Publius Vatinius est un homme d'État du dernier siècle de la République romaine. Il est principalement connu grâce à Cicéron, qui plaida contre lui et le dépeint donc de façon négative.↑ Cicéron, In Vatinium

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Publius Vatinius est un homme d'État du dernier siècle de la République romaine. Il est principalement connu grâce à Cicéron, qui plaida contre lui et le dépeint donc de façon négative.
  • Publius Vatinius (? – Kr. e. 43. december 31. után) ókori római politikus és hadvezér volt. Karrierjét Caius Iulius Caesar oldalán, annak politikai segítőjeként futotta be, de utóbb tisztként is megállta a helyét a Pompeius elleni polgárháborúban.
  • Publi Vatini (Publius Vatinius) fou un magistrat romà, net de l'il·luminat o endeví Publi Vatini.Va començar la seva carrera com a qüestor el 63 aC, càrrec que va obtenir, segons Ciceró, per influència dels cònsols sortints. Ciceró el va enviar a Puteoli per impedir la sortida d'or i plata i allí va cometre exaccions fins que els habitants es van queixar al cònsol. Després va anar a Hispània com a llegat del procònsol Gai Cosconi, i a aquesta província fou també culpable d'abusos i robatoris; el 59 aC fou tribú de la plebs i es va posar al servei de Cèsar que llavors era cònsol amb Bíbul; va prendre part activa en totes les mesures, moltes de les quals va proposar ell mateix. Entre les seves propostes cal destacar la que va assignar a Cèsar les província de la Gàl·lia Cisalpina i Il·líria (a les que el senat va afegir la Transalpina). En el seu tribunat el informador Luci Vetti va llençar diverses acusacions contra els principals homes d'estat incloent Ciceró (al que va acusar falsament d'un complot contra la vida de Gneu Pompeu).Cèsar el va nomenar llegat a la Gàl·lia on va restar poc temps. Es va presentar per pretor però no fou elegit. El 56 aC es va declarar contra Miló i Sesti, amics de Ciceró, i com que aquest suposava que l'acusació que li havia fet Vetti havia estat instigada per Vatini, l'enemistat entre els dos homes va créixer. A finals d'any hi va haver seriosos disturbis que van impedir l'elecció de cònsols que no es va fer fins al començament del 55 aC quan Pompeu i Cras el triumvir (que no tenien llavors el suport dels optimats) foren escollits el que va produir més disturbis; els optimats tenien per candidat a Cató, rival seriós per Cras i Pompeu, els quals van fer el possible per assegurar l'elecció de Vatini com a pretor, cosa que van aconseguir després d'establir una llei que prohibia perseguir per suborn al que exercia la pretoria, i llavors, a base de suborns, va poder ser elegit. Durant el 55 aC va estar protegit pel càrrec, però el 54 aC fou acusat de suborn per Gai Licini Calv (sembla que ja l'havia acusat abans, el 58 aC, però aquest afer és confós). Els discursos del seu judici són esmentats com a exemple per Quintilià; Vatini es va aixecar al mig del torn de paraula del seu acusador i va dir: Ciceró, per complexes raons polítiques, el va defensar; també els triumvirs; finalment fou absolt.En endavant Vatini i Ciceró van estar en acceptables bons termes. El 51 aC Vatini va servir altre cop com a llegat de Cèsar a la Gàl·lia. Va acompanyar al seu cap a la guerra civil el 49 aC a Itàlia i el 48 aC a Grècia. Cèsar el va enviar a fer propostes de pau als pompeians. Una mica abans de Farsàlia havia retornat a Brundusium per orde de Cèsar i al mateix temps que es lliurava la decisiva batalla a Tessàlia, defensava la citat on era d'un atac de la flota pompeiana de Dècim Leli. El 47 aC fou cònsol sufecte per uns dies i el 46 aC fou enviat a Il·líria contra Marc Octavi, que dominava la província en nom dels pompeians; va fer la guerra amb èxit i el 45 aC va obtenir el senat el dret de suplicatio; el 44 aC era encara a la província quan va morir el seu cap i al començament del 43 aC va haver de rendir Dyrrhachium a Brut, quan les seves tropes es van declarar pels republicans. El 31 de desembre del 43 aC va celebrar un triomf que és la darrera vegada que és esmentat.
  • Публий Ватиний (лат. Publius Vatinius) — римский консул 47 года до н. э.
  • Publio Vatinio (... – ...) fu un uomo politico dell'ultimo periodo della Roma repubblicana.
  • Publio Vatinio (en latín, Publius Vatinius), fue un político y militar de la época final de la República Romana. Cicerón, en su discurso contra Vatinio, lo describe como uno de los más grandes bribones y villanos que han existido, y señala que su aspecto personal era poco atractivo, con su rostro y el cuello cubiertos con hinchazones, a los que Cicerón alude más de una vez, llamándolo struma civitatis.
  • Publius Vatinius (* um 95 v. Chr.; † nach 42 v. Chr.) war ein römischer Politiker in den letzten Jahrzehnten der römischen Republik.
  • Publius Vatinius was a Roman statesman during the last decades of the Republic.
  • Publiusz Watyniusz (Publius Vatinius) – polityk rzymski ostaniach dekad republiki.Karierę publiczną rozpoczął od kwestury w 63 p.n.e. w roku konsulatu Cycerona. Według tego ostatniego wybór zawdzięczał wpływom jednego z konsulów roku poprzedniego i został wybrany jako ostatni na liście. Wysłany przez konsula Cycerona do Puteoli dla zabezpieczenia złota i srebra przed wywiezieniem prowadził swą misję w tak opresyjny sposób, że mieszkańcy zanosili skargi do konsula. Po kwesturze został wysłany do prowincji Hiszpania, jako legat prokonsula Gajusza Koskoniusza. Również tam dopuszczał się grabieży i zdzierstw. W 59 p.n.e został trybunem ludu, i w czasie urzędowania był w rzeczywistości narzędziem w reku ówczesnego konsula Cezara. Cyceron oskarża go, że całe jego urzędowanie było nieprzerwanym ciągiem gwałcenia praw: lekceważył augurów i prowadził czynności bez wymaganych auspicjów, blokował inicjatywy legislacyjne pozostałych trybunów, prześladował konsula Marka Korneliusza Bibulusa, aresztował go, a gdy Bibulus schronił się we własnym domu na resztę roku, próbował go siłą wyciągnąć; sprowadził informatora, Lucjusza Wetiusza, który oskarżył wielu znanych senatorów o spisek na życie Pompejusza. To na wniosek Watyniusza przyznano Cezarowi na 5 lat namiestnictwo prowincji Galii Przedalpejskiej i Ilirii, potem senat dodał jeszcze Galię Zaalpejską. Za usługi oddane Cezarowi Watyniusz został jednym z jego legatów w Galli. Wrócił wkrótce i ubiegał się o preturę. Mimo poparcia Cezara nie został wybrany, nie głosowała na niego nawet jego własna tribus Sergia.Gdy Klodiusz w 56 p.n.e. osiągnął edylat zaczął atakować swoich przeciwników politycznych procesami sądowymi. Między innymi oskarżył trybuna roku poprzedniego, Publiusza Sestiusza. Obrony Sestiusza, który działał w interesie nobilów, podjęli się najwybitniejsi ówcześni mówcy: Marek Tulliusz Cyceron, Hortensjusz Hortalus, Marek Licyniusz Krassus i Gajusz Licyniusz Kalwus. Watyniusz występował jako świadek oskarżenia. W zachowanej mowie "Przeciw Watyniuszowi" Cyceron rozprawił się z Watyniuszem, w pełnym pogardy i nienawiści przemówieniu zarzucając mu złodziejstwo, nadużycia władzy, korupcję i gwałcenie praw. Sestiusza uwolniono od winy a Watyniusz został upokorzony.W 56 p.n.e. triumwirowie odnowili porozumienie w Lukce. W 55 p.n.e. funkcję konsulów mieli objąć Pompejusz i Krassus. Zwolennicy optymatów chcieli dla przeciwwagi wybrać Katona na pretora. Nie chcą mieć oponenta do swoich projektów Pompejusz i Krassus użyli swoich wpływów do zablokowania tej kandydatury. Najpierw więc przeprowadzono przez senat uchwałę, że pretorowie mają natychmiast objąć stanowiska, a nie dopiero po określonym czasie, przeznaczonym na procesy oskarżonych o przekupstwo wyborców, otwierając sobie w ten sposób możliwość przeforsowania przy wyborach do pretury swoich służalczych zwolenników. Majpierw więc, gdy lud chciał wybrać Katona pretorem, przy głosowaniu Pompejusz rozwiązał zgromadzenie ludowe podając jako powód złe auspicja: wróżby z lotu ptaków albo grzmot i zamiast Katona pretorem ogłoszono Watyniusza, przekupiwszy wyborców pieniędzmi.W 54 pn.e. Watyniusz został oskarżony przez Gajusza Licyniusza Kalwusa. Obrony podjął się Cyceron, który dwa lata temu tak ostro atakował Watyniusza, zaskakując tym swoich przyjaciół. W liście do Publiusz Korneliusza Lentulusa Spintera tłumaczy, że uczynił to pragnąc zachować protekcję Cezara i Pompejusz przeciw napaściom Klodiusza. Uniewinnienie zawdzięczał Watyniusz raczej opiece triumwirów a nie wymowie Cycerona.W 51 p.n.e. Publiusz Watyniusz służył jako legat Cezara w Galii. Po kampanii w Akwitanii Cezar udał się do Narbony, a wojsko odprowadził przez legatów na leża zimowe: cztery legiony pod wodzą legatów: Marka Antoniusza, Gajusza Treboniusza i Publiusza Watyniusza kazał rozmieścić w Belgii.W 48 p.n.e. Watyniusz towarzyszył Cezarowi w wojnie domowej. W czasie kampanii w Grecji, gdy obozy Pompejusza i Cezara rozdzielała tylko rzeka Apsus Cezar posłał Watyniusza nad sam brzeg rzeki, aby agitował za pokojem. Ten przedstawił propozycje pokojowe, ostatecznie odrzucone przez przedstawiciela pompejańczyków Labienusa.Nie wziął udziału w bitwie pod Farsalos gdyż na polecenie Cezara został komendatem Brundizjum i energicznie bronił go przed atakiem części floty Pompejusza pod dowództwem Decymusa Leliusza.W nagrodę za te sukcesy został w 47 p.n.e konsulem. Obaj zostali wybrani konsulami po powrocie Cezara ze Wschodu na bardzo krótki czas do końca roku. W latach 46-44 namiestnik Ilirii. W 46 p.n.e. pobił Marka Oktawiusza, stronnika Pompejusza, który dysponował w Ilirii dużą armią. Watyniusz otrzzymał za to prawo do owacji. Ilirowie obawiając się, że Cezar w drodze na planowaną wojnę z Partami uderzy też na nich wysławszy posłów do Rzymu prosili o przebaczenie i zobowiązali się do płacenia danin idostarczenia zakładników. Cezar posłał do nich Watyniusza z trzema legionami i znaczną liczbą jazdy, by nałożył na nich daniny i odebrał zakładników. Kiedy jednak Cezar zginął zamordowany, Ilirowie uważając, że potęga rzymska na Cezarze się opierała i ze śmiercią jego się załamała, odmówili Watyniuszowi posłuszeństwa, a gdy ich usiłował zmusić, napadli i wycięli pięć jego kohort. Z resztą wojska wycofał się Watyniusz do Epidamnus.Gajusz Antoniusz został po śmierci Cezara wyznaczony przez senat namiestnikiem prowincji Macedonia w charakterze prokonsula. Senat ogłosił później tę nominację za nieważną, ale Gajusz nie złożył pełnomocnictw. Dotychczasowy prokonsul Macedonii, Kwintus Hortensjusz, oddał prowincję i swoje wojska pod komendę Markowi Juniuszowi Brutusowi. Gajusz usiłował dołączyć do swoich sił wojska podległe Publiuszowi Watyniuszowi (trzy legiony), prokonsulowi Ilirii znajdujące się w Apollonii i Epidamnos. Uprzedzając jego przybycie Brutus przybył ze swoim wojskiem a Publiusz Watyniusz otworzył przed Brutusem bramy Dyrrachium i przekazał mu swoje wojskoprawdopodobnie dlatego, że jego właśni żołnierze sprzyjali nie jemu ale Brutusowi . W grudniu 43 p.n.e. odbył triumf za zwycięstwa w Ilirii.Żoną Watyniusza była Antonia, córka Marka Antoniusza Kretyka.== Przypisy ==
  • Publius Vatinius was een tribunus plebis die later het ambt van praetor, legatus en consul zal bekleden. Door zijn verregaande nepotisme was hij een ideale partner voor de ambitieuze Gaius Iulius Caesar.
  • Публий Вациний (на латински: Publius Vatinius) e политик на Римската република през края на 1 век пр.н.е.Публий Вациний е квестор през 63 пр.н.е., когато Цицерон е консул. Цицерон го изпраща в Путеоли, за да спре износа на благородни метали, вика го обратно понеже населението се оплаква от неговата експлоатация. Следващата година Вациний служи като легат на проконсул Гай Косконий в провинция Близка Испания. През 59 пр.н.е. Вациний e народен трибун и служи на консул Гай Юлий Цезар и Гнай Помпей Магнус и Марк Лициний Крас. Той създава множество закони в полза на Цезар.През 56 пр.н.е придружава Цезар като негов легат в Галия. През 55 пр.н.е. е претор.През 47 пр.н.е. побеждава въпреки болестта си Марк Октавий, привърженик на Помпей, в морска битка и завоюва Илирия за Цезар. Затова е награден със ставането му на консул през 47 пр.н.е. заедно с Квинт Фуфий Кален.От 45 пр.н.е. Вациний е проконсул управител на Илирия, която завоюва с три легиона обратно. За успехите си е провъзгласен за император. След убийството на Цезар Вациний предава илирийските си легиони на Марк Юний Брут. . В края на 44 или началото на 43 пр.н.е. той се връща обратно в Италия. На 31 юли 42 пр.н.е. той празнува за успехите си в Илирия триумф. След това нищо не се знае за него.Вациний e авгур от 47 пр.н.е. (след Апий Клавдий Пулхер). Вациний е женен за Помпея.
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 1396328 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 5221 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 48 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 92118033 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:actuel
  • P. Vatinius avec Q. Fufius Calenus
prop-fr:après
  • C. Julius Caesar III et M. Aemilius Lepidus I
prop-fr:avant
  • C. Julius Caesar II et P. Servilius Vatia I
prop-fr:fonction
  • Consul de la République romaine
prop-fr:liste
  • Liste des consuls de la République romaine
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:étatboîte
  • uncollapsed
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Publius Vatinius est un homme d'État du dernier siècle de la République romaine. Il est principalement connu grâce à Cicéron, qui plaida contre lui et le dépeint donc de façon négative.↑ Cicéron, In Vatinium
  • Publius Vatinius (? – Kr. e. 43. december 31. után) ókori római politikus és hadvezér volt. Karrierjét Caius Iulius Caesar oldalán, annak politikai segítőjeként futotta be, de utóbb tisztként is megállta a helyét a Pompeius elleni polgárháborúban.
  • Публий Ватиний (лат. Publius Vatinius) — римский консул 47 года до н. э.
  • Publio Vatinio (... – ...) fu un uomo politico dell'ultimo periodo della Roma repubblicana.
  • Publio Vatinio (en latín, Publius Vatinius), fue un político y militar de la época final de la República Romana. Cicerón, en su discurso contra Vatinio, lo describe como uno de los más grandes bribones y villanos que han existido, y señala que su aspecto personal era poco atractivo, con su rostro y el cuello cubiertos con hinchazones, a los que Cicerón alude más de una vez, llamándolo struma civitatis.
  • Publius Vatinius (* um 95 v. Chr.; † nach 42 v. Chr.) war ein römischer Politiker in den letzten Jahrzehnten der römischen Republik.
  • Publius Vatinius was a Roman statesman during the last decades of the Republic.
  • Publius Vatinius was een tribunus plebis die later het ambt van praetor, legatus en consul zal bekleden. Door zijn verregaande nepotisme was hij een ideale partner voor de ambitieuze Gaius Iulius Caesar.
  • Publiusz Watyniusz (Publius Vatinius) – polityk rzymski ostaniach dekad republiki.Karierę publiczną rozpoczął od kwestury w 63 p.n.e. w roku konsulatu Cycerona. Według tego ostatniego wybór zawdzięczał wpływom jednego z konsulów roku poprzedniego i został wybrany jako ostatni na liście. Wysłany przez konsula Cycerona do Puteoli dla zabezpieczenia złota i srebra przed wywiezieniem prowadził swą misję w tak opresyjny sposób, że mieszkańcy zanosili skargi do konsula.
  • Publi Vatini (Publius Vatinius) fou un magistrat romà, net de l'il·luminat o endeví Publi Vatini.Va començar la seva carrera com a qüestor el 63 aC, càrrec que va obtenir, segons Ciceró, per influència dels cònsols sortints. Ciceró el va enviar a Puteoli per impedir la sortida d'or i plata i allí va cometre exaccions fins que els habitants es van queixar al cònsol.
  • Публий Вациний (на латински: Publius Vatinius) e политик на Римската република през края на 1 век пр.н.е.Публий Вациний е квестор през 63 пр.н.е., когато Цицерон е консул. Цицерон го изпраща в Путеоли, за да спре износа на благородни метали, вика го обратно понеже населението се оплаква от неговата експлоатация. Следващата година Вациний служи като легат на проконсул Гай Косконий в провинция Близка Испания. През 59 пр.н.е.
rdfs:label
  • Publius Vatinius
  • Publi Vatini (tribú)
  • Publio Vatinio
  • Publio Vatinio
  • Publius Vatinius
  • Publius Vatinius
  • Publius Vatinius
  • Publius Vatinius
  • Publiusz Watyniusz
  • Публий Ватиний
  • Публий Вациний
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of