La regla de Taylor relaciona la tasa de interés nominal que debería adoptar un Banco Central con la inflación, producto interno bruto y otras variables económicas. Utilizada en política monetaria.Esta regla la propuso en 1993 el economista de EE.UU. John B. Taylor y simultáneamente por Dale W. Henderson y Warwick McKibbin.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Reguła Taylora została opracowana przez profesora Johna B. Taylora – wykładowcę Uniwersytetu Stanforda oraz podsekretarza skarbu (odpowiedzialnego za sprawy międzynarodowe) w administracji George'a W. Busha. Reguła odnosi się do polityki pieniężnej – stanowi swoistą receptę na to, jak powinna być ona prowadzona dla uzyskania jak najlepszych efektów w długim okresie; jest wynikiem rozważań prof. Taylora nad kwestią zasadności zastosowania dyskrecjonalności i reguł w polityce pieniężnej.Profesor Taylor badał zasadność i efekty prowadzenia polityki pieniężnej w oparciu o: działania dyskrecjonalne reguły Działania dyskrecjonalne oznaczają, iż decydenci odpowiedzialni za politykę monetarną przeprowadzają swobodny osąd aktualnej i przyszłej sytuacji gospodarczej. Na jego podstawie podejmują kroki, które stanowią wyłącznie efekt ich samodzielnych rozstrzygnięć, dokonywanych na miarę własnej wiedzy i sumienia. Nie ograniczają ich w tym jakiekolwiek punkty odniesienia ani konieczność precyzyjnego uzasadnienia tego, co postanawiają. W drugim przypadku, gdy polityka monetarna prowadzona jest w oparciu o pewien zespół reguł, dokonywana przez decydentów ocena sytuacji gospodarczej staje się działaniem bardziej usystematyzowanym, przewidywalnym. Nakierowana zostaje na określone parametry, a z kolei ich wartości zostają powiązane z oczekiwaniem, a wręcz wymogiem określonych reakcji.W wyniku prowadzonych obserwacji i analiz, prof. Taylor, ogólnie rzecz ujmując, skrytykował stosowanie działań dyskrecjonalnych jako głównego sposobu podejmowania decyzji w polityce pieniężnej. Swoje stanowisko uzasadnił następującymi argumentami: brak wyraźnych reguł zwiększa skłonność decydentów do podejmowania decyzji bardziej korzystnych (niekoniecznie dla pieniądza) w danym momencie, gorszych od optymalnych, istnienie reguł zwiększa odpowiedzialność decydentów, bo w przypadku odstępstwa od nich zmusza do wytłumaczenia się z przyczyn takiego posunięcia, dyskrecjonalność odsuwa potrzebę ustanowienia celów i planów działania – natomiast właśnie planowanie umożliwia ocenę skutków danej polityki, konsekwentne trzymanie się reguł polityki podnosi jej wiarygodność, przez co rośnie również jej skuteczność, istnienie reguł oraz ich obecność w świadomości uczestników rynku ogranicza niepewność funkcjonowania rynku – daje im bowiem możliwość przewidywania przyszłych decyzji z zakresu polityki pieniężnej.W miejsce zachowań dyskrecjonalnych, polegających na przechodzeniu od jednej do kolejnej jednorazowej decyzji, naukowiec zalecił zapewniony przez reguły ciąg przewidywalnych i spójnych posunięć o stałym efekcie. W opinii Taylora polityka pieniężna polegająca na przestrzeganiu z góry ustalonych współzależności między wystąpieniem określonych zjawisk i odpowiednich, wyrażalnych liczbowo reakcji na nie, jest najbardziej wiarygodnym, najbardziej też skutecznym sposobem dbania o pieniądz.Problemem pozostawały jedynie same reguły, które powinny zostać, w myśl Taylora, jednoznacznie sformułowane. Profesor osobiście podjął to wyzwanie – odwołując się do dokonań teorii ekonomii, jak i ekonometrycznych analiz procesów monetarnych w USA, wyprowadził kilka zasad, mających stanowić podstawy polityki pieniężnej. Zasady owe brzmiały następująco: bank centralny powinien przyjąć docelowy poziom inflacji (cel inflacyjny) i starać się go utrzymać, polityka pieniężna powinna reagować na zmiany dwóch podstawowych wielkości – realnego produktu krajowego brutto i inflacji, kluczowym instrumentem oddziaływania powinna być stopa procentowa, polityka pieniężna nie powinna starać się o stabilizowanie kursu walutowego.Następnie prof. Taylor zbudował wersję opisową "reguły Taylora" oraz wzór ogólny.Wersja opisowa brzmiała tak oto: "Stopa funduszy federalnych jest podnoszona lub obniżana stosownie do tego, co dzieje się z realnym produktem krajowym brutto i inflacją. Jeśli realny PKB wzrasta o jeden procent ponad PKB potencjalny (PKB potencjalny należy rozumieć jako wieloletnią średnią poziomu realnego PKB – przyp. autor), to stopa funduszy federalnych powinna zostać podniesiona – przy uwzględnieniu bieżącej stopy inflacji – o 0,5 procent. Jeśli inflacja wzrasta o jeden procent ponad cel wynoszący 2 proc., to z tego powodu stopa funduszy federalnych powinna zostać podniesiona o 0,5 procent. Jeśli realny PKB jest równy PKB potencjalnemu, a inflacja jest równa celowi wynoszącemu 2 proc., to stopa funduszy federalnych powinna pozostawać zbliżona do 4 proc., co implikuje średnią realną stopę procentową w wysokości 2 proc.".'Uogólniony zapis reguły Taylora (nazywany też funkcją reakcji) przyjął zaś postać:r = r* + α y + β (π – π*),gdzie:r – nominalna stopa procentowar* – realna stopa procentowa odpowiadająca stanowi pełnego zatrudnieniay – rozmiar luki popytowej (mówi o stopniu wykorzystania mocy produkcyjnych w gospodarce)π* – cel inflacyjny(π – π*) – stopień realizacji celu inflacyjnegoα, β – wagi przypisywane tym odchyleniomWszystkie wielkości pojawiające się w "regule Taylora": cel inflacyjny, średnia realna stopa procentowa, współczynniki siły reakcji na odchylenie od PKB potencjalnego i na zmiany poziomu inflacji oszacowane zostały dla konkretnej gospodarki – gospodarki amerykańskiej (można je również wyliczyć dla innych gospodarek). Współczynniki siły reakcji stopy procentowej na odchylenia PKB i inflacji wynoszą 0,5 (do stopy procentowej dodaje się lub odejmuje 0,5 punktu procentowego, gdy PKB i inflacja odchylają się o 1 punkt procentowy).Wnioski Taylora są jednak godne uwagi w przypadku również innych krajów – choćby ze względu na rzeczowe uzasadnienie potrzeby konsekwencji w polityce pieniężnej. Poza tym, po wyliczeniu dla danej gospodarki współczynników do wzoru, pozwalają na zastosowanie reguły i wzoru i "sprawdzenie" ich w danych realiach.
  • In economics, a Taylor rule is a monetary-policy rule that stipulates how much the central bank should change the nominal interest rate in response to changes in inflation, output, or other economic conditions. In particular, the rule stipulates that for each one-percent increase in inflation, the central bank should raise the nominal interest rate by more than one percentage point. This aspect of the rule is often called the Taylor principle.The rule was first proposed by John B. Taylor, and simultaneously by Dale W. Henderson and Warwick McKibbin in 1993.It is intended to foster price stability and full employment by systematically reducing uncertainty and increasing the credibility of future actions by the central bank. It may also avoid the inefficiencies of time inconsistency from the exercise of discretionary policy. The Taylor rule synthesized, and provided a compromise between, competing schools of economics thought in a language devoid of rhetorical passion. Although many issues remain unresolved and views still differ about how the Taylor rule can best be applied in practice, research shows that the rule has advanced the practice of central banking.
  • La regla de Taylor relaciona la tasa de interés nominal que debería adoptar un Banco Central con la inflación, producto interno bruto y otras variables económicas. Utilizada en política monetaria.Esta regla la propuso en 1993 el economista de EE.UU. John B. Taylor y simultáneamente por Dale W. Henderson y Warwick McKibbin. Su finalidad es fomentar la estabilidad de precios y la plena ocupación mediante la reducción de la incertidumbre y el aumento de la credibilidad de las acciones futuras del Banco Central. También sirve para evitar inconsistencias temporales cuando se realizan políticas macroeconómicas discrecionales.
  • Die Taylor-Regel ist nach ihrem Erfinder, dem US-Ökonomen John B. Taylor, benannt. Ziel der Regel ist, die Geldpolitik bzw. den von der Zentralbank gesetzten Leitzins zu bestimmen.Taylor versuchte zu ergründen, nach welchen Gesetzmäßigkeiten die US-Zentralbank, das Federal Reserve System (Fed), den Zielwert für ihr wichtigstes geldpolitisches Instrument, den kurzfristigen Zinssatz (Federal Funds Rate) auf dem Geldmarkt, festlegt. Im Gegensatz zur Europäische Zentralbank strebt die amerikanische Zentralbank neben dem Ziel stabiler Preise auch einen hohen Beschäftigungsstand und moderate langfristige Zinsen an.Um die Reaktion der Fed auf Änderungsraten der realwirtschaftlichen Entwicklung und der Inflation genau zu quantifizieren und somit einen zielführenden Zinssatz abzuleiten, entwickelte John B. Taylor im Jahr 1993 diese Formel.Sie stellt einen empirischen Ansatz dar, der sich auf ökonomische Untersuchungen stützt. Grundsätzlich beziehen sich die Untersuchungen auf die G8-Staaten und deren Erfolg zur Erreichung ihrer geldpolitischen Ziele. Aus diesem Grund kann die Regel in angepasster Form auf viele andere Länder übertragen werden.Die Taylor-Regel soll eine Art Handlungsanleitung für Notenbanken sein.
  • En economia, la regla de Taylor és una regla de política monetària que estipula en quant el banc central hauria de canviar la taxa d'interès nominal en resposta als canvis en la inflació, la producció, o la taxa d'atur. En concret, la regla estableix que per cada augment d'un punt percentual de la inflació el ​​banc central hauria d'augmentar la taxa d'interès nominal en més un punt percentual. La regla va ser proposada per primera vegada per l'economista nord-americà John B. Taylor el 1993. El seu objectiu és fomentar l'estabilitat de preus i plena ocupació per la reducció sistemàtica de la incertesa i l'augment de la credibilitat de les futures accions del banc central. També pot evitar les ineficiències de la inconsistència temporal en l'exercici de la política discrecional.
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 1998841 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 3602 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 20 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 98724844 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • La regla de Taylor relaciona la tasa de interés nominal que debería adoptar un Banco Central con la inflación, producto interno bruto y otras variables económicas. Utilizada en política monetaria.Esta regla la propuso en 1993 el economista de EE.UU. John B. Taylor y simultáneamente por Dale W. Henderson y Warwick McKibbin.
  • Reguła Taylora została opracowana przez profesora Johna B. Taylora – wykładowcę Uniwersytetu Stanforda oraz podsekretarza skarbu (odpowiedzialnego za sprawy międzynarodowe) w administracji George'a W. Busha. Reguła odnosi się do polityki pieniężnej – stanowi swoistą receptę na to, jak powinna być ona prowadzona dla uzyskania jak najlepszych efektów w długim okresie; jest wynikiem rozważań prof.
  • En economia, la regla de Taylor és una regla de política monetària que estipula en quant el banc central hauria de canviar la taxa d'interès nominal en resposta als canvis en la inflació, la producció, o la taxa d'atur. En concret, la regla estableix que per cada augment d'un punt percentual de la inflació el ​​banc central hauria d'augmentar la taxa d'interès nominal en més un punt percentual. La regla va ser proposada per primera vegada per l'economista nord-americà John B. Taylor el 1993.
  • In economics, a Taylor rule is a monetary-policy rule that stipulates how much the central bank should change the nominal interest rate in response to changes in inflation, output, or other economic conditions. In particular, the rule stipulates that for each one-percent increase in inflation, the central bank should raise the nominal interest rate by more than one percentage point. This aspect of the rule is often called the Taylor principle.The rule was first proposed by John B.
  • Die Taylor-Regel ist nach ihrem Erfinder, dem US-Ökonomen John B. Taylor, benannt. Ziel der Regel ist, die Geldpolitik bzw. den von der Zentralbank gesetzten Leitzins zu bestimmen.Taylor versuchte zu ergründen, nach welchen Gesetzmäßigkeiten die US-Zentralbank, das Federal Reserve System (Fed), den Zielwert für ihr wichtigstes geldpolitisches Instrument, den kurzfristigen Zinssatz (Federal Funds Rate) auf dem Geldmarkt, festlegt.
rdfs:label
  • Règle de Taylor
  • Regla de Taylor
  • Regla de Taylor
  • Regola di Taylor
  • Regra de Taylor
  • Reguła Taylora
  • Taylor rule
  • Taylor-Regel
  • テイラー・ルール
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:knownFor of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of