Le sabéisme est un courant religieux judéo-chrétien mal connu, attesté de façon indirecte pour la première fois dans le Coran, où les sabéens (en arabe : صابئة) sont mentionnés à trois reprises, avec les deux autres religions du Livre, dans des formules telles que « les Juifs, les sabéens, et les nazaréens (nom de la branche des chrétiens avec lesquels les fondateurs de l'islam et les premiers musulmans sont entrés en contact) ».

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le sabéisme est un courant religieux judéo-chrétien mal connu, attesté de façon indirecte pour la première fois dans le Coran, où les sabéens (en arabe : صابئة) sont mentionnés à trois reprises, avec les deux autres religions du Livre, dans des formules telles que « les Juifs, les sabéens, et les nazaréens (nom de la branche des chrétiens avec lesquels les fondateurs de l'islam et les premiers musulmans sont entrés en contact) ». On trouve le nom de sabéens aussi dans les hadiths, où ils ne sont rien d'autre que convertis à l'islam, alors que leur identité dans la littérature islamique plus tardive (Xe siècle) devient un sujet de discussion et d'enquête. Ils semblent être un groupe religieux baptiste, monothéiste antérieur à la conquête musulmane du Proche-Orient. Ils font l'objet de recherches récentes, en particulier pour éclairer les rapports de l'islam avec les sectes judéo-chrétiennes araméennes et syriaques au début de son existence, mais aussi pour éclaircir la naissance des « mouvement de Jésus » (les Nazôréens ou Nazaréens) et de Jean le Baptiste.Les sources arabes classiques comprennent le Kitab-al-Fihrist d'Ibn al-Nadim (m. en 987), qui mentionne les Mogtasilah (Mughtasila ou « ceux qui se lavent (sous la forme d'ablutions) »), ce qui correspond au mot grec baptistai (baptistes),, une « secte » de Sabéens, à Mésène dans le sud de la Mésopotamie qui indique que El-Hasaih (Elkasaï) était leur fondateur. La grande majorité des universitaires conviennent que cette « secte » est probablement l'énigmatique Sobiai, située « chez les Parthes », à qui Elkasaï a prêché. Leur existence serait alors antérieure au IIe siècle. Les Sabéens semblent avoir gravité autour des communautés Elkasaïtes pro-juives, dont est issu le prophète elkasaïto-judaïque Mani,. Les informations rapportées par Ibn al-Nadim sont compatibles et confirment celles de la Vita Mani.Comme de nombreux Sabéens se trouvaient à Harran autour du Xe siècle et que plusieurs auteurs en ont parlé, les orientalistes ont longtemps cru que ces descriptions des Sabéens de Harran, s'appliquaient aux Sabéens pré-islamiques mentionnés dans le Coran. Toutefois, beaucoup d'auteurs musulmans du milieu du VIIe siècle ont donné d'autres descriptions des Sabéens. Ils ont écrit que les Sabéens vivaient autour de Sawad (près de Sana'a au Yémen) et en Irak à Kutha (près de Babylone), dans la Characène, dans la ville de Mésène (proche de Ctésiphon) et à Mossoul. Ils « se lavaient avec de l'eau », avaient les « cheveux longs », et portaient des « blouses blanches ». Ils étaient monothéistes, avaient une littérature religieuse (le Zabur) et reconnaissaient les prophètes. Selon les auteurs musulmans, les Sabéens suivaient « le quatrième livre » de la tradition abrahamique, « le Zabur », une version du livre des Psaumes (Bible). La plupart de ce qui est connu au sujet des Sabéens de cette époque, vient du livre L'Agriculture nabatéenne de Ibn Wahshiyya (IXe et Xe siècles) et de sa traduction par Moïse Maïmonide. Leur théologie ressemblait à celle du judaïsme et du christianisme et contrairement aux Sabéens de Harran, ils n'étaient pas Mages. Cela conduit en général à distinguer les Sabéens, des « pseudo-Sabéens de Harran ».Les Sabéens ne doivent pas, non plus, être confondus avec les habitants du royaume de Saba et donc les Sabéens, habitants du Yémen et de l'Éthiopie, bien qu'une de leurs tribus, les Ansâr, pratiquât le sabéisme coranique. La quasi-totalité des groupes sabéens ont aujourd'hui disparu. Un mouvement baptiste judéo-chrétien situé au Sud de l'Irak et en Iran, pourrait en être les derniers représentants. Il est désigné sous le nom de Sabéen par la population environnante, mais préfère se nommer mouvement Mandéen ou « Nasaréen »,.
  • Sabejczycy, arab صابئون – jeden z wymienionych w Koranie Ludów Księgi, którego identyfikacja pozostaje niejasna.Koran wymienia sabejczyków trzy razy, w 2:62:‏Zaprawdę, ci, którzy uwierzyli, ci, którzy wyznają judaizm, chrześcijanie i sabejczycy, i ci, którzy wierzą w Boga i w Dzień Ostatni i którzy czynią dobro, wszyscy otrzymają nagrodę u swego Pana; i nie odczują żadnego lęku, i nie będą zasmuceni! (przeł. Józef Bielawski)w 5:69, który jest niemal identyczny z cytowanym powyżej ajatem, oraz w 22:17:Zaprawdę, ci, którzy uwierzyli, jak i ci, którzy są wyznania żydowskiego, sabejczycy, chrześcijanie i zoroastryjczycy, oraz ci, którzy dodają współtowarzyszy - zaprawdę, Bóg uczyni rozróżnienie między nimi - zaprawdę, Bóg jest świadkiem każdej rzeczy! (przeł. Józef Bielawski)Te ajaty implikują że sabejczycy, tak samo jak muzułmanie, żydzi i chrześcijanie są potencjalnymi kandydatami do zbawienia i cieszą się statusem Ludzi Księgi. Nie mówią one jednak nic bliższego o wierzeniach sabejczyków oraz nie dają żadnej wskazówki kim właściwie byli. Ich tożsamość była problemem już dla pierwszych komentatorów Koranu, którzy przedstawili wiele sprzecznych ze sobą sugestii. Czasami mają one charakter całkowicie abstrakcyjny, jak w przypadku At-Tabariego, według którego "są oni pomiędzy Magami [tj. zaratusztrianami] a Żydami". Kilku autorów wskazywało że koraniczni sabejczycy to sekta żyjąca na bagnach południowego Iraku, przy czym szczegółowo opisał ich Ibn an-Nadim (zm. ok. 995). W roku 1856 rosyjski uczony Daniel Chwolsohn zidentyfikował wspólnotę opisaną przez Ibn an-Nadima z elkazaitami, których jednak błędnie utożsamił z mandejczykami, nazywanymi sabejczykami przez Arabów w późniejszym okresie. Koraniczne ṣābiʾūn jest rzeczownikiem odczasownikowym, utworzonym od semickiego rdzenia ṣ-b-ʿ, oznaczającego w pierwszej formie "farbować", "kąpać", "zanurzyć", a w drugiej "chrzcić (przez zanurzenie)". A zatem ṣābiʾūn, sabejczycy, byliby "chrzczącymi", "chrzcicielami". To znaczenie nazwy dobrze współgra z faktem, że zarówno w przypadku religii elkazaitów, jak i mandejczyków, ważną rolę odgrywał obrzęd chrztu. Ten rytuał miał jednak zasadnicze znaczenie także wśród innych wspólnot judeochrześcijanskich, takich jak ebionici i archontyci, które tym samym również muszą być brane pod uwagę przy rozważaniach nad tożsamością koranicznych sabejczyków.Nazwy sabejczycy używała także pogańska grupa religijna czcicieli gwiazd z Harranu, jednak wśród muzułmańskich autorytetów religijnych przeważał pogląd, że przyjęli ją oni by zyskać status Ludzi Księgi i uniknąć muzułmańskich prześladowań. Także w tym przypadku najbardziej szczegółowy opis znajdujemy u Ibn an-Nadima, według którego w roku 830 kalif Al-Mamun (813 - 833) przedstawił Harrańczykom wybór pomiędzy nawróceniem się na islam lub którąkolwiek z religii chronionych a śmiercią, ci jednak uniknęli groźby oświadczając, że są koranicznymi sabejczykami, a zatem Ludźmi Księgi, a także monoteistami. W ich przypadku komentatorzy próbowali wywodzić słowo ṣābiʾūn od rdzenia ṣ-b-ʾ, rozumianego jako "kłonić się", przed ciałami niebieskimi.Chociaż identyfikacja grupy religijnej opisanej przez Ibn an-Nadima z elkazaitami nie jest współcześnie podważana, to jednak pozostaje wątpliwym, czy miał on rację przyjmując, że są oni sabejczykami wskazanymi w Koranie. Według François de Blois jest czymś bardzo mało prawdopodobnym by Arabowie czasów Mahometa posiadali jakąkolwiek wiedzę na temat odizolowanych grup religijnych Mezopotamii, takich jak elkazaici czy mandejczycy. Proponuje on odczytywanie nazwy ṣābiʾūn nie jako "chrzczący", ale "nawróceni", wiążąc go z rdzeniem ṣ-b-ʾ, rozumianym jako "zwrócić się ku czemuś", tutaj w sensie nawrócenia na inną religię, i przyjmuje że można ją uznać za wczesny odpowiednik późniejszego arabskiego zindīq - "heretyk", "niewierny", używanego na oznaczenie manichejczyków. Jego zdaniem manichejczycy, którzy ze względu na rozpowszechnienie ich religii mogli znajdować się na Półwyspie Arabskim i posiadali pisma, są o wiele prawdopodobniejszym kandydatem na Lud Księgi wskazany w Koranie, niż wymienione powyżej grupy religijne o jedynie lokalnym znaczeniu. Słabością tego rozumowania jest fakt, że cała następująca po Mahomecie tradycja islamu miała jednoznacznie negatywny stosunek do manichejczyków, którzy nigdy nie byli uznawani za Lud Księgi i w związku z tym byli prześladowani. Nie istnieje żadne świadectwo przemawiające za tym, by w czasach Mahometa ten stosunek był inny.
  • The Sabians (Arabic: صابئة‎) of Middle Eastern tradition are a variety of monotheistic: Gnostic (Mandeans), Hermetic (Harranian) as well as Abrahamic religions mentioned three times in the Quran with the people of the Book, "the Jews, the Sabians, and the Christians". In the hadith, they are described merely as converts to Islam, but interest in the identity and history of the group increased over time, and discussions and investigations about the Sabians begin to appear in later Islamic literature.
  • Сабии (араб. صابئة‎‎) — под именем сабиев были известны у европейских и мусульманских писателей самые разнообразные народности, относившиеся к различным историческим эпохам, но вследствие созвучия названия постоянно смешивавшиеся. Проф. Д. А. Хвольсон в сочинении «Die Sabier und der Sabismus» (СПб., 1856) разделяет всех известных сабиев на исторических и мнимых сабиев. Согласно этому сочинению исторические сабии - это: истинные сабии, или халдейские — упоминаемые в Коране парсифицированные халдейские язычники или внехристианские гностики, родоначальники современных мандеев, или христиан св. Иоанна, которые живут недалеко от Персидского залива и говорят на испорченном халдейско-арамейском наречии; и в настоящее время они известны среди магометан под именем сабии, или субба, то есть умывающиеся (благодаря своим частым омовениям); псевдосабии или сирийские сабии, остатки древнесирийских язычников греческой культуры, которые около 830 г. приняли название "сабии", чтобы пользоваться среди магометанских народов веротерпимостью, которую Коран обещал истинным сабиям; они жили в Северной Месопотамии (в Гаране, Эдессе, Багдаде и др.); религия их есть смешение халдеизма, парсизма, иудейства, христианства, гностицизма, неоплатонизма; с XII столетия они более не встречаются в истории, но возможно, что продолжают существовать где-либо в Месопотамии под другим именем; от этих сабиев осталось много литературных памятников, написанных на чистейшем сирийско-арамейском наречии. Мнимыми сабиями являются некоторые народы и религиозные секты древних и Средних веков, которые у арабских, еврейских и персидских писателей назывались сабиями в смысле звездопоклонников и язычников, а позднее были приурочены европейскими учёными к историческим сабиям, например древние халдеи, персы времён Зороастра, буддисты, сабеи Аравии и др.; от этого названия сабиев образовался термин сабеизм в смысле поклонения звёздам.В современном межрелигиозном диалоге мусульманские богословы и комментаторы называют собирательным словом сабии группы людей, не имеющих сформированной конкретной религии, но имеющие убеждения близкие к христианству, иудаизму, мусульманству, зороастризму, т.е. монотеистов (единобожников).
  • El sabeísmo fue una antigua religión preislámica desaparecida, surgida en el Reino de Saba (actual Yemen), en el sur de la península arábiga.El sabeísmo era una religión que rendía culto a los astros, especialmente al Sol y a la Luna, aunque afirmaba adorar a un solo Dios denominado Alá Taala, asistido por siete ángeles que custodiaban el firmamento, llamados al-Illat.Cada tribu sabea rendía culto a diferentes deidades planetarias como el Sol, la Luna, Júpiter, Mercurio y Venus (que tenía un templo en Sanaa). También creían en espíritus totémicos de cada tribu y en los yins (djins). Sus profetas eran Sabi y Henoc, y rendían culto haciendo tres oraciones diarias hacia el sur o hacia el astro de su propia tribu. Los sabeos también aducían que su religión era la verdadera religión practicada por Noé antes de que fuera alterada, y practicaban el bautismo igual que sus primos mandeos. En la Kaaba, el altar de La Meca, había muchos ídolos sabeos que fueron destruidos tras la conquista islámica de la ciudad. Los sabeos se dispersaron por todo el Medio Oriente.Los bahaístas afirman que esta era la religión de Abraham antes de su conversión al monoteísmo.Mahoma estableció la tolerancia hacia la gente del Libro en el Corán, aduciendo que estos eran los judíos, los cristianos y los sabeos (es decir, las religiones monoteístas), los cuales tenían derecho a practicar su credo, aunque pagando un impuesto. Los teólogos musulmanes tuvieron siempre dudas sobre la identidad exacta de los sabeos, y el estatus de "gente del Libro" fue asignado tanto a los practicantes del sabeísmo como a los mandeos y los zoroastrianos.Sin embargo, a diferencia de los mandeos y zoroastrianos que se mantuvieron ininterrumpidamente, los sabeos antiguos desaparecieron gradualmente siendo absorbidos por el islamismo. En fechas recientes, el teólogo estadounidense Marc Edmund Jones fundó en 1923 una organización conocida como la Asamblea Sabea.
  • I Sabei (arabo: صابئة, Ṣābiʾa, Greco σεβεοι/σεβομενοι, Ebraico תושבים) sono stati una comunità di fedeli di religioni che abitavano nella regione di Harran, interpretata come l'area esistente tra l'Anatolia sud-orientale ed il nord della Syria. Esistevano due tipi di Sabei: i Sabei non-gnostici (Sābiʾūna Ḥunafāʾ) e i Sabei gnostici (es. Sābiʾūn Mushrukūn, Sabei di Harran e ebreo-cristiani mandei). Da non confondersi comunque con i Sabei di Sheba, la cui etimologia è completamente differente, dal momento che la loro iniziale in arabo è la consonante "Sin", anziché la "Sad" (ulteriore motivo di confusione è dato dal fatto che almeno una tribù di Sheba, gli Ansar, era nota per aver adottato la religione dei Sābiʾa Ḥunafāʾ).La fede dei Sabei era anche chiamata Seboghatullah, che significa "immersione nel mistero divino".
  • Sabeísmo era a religião dos antigos sabeus, do Reino de Sabá, no atual Iêmen. Pouco se sabe hoje sobre sua organização, e embora admitisse uma multiplicidade de deuses menores, parecia estar centralizada em torno de uma divindade solar suprema denominada Almaqah (ou Ilmuqah), conforme indicado pelo Alcorão.
  • サービア教徒(アラビア語: صابئی‎、英語:Sabians)とは、イスラームの聖典クルアーン(コーラン)のなかで啓典の民として言及されるもののひとつ。または本来のサービア教徒ではないが、諸事情によってサービア教徒を自称したマイノリティー集団。あるいは現在慣習的にサービア教と呼ばれるローカルな宗教に属する人々。
  • Sâbiîlik veya Mandeizm/Mandenizm (Mandaeans) (Arapça : الصابئة veya مندائية) Âdem, Nuh ve Vaftizci Yahya'yı peygamber kabul eden, ancak İbrahim, Musa, İsa ve Muhammed'i reddeden tektanrılı bir dindir. Eskiden mensupları çoğunlukla Irak ve Suriye'de bulunurdu. İslam'ın ortaya çıkışından sonra iyice azalmışlardır ve zamanla bu inanç yok olma noktasına gelmiştir. Günümüzde ise dünya üzerinde 60.000 ile 70.000 kadar Sâbiî olduğu tahmin edilmektedir. Ancak Orta Doğu'daki mensupları dünyanın geri kalanına oranla az sayıdadır. Dürzilik mezhebinin bu dinden ve Yezidilikten yoğun ölçüde etkilendiği düşünülmektedir.
  • Die Sabier waren eine im 12./13. Jahrhundert untergegangene Religionsgemeinschaft, die vor allem in der Region um Harran und Sumatar im Südosten der heutigen Türkei und in den benachbarten Gebieten des heutigen Syriens und des Libanons verbreitet war. Der Kult beruhte offenbar auf der Verehrung der Gestirne. Wichtigster Gott war wahrscheinlich der babylonische Mondgott Sin. Über den Kult sind nur wenig wirklich verifizierbare Nachrichten überliefert. Sin wurde in Form eines heiligen Steines im Haupttempel in Harran verehrt. Eine Verwandtschaft zu den babylonisch-chaldäischen Gestirnskulten ist zu vermuten. Wann die Kultgemeinschaft entstand, ist nicht geklärt. Der Sin-Kult in Harran bestand jedenfalls schon im 6. Jahrhundert v. Chr., als sich der babylonische König Nabonid zu ihm bekannte. Im 2. Jahrhundert n. Chr. wurde die Mondgottheit anscheinend Marilaha (Götterkönig) genannt und sollte über die Planetengötter gebieten, welche eine Vermittlerrolle zwischen Sin und den Menschen einnehmen. Spätestens jetzt scheint es im Rahmen eines Synkretismus zur Aufnahme von Elementen des griechisch-römischen Polytheismus gekommen zu sein. Bis in das 4. Jahrhundert verehrten die römischen Kaiser in Harran die Mondgöttin Selene. Die Religion konnte sich im Kerngebiet um Harran auch nach der vermutlichen Zerstörung des Haupttempels im Jahr 382 n. Chr. unter Kaiser Theodosius I. und der Erklärung des Christentums zur einzig zugelassenen Religion im römischen Reich behaupten. Möglich ist, dass es nun zu einer Verbindung mit dem Neuplatonismus kam, da sich nach Ansicht mancher Forscher die beiden heidnischen Philosophen Simplikios und Damaskios um 533 in Harran niedergelassen und dort eine Schule begründet haben könnten. Gesichert ist aber auch dies nicht.Den Namen „Sabier“ nahmen die Gläubigen erst an, als sie vom Kalifen Al-Ma'mun im 9. Jahrhundert vor die Alternative gestellt wurden, sich entweder zum Islam (oder einer vom Koran tolerierten Buchreligion) zu bekennen oder als Heiden behandelt und bekämpft zu werden. Wie die Mandäer bezeichneten sie sich von nun an als „Sabier“ oder „Sabäer“ – womit vermutlich im Koran die Anhänger täuferischer Gemeinden oder die Anhänger eines sabäisch-jemenitischen Gestirnskultes gemeint waren – da diese laut Koran Sure 2,62 und Sure 6,69 zu dulden seien. Aus dieser Zeit ist u. a. überliefert, dass die Sabier dreimal täglich Gebete verrichteten, monogam lebten, keine Beschneidung kannten, rituelle Waschungen vollzogen und lange Haare trugen.Von christlichen und muslimischen Autoren wurde verschiedentlich die Behauptung erhoben, dass die Sabier den Teufel anbeteten. Folglich geriet die Glaubensgemeinschaft unter immer stärkeren Druck. Die Reste der Sabier sind im 12./13. Jahrhundert schließlich in der Gemeinschaft der Shamsi-Alawiten aufgegangen.
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 245445 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageInterLanguageLink
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 34989 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 285 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 111077530 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:colonnes
  • 2 (xsd:integer)
prop-fr:groupe
  • N
prop-fr:nohr
  • 1 (xsd:integer)
prop-fr:texte
  • Cet article traite des Sabéens en tant qu'adepte du Sabéisme. Pour les Sabéens habitants de la région du Yémen, voir Royaume de Saba.
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le sabéisme est un courant religieux judéo-chrétien mal connu, attesté de façon indirecte pour la première fois dans le Coran, où les sabéens (en arabe : صابئة) sont mentionnés à trois reprises, avec les deux autres religions du Livre, dans des formules telles que « les Juifs, les sabéens, et les nazaréens (nom de la branche des chrétiens avec lesquels les fondateurs de l'islam et les premiers musulmans sont entrés en contact) ».
  • Sabeísmo era a religião dos antigos sabeus, do Reino de Sabá, no atual Iêmen. Pouco se sabe hoje sobre sua organização, e embora admitisse uma multiplicidade de deuses menores, parecia estar centralizada em torno de uma divindade solar suprema denominada Almaqah (ou Ilmuqah), conforme indicado pelo Alcorão.
  • サービア教徒(アラビア語: صابئی‎、英語:Sabians)とは、イスラームの聖典クルアーン(コーラン)のなかで啓典の民として言及されるもののひとつ。または本来のサービア教徒ではないが、諸事情によってサービア教徒を自称したマイノリティー集団。あるいは現在慣習的にサービア教と呼ばれるローカルな宗教に属する人々。
  • El sabeísmo fue una antigua religión preislámica desaparecida, surgida en el Reino de Saba (actual Yemen), en el sur de la península arábiga.El sabeísmo era una religión que rendía culto a los astros, especialmente al Sol y a la Luna, aunque afirmaba adorar a un solo Dios denominado Alá Taala, asistido por siete ángeles que custodiaban el firmamento, llamados al-Illat.Cada tribu sabea rendía culto a diferentes deidades planetarias como el Sol, la Luna, Júpiter, Mercurio y Venus (que tenía un templo en Sanaa).
  • The Sabians (Arabic: صابئة‎) of Middle Eastern tradition are a variety of monotheistic: Gnostic (Mandeans), Hermetic (Harranian) as well as Abrahamic religions mentioned three times in the Quran with the people of the Book, "the Jews, the Sabians, and the Christians".
  • Сабии (араб. صابئة‎‎) — под именем сабиев были известны у европейских и мусульманских писателей самые разнообразные народности, относившиеся к различным историческим эпохам, но вследствие созвучия названия постоянно смешивавшиеся. Проф. Д. А. Хвольсон в сочинении «Die Sabier und der Sabismus» (СПб., 1856) разделяет всех известных сабиев на исторических и мнимых сабиев.
  • I Sabei (arabo: صابئة, Ṣābiʾa, Greco σεβεοι/σεβομενοι, Ebraico תושבים) sono stati una comunità di fedeli di religioni che abitavano nella regione di Harran, interpretata come l'area esistente tra l'Anatolia sud-orientale ed il nord della Syria. Esistevano due tipi di Sabei: i Sabei non-gnostici (Sābiʾūna Ḥunafāʾ) e i Sabei gnostici (es. Sābiʾūn Mushrukūn, Sabei di Harran e ebreo-cristiani mandei).
  • Sâbiîlik veya Mandeizm/Mandenizm (Mandaeans) (Arapça : الصابئة veya مندائية) Âdem, Nuh ve Vaftizci Yahya'yı peygamber kabul eden, ancak İbrahim, Musa, İsa ve Muhammed'i reddeden tektanrılı bir dindir. Eskiden mensupları çoğunlukla Irak ve Suriye'de bulunurdu. İslam'ın ortaya çıkışından sonra iyice azalmışlardır ve zamanla bu inanç yok olma noktasına gelmiştir. Günümüzde ise dünya üzerinde 60.000 ile 70.000 kadar Sâbiî olduğu tahmin edilmektedir.
  • Die Sabier waren eine im 12./13. Jahrhundert untergegangene Religionsgemeinschaft, die vor allem in der Region um Harran und Sumatar im Südosten der heutigen Türkei und in den benachbarten Gebieten des heutigen Syriens und des Libanons verbreitet war. Der Kult beruhte offenbar auf der Verehrung der Gestirne. Wichtigster Gott war wahrscheinlich der babylonische Mondgott Sin. Über den Kult sind nur wenig wirklich verifizierbare Nachrichten überliefert.
  • Sabejczycy, arab صابئون – jeden z wymienionych w Koranie Ludów Księgi, którego identyfikacja pozostaje niejasna.Koran wymienia sabejczyków trzy razy, w 2:62:‏Zaprawdę, ci, którzy uwierzyli, ci, którzy wyznają judaizm, chrześcijanie i sabejczycy, i ci, którzy wierzą w Boga i w Dzień Ostatni i którzy czynią dobro, wszyscy otrzymają nagrodę u swego Pana; i nie odczują żadnego lęku, i nie będą zasmuceni! (przeł.
rdfs:label
  • Sabéisme
  • Sabei
  • Sabejczycy (Lud Księgi)
  • Sabeísmo
  • Sabeísmo
  • Sabians
  • Sabier
  • Sabiilik
  • Сабии
  • サービア教徒
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of