La stipulatio est la forme basique du contrat dans le droit romain. Il est fait sous la forme de question et de réponse. La nature précise du contrat est disputée, comme cela peut être vu ci-dessous.L'usage de la stipulation est une conséquence du principe de l'ancien droit, d'après lequel l'accord des volontés ne suffit pas pour créer une obligation.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • La stipulatio est la forme basique du contrat dans le droit romain. Il est fait sous la forme de question et de réponse. La nature précise du contrat est disputée, comme cela peut être vu ci-dessous.L'usage de la stipulation est une conséquence du principe de l'ancien droit, d'après lequel l'accord des volontés ne suffit pas pour créer une obligation. Le simple pacte n'est pas sanctionné par la loi ; il doit en général être revêtu d'une forme solennelle, et la plus répandue est celle de la stipulation. Elle a pour but, comme son nom l'indique, de rendre ferme l'engagement contracté.
  • Stipulatio was the basic form of contract in Roman law. It was made in the format of question and answer. The precise nature of the contract was to some extent disputed, as can be seen below.
  • Stypulacja (łac. stipulatio – przyrzeczenie) – w prawie rzymskim forma zawarcia zobowiązania, należąca do grupy kontraktów werbalnych (słownych, łac. obligationes verbis contractæ).Jej istotą była wymiana określonych formą pytań i odpowiedzi pomiędzy dłużnikiem a wierzycielem (stipulator). Stypulacja cieszyła się niezwykłą popularnością, ze względu na upodobanie starożytnych Rzymian do dokonywania czynności prawnych w sposób werbalny, oraz ze względu na fakt, że w treści porozumienia można było zawrzeć dowolne zobowiązanie, przeważnie jednak pieniężne. Upodobniało to stypulację do nieformalnych i nieposiadających ochrony prawnej umów (pacta); w przeciwieństwie do nich stypulacja, jako akt formalny, była zaskarżalna.W zależności od treści przyrzeczenia, przysługiwały wierzycielowi różne skargi (actiones). Mogło to być actio certae creditae pecuniae – w przypadku przyrzeczenia określonej sumy pieniężnej; condictio - przy przyrzekaniu innej określonej rzeczy, lub actio ex stipulatu.Pierwotnie, stypulacja była czynnością prawną abstrakcyjną, co przy braku klauzuli dobrej wiary w formułce procesowej czyniło wynikające z niej zobowiązanie bardzo łatwym do dochodzenia. W okresie poklasycznym prawa rzymskiego, stała się czynnością prawną kauzalną. Prawo justyniańskie, nawracające do idei prawa klasycznego, przywróciło stypulacji charakter abstrakcyjny.W Instytucjach Justyniana, stypulacja została opisana w księdze trzeciej, rozdziale piętnastym "O zobowiązaniu poprzez słowa". Opis stypulacji nawiązywał też do Instytucji Gaiusa i został przedstawiony w następujących słowach:Przy zawieraniu zobowiązania, ważne znaczenie miało używanie uroczystych słów. Najstarszą formułą było: spondesne? – spondeo (przyrzekasz? – przyrzekam). Potem zaczęto używać zwrotów promittis? – promitto (obiecujesz? – obiecuję), który mógł być stosowany także przez osoby niebędące obywatelami rzymskimi, a także dabisne? – dabo (dasz? – dam). Stypulacja mogła przybrać formę: czy przyrzekasz uroczyście? – przyrzekam uroczyście itp. W zależności od potrzeb, formuły te konkretyzowano, np. czy przyrzekasz uroczyście dać w Kartaginie? lub czy przyrzekasz uroczyście dać dziesięć aureusów w pierwszych kalendach marcowych? Wprowadzano także warunek zawieszający lub rozwiązujący, np. czy przyrzekasz uroczyście, że dasz pięć aureusów, jeśli Titius zostanie konsulem? Jednakże stypulacja była nieważna, jeśli złożona obietnica była obiektywnie niemożliwa do spełnienia, np. dostarczenia hipocentaura.By ułatwić dowodzenie zawarcia stypulacji, strony często sporządzały odpowiedni dokument – cautio. Samo sporządzenie dokumentu nie czyniło jednak stypulacji ważną, ponieważ o ważności kontraktu werbalnego decydowało zawarcie go w sposób ustny. Dokument stanowił jedynie dowód zawarcia kontraktu ustnego. W epoce poklasycznej, pod wpływem cywilizacji hellenistycznej, przywiązującej szczególną wagę do pisma, zaczęto przywiązywać coraz większą wagę do dokumentu. Od konstytucji cesarza Leona I z 472 roku, stypulacja uznawana była za ważną bez względu na to, czy użyto do jej dokonania uroczystych słów, i czy aktu dokonano w jednym ciągu, a podstawę do udzielenia ochrony prawnej mogło stanowić samo sporządzenie dokumentu (bez względu na to, czy zawarto stypulację w sposób ustny).Stypulacja mogła być zawarta w celu osiągnięcia rozmaitych skutków, m.in. w celu umocnienia zobowiązania (np. poprzez ustanowienie kary umownej), ustanowienia odsetek, dokonania novatio (przemiany zobowiązania), ustanowienia służebności na gruntach prowincjonalnych (tzw. pactiones et stipulationes), czy nawet w celu dokonania kupna-sprzedaży (poprzez zawarcie dwóch stypulacji – jednej zobowiązującej do wydania umówionego towaru, drugiej do zapłaty ceny za ten towar). Ponadto w stypulacji mogło brać udział więcej osób, np. jeden wierzyciel i dwóch dłużników. Mogło prowadzić to do powstania zobowiązania solidarnego, w którym spełnienie zobowiązania przez jednego z dłużników zwalniało pozostałych z obowiązku zaspokojenia wierzyciela. Ograniczenia w posługiwaniu się przyrzeczeniami wprowadzano natomiast dla niewolników.
  • Стипуляция (лат. stipulatio — выспрашивание) — в римском праве — формальный, абстрактный, устный контракт, устанавливающий обязательство. Стипуляция заключалась посредством установленной словесной формулы, по которой спрошенный отвечает, что даст или сделает то, о чём его просили.Стипуляция сначала, по всей вероятности, представляла собой индивидуализированную сделку, стоявшей рядом с формами nexum и mancipatio. Происхождение стипуляции из sponsio (на что указывает древнеримская форма его заключения, доступная только римлянам, а не перегринам: centum dare, spondes ne? spondeo — вопрос и ответ, следовавшие непосредственно один после другого без промежутка), древнейшей формы договора, заставляет думать, что стипуляция на первых порах была мировой сделкой, имевшей место при деликтах. Это подтверждается аналогией с древнегерманской fides facta, заключавшейся посредством бросания на землю или ломания символа копья — соломины или палки (festuca); при стипуляции употреблялась stipula (соломина).В связи с этим происхождением стоит и особая форма судебной защиты договора. Иск из стипуляции носил название condictio и шёл на определённое количество денег (certa pecunia) или известное количество пшеницы (condictio triticaria). Позднее в форму стипуляции стали облекаться всевозможные сделки, особенно с тех пор, когда стали включать в состав стипуляции разные оговорки. Этому соответствовали изменения, внесённые leges Silia et Calpurnia. Затем образуется и общий иск, actio ex stipulatu, направленный к совершению определённых или неопределённых действий.При отсутствии или слабом развитии письменности форма договора, в которой содержание последнего точно концентрировалось в вопросе и ответе и благодаря этому хорошо запечатлевалось в памяти присутствовавших сторон и особенно свидетелей, имела огромное значение. Отсюда широкое распространение стипуляции. Произнесённые слова обязывали самым фактом их произнесения; при взыскании долга по стипуляции не нужно было уже доказывать основания долга. Претор заставляет тяжущихся давать стипуляционные обещания, когда желает обеспечить определённый образ действий одной из сторон по отношению к противнику.Граждане облекают в форму стипуляции пари, который они держат с целью придать силу соглашению, не предусмотренному законами (так называемыми Sponsiones et restipulationes). Постепенно расширяется форма стипуляции. Рядом с древнеримскими: spondes ne? spondeo юридическая сила приписывается также и другим вопросам и ответам (promittis? promitto, то есть manum — рукобитье; dabis ne? dabo; facies? faciam и т. д.).С развитием письменности о происходивших стипуляциях часто составляются письменные протоколы (так называемые cautiones). В III столетии от основания Рима признаётся уже, что при письменном изложении стипуляции в форме одного ответа и вся сделка получила силу стипуляции. В V столетии от основания Рима стипуляция окончательно становится письменною сделкою; устный церемониал отпадает, обязательство установляется в свободной форме. Торжественная форма стипуляции и присутствие свидетелей в значительной мере служили ручательством в том, что данное в стипуляции обещание должника имеет определённое основание.При простом письменном изложении договора с участием только контрагентов было больше простора для злоупотреблений; отсюда стремление юристов ограничить формальную силу письменной cautio. Cautio indiscreta, то есть обязательство уплаты без указания оснований, не имело безусловной силы; должник мог защищаться путём exceptio doti против уплаты безденежного (indebitum) или порочного по своему происхождению (ob turpem causam) долга; при Юстиниане введена была и особая эксцепция non numeratae pecuniae.Ранняя стипуляция, по-видимому, допускала участие в сделке нескольких должников или кредиторов, связанных круговой порукой. На вопрос: spondes ne? несколько должников (родичей или друзей), взявшись за руки, отвечали каждый в отдельности: spondeo — и между ними установлялось корреальное обязательство уплаты стипуляционной суммы (на первых порах, вероятно, композиции за совершённый деликт). Корреальные кредиторы назывались rei stipulandi, корреальные должники — rei promittendi.Позднее эта форма сделалась распространённой не только по отношению к обыкновенным корреальным обязательствам, но и для других комбинаций, получивших законодательное признание в особых законах. Сюда относятся: Adstipulatio, при которой рядом с главным кредитором выступал другой, как заместитель его при взыскании долга. Adstipulatio давала возможность получить долг и после смерти главного кредитора, в то время, когда право не знало ещё переноса обязательства на наследников. Главное назначение её состояло в установлении представительства. В Риме создалась даже, в интересах последнего, особая профессия адстипуляторов; возникли и разные злоупотребления, среди которых на первом месте стояло формальное прощение долга должнику адстипулятором, погашавшее обязательство в ущерб действительному кредитору. Lex Aquilia (467 год от основания Рима) ввиду этого злоупотребления предоставила стипулятору иск против адстипулятора на взыскание всех убытков, причинённых таким поступком. Adpromissio (присоединение к главному должнику других) имела целью поручительство адпромиссоров за главного должника. На первых порах ответственность адпромиссоров ничем не отличалась от ответственности главного должника, так что от воли кредитора зависело выбрать должника или адпромиссора. Позднее законодательство выступает на защиту поручителей с рядом законов.
  • En Derecho romano, la estipulación (en latín stipulatio) consiste en una pregunta que es formulada por el estipulante a otra persona, la cual contesta congruentemente quedando obligada por su promesa, es decir, el estipulante se hace acreedor mientras que el promitente se vuelve deudor. Era la forma más ordinaria de generar una obligación entre un acreedor y un deudor.Es necesario distinguir la situación existente en la época arcaica del derecho romano de la época del procedimiento formulario en materia de acciones que nacen de la estipulación. En la etapa histórica de las legis actiones, la estipulación «certi» se hallaba sancionada por la legis actio per condictionem, mientras que la estipulación «incerti» estaba protegida por la legis actio per iudicis postulationem.
  • La stipulatio (in italiano stipulazione) era il più tipico contratto verbale del diritto romano.Nasce dall'evoluzione del giuramento promissorio della sponsio, istituto tipico del diritto romano arcaico che, intorno al IV-III secolo a.C., vede l'introduzione di un diverso e meno rigido formalismo verbale nella creazione dell'istituto, con l'introduzione di una terminologia diversa rispetto al solenne utilizzo del verbo spondere su cui si basava la formazione dell'enunciato promissorio in epoca risalente.Così si venne ad introdurre la figura della stipulatio: che si manifesta tramite una domanda alla quale segue una congrua risposta fatta,utilizzando lo stesso verbo applicato alla domanda (congruenza verborum) il promissor assume così l'obbligazione consistente nell'adempimento di una determinata prestazione in favore dello stipulator.La stipulatio trovò utilizzo in una moltitudine di casi, ad esempio in casi di costituzione e/o restituzione di dote,in casi in cui bisognava assicurare la presenza del convenuto in un processo,in casi in cui si doveva sostituire una obbligazione con un'altra(novazione) etc.Inizialmente la stipulatio ha un forte carattere formale(utilizzo di parole precise) e una forma assolutamente orale alla quale poi venne affiancata una forma scritta inizialmente a titolo di pura funzione probatoria, con l'avvento dell'epoca Postclassica/Giustinianea il formalismo grazie a imperatori come Leone venne meno; Leone stesso infatti spiegò che era pronto ad accettare ogni tipo di stipulatio che non impiegasse parole solenni e formali purché fosse comunque in grado,tramite queste, di far comprendere la causa del negozio stesso.La forma scritta di questo negozio giuridico divenne sempre più importante spinta anche dalle ideologie interne agli imperi tra cui si ricordano quella ellenistica che aiutarono l'utilizzo della scrittura in contratti puramente orali(obligationes verbis contractae) come questo;Giustiniano stesso parve convinto dell'utilizzo sempre più affermato della scrittura in epoca Postclassica.Oltre alle stipulationes convenzionali, nate dall'accordo delle parti, ve ne sono altre legali cioè predisposte dal pretore (dette anche "stipulazioni pretorie" ): un esempio è la cosiddetta cautio damni infecti, a tutela del proprietario per l'eventuale danno temuto.Le azioni utilizzabili in ambito di stipulatio sono la actio ex stipulatu incerti se l'oggetto della stipulatio è incerto o consiste in un fare o in un non fare, se consiste per esempio in un dare predeterminato allora si utilizzerà una actio certae creditae pecuniae.
  • Bei der Stipulation (lat. stipulatio = förmliches Versprechenlassen, auch „Stipulierung“) handelt es sich um einen Vertragstyp des römischen Rechts (sog. „Verbalkontrakt“, lat.: obligatio verbis contracta).
  • Stipulace (stipulatio, odvozuje se od stipulum – „pevné“, nebo od stipes – „kmen“) byl formální, verbální, jednostranný a abstraktní kontrakt římského práva. Šlo o ústní smlouvu, která musela být uzavřena pronesením předem stanovených slov, přičemž sloveso odpovědi muselo být stejné jako u otázky, např. věřitel se zeptal „Slibuješ?“ a dlužník odpověděl „Slibuji“. Protože byla kontraktem abstraktním, nezáleželo na důvodu (kauze) smlouvy a pouhým splněním těchto formálních náležitostí vznikl závazek (obligace). Ten byl jednostranný, jelikož se takto zavázala pouze jedna strana. Stipulace byla velmi oblíbenou, později se však radikálně změnila, když došlo k uvolnění jejího formalismu. Stala se z ní neformální dohoda, kde záleželo na vůli obou stran, nikoli na dodržení formy slibu.Předmětem stipulace mohlo být jakékoli plnění, zvláště byla používána tam, kde šlo o právní poměry jinak nežalovatelné. Žena si tak mohla pojistit vrácení věna pro případ rozvodu (cautio rei uxoriae), vlastník sousedního pozemku získával záruku proti hrozící škodě (cautio damni infecti) a šlo tak sjednat i úroky (stipulatio usurae) nebo smluvní pokutu pro případ nesplnění jiné smlouvy (stipulatio poenae). Při nesplnění stipulace měl věřitel k dispozici žalobu přísného práva actione ex stipulatu. Zvláštním druhem byly praetorské stipulace, prováděné na nátlak praetora, který tak někoho donutil ke slibu určitého plnění nebo jednání, např. poručníka, aby řádně spravoval jmění poručence.Opačně působila akceptilace (acceptilatio), formální dohoda o zániku závazku. Zanikal tak, že dlužník se věřitele pouze zeptal „Máš splněno, co jsem slíbil?“ a věřitel odpověděl „Mám“.
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 4630629 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 29088 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 53 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 109285716 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:colonnes
  • 2 (xsd:integer)
prop-fr:group
  • Note
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • La stipulatio est la forme basique du contrat dans le droit romain. Il est fait sous la forme de question et de réponse. La nature précise du contrat est disputée, comme cela peut être vu ci-dessous.L'usage de la stipulation est une conséquence du principe de l'ancien droit, d'après lequel l'accord des volontés ne suffit pas pour créer une obligation.
  • Stipulatio was the basic form of contract in Roman law. It was made in the format of question and answer. The precise nature of the contract was to some extent disputed, as can be seen below.
  • La stipulatio (in italiano stipulazione) era il più tipico contratto verbale del diritto romano.Nasce dall'evoluzione del giuramento promissorio della sponsio, istituto tipico del diritto romano arcaico che, intorno al IV-III secolo a.C., vede l'introduzione di un diverso e meno rigido formalismo verbale nella creazione dell'istituto, con l'introduzione di una terminologia diversa rispetto al solenne utilizzo del verbo spondere su cui si basava la formazione dell'enunciato promissorio in epoca risalente.Così si venne ad introdurre la figura della stipulatio: che si manifesta tramite una domanda alla quale segue una congrua risposta fatta,utilizzando lo stesso verbo applicato alla domanda (congruenza verborum) il promissor assume così l'obbligazione consistente nell'adempimento di una determinata prestazione in favore dello stipulator.La stipulatio trovò utilizzo in una moltitudine di casi, ad esempio in casi di costituzione e/o restituzione di dote,in casi in cui bisognava assicurare la presenza del convenuto in un processo,in casi in cui si doveva sostituire una obbligazione con un'altra(novazione) etc.Inizialmente la stipulatio ha un forte carattere formale(utilizzo di parole precise) e una forma assolutamente orale alla quale poi venne affiancata una forma scritta inizialmente a titolo di pura funzione probatoria, con l'avvento dell'epoca Postclassica/Giustinianea il formalismo grazie a imperatori come Leone venne meno; Leone stesso infatti spiegò che era pronto ad accettare ogni tipo di stipulatio che non impiegasse parole solenni e formali purché fosse comunque in grado,tramite queste, di far comprendere la causa del negozio stesso.La forma scritta di questo negozio giuridico divenne sempre più importante spinta anche dalle ideologie interne agli imperi tra cui si ricordano quella ellenistica che aiutarono l'utilizzo della scrittura in contratti puramente orali(obligationes verbis contractae) come questo;Giustiniano stesso parve convinto dell'utilizzo sempre più affermato della scrittura in epoca Postclassica.Oltre alle stipulationes convenzionali, nate dall'accordo delle parti, ve ne sono altre legali cioè predisposte dal pretore (dette anche "stipulazioni pretorie" ): un esempio è la cosiddetta cautio damni infecti, a tutela del proprietario per l'eventuale danno temuto.Le azioni utilizzabili in ambito di stipulatio sono la actio ex stipulatu incerti se l'oggetto della stipulatio è incerto o consiste in un fare o in un non fare, se consiste per esempio in un dare predeterminato allora si utilizzerà una actio certae creditae pecuniae.
  • Bei der Stipulation (lat. stipulatio = förmliches Versprechenlassen, auch „Stipulierung“) handelt es sich um einen Vertragstyp des römischen Rechts (sog. „Verbalkontrakt“, lat.: obligatio verbis contracta).
  • Стипуляция (лат. stipulatio — выспрашивание) — в римском праве — формальный, абстрактный, устный контракт, устанавливающий обязательство. Стипуляция заключалась посредством установленной словесной формулы, по которой спрошенный отвечает, что даст или сделает то, о чём его просили.Стипуляция сначала, по всей вероятности, представляла собой индивидуализированную сделку, стоявшей рядом с формами nexum и mancipatio.
  • En Derecho romano, la estipulación (en latín stipulatio) consiste en una pregunta que es formulada por el estipulante a otra persona, la cual contesta congruentemente quedando obligada por su promesa, es decir, el estipulante se hace acreedor mientras que el promitente se vuelve deudor.
  • Stipulace (stipulatio, odvozuje se od stipulum – „pevné“, nebo od stipes – „kmen“) byl formální, verbální, jednostranný a abstraktní kontrakt římského práva. Šlo o ústní smlouvu, která musela být uzavřena pronesením předem stanovených slov, přičemž sloveso odpovědi muselo být stejné jako u otázky, např. věřitel se zeptal „Slibuješ?“ a dlužník odpověděl „Slibuji“.
  • Stypulacja (łac. stipulatio – przyrzeczenie) – w prawie rzymskim forma zawarcia zobowiązania, należąca do grupy kontraktów werbalnych (słownych, łac. obligationes verbis contractæ).Jej istotą była wymiana określonych formą pytań i odpowiedzi pomiędzy dłużnikiem a wierzycielem (stipulator).
rdfs:label
  • Stipulatio
  • Estipulación (Derecho romano)
  • Stipulace
  • Stipulatio
  • Stipulatio
  • Stipulation
  • Stypulacja
  • Стипуляция
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of