Le semi-pélagianisme est le nom donné par certains milieux du catholicisme et du protestantisme à une doctrine théologique chrétienne développée dans le sud de la Gaule au Ve siècle par Jean Cassien, Vincent de Lérins et Salvien de Marseille, puis professée et approfondie par Fauste de Riez. Cette doctrine tente de préciser les rôles respectifs de Dieu et de l'homme, de la grâce de Dieu et du libre arbitre de l'homme.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le semi-pélagianisme est le nom donné par certains milieux du catholicisme et du protestantisme à une doctrine théologique chrétienne développée dans le sud de la Gaule au Ve siècle par Jean Cassien, Vincent de Lérins et Salvien de Marseille, puis professée et approfondie par Fauste de Riez. Cette doctrine tente de préciser les rôles respectifs de Dieu et de l'homme, de la grâce de Dieu et du libre arbitre de l'homme. Cette dénomination suppose la doctrine inspirée par les enseignements de Pélage. En fait, la pensée semi-pélagienne s'oppose au pélagianisme (dans lequel l'homme est considéré comme l'acteur de son propre salut), qui avait été rejeté comme hérésie dès 418. Le semi-pélagianisme, dans sa forme originale, peut apparaître comme un compromis entre le pélagianisme et l'augustinisme, pour qui le salut est un don entièrement gratuit de Dieu. Cependant, une distinction y est faite entre le début de la foi qui est un acte de libre arbitre et la progression de la foi qui est œuvre divine.Bien que condamnée lors du deuxième Concile d'Orange en 529, la doctrine des moines provençaux est considérée aujourd'hui comme tout à fait acceptable par bon nombre de théologiens catholiques qui font d'ailleurs remarquer qu'elle est conforme à celle de l'Église orthodoxe. L'Orthodoxie vénère en effet les saints Jean Cassien, Vincent de Lérins et Fauste de Riez, comme des Pères de l'Église authentiques.
  • Semipelagianismus war eine im 5./6. Jahrhundert vor allem in Südgallien verbreitete theologische Lehrrichtung, welche dem Pelagianismus nahesteht, sich jedoch bemüht, ihre Aussagen von dem bereits vom Konzil von Ephesos verurteilten Pelagianismus eines Julianus von Eclanum abzugrenzen. Ausgelöst wurde diese Bewegung durch die harte Verurteilung des Pelagianismus durch Augustinus, durch dessen Anschauungen über Sünde und Gnade sich insbesondere Angehörige monastisch-asketischer Gemeinschaften angegriffen fühlten. Hauptvertreter war der Mönch Johannes Cassianus in Marseille. Im 13. Buch seiner Gespräche mit den Vätern brachte er seine von dessen Prädestinations- und Gnadenlehre differierenden Anschauungen vor, die von Augustinus 428/429 in zwei Schriften – De praedestinatione sanctorum (MPL 44, 959–992) und De dono perseverantiae (MPL 45, 993–1034) – bekämpft wurden. Darin betont Augustinus, dass nicht nur der Glaube selbst von Anfang an ein Gnadengeschenk Gottes sei, sondern auch das Beharren im Glauben. Der semipelagianische Streit dauerte die folgenden Jahrzehnte an und wurde erst 529 auf der Synode von Orange (Orange an der Rhône) mit einer Verurteilung des Semipelagianismus beendet. Die Beschlüsse des Arausicanum wurden von Papst Bonifatius II. bestätigt und verwarfen sowohl Pelagianismus wie Semipelagianismus ganz im Sinne der augustinischen Lehren über Sünde und Gnade. Der freie Wille sei durch die Erbsünde derart geschwächt, dass der Mensch von sich aus Gott weder lieben noch an ihn glauben noch um seinetwillen etwas Gutes tun könne. Auch das Beharren im Glauben sei Gnade. Die Vorstellung einer doppelten Prädestination hingegen (der einen zum Heil, der andern zur Verdammnis) wurde von der Synode verworfen.
  • Semipelagianisme adalah suatu pemikiran teologis dan soteriologis Kristen mengenai pengorbanan. Pelagius ditentang oleh Augustinus yang berpandangan bahwa segala sesuatu hanya buah dari anugerah Allah. Anugerah Allah harus membalikkan manusia serta jurusan hidupnya. Sebab, manusia dalam segala-galanya termasuk dalam kehendaknya sudah tersesat. Oleh karena itu, Tuhan harus mengubah cara hidup manusia. Akan tetapi, selanjutnya hidup orang hidup orang juga hanya tergantung pada anugerah Allah dan tanpa anugerah ini ia tidak akan, tidak bisa menerima keselamatan. Akhir dari perdebatan ini ialah bahwa gereja pada zaman itu mengambil keputusan untuk memilih pihak tengah-tengah, meskipun awalnya gereja sempat memilih pandangan Augustinus. Kemudian, hasil dari pemilihan sengketa itulah yang disebut semi pelagianisme.Setelah kejatuhan manusia ke dalam dosa, manusia tidak sehat lagi, melainkan lemah. Manusia mengalami sakit, tetapi tidak mati. Oleh karena itulah, manusia harus bertindak, supaya dirinya dapat menerima keselamatan. Akan tetapi, manusia memiliki kelemahan dan keterbatasan, sehingga manusia membutuhkan pertolongan dari luar yaitu anugerah Allah. Meskipun demikian, manusia harus menghendakinya. Manusia harus menghendakinya dan barang siapa menghendaki hal itu, maka ia akan memperoleh keselamatan. Keselamatan yang dimaksud di sini merupakan suatu hasil kerjasama antara Allah dan manusia.
  • Semipelagianizm – w teologii chrześcijańskiej pogląd dotyczący w głównej mierze relacji łaski Bożej i wolnej woli człowieka.Nawiązuje do pelagianizmu, lecz stara się uniknąć radykalności jego tez. Według semipelagianizmu wiara zaczyna się od aktu woli ze strony człowieka, a dopiero później dołącza się do niej łaska Boga. Semipelagianie używali metafory pierwszego kroku człowieka w kierunku Boga – człowiek sam dochodzi do wiary, a dalej prowadzi go Bóg. W świetle dogmatyki Kościoła katolickiego, semipelagianizm jest herezją, jako że odrzuca pojęcie łaski wystarczającej, koniecznej do przyjęcia wiary. Jako herezję zdiagnozował go pod wpływem pism Jana Kasjana i ostro potępił Augustyn z Hippony.W świetle dogmatyki luterańskiej semipelagianizmowi bliska jest doktryna katolicka (przez założenie, że grzesznik jest w stanie uwierzyć samodzielnie i współpracować z Łaską Bożą o własnych siłach lub też z własnej inicjatywy ją przyjąć).Semipelagiańską nazywano też jezuicką teologię molinistyczną, jako że podkreślała samodzielność człowieka w dochodzeniu do wiary – nazwy tej używali przede wszystkim augustynizujący janseniści w sensie pejoratywnym.
  • Semipelagianismus byl teologický směr, který na přelomu 5. a 6. století stál v učení o hříchu a milosti přesně mezi Augustinem a Pelagiem. Semipelagiáni nesouhlasili s Augustinem zejména v otázce míry nesvobody lidské vůle vůči Bohu, otázce neodolatelné milosti a jeho učení o predestinaci. Hlavními představiteli jsou Jan Cassian a Vincenc z Lerina. Odsouzeno jako hereze synodem v Orange.
  • Полупелагиа́нство — принятое в римо-католической церкви название учения прп. Иоанна Кассиана Римлянина, выражающееся в промежуточной, «надспорной» позиции в полемике еретика Пелагия и епископа блж. Августина Иппонского относительно взаимодействия свободы воли человека и божественной благодати. Появился во 2-й пол. XVI в., в период возобновившихся дебатов о благодати и предопределении.Для защиты православного учения о соотношении Бога и свободы воли человека в V в. на юге Франции зародилось движение, направленное против пелагианства и крайностей учения блж. Августина Иппонского. Его возглавил прп. Иоанн Кассиан Римлянин. Учение прп. Иоанна, не понятое ни пелагианами, ни сторонниками Августина, стало предметом нападок как с той, так и с др. стороны. Последователь Августина Проспер (впосл. еп. Аквитанский) подверг это учение (особенно 13-е Собеседование прп. Иоанна) резкой критике. Выступил против него, хотя и в благожелательной форме, и блж. Августин. Но духовный авторитет прп. Иоанна был настолько значителен, что эта критика в то время не возымела желаемого действия. На защиту прп. Иоанна встали прп. Викентий Леринский, еп. Фауст Регийский и Геннадий Марсельский. Истинность учения прп. Иоанна была засвидетельствована на Арелатском Соборе между 470 и 475 г., участники которого одновременно одобрили трактат еп. Фауста «О благодати Божией и свободе воли человека». Однако через столетие после смерти прп. Иоанна в Зап. Церкви возобладала позиция сторонников учения блаженного Августина. Она была выражена на Аравсионском Соборе 529 г., каждое из решений к-рого подтверждается высказываниями блж. Августина. Собор отступил от принципа синергизма, которого придерживался в вопросе Бога и свободы воли прп. Иоанн и его последователи. Решения Собора по этому вопросу были одобрены папой Бонифацием II и с тех пор стали выражением офиц. позиции Зап. Церкви, о чём свидетельствуют акты Тридентского Собора (1545—1563), в которых цитируются решения Аравсионского Собора 529 года. Во 2-й пол. XVI в., в период возобновившихся дебатов о Боге и предопределении, на Западе появился термин «полупелагианство», с тех пор закрепленный за учением прп. Иоанна Кассиана и его сторонников.
  • 半ペラギウス主義(はんペラギウスしゅぎ)は、キリスト教神学の歴史上に現われた教説のひとつ。
  • Il semipelagianesimo è una teoria la cui formulazione risale a Giovanni Cassiano di Marsiglia (circa 360‑435), Vincenzo di Lerino (morto prima del 450) e ad altri monaci del Sud della Francia. Secondo essi, gli esseri umani, ai fini della loro salvezza possono/devono fare da sé stessi il primo passo verso Dio, cioè senza l'aiuto della grazia divina, la quale subentra solo in un secondo tempo.Pur ammettendo che la grazia sia indispensabile alla salvezza (a differenza dal Pelagianesimo), sviluppano però un semi‑pelagianesimo in opposizione alla posizione radicale del monergismo e della predestinazione, contro le posizioni sostenute da Agostino di Ippona e dalla sua scuola. Il semi‑pelagianesimo viene formalmente condannato nel secondo Concilio di Orange del 529, ma fiorente nell'epoca dell'umanesimo e del rinascimento, rimane a tutt'oggi la posizione prevalente nel mondo cristiano, in cui si tende ad accettare che l'essere umano, ai fini della salvezza, si avvalga della propria volontà autonoma e delle proprie risorse, eventualmente stimolate e comunque integrate dalla grazia di Dio.In polemica sia contro il Pelagianesimo che il Semipelagiamesimo si è posto poi il Luteranesimo ed il Calvinismo classico.L'Arminianesimo si distingue sia dal Semipelagianesimo che dal Calvinismo classico, e si può considerare in un certo senso una formulazione "intermedia" fra le due dottrine: con il Semipelagianesimo ha in comune l'enfasi sulla responsabilità umana di "collaborare" con la Grazia di Dio; l'Arminianesimo si allinea al contrario al Calvinismo quando ribadisce che è Dio di Sua iniziativa e nella Sua totale Sovranità a muovere il primo passo verso l'uomo, per offrirgli la Sua Grazia.
  • Semipelagianismo é uma teoria teológica cristã que trata principalmente sobre a salvação. Ensina basicamente que o ser humano é salvo exclusivamente por Deus mediante a graça, mas que a salvação partiria somente da inciativa da boa vontade no coração do homem para com Deus. Isto é, o homem precisa dar o primeiro passo em direção a Deus e então Deus irá completar o processo da salvação do homem. Esta teoria foi considerada herética pela igreja cristã no Concílio de Orange. O semipelagianismo deriva de outra teoria teológica cristã conhecida como pelagianismo, também considerada herética.No Concílio de Éfeso a igreja condenou a negação de Pelágio a respeito da necessidade e suficiência da graça sobrenatural, e também não decidiu a favor de Agostinho no tocante aos pensamentos monergistas. Portanto, mesmo o pelagianismo não sendo mais aceito pela igreja católica e ortodoxa, muitos teólogos migraram para uma posição intermediária entre o monergismo de Agostinho e as obras de justiça defendidas por Pelágio. A intenção era encontrar uma teoria soteriológica que fizesse justiça tanto a soberania da graça, quanto à livre decisão e atuação do homem. João Cassiano, monge de Marselha na França, foi o principal teólogo da controvérsia semipelagiana. Ele nasceu por volta do ano de 360 e ingressou ainda jovem no mosteiro de Belém, na Palestina. Visitou mosteiros no Egito e em outros lugares do Império Romano, depois fundou seu próprio mosteiro em Marselha, no ano de 410. Sua fama na história da igreja é mais como fundador do monasticismo ocidental, do que como teólogo do semipelagianismo. No mosteiro de Marselha estudaram vários teólogos relativamente brilhantes e o local se transformou no principal foco de oposição à teoria monergística, defendida por Agostinho.A controvérsia semipelagiana terminou no ano de 529 quando houve uma reunião de bispos ocidentais, conhecida como Sínodo de Orange, também chamada de Concílio de Orange. Importante observar que não consta na relação dos concílios ecumênicos, pois houve a participação apenas dos bispos ocidentais. Nesse concilio os bispos católicos condenaram os principais aspectos do semipelagianismo. Importante observar que ocorreram dois Concílios de Orange o primeiro no ano 441 e o segundo no ano de 529.
  • Semipelagianism is a Christian theological and soteriological school of thought on salvation; that is, the means by which humanity and God are restored to a right relationship. Semipelagian thought stands in contrast to the earlier Pelagian teaching about salvation (in which man is seen as effecting his own salvation), which had been dismissed as heresy. Semipelagianism in its original form was developed as a compromise between Pelagianism and the teaching of Church Fathers such as Saint Augustine, who taught that man cannot come to God without the grace of God. In Semipelagian thought, therefore, a distinction is made between the beginning of faith and the increase of faith. Semipelagian thought teaches that the latter half - growing in faith - is the work of God, while the beginning of faith is an act of free will, with grace supervening only later. It too was labeled heresy by the Western Church in the Second Council of Orange in 529.The Roman Catholic Church condemns semipelagianism but affirms that the beginning of faith involves an act of free will. It teaches that the initiative comes from God, but requires free synergy (collaboration) on the part of man: "God has freely chosen to associate man with the work of his grace. The fatherly action of God is first on his own initiative, and then follows man's free acting through his collaboration". "Since the initiative belongs to God in the order of grace, no one can merit the initial grace of forgiveness and justification, at the beginning of conversion. Moved by the Holy Spirit and by charity, we can then merit for ourselves and for others the graces needed for our sanctification, for the increase of grace and charity, and for the attainment of eternal life."The term "Semipelagianism", a 16th-century coinage, has been used as an accusation in theological disputes over salvation, divine grace and free will. Theologians have also used it retrospectively to refer to the original formulation, an anachronistic use that has been called inappropriate, ambiguous and unjust. In this context, a more historically accurate term is Massilianism, a reference to the city of Marseilles, with which some of its proponents were associated.
  • Se denomina semipelagianismo a la doctrina y secta de los que seguían las opiniones sustentadas en el siglo V por Fausto de Riez, Vicente de Lerins y Juan Casiano, y que abrazaron muchos teólogos de las Galias que querían conciliar las ideas de los pelagianos con la doctrina ortodoxa sobre la gracia y el pecado original.Sus doctrinas fueron refutadas por San Agustín como los de los pelagianos, y condenados en el siglo siguiente por el Segundo Concilio de Orange en 529. Los orígenes del semipelagianismo se atribuyen a Casiano, célebre monje que pasó gran parte de su vida entre los solitarios de la Tebaida y posteriormente fue nombrado diácono de la iglesia de Constantinopla y presbítero de la Iglesia de Roma por San Juan Crisóstomo .
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 906731 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 46016 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 260 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 106976251 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le semi-pélagianisme est le nom donné par certains milieux du catholicisme et du protestantisme à une doctrine théologique chrétienne développée dans le sud de la Gaule au Ve siècle par Jean Cassien, Vincent de Lérins et Salvien de Marseille, puis professée et approfondie par Fauste de Riez. Cette doctrine tente de préciser les rôles respectifs de Dieu et de l'homme, de la grâce de Dieu et du libre arbitre de l'homme.
  • Semipelagianismus byl teologický směr, který na přelomu 5. a 6. století stál v učení o hříchu a milosti přesně mezi Augustinem a Pelagiem. Semipelagiáni nesouhlasili s Augustinem zejména v otázce míry nesvobody lidské vůle vůči Bohu, otázce neodolatelné milosti a jeho učení o predestinaci. Hlavními představiteli jsou Jan Cassian a Vincenc z Lerina. Odsouzeno jako hereze synodem v Orange.
  • 半ペラギウス主義(はんペラギウスしゅぎ)は、キリスト教神学の歴史上に現われた教説のひとつ。
  • Il semipelagianesimo è una teoria la cui formulazione risale a Giovanni Cassiano di Marsiglia (circa 360‑435), Vincenzo di Lerino (morto prima del 450) e ad altri monaci del Sud della Francia.
  • Semipelagianisme adalah suatu pemikiran teologis dan soteriologis Kristen mengenai pengorbanan. Pelagius ditentang oleh Augustinus yang berpandangan bahwa segala sesuatu hanya buah dari anugerah Allah. Anugerah Allah harus membalikkan manusia serta jurusan hidupnya. Sebab, manusia dalam segala-galanya termasuk dalam kehendaknya sudah tersesat. Oleh karena itu, Tuhan harus mengubah cara hidup manusia.
  • Semipelagianism is a Christian theological and soteriological school of thought on salvation; that is, the means by which humanity and God are restored to a right relationship. Semipelagian thought stands in contrast to the earlier Pelagian teaching about salvation (in which man is seen as effecting his own salvation), which had been dismissed as heresy.
  • Semipelagianismo é uma teoria teológica cristã que trata principalmente sobre a salvação. Ensina basicamente que o ser humano é salvo exclusivamente por Deus mediante a graça, mas que a salvação partiria somente da inciativa da boa vontade no coração do homem para com Deus. Isto é, o homem precisa dar o primeiro passo em direção a Deus e então Deus irá completar o processo da salvação do homem. Esta teoria foi considerada herética pela igreja cristã no Concílio de Orange.
  • Полупелагиа́нство — принятое в римо-католической церкви название учения прп. Иоанна Кассиана Римлянина, выражающееся в промежуточной, «надспорной» позиции в полемике еретика Пелагия и епископа блж. Августина Иппонского относительно взаимодействия свободы воли человека и божественной благодати. Появился во 2-й пол. XVI в., в период возобновившихся дебатов о благодати и предопределении.Для защиты православного учения о соотношении Бога и свободы воли человека в V в.
  • Semipelagianismus war eine im 5./6. Jahrhundert vor allem in Südgallien verbreitete theologische Lehrrichtung, welche dem Pelagianismus nahesteht, sich jedoch bemüht, ihre Aussagen von dem bereits vom Konzil von Ephesos verurteilten Pelagianismus eines Julianus von Eclanum abzugrenzen.
  • Se denomina semipelagianismo a la doctrina y secta de los que seguían las opiniones sustentadas en el siglo V por Fausto de Riez, Vicente de Lerins y Juan Casiano, y que abrazaron muchos teólogos de las Galias que querían conciliar las ideas de los pelagianos con la doctrina ortodoxa sobre la gracia y el pecado original.Sus doctrinas fueron refutadas por San Agustín como los de los pelagianos, y condenados en el siglo siguiente por el Segundo Concilio de Orange en 529.
  • Semipelagianizm – w teologii chrześcijańskiej pogląd dotyczący w głównej mierze relacji łaski Bożej i wolnej woli człowieka.Nawiązuje do pelagianizmu, lecz stara się uniknąć radykalności jego tez. Według semipelagianizmu wiara zaczyna się od aktu woli ze strony człowieka, a dopiero później dołącza się do niej łaska Boga. Semipelagianie używali metafory pierwszego kroku człowieka w kierunku Boga – człowiek sam dochodzi do wiary, a dalej prowadzi go Bóg.
rdfs:label
  • Semi-pélagianisme
  • Semipelagianesimo
  • Semipelagianism
  • Semipelagianisme
  • Semipelagianismo
  • Semipelagianismo
  • Semipelagianismus
  • Semipelagianismus
  • Semipelagianizm
  • Полупелагианство
  • 半ペラギウス主義
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of