La visée de la psychologie clinique est de faire accéder le patient à la cessation de ses souffrances psychiques, voir à l'enrichissement de son Moi.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • La visée de la psychologie clinique est de faire accéder le patient à la cessation de ses souffrances psychiques, voir à l'enrichissement de son Moi. Dans cette optique, le clinicien tente d'isoler et de comprendre les signes cliniques et symptômes qui touchent l'individu, et de quelles angoisses elles tentent de protéger la psyché.L'idée n'est pas d'isoler une causalité allant d'un certain contexte familial, trait de caractère ou trauma, à un type d'affection psychique ou de symptômes particuliers, mais de décrire et comprendre le fonctionnement du patient ; Le symptôme n'est donc pas tant ce qu'il faut traiter qu'un indicateur de la bonne santé de l'appareil psychique.
  • 임상심리학(臨床心理學 clinical psychology)은 심리학의 한 분야로 다른 모든 분야와 인문학, 사회학등 인문 계열 분야의 인접 학문에서 연구된 이론을 부적응 문제에 진단 치료에 적용시키는 학문이다.시작은 1896년 L.위트머가 펜실베이니아대학에 몸이 불편한 아동을 위해 클리닉을 개설하고, 1909년 W.힐리가 빗나가는 청소년들의 개진을 위한 시설 건설을 시작으로 한다. 그 후 1930년대에 미국 전역에 정신분석학에 대한 사상이 뿌리내린 것과 컬럼비아대학에 정식으로 임상심리학관련 학과와 양성 코스가 생긴 것 등도 발전의 계기가 되었다.하지만 임상심리학의 발전에서 가장 큰 부분을 차지한 것은 제2차 세계 대전 당시 군인들이 다양한 심리적, 정신적 스트레스에 시달리면서 치료와 진단이 필요한 것을 계기로 임상심리학이라는 학문이 본격적으로 구도를 잡고 성립되었다.인간의 심리적 문제의 진단과 치료를 담당하며 이 때 진단을 할 때에는 각종 임상테스트나 임상진단기술을 이용한다. 그 와중에 지능이나 성격을 진단하는 검사도 있어 정신과적인 영역에서 많은 도움을 주고 있다.현재 임상심리학은 지능, 성격, 개성 등 많은 부분을 파악하고 있어 원래는 군인이나 어린 아이에게 많이 적용되던 것이 그 영역을 확장해 청소년, 어른 등 사회전반적으로 적용되고 그 치료방법이 사용되고 있다. 남은 임상심리학의 과제는 지금까지 이뤄낸 이론적 연구를 실제 심리적 병이나 스트레스, 강박증 등의 문제에 적용할 수 있는 것을 목표로 하고 있다.
  • Klinik psikoloji bireyin zihinsel, davranışsal ve duygusal bozukluklarını inceleyen psikoloji dalıdır. Psikoterapi yöntemlerini sıklıkla kullanan klinik psikoloji; araştırma, öğretim ve program geliştirme konularıyla da uğraşmaktadır. Klinik psikoloji birçok ülkenin zihinsel sağlık sektöründe kendine yer bulmuştur.
  • La Psicología Clínica es una rama de la ciencia psicológica que se encarga de la investigación de todos los factores, evaluación, diagnóstico, tratamiento y prevención que afecten a la salud mental y a la conducta adaptativa, en condiciones que puedan generar malestar subjetivo y sufrimiento al individuo humano.La psicología clínica tiene algunas orientaciones teóricas primarias: Terapia de la conducta o Terapia Cognitiva, Psicoanalítica o Psicodinámica, Humanista, y Terapia Familiar Sistémica. Prácticas centrales de esta disciplina son el diagnóstico de los trastornos psicológicos y la psicoterapia, así como también la investigación, enseñanza, consulta, testimonio forense y desarrollo de programas y administración. Se considera en Norteamérica que esta área de la psicología tuvo su inicio en el año 1896, cuando Lightner Witmer dio inicio a la primera clínica psicológica en la Universidad de Pensilvania. También se reconoce en Europa como iniciador de la psicología clínica a Sigmund Freud y su teoría del psicoanálisis que ya en 1895 afrentaba oposición por sus prácticas de intervención psicoterapéutica y planteamientos teóricos clínicos estructurados en tres niveles: investigación, intervención psicoterapéutica y formulación de teorías psicológicas y psicopatológicas anticipándose a Witmer y estableciendo los criterios fundamentales de la psicología clínica aplicada; a pesar de que ambos fundadores de la Psicología Clínica (Freud y Witmer) incluían el tratamiento como una de sus principales funciones, lo cierto es que el psicodiagnóstico, así como la investigación, fueron los mayores indicadores de identidad del psicólogo clínico. En la primera mitad del siglo XX, la psicología clínica estuvo enfocada en la evaluación psicológica, con poca atención hacia el tratamiento. El apogeo de este enfoque, comienza después de la década de 1940, cuando la Segunda Guerra Mundial produjo un incremento en la necesidad de clínicos capacitados. La psicología clínica puede ser confundida con la psiquiatría ya que generalmente tienen metas similares (por ejemplo, el alivio de trastornos mentales), pero la diferencia principal es que la formación de base de los psicólogos clínicos es la psicología (los procesos mentales y la conducta humana) y la de los psiquiatras es la medicina (el cuerpo humano), por otra parte, al ser médicos, están legalmente autorizados para prescribir medicamentos. En la práctica los psicólogos y psiquiatras trabajan juntos en equipos multidisciplinarios junto a otros profesionales, como terapeutas ocupacionales y trabajadores sociales, para dar un enfoque multidisciplinar a problemas complejos que afectan a los pacientes.Hay diversas maneras de entender el contacto con el objeto de estudio clínico. Para algunos es difícilmente observable y medible, por lo que se recurre de hecho a métodos cualitativos que no necesariamente cumplen con los criterios demarcadores de lo que se considera científico. Para otros, en cambio, el foco de acción debe estar dirigido siempre a la observación y el diagnóstico de la conducta, definiendo este ámbito como lo verdaderamente observable para la construcción de teoría y al tratamiento de los "trastornos" conductuales.
  • Psychologia kliniczna – dział psychologii stosowanej zajmujący się profilaktyką, diagnostyką i terapią zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania, czyli zaburzeniami w regulacji stosunków człowieka z jego otoczeniem.Za ojca psychologii klinicznej uważa się Lightnera Witmera, który w roku 1896 założył na Uniwersytecie Pensylwanii w Filadelfii pierwszą klinikę psychologiczną. Stosowaną przez siebie metodę badań określał mianem klinicznej, co oznaczało indywidualne badanie pacjenta.Psychologia kliniczna szczególnie interesuje się zdrowiem psychicznym, jego normą i patologią, a więc psychopatologią, sposobami określania i diagnozowania takiej normy i patologii, jak też czynnikami wpływającymi na ten proces diagnostyczny. Psychologia kliniczna zajmuje się także stresem i sytuacjami kryzysowymi, które nie mieszczą się w obszarze klasycznie rozumianej psychopatologii. Bada wpływ czynników psychologicznych na powstawanie i przebieg chorób (zarówno psychicznych, jak i somatycznych), a także wpływ choroby na stan psychologiczny. Również zgłębia psychospołeczne uwarunkowania procesu leczenia (także farmakologicznego) i zdrowienia, czy problematykę jakości kontaktu między lekarzem a pacjentem. Interesuje się wreszcie sposobami wykorzystania wiedzy psychologicznej do usprawnienia przebiegu leczenia, do poradnictwa i pomocy osobom zdrowym i chorym w sferze zachowania się i psyche, a zwłaszcza specyficznymi formami takich oddziaływań, jakimi są psychoterapia, interwencja kryzysowa, rehabilitacja, psychoedukacja itp., co łącznie określa się obecnie mianem pomocy psychologicznej. W stosunku do innych działów nauk psychologicznych, oprócz obszarów tutaj już wspomnianych, psychologia kliniczna znajduje się blisko psychometrii, psychologii zdrowia, psychologii osobowości, oraz psychologii rozwojowej - zarówno w zakresie rozwoju dziecka, jak i rozwoju człowieka dorosłego, oraz starzenia się.W sferze stosowanej, praktycznej, psychologia kliniczna to wykonywanie zawodu psychologa w służbie zdrowia. Możemy wyróżnić następujące działy psychologii klinicznej (każdy z nich stanowi odrębną specjalizację zawodową):psychologia kliniczna dzieci i młodzieży,psychologia kliniczna człowieka dorosłego w psychiatrycznej służbie zdrowia,psychologia kliniczna człowieka dorosłego w niepsychiatrycznej służbie zdrowia,psychologia kliniczna człowieka dorosłego w neurologicznej służbie zdrowia (krócej: neuropsychologia).W ostatnich latach coraz bardziej wyraźne stają się odmienne problemy i zadania szczegółowe różnicujące obszar niepsychiatrycznej (i nie neurologicznej) psychologii klinicznej, choć nie podlegają one oficjalnie dalszej specjalizacji zawodowej. Różnice te dotyczą psychologii klinicznej w kardiologii, onkologii, rehabilitacji, chirurgii, jak i w zakresie problematyki uzależnień. Istnieją opracowane odrębne programy wsparcia, psychoterapii, rehabilitacji i edukacji w zakresie zaburzeń kardiologicznych oraz onkologicznych (np. Program Simontona). Efektywne i umiejętne stosowanie tych systemów oddziaływań wymaga dobrej ich znajomości oraz doświadczenia w pracy z daną, specyficzną populacją pacjentów, cierpiących na podobne schorzenia somatyczne. Także odróżnia się praktykę psychologiczną w zakresie uzależnień od innej działalności klinicznej. Polska jest jednym z państw, które wydają znaczne sumy pieniędzy na profilaktykę, pomoc i terapię osób uzależnionych od alkoholu. Nieco odmienne założenia leżą u podstaw pracy z osobami uzależnionymi od innych narkotyków (obie populacje różnią się znacznie w zakresie uwarunkować osobowości i mechanizmów psychopatologicznych). Także w obrębie neuropsychologii istnieje rozdział na neuropsychologię dzieci i osób dorosłych. W przypadku tej pierwszej specjalności, oprócz pomocy dzieciom z nabytym uszkodzeniem mózgu, przed psychologami klinicznymi stoją także problemy diagnozy i orzecznictwa w zakresie zaburzeń rozwojowych (co wymaga ogromnej i złożonej wiedzy na temat prawidłowości rozwoju dziecka), łącznie z dysleksją rozwojową i ADHD. W Polsce najdłuższą tradycję ma jednak psychiatryczna psychologia kliniczna. W wielu ośrodkach leczenia psychiatrycznego wypracowano efektywną współpracę między lekarzami a psychologami.Wśród podstawowych zadań, jakie stawia się przed psychologiem klinicznym pracującym w szpitalu, można wyróżnić: zadania nieformalne: polegają one na lepszym poznaniu danego pacjenta jako człowieka, poznaniu jego charakteru, stanu emocjonalnego, potrzeb, obaw i wątpliwości. Jeżeli sytuacja tego wymaga, psycholog zazwyczaj krótko i zwięźle przekazuje esencję swoich spostrzeżeń innym członkom zespołu leczącego, lekarzowi prowadzącemu, rehabilitantowi, czy personelowi pielęgnującemu (z poszanowaniem tajemnicy zawodowej), za sprawą czego dany pacjent, jego objawy i potrzeby są lepiej rozumiane, zaś proces leczenia staje się znacznie skuteczniejszy. Psycholog również udziela wsparcia emocjonalnego, jak również potrafi uspokoić i wyjaśnić, na czym polega choroba, jakie są jej konsekwencje, w jaki sposób z nią sobie radzić itd. Przykładowo, w chorobach kardiologicznych istnieje potrzeba zmodyfikowania stylu życia aby zapobiec jeszcze poważniejszym kłopotom ze zdrowiem, co może budzić lęk i niepewność, zwłaszcza, gdy człowiek nagle zachoruje i nagle dowie się o swojej chorobie. Warto podkreślić, że psycholog nie udziela lekceważących rad w stylu "wszystko będzie dobrze", ma obowiązek przedstawiać rzeczywisty obraz choroby, oraz realne możliwości radzenia sobie z nią, dostosowane do indywidualnej specyfiki konkretnego człowieka. W tym zakresie zastosowanie szczególnie ma rozmowa i obserwacja psychologiczna. zadania formalne: polegają na przeprowadzeniu formalnego badania psychologicznego z wykorzystaniem metod psychometrycznych. Niekiedy wymagane jest dokładne określenie ilorazu inteligencji, psychometryczne badanie osobowości i stanu emocjonalnego, niekiedy też niezbędne jest wykonanie przesiewowego badania funkcji poznawczych w celu określenia prawdopodobieństwa występowania deficytów organicznych. Cel takiego postępowania jest identyczny jak w przypadku celów nieformalnych, z tym, że tutaj jest on realizowany z wyższą precyzją i może zostać udokumentowany w historii choroby, jak i wyrażony w postaci wyniku ilościowego, dzięki czemu można porównywać wyniki badań psychologicznych w czasie. Drobiazgowe badania psychologiczne powinny być wykonywane tylko, gdy istnieje określona potrzeba, aby w ten sposób móc efektywnie wykorzystać czas pracy, jak również nie narażać pacjentów na niepotrzebny stres i wysiłek (lub też bezpośrednią konfrontację z faktem, że w pewnych obszarach wykazują deficyty intelektualne). Do zadań formalnych zaliczyć można również stosowanie oddziaływań terapeutycznych (np. prowadzenie psychoterapii).
  • Psicologia Clínica é a parte da psicologia que se dedica ao estudo dos transtornos mentais e dos aspectos psíquicos de doenças não mentais. Seus temas incluem a etiologia, classificação, diagnóstico, epidemiologia, intervenção (prevenção, aconselhamento, psicoterapia, reabilitação, acesso à saúde, avaliação).Em lígua inglesa se usa, ao lado do termo clinical psychology, também o termo "abnormal psychology". Este último é ora usado como sinônimo do primeiro (ex. Kring et al., 2006), ora significando apenas a descrição e a etiologia dos transtornos mentais (ex. Eysenk, 1973).
  • 臨床心理学(りんしょうしんりがく、英: clinical psychology)とは、精神疾患や心身症、精神心理的問題・不適応行動などの援助・改善・予防・研究、あるいは人々の精神的健康の回復・保持・増進・教育を目的とする心理学・応用心理学の一学問分野である。心理査定、心理面接、地域援助、調査研究の4種領域に大別される。取り扱う題材として精神医学、精神病理学などとの関わりが深い。臨床心理学を研究する者を臨床心理学者と呼び、臨床心理学的知識を実践還元する者を心理臨床家、臨床家と呼ぶ。臨床心理学を学問的基盤とする心理職専門家資格に臨床心理士がある。
  • La Psicologia clínica és la branca de la psicologia que s'ocupa principalment de la diagnosi, el tractament i la prevenció dels trastorns mentals. Es pot definir globalment com una disciplina que integra coneixement científic, models teòrics i experiència clínica amb l'objectiu de comprendre, prevenir i alleujar les malalties mentals i el malestar psicològic així com promoure la percepció de benestar personal i el desenvolupament personal.Tradicionalment, la psicologia clínica està associada a l'assessorament (counseling en anglès) i a la psicoteràpia, encara que alguns enfocaments moderns consideren una aproximació més eclèctica, incloent una diversitat de tècniques terapèutiques. Habitualment, excepte els que treballen conjuntament amb psiquiatres, els psicòlegs clínics no prescriuen psicofàrmacs (medicaments psicotròpics).Els psicòlegs clínics treballen principalment amb un model de pràctica científic, on les problemàtiques clíniques es formulen en termes d'hipòtesis a ser comprovades, a través de la informació recopilada de les trobades amb el pacient/client, que dóna compte del seu estat mental. Alguns psicòlegs clínics poden enfocar-se en el maneig clínic de pacients amb dany cerebral, la qual cosa es coneix com neuropsicologia clínica, la qual implica generalment entrenaments addicionals de les funcions cerebrals compromeses.En l'últim temps, i particularment als Estats Units, s'ha produït una separació cada vegada major entre els psicòlegs que realitzen investigacions acadèmiques en l'àmbit universitari i els psicòlegs clínics especialitzats. Molts psicòlegs acadèmics creuen que els clínics empren teràpies que es basen en teories ja desacreditades o sense proves de suport empíric sobre la seua efectivitat. D'altra banda, els clínics creuen que els acadèmics ignoren l'experiència adquirida pel fet de tractar directament i contínuament amb pacients/clients. Aquests desacords han donat com a resultat la formació de la Societat Americana de Psicologia (American Psychological Society, APS) per part dels psicòlegs dedicats a la investigació, per a distingir-se de l'Associació Americana de Psicologia (American Psychological Asociation, APA).
  • Clinical psychology is an integration of science, theory and clinical knowledge for the purpose of understanding, preventing, and relieving psychologically-based distress or dysfunction and to promote subjective well-being and personal development. Central to its practice are psychological assessment and psychotherapy, although clinical psychologists also engage in research, teaching, consultation, forensic testimony, and program development and administration. In many countries, clinical psychology is regulated as a health care profession.The field is often considered to have begun in 1896 with the opening of the first psychological clinic at the University of Pennsylvania by Lightner Witmer. In the first half of the 20th century, clinical psychology was focused on psychological assessment, with little attention given to treatment. This changed after the 1940s when World War II resulted in the need for a large increase in the number of trained clinicians. Since that time, two main educational models have developed—the Ph.D. scientist–practitioner model (requiring a doctoral dissertation and therefore research as well as clinical expertise) and, in the U.S. the Psy.D. practitioner–scholar model.Clinical psychologists provide psychotherapy, psychological testing, and diagnosis of mental illness. They generally train within four primary theoretical orientations—psychodynamic, humanistic, behavior therapy/cognitive-behavioral, and systems or family therapy. Many continue clinical training in post-doctoral programs in which they might specialize in disciplines such as psychoanalytic approaches or child and adolescent treatment modalities.
  • Die Klinische Psychologie gilt als Teildisziplin der Angewandten Psychologie, die biologische, soziale, entwicklungs- und verhaltensbezogene sowie kognitive und emotionale Grundlagen psychischer Störungen, sowie Auswirkungen dieser Störungen und anderer Erkrankungen (z. B. neurologische Störungen, Krebs, chronische Herzleiden uvm.) auf das Erleben und Verhalten wissenschaftlich untersucht. Ursprünglich handelte es sich um die psychologischen Methoden der Diagnostik und Therapie, soweit sie im Rahmen der Klinik bzw. der Krankenhausbehandlung anwendbar sind - um die Arbeit von Diplom-Psychologen in Kliniken und auch heilpädagogischen Einrichtungen. Zur Klinischen Psychologie zählen die Medizinische Psychologie und die Neuropsychologie.
  • Klinická psychologie je jednou z aplikovaných disciplín psychologie. Aplikuje poznatky o normálním patologickém fungování lidské psychiky, využívá psychodiagnostické postupy k určování typu a příčin poruchy, případně psychoterapeutické postupy ke zlepšení stavu pacienta nebo klienta. Za součást klinické psychologie jsou považovány i další obory, jako je zdravotnická psychologie (zabývá se psychickými kontexty procesu onemocnění a jeho léčby) a její podobory jako psychoonkologie (specializovaná na kontext onkologických onemocnění), částečně i neuropsychologie, psychosomatický přístup (nachází vazby mezi fungováním psychiky a somatickým, tělesným onemocněním) apod.
  • Клиничната психология е клон в психологията, който се занимава с разглеждане на човешкото поведение, за да определи едновременно типичното и индивидуалното у субекта, разглеждан като същество, което трябва да се справи с определена ситуация. В стремежа си да проникне в смисъла на поведението клиничната психология анализира личностните (или груповите) конфликти и опитите за решаването им. За целта клиничната психология използва информацията, получена от социалната анкета (данни от обкръжението на субекта), експериментални техники (тестове за интелигентност, характерологични тестове), наблюдение на поведението, интервюта, данни от био-типологията и психоанализата. След това клиничната психология се опитва да обедини всички събрани сведения в обща, достатъчно структурирана представа за поведението на субекта, да открои мотивациите и дълбокото му значение. На основата на задълбочено изследване на отделни случаи клиничната психология подхранва надеждите за постигане на достоверно научно обобщение.
  • Klinische psychologie is de toepassing van psychologische inzichten in een klinische (gezondheids-; van het Grieks κλινη = bed) context. De verschillende vormen van klinische psychologie worden ingezet ter verlichting van psychische spanningen en depressies en in het algemeen ter bevordering van de geestelijke gezondheid. Ook vindt de klinische psychologie plaats in de psychiatrie en psychopathologie. De verschillende typen van psychotherapie en hun effecten worden bestudeerd door onderzoekers op het terrein van de klinische psychologie. Een klinisch psycholoog heeft een grote deskundigheid en veel ervaring op het gebied diagnostiek en behandeling van complexe psychische problemen. De klinisch psycholoog vervult daarnaast vaak functies als leidinggevende of supervisor of volgt ontwikkelingen in de zorg of de wetenschap. De klinisch psycholoog is 'scientist-practitioner' en is in staat om wetenschappelijke inzichten toe te passen in de klinische praktijk.Het is ook een afstudeerrichting van de opleiding Master in de psychologie of Master in de psychologische wetenschappen.
  • La psicologia clinica è una delle principali branche teorico-applicative della psicologia. Comprende lo studio scientifico e le applicazioni della psicologia in merito alla comprensione, prevenzione ed intervento nelle problematiche psicologiche e relazionali, a livello individuale, famigliare e gruppale, compresa anche la promozione del benessere psicosociale e la gestione (valutativa e di sostegno) di molte forme di psicopatologia.
  • Psikologi klinis adalah cabang psikologi yang berfokus pada penanganan, penganalisisan, dan diagnosa penyakit-penyakit jiwa. Lahan kerja psikologi klinis meliputi banyak hal, mulai dari kelainan emosi jangka pendek, seperti konflik keluarga, hingga kelainan mental yang sangat parah, seperti schizophrenia. Psikologi klinis merupakn integrasi dari sains, teori, dan pengetahuan klinis.
  • Клини́ческая психоло́гия (в устаревающей терминологии, медици́нская психоло́гия) — раздел психологии (на стыке с психиатрией), изучающий психические явления с точки зрения их взаимосвязи с болезнями. Сфера клинической психологии включает в себя диагностику психического здоровья, организацию и проведение научных исследований для понимания психофизиологических проблем и разработку, проведение и оценку психологической коррекции (психотерапия). Психотерапевтические методы клинической психологии: консультирование, индивидуальная психотерапия, семейная психотерапия, семейное консультирование и различные формы поддержки людей, испытывающих психологические проблемы, связанные с нарушениями физического здоровья.
  • A klinikai pszichológia egy tudományos integráció, elmélet és klinikai tudás a megértés, megelőzés és pszichológiai alapú szorongások vagy diszfunkciók enyhítésére, és az alanyi jólét, személyes fejlődés elősegítésére. Az alkalmazás középpontjában a pszichológiai vizsgálat és pszichoterápia áll, habár ezen felül a klinikai pszichológusok területe a kutatás, tanítás, konzultáció, törvényszéki vallomások, valamint a programfejlesztés és adminisztráció. Sok országban a klinikai pszichológia egy szabályozott mentális egészségügyi szakma.Úgy tartják, hogy ez a szakmai terület 1896-ban kezdődött a Pennsylvaniai Egyetemen Lightner Witmer által megalapított első pszichológiai klinika megnyitásakor. A 20. század első felében a klinikai pszichológia elsősorban a pszichológiai vizsgálatokat helyezte előtérbe, és kevésbé foglalkozott a kezeléssel. Ez az 1940-es években megváltozott, amikor a második világháborúnak köszönhetően számos képzett klinikusra lett szükség. Azóta két fő oktatási modell alakult ki. A Ph.D. tudományos-orvosi modell (kutatásvégzés) és a Psy.D. orvos-tudós modell (klinikai praktizálás). Ma a klinikai pszichológusokat szakértők a pszichoterápiában, és általában négy fő elméleti irányban képzik őket. Pszichodinamikus, humanisztikus, viselkedésterápia/ kognitív viselkedési és családterápiás rendszerek.
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 64398 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 13677 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 62 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 109450345 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • La visée de la psychologie clinique est de faire accéder le patient à la cessation de ses souffrances psychiques, voir à l'enrichissement de son Moi.
  • Klinik psikoloji bireyin zihinsel, davranışsal ve duygusal bozukluklarını inceleyen psikoloji dalıdır. Psikoterapi yöntemlerini sıklıkla kullanan klinik psikoloji; araştırma, öğretim ve program geliştirme konularıyla da uğraşmaktadır. Klinik psikoloji birçok ülkenin zihinsel sağlık sektöründe kendine yer bulmuştur.
  • 臨床心理学(りんしょうしんりがく、英: clinical psychology)とは、精神疾患や心身症、精神心理的問題・不適応行動などの援助・改善・予防・研究、あるいは人々の精神的健康の回復・保持・増進・教育を目的とする心理学・応用心理学の一学問分野である。心理査定、心理面接、地域援助、調査研究の4種領域に大別される。取り扱う題材として精神医学、精神病理学などとの関わりが深い。臨床心理学を研究する者を臨床心理学者と呼び、臨床心理学的知識を実践還元する者を心理臨床家、臨床家と呼ぶ。臨床心理学を学問的基盤とする心理職専門家資格に臨床心理士がある。
  • La psicologia clinica è una delle principali branche teorico-applicative della psicologia. Comprende lo studio scientifico e le applicazioni della psicologia in merito alla comprensione, prevenzione ed intervento nelle problematiche psicologiche e relazionali, a livello individuale, famigliare e gruppale, compresa anche la promozione del benessere psicosociale e la gestione (valutativa e di sostegno) di molte forme di psicopatologia.
  • Psikologi klinis adalah cabang psikologi yang berfokus pada penanganan, penganalisisan, dan diagnosa penyakit-penyakit jiwa. Lahan kerja psikologi klinis meliputi banyak hal, mulai dari kelainan emosi jangka pendek, seperti konflik keluarga, hingga kelainan mental yang sangat parah, seperti schizophrenia. Psikologi klinis merupakn integrasi dari sains, teori, dan pengetahuan klinis.
  • 임상심리학(臨床心理學 clinical psychology)은 심리학의 한 분야로 다른 모든 분야와 인문학, 사회학등 인문 계열 분야의 인접 학문에서 연구된 이론을 부적응 문제에 진단 치료에 적용시키는 학문이다.시작은 1896년 L.위트머가 펜실베이니아대학에 몸이 불편한 아동을 위해 클리닉을 개설하고, 1909년 W.힐리가 빗나가는 청소년들의 개진을 위한 시설 건설을 시작으로 한다. 그 후 1930년대에 미국 전역에 정신분석학에 대한 사상이 뿌리내린 것과 컬럼비아대학에 정식으로 임상심리학관련 학과와 양성 코스가 생긴 것 등도 발전의 계기가 되었다.하지만 임상심리학의 발전에서 가장 큰 부분을 차지한 것은 제2차 세계 대전 당시 군인들이 다양한 심리적, 정신적 스트레스에 시달리면서 치료와 진단이 필요한 것을 계기로 임상심리학이라는 학문이 본격적으로 구도를 잡고 성립되었다.인간의 심리적 문제의 진단과 치료를 담당하며 이 때 진단을 할 때에는 각종 임상테스트나 임상진단기술을 이용한다.
  • La Psicologia clínica és la branca de la psicologia que s'ocupa principalment de la diagnosi, el tractament i la prevenció dels trastorns mentals.
  • Psychologia kliniczna – dział psychologii stosowanej zajmujący się profilaktyką, diagnostyką i terapią zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania, czyli zaburzeniami w regulacji stosunków człowieka z jego otoczeniem.Za ojca psychologii klinicznej uważa się Lightnera Witmera, który w roku 1896 założył na Uniwersytecie Pensylwanii w Filadelfii pierwszą klinikę psychologiczną.
  • Клини́ческая психоло́гия (в устаревающей терминологии, медици́нская психоло́гия) — раздел психологии (на стыке с психиатрией), изучающий психические явления с точки зрения их взаимосвязи с болезнями. Сфера клинической психологии включает в себя диагностику психического здоровья, организацию и проведение научных исследований для понимания психофизиологических проблем и разработку, проведение и оценку психологической коррекции (психотерапия).
  • Клиничната психология е клон в психологията, който се занимава с разглеждане на човешкото поведение, за да определи едновременно типичното и индивидуалното у субекта, разглеждан като същество, което трябва да се справи с определена ситуация. В стремежа си да проникне в смисъла на поведението клиничната психология анализира личностните (или груповите) конфликти и опитите за решаването им.
  • Clinical psychology is an integration of science, theory and clinical knowledge for the purpose of understanding, preventing, and relieving psychologically-based distress or dysfunction and to promote subjective well-being and personal development. Central to its practice are psychological assessment and psychotherapy, although clinical psychologists also engage in research, teaching, consultation, forensic testimony, and program development and administration.
  • La Psicología Clínica es una rama de la ciencia psicológica que se encarga de la investigación de todos los factores, evaluación, diagnóstico, tratamiento y prevención que afecten a la salud mental y a la conducta adaptativa, en condiciones que puedan generar malestar subjetivo y sufrimiento al individuo humano.La psicología clínica tiene algunas orientaciones teóricas primarias: Terapia de la conducta o Terapia Cognitiva, Psicoanalítica o Psicodinámica, Humanista, y Terapia Familiar Sistémica.
  • A klinikai pszichológia egy tudományos integráció, elmélet és klinikai tudás a megértés, megelőzés és pszichológiai alapú szorongások vagy diszfunkciók enyhítésére, és az alanyi jólét, személyes fejlődés elősegítésére. Az alkalmazás középpontjában a pszichológiai vizsgálat és pszichoterápia áll, habár ezen felül a klinikai pszichológusok területe a kutatás, tanítás, konzultáció, törvényszéki vallomások, valamint a programfejlesztés és adminisztráció.
  • Die Klinische Psychologie gilt als Teildisziplin der Angewandten Psychologie, die biologische, soziale, entwicklungs- und verhaltensbezogene sowie kognitive und emotionale Grundlagen psychischer Störungen, sowie Auswirkungen dieser Störungen und anderer Erkrankungen (z. B. neurologische Störungen, Krebs, chronische Herzleiden uvm.) auf das Erleben und Verhalten wissenschaftlich untersucht.
  • Klinická psychologie je jednou z aplikovaných disciplín psychologie. Aplikuje poznatky o normálním patologickém fungování lidské psychiky, využívá psychodiagnostické postupy k určování typu a příčin poruchy, případně psychoterapeutické postupy ke zlepšení stavu pacienta nebo klienta.
  • Klinische psychologie is de toepassing van psychologische inzichten in een klinische (gezondheids-; van het Grieks κλινη = bed) context. De verschillende vormen van klinische psychologie worden ingezet ter verlichting van psychische spanningen en depressies en in het algemeen ter bevordering van de geestelijke gezondheid. Ook vindt de klinische psychologie plaats in de psychiatrie en psychopathologie.
  • Psicologia Clínica é a parte da psicologia que se dedica ao estudo dos transtornos mentais e dos aspectos psíquicos de doenças não mentais. Seus temas incluem a etiologia, classificação, diagnóstico, epidemiologia, intervenção (prevenção, aconselhamento, psicoterapia, reabilitação, acesso à saúde, avaliação).Em lígua inglesa se usa, ao lado do termo clinical psychology, também o termo "abnormal psychology". Este último é ora usado como sinônimo do primeiro (ex.
rdfs:label
  • Psychologie clinique
  • Clinical psychology
  • Klinická psychologie
  • Klinik psikoloji
  • Klinikai pszichológia
  • Klinische Psychologie
  • Klinische psychologie
  • Psicologia clinica
  • Psicologia clínica
  • Psicologia clínica
  • Psicología clínica
  • Psikologi klinis
  • Psychologia kliniczna
  • Клиническая психология
  • Клинична психология
  • 臨床心理学
  • 임상심리학
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:education of
is dbpedia-owl:occupation of
is dbpedia-owl:profession of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:activité of
is prop-fr:discipline of
is prop-fr:profession of
is foaf:primaryTopic of