Rutebeuf [ ʁytbœf ] (ancien français Rustebeuf), né vers 1230 et mort vers 1285, est un poète du Moyen Âge.↑ Jean-Marie Pierret, Phonétique historique du français et notions de phonétique générale, Louvain-la-Neuve, Peeters,‎ 1994 (lire en ligne), p. 104.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Rutebeuf [ ʁytbœf ] (ancien français Rustebeuf), né vers 1230 et mort vers 1285, est un poète du Moyen Âge.
  • Рютбёф (фр. Rutebeuf) — французский трувер XIII в., один из самых ярких представителей французской поэзии в эпоху Людовика IX.О жизни его известно только, что он происходил из Шампани, приехал в Париж, терпел постоянно большую нужду, вёл довольно беспорядочный образ жизни, вращался, между прочим, в среде обитателей Латинского квартала, рано стал писать и обнаружил большую плодовитость и разносторонность дарования; иногда принуждён был писать по заказу, ради ничтожного заработка, но вместе с тем всегда откликался по собственному почину на все события, волновавшие Париж и Францию. Точная дата его смерти неизвестна. То немногое, что мы знаем о его жизни, имеет единственным источником его сочинения, в которых он иногда говорит о самом себе, откровенно описывая свою бедность; его имя нередко появляется и в заглавиях его стихотворений, указывая на их субъективный характер («La povretei Rutebeuf», «La prière R.», «Li mariege R.» и т. д.).В сочинениях Рютбёфа имеются образчики религиозной поэзии, переложения молитв, хвалебные гимны («Ave Maria», «Chauson de Notre Dame», «Le dit des propriétés de Notre Dame»), жития святых, мистерии (большою популярностью пользовалась ещё в XV в. одна из них, «Le miracle Théophile»). Лучшие его вещи — сатирические; беспощадно обличает он монашеские ордена («Le dit de la Mensonge», «Les ordres de Paris», «Chanson des ordres», «La vie du monde», «Le pharisien»), бичует их скупость, корыстолюбие, распущенность, отсутствие христианского смирения, лицемерие, обрушивается на нищенствующих монахов, якобинцев, доминиканцев и др. Нередко Рютбёф подвергает сатирическому освещению и представителей других слоев общества — рыцарей, купцов, судейских, крестьян и т. д.; он обличает и общечеловеческие пороки, исключая из своих нападок только учащуюся молодежь, к которой чувствовал большую симпатию. Коснувшись крестовых походов, он старался оживить в обществе интерес и сочувствие к ним («La desputizons dou croizié et dou descroizié»); он отразил также в своих произведениях борьбу между Парижским университетом и доминиканцами, желавшими получить право на занятие университетских кафедр и добившимися смещения одного из профессоров, Guillaume de St.-Amour («Le dit de l’Université de Paris» и нек. др.). Он писал и аллегорические сочинения (напр. «Renard de Bestourne»), и разнообразные фабльо вроде «Le testament de l'âne», иногда очень остроумные, но грубоватые по форме.Сочинения Рютбёфа переизданы А. Жюбиналем (в серии «Bibliothéque Elzevirienne», Париж, 1874) и А. Кресснером (Вольфенбюттель, 1885). Лучшая работа о Рютбёфе в коллекции «Les Grands écrivains français»: «Rutebeuf», par Léon Clédat (П., 1891).
  • Rutebeuf of Rustebeuf was een Frans dichter uit de Middeleeuwen. Het is onduidelijk wanneer hij precies geboren en gestorven is. Men schat dat hij geleefd heeft tussen 1230 en 1285. Zijn naam dankt hij waarschijnlijk aan zijn bijnaam: Rudeboeuf. Deze bijnaam gebruikt hij in zijn werk. Hij schreef onder andere Vie de Sainte Helysabel, een hagiografie, en satirische gedichten, zoals Renart le Bestourné ou Dit de l'Herberie
  • Rutebeuf, (apodo derivado del antiguo francés Ruste beuf o Rude beuf, buey vigoroso) (Champaña, Francia, antes de 1230 - París, Francia, circa 1285), era un trovero o juglar francés del siglo XIII, considerado como uno de los escritores más destacados de la Edad Media francesa. Su obra marca una transición literaria hacia la poesía de los siglos XIV y XV, en la que el autor se hace presente en su modo de reflejar la sociedad y los acontecimientos de su época.
  • Rutebeuf (... – ...) è stato un poeta francese.Di lui si hanno pochissime o nulle notizie, eccetto quanto si può dedurre dalle sue opere, redatte tra il 1249 e il 1277 (esiste anche un poema del 1285, il quale però è d'incerta attribuzione).Non esiste alcun'altra testimonianza relativa a tale persona; né atti o documenti d'archivio, né citazioni o riferimenti in altri scrittori.
  • Rutebeuf (auch Rutebuef oder Rustebués, Schaffenszeit ca. 1250–1285) war ein französischer Schriftsteller. Der Name ist vermutlich ein Spitzname, den Rutebeuf selber ableitete von der Grobheit, mit der er als ein rude bœuf („rüder Ochse“) seine literarischen Attacken führte.Er gilt heute als der erste bedeutende Pariser Autor in der französischen Literaturgeschichte. Über seine Biografie sind wir nur vage aus flüchtigen Angaben in seinen Werken informiert. Deren Entstehungsdaten müssen aus ihrem Inhalt und anderen Indizien erschlossen werden.Offenbar war Rutebeuf zum Studium, wohl aus der Champagne, nach Paris gekommen, das unter den lange und erfolgreich regierenden Königen Philipp „Augustus“ (1180–1223) und Ludwig dem Heiligen (1226–1270) zum unbestrittenen Macht- und Kulturzentrum Frankreichs aufgestiegen war. Er hatte jedoch, wie er angibt, durch eigene Schuld, nämlich Trunk- und Spielsucht, keinen festen Platz in der Gesellschaft gefunden. Vielmehr führte er, zunehmend pessimistisch und verbittert und ständig über seine Armut klagend, eine unsichere Existenz als Auftragsdichter wechselnder Gönner, als Unterhalter mit Text- und Gesangsdarbietungen in den Häusern reicher Leute und vor allem wohl als Spielmann auf Volksfesten.Als Autor war er sehr vielseitig und betätigte sich in vielen Genres, mit Ausnahme der höfischen Lyrik und des höfischen Romans. Er verfasste Gesellschaftssatiren (z. B. La Bataille des vices contre la vertu), ein Mirakelspiel (Le Miracle de Théophile), Heiligenviten (z. B. Vie de Sainte Marie l’Égyptienne), Fabliaux (Schwänke), eine satirische allegorische Fuchs-Dichtung (Renart le bétourné), persönliche Lyrik, die meist sein Unglück thematisiert (z. B. Le Mariage de Rutebeuf oder La Complainte de Rutebeuf), aber auch gereimte Kreuzzugspropaganda, die die Lethargie der Christen und ihres Führungspersonals anprangert. Ein nicht unerheblicher Teil seiner Gedichte, z. B. der Renart, diente ganz oder nebenher der Polemik gegen die jungen Bettelmönchsorden, die die Volksbelustigungen bekämpften, von denen er und seine Schausteller- und Spielmannskollegen lebten. Allerdings polemisiert er auf einer eher politischen Ebene, indem er den Einfluss der Mönche auf den König und andere Mächtige geißelt und die Heuchelei anprangert, mit der sie, wie er glaubt, ihren Machthunger und ihre Gier kaschieren. Zugleich versuchte er mit seiner Polemik die Professorenschaft der Pariser Universität, der er sich verbunden fühlte, in ihrem Abwehrkampf gegen die Orden zu unterstützen, die an ihren Privilegien teilzuhaben trachteten.Rutebeuf, der sich nicht zu Unrecht unter Wert gehandelt fühlte, ist eine relativ isolierte, unkonventionell wirkende Stimme in der Literatur seiner Zeit. Er wird von anderen Zeitgenossen kaum erwähnt und hat auch keine Schule gemacht. Der 200 Jahre jüngere François Villon, mit dem er gern verglichen wird, hat vermutlich nichts von ihm gewusst.
  • O poeta medieval Rutebeuf, ou Rustebuef (ca. 1245 - 1285), um trovador, nasceu na primeira metade do séc. XIII, possivelmente em Champagne (ele descreve conflitos em Troyes em 1249); de origem humilde era um parisiense em educação e residência.
  • Rutebeuf (ur. ok. 1230, zm. ok. 1285) – średniowieczny poeta francuski.O jego życiu nie wiadomo prawie nic. Najprawdopodobniej pochodził z Szampanii, do Paryża przeniósł się ok. 1250, był żonglerem. Niektórzy twierdzą, iż otrzymał staranne, być może uniwersyteckie wykształcenie, na co wskazywałby fakt, iż doskonale władał łaciną. Nazwisko Rutebeuf, którym zwykł się przedstawiać w swoich tekstach, jest tylko pseudonimem i oznacza dosłownie "tęgi, mocny byk".Rutebeuf był przede wszystkim poetą zaangażowanym, chętnie tworzącym satyry i tzw. dits(rzeczy), w których przedstawiał określone stanowisko na dany temat, posługując się parodią i ironią. Angażował się w spór świeckich wykładowców akademickich z zakonami żebraczymi po stronie tych pierwszych (poematy Lis przewrotny, Paryskie zakony, Kłótnia uniwersytetu i jakobinów), propagował ideę wypraw krzyżowych, pisał również teksty hagiograficzne (Życie świętej Marii Egipcjanki). Jego najważniejszymi dziełami były dramat Cud o Teofilu oraz zbiór poezji osobistej (Ubóstwo Rutebeufa, Małżeństwo Rutebeufa, Skarga Rutebeufa).W swojej poezji osobistej Rutebeuf przedstawiał się jako pozbawiony szczęścia w życiu nędzarz, pechowy na każdym polu: od życia prywatnego (nieudane małżeństwo, choroby), poprzez pracę (brak talentów, poza "zdolnością rymowania") aż do finansów (brak stałego miejsca zamieszkania i łóżka). Nie da się obecnie ustalić, na ile ukazywał w ten sposób prawdziwy obraz swojej sytuacji, na ile zaś dokonywał poetyckiej autokreacji, łącząc ze sobą kilka powszechnych w swojej epoce toposów.Rutebeuf łączył dobrą znajomość zasad poetyckich i elegancję lingwistyczną (w tym zamiłowanie do gier słownych) z surowym, ocierającym się o wulgarność językiem paryskiego plebsu. Pod tym względem uważa się go za prekursora twórczości François Villona.
  • Rutebeuf (or Rustebuef) (ca. 1245 – 1285), a trouvère, was born in the first half of the 13th century, possibly in Champagne (he describes conflicts in Troyes in 1249); he was evidently of humble birth, and he was a Parisian by education and residence. His name is nowhere mentioned by his contemporaries. He frequently plays in his verse on the word Rutebeuf, which was a nom de plume, and is variously explained by him as derived from rude boeuf and rude oeuvre ("coarse ox" or "rustic piece of work"). Paulin Paris thought that he began life in the lowest rank of the minstrel profession as a jongleur (juggler and musician). Some of his poems have autobiographical value. In Le Mariage de Rutebeuf ("The Marriage of Rutebeuf") he says that on the 2 January 1261 he married a woman old and ugly, with neither dowry nor amiability. In the Complainte de Rutebeuf he details a series of misfortunes which have reduced him to abject destitution. In these circumstances he addresses himself to Alphonse, comte de Poitiers, brother of Louis IX, for relief. Other poems in the same vein reveal that his own miserable circumstances were chiefly due to a love of play, particularly a game played with dice; which was known as griesche. It would seem that his distress could not be due to lack of patrons; for his metrical Life of Saint Elizabeth of Hungary was written by request of Erard de Valery, who wished to present it to Isabel, queen of Navarre; and he wrote elegies on the deaths of Anceau de l'Isle Adam, the third of the name, who died about 1251, Eudes, comte de Nevers (died 1267), Theobald II of Navarre (died 1270), and Alphonse, comte de Poitiers (d. 1271), which were probably paid for by the families of the personages celebrated. In the Pauvreté de Rutebeuf ("The Poverty of Rutebeuf"), he addresses Louis IX himself.The piece which is most obviously intended for popular recitation is the Dû de L'Herberie ("Debt of the Herb Garden"), a dramatic monologue in prose and verse supposed to be delivered by a quack doctor. Rutebeuf was also a master in the verse conte (narrative verse), and the five of his fabliaux (fables) that have come down to us are gay and amusing. The matter, it may be added, is sufficiently coarse. The adventures of Frere Denyse le cordelier (Brother Dennis of the Order of the Cordeliers-- Franciscans, who wore a rope belt, were nicknamed Cordeliers in France), and of "la dame qui alla trois fois autour du moutier" ("the lady who went around the monastery three times") find a place in the Cent Nouvelles nouvelles ("One Hundred Short Stories").Rutebeuf's serious work as a satirist probably dates from about 1260. His chief topics are the iniquities of the friars, and the defence of the secular clergy of the University of Paris against their encroachments; and he delivered a series of eloquent and insistent poems (1262, 1263, 1268, 1274) exhorting princes and people to take part in the Crusades. He was a redoubtable champion of the University of Paris in its quarrel with the religious orders who were supported by Pope Alexander IV, and he boldly defended Guillaume de Saint-Amour when he was driven into exile. The libels, indecent songs and rhymes condemned by the pope to be burnt together with the Perils des derniers temps attributed to Saint-Amour, were probably the work of Rutebeuf. The satire of Renart le Bestourné, which borrows from the Reynard cycle little but the names under which the characters are disguised, was directed, according to Paulin Paris, against Philip the Bold. To his later years belong his religious poems, and also the Voie de Paradis ("The Way to Heaven"), the description of a dream, in the manner of the Roman de la Rose.The best work of Rutebeuf is to be found in his satires and verse contes. A miracle play of his, Le Miracle de Théophile, is one of the earliest dramatic pieces extant in French. The subject of Theophilus of Adana, the Cilician monk who made a pact with the devil, which was afterwards returned to him by the intervention of the Virgin, was a familiar one with the storytellers of the Middle Ages. Rutebeuf can claim no priority in the choice of the subject, which had been treated dramatically in the Latin piece ascribed to the nun Hroswitha of Gandersheim, but his piece has considerable importance in dramatic history.
dbpedia-owl:lccnId
  • n/79/124654
dbpedia-owl:viafId
  • 71397280
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 3658421 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 13454 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 65 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 108762136 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:année
  • 1891 (xsd:integer)
  • 2001 (xsd:integer)
prop-fr:collection
  • Lettres gothiques
  • Les Grands Écrivains français
prop-fr:id
  • Zink2001
prop-fr:isbn
  • 978 (xsd:integer)
prop-fr:langue
  • fr
  • français
prop-fr:lccn
  • n/79/124654
prop-fr:libellé
  • Zink 2001
prop-fr:lieu
  • Paris
prop-fr:nom
  • Clédat
  • Rutebeuf
prop-fr:pagesTotales
  • 200 (xsd:integer)
  • 1054 (xsd:integer)
prop-fr:prénom
  • Léon
prop-fr:sousTitre
  • Texte établi, traduit, annoté et présenté par Michel Zink
prop-fr:titre
  • Œuvres complètes
  • Rutebeuf
prop-fr:viaf
  • 71397280 (xsd:integer)
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:éditeur
  • Hachette
  • Livre de poche
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Rutebeuf [ ʁytbœf ] (ancien français Rustebeuf), né vers 1230 et mort vers 1285, est un poète du Moyen Âge.↑ Jean-Marie Pierret, Phonétique historique du français et notions de phonétique générale, Louvain-la-Neuve, Peeters,‎ 1994 (lire en ligne), p. 104.
  • Rutebeuf of Rustebeuf was een Frans dichter uit de Middeleeuwen. Het is onduidelijk wanneer hij precies geboren en gestorven is. Men schat dat hij geleefd heeft tussen 1230 en 1285. Zijn naam dankt hij waarschijnlijk aan zijn bijnaam: Rudeboeuf. Deze bijnaam gebruikt hij in zijn werk. Hij schreef onder andere Vie de Sainte Helysabel, een hagiografie, en satirische gedichten, zoals Renart le Bestourné ou Dit de l'Herberie
  • Rutebeuf, (apodo derivado del antiguo francés Ruste beuf o Rude beuf, buey vigoroso) (Champaña, Francia, antes de 1230 - París, Francia, circa 1285), era un trovero o juglar francés del siglo XIII, considerado como uno de los escritores más destacados de la Edad Media francesa. Su obra marca una transición literaria hacia la poesía de los siglos XIV y XV, en la que el autor se hace presente en su modo de reflejar la sociedad y los acontecimientos de su época.
  • Rutebeuf (... – ...) è stato un poeta francese.Di lui si hanno pochissime o nulle notizie, eccetto quanto si può dedurre dalle sue opere, redatte tra il 1249 e il 1277 (esiste anche un poema del 1285, il quale però è d'incerta attribuzione).Non esiste alcun'altra testimonianza relativa a tale persona; né atti o documenti d'archivio, né citazioni o riferimenti in altri scrittori.
  • O poeta medieval Rutebeuf, ou Rustebuef (ca. 1245 - 1285), um trovador, nasceu na primeira metade do séc. XIII, possivelmente em Champagne (ele descreve conflitos em Troyes em 1249); de origem humilde era um parisiense em educação e residência.
  • Rutebeuf (or Rustebuef) (ca. 1245 – 1285), a trouvère, was born in the first half of the 13th century, possibly in Champagne (he describes conflicts in Troyes in 1249); he was evidently of humble birth, and he was a Parisian by education and residence. His name is nowhere mentioned by his contemporaries.
  • Rutebeuf (ur. ok. 1230, zm. ok. 1285) – średniowieczny poeta francuski.O jego życiu nie wiadomo prawie nic. Najprawdopodobniej pochodził z Szampanii, do Paryża przeniósł się ok. 1250, był żonglerem. Niektórzy twierdzą, iż otrzymał staranne, być może uniwersyteckie wykształcenie, na co wskazywałby fakt, iż doskonale władał łaciną.
  • Рютбёф (фр.
  • Rutebeuf (auch Rutebuef oder Rustebués, Schaffenszeit ca. 1250–1285) war ein französischer Schriftsteller. Der Name ist vermutlich ein Spitzname, den Rutebeuf selber ableitete von der Grobheit, mit der er als ein rude bœuf („rüder Ochse“) seine literarischen Attacken führte.Er gilt heute als der erste bedeutende Pariser Autor in der französischen Literaturgeschichte. Über seine Biografie sind wir nur vage aus flüchtigen Angaben in seinen Werken informiert.
rdfs:label
  • Rutebeuf
  • Rutebeuf
  • Rutebeuf
  • Rutebeuf
  • Rutebeuf
  • Rutebeuf
  • Rutebeuf
  • Rutebeuf
  • Рютбёф
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:lyrics of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is dbpedia-owl:writer of
is prop-fr:auteur of
is prop-fr:paroles of
is foaf:primaryTopic of