikoa jaio aurretik).Gainera, suita, oinarrizko piezaz eta ez oinarrizko piezaz osatua zegoen. Oinarrizkoak: Alemanda alemaniarra (gortetar dantza bikote lerro batentzako) Courante frantziarra (dantza bizia) Zarabanda espainiarra (espainiar jatorriko dantza motela) Giga ingelesa (dantza azkarra eta bizia), beti barrokoko suitea ixten duena. Ez oinarrizkoak Obertura edo modu arruntagoan Preludioa, suiteari hasiera eta batasuna ematen diona. Rondó (Rondeau) Bourrée Gavota (Gavotte) Pavana Gallarda Minuetoa Forlane Passepied Siziliana Chacone Musette Hornpipe Air Beste arraroago batzuk Harlequinade Alla Espagniol, erritmo motelekoa, Zarabandaren antzerakoa baina solemneagoa Rigodon edo Rigaudon Sommeille Kontradantza dantza hau oso ezaguna zen arren, George Philip Telemannek eta Arnek izan ezik, ez zen ia sekula erabili barrokoko suitean Fandangoa, andaluziar jatorriko dantza, klasizismo garaian erabilia Branle edo Branslea, frantziar jatorriko dantza pizkundetarra. Barrokoko suite frantziar eta italiar batzuetan agertzen da. Lourea: nahiko arrunta Telemannen lanetan. Fanfarea Volta pizkundetarra, noizbait erabili zena Fanfarinette fanfarria erritmoko dantza arina, Rameauk eta Telemannek landu zutena eta Fanfarean oinarritua Ecossoise, dantza eskoziarra, Erregeordetzako Ingalaterran oso erabilia, swing dantza gogorarazten duen erritmo batekin. Plainte Boulangere, frantziar jatorriko dantza Combattans dantza martziala Polonaise, polonesa, orokorrean bere bertsio barrokoan Badineriea. Bachek idatzitako bat oso ospetsu egin da. Scherzoa, suite batzuetara erromantizismo garaian erantsitako mugimendua, Barrokoan existitzen ez zena. Minuetotik abiatuta sortu zen. Passacaglia, italiar jatorriko "kalejira" bat Rejouissance, "bozkarioa", ospetsuenak Händelen Errege Su Artifizialentzako musika izeneko lana ixten du.
  • In musica, la suite (in francese successione) è un insieme di brani, per uno strumento solista, un complesso da camera o un'orchestra, correlati e pensati per essere suonati in sequenza. I pezzi che compongono una suite vengono chiamati tempi (o movimenti) e nella musica barocca sono tutti nella stessa tonalità. La suite porta anche il nome di ordre, partita o sonata da camera, sebbene quest'ultimo non sia propriamente un sinonimo: nella sonata i singoli movimenti prendono il nome dall'indicazione di tempo iniziale (adagio, andante, allegro, etc.), mentre nella suite hanno nomi di danze. La struttura è però identica.
  • Suite is een muziekterm waarmee een bepaalde vorm van een (meerdelig) muziekstuk wordt aangeduid. De term is voortgekomen uit de hoofse danspraktijk in het Frankrijk van de 17de eeuw, en verspreidde zich overal in het Europa benoorden de Alpen.Een reeks afwisselende dansvormen, gespeeld door het (hof)orkest, werd ingeleid door een 'opwarmend' openingsstuk (='Ouverture'), dat gevolgd werd door ('...suite par...') een reeks op elkaar aansluitende dansvormen.Tegen het einde van de 17de eeuw verzelfstandigde zich deze 'functionele muziek' voor de danszalen in adellijke paleizen meer en meer tot 'concertmuziek' voor het Collegium Musicum, de aanduiding voor soms besloten, dan weer (half)openbare muziekgezelschappen door en voor de stedelijke burgerij. In dit verband werden suites meer en meer voor het klavecimbel, het huiskamerinstrument, geschreven: als bewerkingen van eigen ensemblemuziek (Jean-Philippe Rameau) dan wel als originele composities (Johann Sebastian Bach).Drie verschillende principes leidden tot het ontstaan van de suite als een opeenvolging van instrumentale dansen. De verbinding van voor- en nadans ontwikkelde zich in de praktijk zodanig, dat de melodie van de voordans enkel ritmisch of metrisch veranderde in de nadans. Dit principe heet suitevorming door reductie. Het ontwikkelingsprincipe, waarin de motivische opbouw van de hoofddans wordt voortgezet, bijvoorbeeld door het overnemen van het hoofdmotief of door voortspinnen op of nabootsen van de bouw van de hoofddans met nieuwe motieven. Door het variatieprincipe.De klassieke suite, die in Frankrijk ontstond rond 1650, heeft de volgende volgorde in de dansen, volgend op een inleidende ouverture:1.Allemande2.Courante3.Sarabande4.GigueDit kernschema kon worden uitgebreid met andere dansvormen: Menuet Gavotte Chaconne Passepied Bourrée RondeauHier konden weer vrijere dansstukken aan toe worden gevoegd zoals: Air Badinerie RéjouissanceNaast Frankrijk was het genre ook populair in Duitsland: (Bach, Telemann). In Groot-Brittannië, (Purcell), Italië en in (het latere) België. Engelse suites beginnen veelal met een Prelude.De grote bloeitijd van de suite eindigde omstreeks 1750, het jaar waarin J.S. Bach overleed, en dat wel als het einde van de barokmuziek wordt beschouwd.Archaïserend (=een oude stijl nabootsend) hebben latere componisten nog wel suites geschreven, bijvoorbeeld Edvard Grieg (Aus Holbergs Zeit opus 40), Pjotr Iljitsj Tsjaikovski (vier suites, waaronder Mozartiana), Carl Nielsen (Kleine suite), Sergej Rachmaninov (Suite), Richard Strauss (Le bourgeois gentilhomme), Maurice Ravel (bijvoorbeeld Le tombeau de Couperin, Ma Mère l'Oye), Claude Debussy (Petite suite) en Ottorino Respighi (drie suites Antiche arie ed danze). Ook stelden componisten suites samen uit delen van hun opera's en balletten, zoals Zoltán Kodály (Hary Janos-suite) en Igor Stravinsky voor vele van zijn balletten.Enkele hedendaagse componisten schreven suites van gestileerde moderne dansen. Hierbij kan men denken aan Paul Hindemiths Suite 1922.
  • 모음곡 혹은 조곡(組曲, suite)은 일정한 순서가 있는 기악 혹은 교향악 악곡의 모음이다. 모음곡은 오페라, 발레(호두까기 인형)에서 혹은 연극(아를의 여인 모음곡)이나 영화(키제 중위 모음곡) 등 부수 음악에서 발췌한 것일 수도 있고, 독자적인 악곡(홀베르크 모음곡, 행성 모음곡)도 있다. 바로크 시대에 모음곡은 조성에 따라 상당히 정확하게 정의된 형태로, 전주곡이나 서곡 다음에 이어지는 춤곡들로 구성되었다. 모음곡은 Suite de danses, Ordre(프랑수아 쿠프랭이 즐겨쓴 말이다), partita라고도 했다. 18세기에 서곡이란 말은 바흐의 관현악 모음곡과 같은 모음곡 전체를 이르는 말로 쓰이기도 했다.
  • Suita nebo svita (v prvním významu i partita) může být: nejstarší instrumentální skladba se sledem několika tanečních skladeb, zpravidla ve stejné tónině, navzájem charakterově i pohybově kontrastních, proto i taneční suita. Vyvinula se z pomalého a rychlého tance (Urpaar) přidáváním dalších tanců. V Itálii v první polovině 16. století k tanečním částem přibývají i části netaneční (např. toccata). Vývoj taneční suity probíhá v 17. a 18. století v Anglii, Francii a Německu s různými specifickými odchylkami. Ve vrcholném baroku, hlavně v díle J. S. Bacha se stabilizovala schémata taneční suity: allemande - courante - sarabande - intermezzi - gigue, přičemž intermezza v stejnojmenné nebo paralelní tónině byly aria, rondeau, menuetto, gavotte, polonaise, anglaise a i. Po roce 1750 taneční suita postupně zaniká. Zanechává stopy v nových druzích komorní a orchestrální hudby, v divertimentě, kasaci, sonátě a symfonii; v romantismu cyklická skladba se 4 - 10 i více částmi, které jsou kontrastní a můžou mít udaný program (nadpis). Často se využívaly různé národní tance, lyrické instrumentální skladby s idylickým, pastorálním námětem, různé charakteristické skladby apod., i výňatky z větších hudebně - scénických děl, upravené pro koncert (od Georgese Bizeta Arlézanka), suita Peer Gynt od Edvarda H. Griega a i.), z oper, baletů, scénické i filmové hudby. V současnosti se suita uplatňuje ve všech uměleckých žánrech hudby a mívá celkem závažný obsah někdy i bez programového zaměření jako cyklus s proměnlivým počtem částí.
  • Una suite (del francés: suite) es una obra musical compuesta por varios movimientos breves cuyo origen son distintos tipos de danza barroca. La suite está considerada como una de las primeras manifestaciones orquestales de tipo moderno. Para que se mantuviera unidad interna, todos los pasajes de una suite se componían en la misma tonalidad, o en su relativo menor. Otras veces se presentaba un tema musical en diferentes danzas. Por ello se ha considerado este género un antecedente de la forma sonata que se origina en el siglo XVII.Las danzas tenían una forma binaria simple, es decir, dos secciones más o menos iguales. Una suite constaba de unos diez movimientos. Solía comenzar con un preludio. La primera danza podía ser una alemanda, de ritmo rápido; luego una corrente y una zarabanda; una bourrée, de tiempo moderado, y así sucesivamente, para finalizar con una danza viva, como la giga. La suite tuvo su apogeo con Georg Friedrich Händel y Johann Sebastian Bach, durante el siglo XVIII. Al finalizar el barroco, la suite fue una forma musical sofisticada que mezclaba distintas tonalidades, contrastaba materiales temáticos presentándolos al inicio de la pieza y reexponiéndolos en su final. Anuncia, en definitiva, el origen de la sonata, que reemplazará a la suite como género instrumental en la segunda mitad del siglo XVIII. En resumen, la suite es la unión en una sola obra de varias danzas de distinto carácter y ritmo, con el que consigue dar el sentido dramático de «contraposición», típico del Barroco.La forma ha recibido nombres diversos según la época, país y compositor, entre ellos: Ordre, en Francia. Partita, en Alemania, aunque el término es italiano (siglos XVI y XVII). Sonata, en Italia, antes de la transformación de la suite y del nacimiento de la sonata clásica.↑
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 26951 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 17912 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 234 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 106533708 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:description
prop-fr:fr
  • Première suite en mi bémol pour orchestre militaire
  • Deuxième suite en fa pour orchestre militaire
  • Paul Peuerl
prop-fr:lang
  • en
prop-fr:nomfichier
  • Wiki naxos 8.220324 01 05.ogg
prop-fr:texte
  • deuxième
  • première
prop-fr:titre
  • Chopin Suite, Op. 11 - Mazurka
prop-fr:trad
  • First Suite in E-flat for Military Band
  • Second Suite in F for Military Band
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Une suite, en musique, est un ensemble ordonné de pièces instrumentales ou orchestrales jouées en concert plutôt qu'en accompagnement ; elles peuvent être extraites d'un opéra (Les Indes Galantes), d'un ballet (Casse-noisette), d'une musique de scène destinée à une pièce de théâtre (L'Arlésienne) ou à un film (Lieutenant Kijé) ; elles peuvent aussi être une pièce originale (Suite Holberg, Les Planètes).
  • 組曲(くみきょく、英語: suite)は、いくつかの楽曲を連続して演奏するように組み合わせ並べたもの。
  • A szvit különböző jellegű tételekből álló hangszeres mű. Jellemzően a barokk zene műfaja, leggyakrabban tánctételek párokba állított sorozatából áll. A lassú-gyors, páros-páratlan táncpárok idővel sorozatba rendeződtek. A tételek általában azonos hangneműek.
  • Сюи́та (с фр. Suite — «ряд», «последовательность», «чередование») — циклическая форма в музыке, состоящая из нескольких больших частей.Другое значение термина «сюита» — музыкально-хореографическая композиция, состоящая из нескольких танцев, например, «балетная сюита». Примеры: сюиты из балетов П. И. Чайковского («Щелкунчик», «Спящая красавица», «Лебединое озеро»)
  • Eine Suite (frz. suite ‚Abfolge‘) ist in der Musik ein Zyklus von Instrumental- oder Orchesterstücken, der in einer vorgegebenen Abfolge ohne längere Pausen gespielt wird. In der zweiten Hälfte des 17. Jahrhunderts etablierte sich daneben der Name Partita, im 18. Jahrhundert wurden Suiten auch oft durch Ouvertüren eingeleitet.
  • La suite és una composició musical instrumental que consta d'un nombre indeterminat de moviments cadascun dels quals, tradicionalment, es basa en un ritme de dansa. Els diferents moviments es troben en la mateixa tonalitat (es podia canviar de tònica major a menor o a l'inrevés) i contrasten en ritme i caràcter. El nom de suite, precisament es deu a ser un conjunt de fragments o peces que sonen uns darerre dels altres , com una successió.
  • Suíte é como se chama o conjunto de movimentos instrumentais dispostos com algum elemento de unidade para serem tocados sem interrupções.
  • 모음곡 혹은 조곡(組曲, suite)은 일정한 순서가 있는 기악 혹은 교향악 악곡의 모음이다. 모음곡은 오페라, 발레(호두까기 인형)에서 혹은 연극(아를의 여인 모음곡)이나 영화(키제 중위 모음곡) 등 부수 음악에서 발췌한 것일 수도 있고, 독자적인 악곡(홀베르크 모음곡, 행성 모음곡)도 있다. 바로크 시대에 모음곡은 조성에 따라 상당히 정확하게 정의된 형태로, 전주곡이나 서곡 다음에 이어지는 춤곡들로 구성되었다. 모음곡은 Suite de danses, Ordre(프랑수아 쿠프랭이 즐겨쓴 말이다), partita라고도 했다. 18세기에 서곡이란 말은 바흐의 관현악 모음곡과 같은 모음곡 전체를 이르는 말로 쓰이기도 했다.
  • Сюитата (от френски: suite – “редица”, “последователност”) е циклична музикална форма от много части, състояща се от самостоятелни пиеси, често обединени от обща музикална идея. Понякога сюитата се нарича с другото си разпространено име – „партита”.
  • Suite izenekoa zenbait mugimendu laburrek osatutako musika lan bat da, mugimendu hauek barroko garaiko dantza ezberdin batzuk direlarik. Suitea era modernoko orkestrarako lehen lanetakotzat artua da. Barne batasuna egon zedin, suite bateko mugimendu guztiak tonalitate berean idazten ziren, edo bere erlatibo txikian. Beste batzuetan musika gai bat aurkezten zen dantza ezberdinetan. Horregatik genero hau XVII. mendean sortu zen sonata formaren aurrekaritzat hartu izan da.
  • Una suite (del francés: suite) es una obra musical compuesta por varios movimientos breves cuyo origen son distintos tipos de danza barroca. La suite está considerada como una de las primeras manifestaciones orquestales de tipo moderno. Para que se mantuviera unidad interna, todos los pasajes de una suite se componían en la misma tonalidad, o en su relativo menor. Otras veces se presentaba un tema musical en diferentes danzas.
  • Suita nebo svita (v prvním významu i partita) může být: nejstarší instrumentální skladba se sledem několika tanečních skladeb, zpravidla ve stejné tónině, navzájem charakterově i pohybově kontrastních, proto i taneční suita. Vyvinula se z pomalého a rychlého tance (Urpaar) přidáváním dalších tanců. V Itálii v první polovině 16. století k tanečním částem přibývají i části netaneční (např. toccata). Vývoj taneční suity probíhá v 17. a 18.
  • In musica, la suite (in francese successione) è un insieme di brani, per uno strumento solista, un complesso da camera o un'orchestra, correlati e pensati per essere suonati in sequenza. I pezzi che compongono una suite vengono chiamati tempi (o movimenti) e nella musica barocca sono tutti nella stessa tonalità.
  • Suite is een muziekterm waarmee een bepaalde vorm van een (meerdelig) muziekstuk wordt aangeduid.
  • Suita [z fr. następstwo, kolejność] – cykl utworów instrumentalnych. Początki suity można znaleźć w muzyce renesansu, jednak rozwinęła się ona dopiero w baroku, ukształtowana przez klawesynistów francuskich. W różnych postaciach przetrwała do XX wieku. Suita barokowa lub partita – szereg tańców, zwykle w następującej kolejności: allemande, courante, sarabanda i gigue, często jednak rozszerzana o inne tańce (np. passepied, menuet, gawot) lub ustępy nietaneczne (np.
  • In music, a suite is an ordered set of instrumental or orchestral/concert band pieces normally performed in a concert setting rather than as accompaniment; they may be extracts from a ballet (Nutcracker Suite), incidental music to a play (L'Arlésienne Suites), opera, film (Lieutenant Kije Suite) or video game (Motoaki Takenouchi's 1994 suite to the Shining series), or they may be entirely original movements (Holberg Suite, The Planets).In the Baroque era the suite was more precisely defined, with the pieces unified by key, and consisting of dances usually preceded by a prelude or overture.
rdfs:label
  • Suite (musique)
  • Suita
  • Suita
  • Suite
  • Suite
  • Suite (Musik)
  • Suite (music)
  • Suite (musica)
  • Suite (musika)
  • Suite (muziek)
  • Suíte
  • Szvit
  • Сюита
  • Сюита
  • 組曲
  • 모음곡
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:genre of
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:genre of
is skos:subject of
is foaf:primaryTopic of