Les reîtres (de l’allemand Reiter, littéralement « cavalier ») sont une cavalerie lourde d'origine germanique apparue dans les années 1540. Ce type de cavalerie apparut à la suite de l'invention du pistolet à rouet qui permettait le tir en selle et l'abandon de la lance.Un reître était armé d'au moins une paire de pistolets, d'une épée et d'une dague.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Les reîtres (de l’allemand Reiter, littéralement « cavalier ») sont une cavalerie lourde d'origine germanique apparue dans les années 1540. Ce type de cavalerie apparut à la suite de l'invention du pistolet à rouet qui permettait le tir en selle et l'abandon de la lance.Un reître était armé d'au moins une paire de pistolets, d'une épée et d'une dague. Ils portaient fréquemment des armures noircies, leurs chevaux ne portaient pas de bardes afin de faciliter leurs mouvements.Les reîtres comme les lansquenets furent largement utilisés en France durant les guerres de religion par les deux partis.Le terme reître est fréquemment pris en mauvaise part, désignant une personne agissant sans manière et brutalement comme ces soldats-là qui n'hésitèrent pas à piller et à violer.Leur réputation tant de qualité que de férocité leur valut en France, durant les troubles religieux, les sobriquets de « cavaliers noirs » ou « cavaliers du diable ».— Jean-Baptiste Henri du Trousset de Valincour, La vie de François de Lorraine, Duc de Guise
  • Los reiter (en alemán literalmente 'jinete') (reitre por deformación en español). Son un cuerpo de caballería pesada de origen germánico que apareció en los años 1540. Este tipo de caballería apareció tras la invención de la pistola de rueda que permitía disparar desde la silla, lo que posibilitaba el abandono de la lanza.Un reiter iba armado al menos con un par de pistolas, con una espada y una daga. Llevaban en general armaduras negras, y sus caballos no llevaban bardos para facilitar el movimiento.En 1587 Enrique I, Duque de Guisa, derrotó a los reiters protestantes de modo decisivo en dos batallas: el 26 de octubre en Vimory y el 24 de noviembre en Auneau.
  • Raitri è l'italianizzazione del vocabolo di lingua tedesca Reiter, genericamente traducibile come "cavaliere" ma indicante, nello specifico, gli Schwarze Reiter (letteralmente, "cavalieri neri" causa il colore della loro corazza pettorale), soldati tedeschi di cavalleria leggera introdotti negli eserciti dell'Europa occidentale del XVI secolo.Presumibile evoluzione dei carabins spagnoli attivi in Francia ai primordi del Cinquecento, i raitri elevarono le armi da fuoco allo status di armi primarie, da cui il nome proprio di "Pistolieri" in lingua italiana. Montati su piccoli cavalli e solitamente protetti da un'armatura molto più leggera di quella dei corazzieri, i raitri erano armati di schioppetto, petrinale, coppia di pistole a ruota ed una lunga spada, la Reitschwert, sviluppata dalla spada bastarda basso-medievale.Originari della Sassonia, i raitri, come le antiche compagnia di ventura, prendeva il soldo fuori del loro paese. Militarono infatti in Francia durante le guerre di religione francesi, nelle Fiandre durante la Guerra degli Ottant'Anni ed in molti altri paesi: Polonia, Svezia, ecc. Organizzati in cornette e squadroni, combattevano in corpi di 500-600 uomini al comando di un colonnello.
  • Rajtaria, rajtarzy (od niem. Reiter – „jeździec”) – typ kawalerii używającej w walce przede wszystkim pistoletów.Rajtaria powstała wraz z arkebuzerami w połowie XVI wieku w Niemczech, w związku z rozwojem broni palnej i związaną z tym utratą znaczenia ciężkiej jazdy (która została zachowana w postaci nielicznych oddziałów kirasjerów). Oddziały kawaleryjskie stały się jednostkami pomocniczymi w stosunku do piechoty i artylerii. Znacznie zmniejszyła się zatem liczebność jazdy w armiach. Do upowszechnienia rajtarii przyczynił się Maurycy Orański (1567-1625) – hrabia de Nassau, syn Wilhelma I Orańskiego, reorganizator i wódz armii niderlandzkiej, a od 1585 r. namiestnik północnych prowicjii niderlandzkich.Rajtarzy uzbrojeni byli najczęściej w dwa kołowe pistolety typu puffer (ewentualnie trzeci noszono za cholewą buta) oraz rapier lub pałasz waloński. Niekiedy uzbrojenia dopełniała broń długa, najczęściej w postaci bandoletu, choć niekiedy zdarzały się karabiny.Ubrani zwykle byli w rajtrok (kolet, skórzany kaftan), kapelusze z szerokim rondem, spodnie i botforty – długie, sięgające za kolana skórzane buty zwane po staropolsku „rajtarskimi”. W niektórych państwach (np. Rosja, Austria, Niemcy, Szwecja) rajtarzy używali zbroi i hełmów, w innych (np. Francja, także i Szwecja) walczyli bez uzbrojenia ochronnego.Typowa zbroja rajtarska – w postaci hełmu typu szturmak lub pappenheimer (rzadziej morion) oraz kirysu niekiedy z naramiennikami, nałokietnikami, parą zarękawi, folgowanymi nabiodrkami i parą nakolanków – chroniła cały korpus, przy czym ochrona w żadnym miejscu nie była dostateczna (grubość napierśnika nie przekraczała 3 mm), a sama zbroja znacznie cięższa np. od husarskiej.Rajtaria dysponująca uzbrojeniem ochronnym zwykle dosiadała cięższych koni, stąd w XVII w. zaczęto odróżniać rajtarię lekką i ciężką. Ta ostatnia częściowo wyparła w poszczególnych państwach jednostki arkebuzerów i tzw. półkirasjerów, stanowiące wcześniej jazdę średniozbrojną.W walce rajtaria stosowała taktykę zwaną karakolem. Król szwedzki Gustaw II Adolf po doświadczeniach w walce z husarią polską jako pierwszy użył rajtarii na dużą skalę w roli typowej dla kawalerii, stosując gwałtowne uderzenie zwartej masy rajtarów walczących rapierami i pistoletami w bezpośrednim zwarciu z przeciwnikiem (szarża). Od tego czasu rajtaria szwedzka, a następnie także innych państw, stosowała oba rodzaje taktyki (karakol i szarżę).W czerwcu 1632 roku Rosja przystąpiła do formowania pułku rajtarii na wojnę z Polską. Rosyjscy rajtarzy, którzy zaciągani byli spośród dzieci bojarskich lub dworian, posiadali konie na własność, ale ekwipunek (dwa pistolety, rapier lub szabla, napierśnik i hełm) otrzymywali od cara. Miesięczny żołd wynosił 3 ruble i 2 ruble na paszę dla konia.Lekka rajtaria była używana zarówno w walce, jak i do zadań łupieżczo-pacyfikacyjnych w większości armii zachodnioeuropejskich. Stąd po okresie wojen polsko-szwedzkich w połowie XVII wieku słowo „rajtar” stało się w Polsce synonimem rabusia, grabieżcy.Specyficznym typem rajtara niemieckiego był tzw. Schwarzreiter, czyli „czarny jeździec”. Nazwa pochodzi od tego, że nosił czernioną (ochrona przed korozją) zbroję.W Rzeczypospolitej oddziały rajtarii jako jazdy ciężkiej, zmieniającej się z czasem w lekką, pojawiły się w czasach Stefana Batorego w 1579 r. (według innych jeszcze przed nim) i istniały przez cały wiek XVII i początek XVIII wieku jako wojska cudzoziemskiego autoramentu. W Koronie rajtaria była zwykle dość nieliczna, natomiast zorganizowana była w jednostki o wysokich stanach osobowych – regimenty i skwadrony. Liczniej za to rajtaria występowała w Wielkim Księstwie Litewskim, najczęściej w postaci samodzielnych kompanii. Istniały one w ramach komputu, wojsk prywatnych, a także formowano kompanie i chorągwie rajtarii ze szlachty powoływanej na pospolite ruszenie. W drugiej połowie XVII w. każdy litewski powiat obowiązany był wystawić na pospolite ruszenie jedną chorągiew husarską, jedną kozacką i jedną rajtarską. Zazwyczaj regiment liczył 100-120 rajtarów.Rajtaria nigdy nie uchodziła za typowo polski rodzaj jazdy, jednak polscy rajtarzy wielokrotnie odznaczyli się w toczonych przez Rzeczpospolitą wojnach. Na przykład w bitwie pod Gniewem piękną kartę zapisał regiment rajtarów litewskich, dowodzony przez wojewodzica smoleńskiego Mikołaja Abrahamowicza. Był on zresztą dość nietypowy, został bowiem zaciągnięty systemem towarzyskim, a ponieważ jego żołnierze nosili zbroje husarskie, regiment ten niekiedy był brany za jednostkę husarii. W bitwie pod Chocimiem w 1621 r. rajtarzy salwą swych pistoletów odpierali atak Turków na szańce polskich wojsk, a pod Kircholmem rajtarzy kurlandzcy dowodzeni osobiście przez księcia Fryderyka Kettlera pomagali husarzom w zwalczaniu piechoty szwedzkiej w centrum bitwy.Od czasów Jana III Sobieskiego zaczęto w Polsce używać zamiennie pojęć rajtaria i arkebuzeria, co było związane z rozwiązaniem tej drugiej formacji w tym właśnie czasie.W I poł. XVIII w. przestano rozróżniać rajtarię ciężką jako odrębny od kirasjerów typ jazdy. W państwach gdzie była jazdą lekką została rozwiązana; w Polsce w 1717 r. na mocy postanowień tzw. sejmu niemego.Żyjący później w epoce romantyzmu Aleksander Orłowski namalował obraz pt. Rajtar na białym koniu.W adaptacji filmowej Potopu Henryka Sienkiewicza w reżyserii Jerzego Hoffmana pokazano technikę walki rajtarii Bogusława Radziwiłła z Tatarami dowodzonymi przez Andrzeja Kmicica w bitwie pod Prostkami 8 października 1656 r.:najpierw zbliżają się do nacierającego przeciwnika stępem, oddają w jego kierunku dwie salwy z pistoletów, po czym przechodząc w galop przystępują z nim do walki na broń białą.
  • Reiters (em alemão: Reiter, ou cavaleiros em alemão, eram um tipo de cavaleiros que rodeavam as partes germânicas da Europa durante o fim da Idade Média.
  • Die Deutschen Reiter (auch Ringerpferde, „Schwarze Reiter“) waren eine eigentümliche Truppengattung, die während der Zeit des Schmalkaldischen Krieges neu gebildet wurde.Vorher hatten die gemischten Reiterstandarten aus Lanzierern, Kyrissern und Karabiniers bestanden. Die Deutschen Reiter ritten leichtere Pferde als die Lanzierer und Kyrisser und wurden insbesondere in der norddeutschen Ebene westlich von der Oder angeworben. Sie hießen auch Ringerpferde, weil sie geringere Pferde ritten und trugen offene Eisenhüte („Hundskappen“), leichte Trabharnisch (corselets) oder Koller mit eiserner Halsberge anstatt der geschlossenen Helme und schweren Eisenpanzer der übrigen Kavallerie. Wegen ihres schwarz angestrichenen Eisenzeuges nannte man sie auch die „Schwarzen“. Die Bewaffnung der Deutschen Reiter bestand aus Schwertern und Radschlosspistolen. Sie pflegten in tiefen Haufen bis auf Pistolenschußweite an den Feind heranzutraben, gliederweise zu feuern und sich schwenkend um die Flügel hinter den Haufen zurückzuziehen, so dass ihre Front ein unaufhörliches Feuer unterhielt. Diese Taktik nannte man Caracolla.Ihre große Beweglichkeit erleichterte ihre Verpflegung und befähigte sie zugleich auch zu selbständigen Unternehmungen; in ihnen entwickelte sich erstmals der Reitergeist im Sinne der späteren Kavallerie. Sie konnten ohne Fußvolk weite Feldzüge unternehmen, waren geschickt im Kleinen Krieg und lieferten selbständige Schlachten, z. B. in der Schlacht bei Sievershausen. Markgraf Albrecht Alkibiades von Brandenburg-Kulmbach und Kurfürst Moritz von Sachsen förderten die Ausbildung der Deutschen Reiter. Im Ausland waren sie bald gefürchtet, aber auch aufgrund ihres Rufes als Söldner angeworben. Während der Hugenottenkriege kämpften sie in jedem Gefecht auf beiden Seiten. Frankreich wurde damals mit Recht der „Kirchhof des deutschen Adels“ genannt, denn ein großer Teil des märkischen und hessischen Adels ist dort gefallen. Der Name der Deutschen Reiter hat sich später noch im Französischen erhalten in dem Ausdruck C'est un vieux reitre. Im Polnischen rajtaria und im Englischen reiters.Bekannte Kommandeure der Deutschen Reiter: Albrecht Alkibiades Christoph Martin von Degenfeld
  • 흑기병(黑騎兵, 독일어: Schwarze Reiter 슈바르츠 라이터[*])은 16세기 서부 유럽에서 등장한 기병의 일종으로, 흉갑기병, 용기병 등과 함께 기존의 기사를 대체할 새로운 형태의 기병으로 떠올랐었다. 이들은 주무기로 화약 무기를 사용했으며, 근대 초기 서부 유럽의 근접전 무기로 무장한 중기병과 대비되는 대표적인 형태의 기병이었다. '흑기병'이라는 이름은 주로 입은 갑옷 색 때문에 붙었으며, 줄여서 ‘라이터’(Reiter), 즉 그냥 기병이라고 하기도 했다.흑기병의 주무기는 2개 이상의 권총과 한 개의 장검이었다. 대다수는 투구와 흉갑, 그리고 팔다리에 추가 보호구를 착용했으며, 가끔은 아쿼버스나 기병총 (카빈총)과 같은 짧은 소총을 사용하기도 했으나, 이후 소총을 주무기로 사용하는 소총 기수와는 별개 형태의 기병으로 취급되어 갔다.당시 흑기병들은 적병들을 총과 검 양쪽 모두를 이용해 제압할 수 있는 것으로 여겨졌다. 16세기부터 1620년경에 이르기까지, 흑기병들은 밀집 대형을 형성하고 대열별로 장전과 사격을 반복하는 '카라콜레' 전술을 통해 적 보병들의 사기를 꺾고 혼란에 빠뜨린 뒤, 근접형 무기를 빼들고 돌격해 근접전을 펼치는 전술을 사용해왔다. 그러나 앙리 4세나 구스타브 2세 아돌프와 같은 진보적 성격의 지휘관들은 흑기병들과 함께 다른 중기병들을 고용해 우선 돌격을 한 뒤 두터운 갑옷을 입은 상대에 한해 근거리에서 직접 사격하거나 아예 근접 무기로 직접 공격하는 좀더 공격적인 전술에 이용하였다. 이 중 어느 전술에 사용되든 간에, 고용된 전장에서 흑기병들은 매우 효율적이었다. 대표적인 예가 튀른호르트 전투인데, 이 전투에서 독일의 흑기병들은 네덜란드 나사우의 마우리츠의 지휘 하에 권총 사격 전술과 돌격 전술을 병행하여 스페인 기병대를 우선 제압하고 이어 보병들을 효과적으로 제압할 수 있었다. 흑기병들은 대부분 독일인으로 이루어졌고, 독일 내 각 지방, 혹은 스웨덴, 폴란드 등에서 활약하였으며 폴란드에서는 '라지타리아'라는 이름으로 불렸다. 또 러시아에서도 1630년부터 17세기 말까지 흑기병 부대가 운용되고 있었다.이후 17세기 말이 되자 흑기병들은 일반적인 기병 부대 내에 편입되어 운용되기 시작하면서 독립적인 부대로서는 더 이상 볼 수 없게 되었다.
  • Ре́йтары (нем. Reiter — «всадник», сокращение от нем. Schwarze Reiter — «чёрные всадники») — наёмные конные полки в Европе и России XVI—XVII веков. Название «чёрные всадники» изначально использовалось по отношению к конным наёмникам из Южной Германии, появившимся в годы Шмалькальденской войны между германскими католиками и протестантами.В отличие от современных им кирасиров, рейтары делали ставку на огнестрельное, а не на холодное оружие. Их арсенал включал несколько тяжёлых крупнокалиберных пистолетов, длина которых могла достигать почти метра. Меч же выступал лишь в качестве запасного оружия. Кроме того, если кирасиры, как правило, дав залп из пистолетов по пехоте и расстроив её ряды, немедленно врубались в неё, то рейтары предпочитали методично расстреливать пехоту, пока она не побежит. В отличие от драгунов, рейтары, как правило, не спешивались, а стреляли прямо с коня. В отличие от более поздних карабинеров, тоже стрелявших с коня, рейтары были одеты в доспехи, аналогичные кирасирским.
  • Reiters (German: Reiter, or horserider, shortened from the original “Schwarze Reiter”—literally, "black riders" for the colour of their armour) were a type of cavalry, which appeared in the armies of Western Europe in the 16th century in place of the outmoded lance-armed knights, at the same time that cuirassiers and dragoons began to attain typological distinction from other kinds of cavalry. The Reiters raised firearms to the status of primary weapons, as opposed to earlier Western European heavy cavalry which primarily relied upon mêlée weapons.The Reiters' main weapons were two or more pistols and a sword; most wore helmets and cuirasses and often additional armor for the arms and legs; sometimes they also carried a long cavalry firearm known as an arquebus or a carbine (although this type of horsemen soon became regarded as a separate class of cavalry—the arquebusier or in Britain harquebusier). In general, the Reiters were expected to be able to engage their opponents both with firearms and sword. In the 16th century and up to about 1620, Reiters often formed up in deep blocks and used their firearms in a caracole attack in the hopes of disordering the enemy infantry before charging home and engaging in hand-to-hand combat. However, enterprising commanders such as Henry IV and Gustavus Adolphus preferred to employ their Reiters and other heavy cavalry in a more aggressive manner, ordering them to press the charge and fire their pistols at point-blank range (especially against well-armored enemies) or use their swords instead. Using either or both of these tactics, Reiters could be incredibly effective when properly employed. A particular case in point is the Battle of Turnhout, where a force of Dutch Reiters under Maurice of Nassau defeated the opposing Spanish cavalry and then successfully engaged the Spanish infantry with a combination of pistol volleys and sword-in-hand charges.The Reiters mostly consisted of Germans and served in the armies of the German states, Sweden as "raitars", Poland as Polish: "rajtaria", and elsewhere. There were also Reiter regiments in Russia between 1630s and late 17th century (see Regiments of the new order).In the later 17th century the Reiters gradually merged into generic cavalry regiments and were no longer seen as a distinct class of horseman.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 42844 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 2151 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 14 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 107388475 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Les reîtres (de l’allemand Reiter, littéralement « cavalier ») sont une cavalerie lourde d'origine germanique apparue dans les années 1540. Ce type de cavalerie apparut à la suite de l'invention du pistolet à rouet qui permettait le tir en selle et l'abandon de la lance.Un reître était armé d'au moins une paire de pistolets, d'une épée et d'une dague.
  • Reiters (em alemão: Reiter, ou cavaleiros em alemão, eram um tipo de cavaleiros que rodeavam as partes germânicas da Europa durante o fim da Idade Média.
  • Reiters (German: Reiter, or horserider, shortened from the original “Schwarze Reiter”—literally, "black riders" for the colour of their armour) were a type of cavalry, which appeared in the armies of Western Europe in the 16th century in place of the outmoded lance-armed knights, at the same time that cuirassiers and dragoons began to attain typological distinction from other kinds of cavalry.
  • 흑기병(黑騎兵, 독일어: Schwarze Reiter 슈바르츠 라이터[*])은 16세기 서부 유럽에서 등장한 기병의 일종으로, 흉갑기병, 용기병 등과 함께 기존의 기사를 대체할 새로운 형태의 기병으로 떠올랐었다. 이들은 주무기로 화약 무기를 사용했으며, 근대 초기 서부 유럽의 근접전 무기로 무장한 중기병과 대비되는 대표적인 형태의 기병이었다. '흑기병'이라는 이름은 주로 입은 갑옷 색 때문에 붙었으며, 줄여서 ‘라이터’(Reiter), 즉 그냥 기병이라고 하기도 했다.흑기병의 주무기는 2개 이상의 권총과 한 개의 장검이었다. 대다수는 투구와 흉갑, 그리고 팔다리에 추가 보호구를 착용했으며, 가끔은 아쿼버스나 기병총 (카빈총)과 같은 짧은 소총을 사용하기도 했으나, 이후 소총을 주무기로 사용하는 소총 기수와는 별개 형태의 기병으로 취급되어 갔다.당시 흑기병들은 적병들을 총과 검 양쪽 모두를 이용해 제압할 수 있는 것으로 여겨졌다.
  • Raitri è l'italianizzazione del vocabolo di lingua tedesca Reiter, genericamente traducibile come "cavaliere" ma indicante, nello specifico, gli Schwarze Reiter (letteralmente, "cavalieri neri" causa il colore della loro corazza pettorale), soldati tedeschi di cavalleria leggera introdotti negli eserciti dell'Europa occidentale del XVI secolo.Presumibile evoluzione dei carabins spagnoli attivi in Francia ai primordi del Cinquecento, i raitri elevarono le armi da fuoco allo status di armi primarie, da cui il nome proprio di "Pistolieri" in lingua italiana.
  • Los reiter (en alemán literalmente 'jinete') (reitre por deformación en español). Son un cuerpo de caballería pesada de origen germánico que apareció en los años 1540. Este tipo de caballería apareció tras la invención de la pistola de rueda que permitía disparar desde la silla, lo que posibilitaba el abandono de la lanza.Un reiter iba armado al menos con un par de pistolas, con una espada y una daga.
  • Ре́йтары (нем. Reiter — «всадник», сокращение от нем. Schwarze Reiter — «чёрные всадники») — наёмные конные полки в Европе и России XVI—XVII веков. Название «чёрные всадники» изначально использовалось по отношению к конным наёмникам из Южной Германии, появившимся в годы Шмалькальденской войны между германскими католиками и протестантами.В отличие от современных им кирасиров, рейтары делали ставку на огнестрельное, а не на холодное оружие.
  • Rajtaria, rajtarzy (od niem. Reiter – „jeździec”) – typ kawalerii używającej w walce przede wszystkim pistoletów.Rajtaria powstała wraz z arkebuzerami w połowie XVI wieku w Niemczech, w związku z rozwojem broni palnej i związaną z tym utratą znaczenia ciężkiej jazdy (która została zachowana w postaci nielicznych oddziałów kirasjerów). Oddziały kawaleryjskie stały się jednostkami pomocniczymi w stosunku do piechoty i artylerii. Znacznie zmniejszyła się zatem liczebność jazdy w armiach.
  • Die Deutschen Reiter (auch Ringerpferde, „Schwarze Reiter“) waren eine eigentümliche Truppengattung, die während der Zeit des Schmalkaldischen Krieges neu gebildet wurde.Vorher hatten die gemischten Reiterstandarten aus Lanzierern, Kyrissern und Karabiniers bestanden. Die Deutschen Reiter ritten leichtere Pferde als die Lanzierer und Kyrisser und wurden insbesondere in der norddeutschen Ebene westlich von der Oder angeworben.
rdfs:label
  • Reître
  • Deutsche Reiter
  • Raitri
  • Rajtaria
  • Reiter
  • Reiter
  • Reiter
  • Рейтары
  • 흑기병
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:militaryUnit of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of