Les princes-électeurs étaient des princes, grands féodaux ou souverains, investis d'une fonction élective à des trônes impériaux.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Les princes-électeurs étaient des princes, grands féodaux ou souverains, investis d'une fonction élective à des trônes impériaux.
  • Ein Kurfürst (lateinisch princeps elector imperii oder elector) gehörte zu der begrenzten Zahl jener Reichsfürsten des Heiligen Römischen Reiches, die das Kurfürstenkollegium bildeten und denen seit dem 13. Jahrhundert das alleinige Recht zur Wahl des Römisch-deutschen Königs zustand. Mit diesem Königstitel war traditionell die Anwartschaft auf das römisch-deutsche Kaisertum verbunden. Die Bezeichnung geht auf das mittelhochdeutsche Wort kur oder kure für Wahl zurück (vgl. neuhochdeutsch küren).
  • Un príncep elector (en alemany Kurfürst, en llatí Princeps elector) del Sacre Imperi Romà, també conegut com a elector imperial o simplement elector, era cadascun dels membres del col·legi electoral encarregat d'escollir els emperadors.El electors eren nobles procedents de les diverses nacions de l'Imperi i la seva dignitat era la més elevada per darrere només de l'emperador o del rei. A més del títol d'electors, rebien la dignitat d'«Altesa Serena» i el càrrec d'arxicanceller.
  • Курфю́рст (нем. Kurfürst, букв. — «князь-выборщик», от Kür — «выбор, избрание» и Fürst — «князь»; лат. princeps elector imperii) — в Священной Римской империи — имперский князь, за которым с XIII века было закреплено право избрания императора.«Возникновении института курфюрстов было связано, прежде всего, с особенностями политического развития феодальной Германии, с образованием там территориальных княжеств, длительным закреплением политической раздробленности и ослаблением центральной власти.»Права и особые привилегии курфюрстов как признаваемые «с незапамятных времён», были документально оформлены Золотой буллой Карла IV (1356) и первоначально были привязаны к некоей общеимперской должности, которую занимал обладатель статуса курфюрста. Этот статус получили семь князей империи: архиепископ Майнца, как имперский «архиканцлер» Германии (нем. Reichserzkanzler, лат. archicancellarius imperii); архиепископ Трира, как имперский «архиканцлер» Галлии и Бургундского королевства (нем. Reichserzkanzler, лат. archicancellarius imperii); архиепископ Кёльна, как имперский «архиканцлер» Италии (нем. Reichserzkanzler, лат. archicancellarius imperii); король Богемии, как имперский «архивиночерпий» (нем. Reichserzmundschenk, лат. archipincerna imperii); пфальцграф Рейнский, как имперский «архисенешаль» (нем. Reichserztruchseß, лат. archidapifer imperii); герцог Саксонии, как имперский «архимаршал» (нем. Reichserzmarschall, лат. archimarescallus imperii); маркграф Бранденбурга, как имперский «архикамерарий» (нем. Reichserzkämmerer, лат. archicamerarius imperii).Таким образом, по одному голосу получили Люксембурги (как владельцы богемской короны) и Аскании (как герцоги Саксен-Виттенбергские), а Виттельсбахи — два (как пфальцграфы Рейнские и как маркграфы Бранденбурга). Несмотря на это, главные противники Карла IV — два старших сына императора Людовика IV Виттельсбаха, владевшие Верхней и Нижней Баварией — были лишены избирательного голоса, которым они попеременно владели с пфальцграфами Рейнскими по договору 1329 года в Павии. Австрийские Габсбурги, являвшиеся ещё одним соперником Чехии, также не получили голоса.К середине XV века в трёх светских курфюршествах из четырёх произошла смена династий. В 1373 году маркрафами Бранденбурга стали Люксембурги, а в 1415 году — Гогенцоллерны. Асканиев в 1423 году в Саксонии сменили Веттины. В 1437 году королём Чехии был избран Альбрехт Габсбург.В ходе Тридцатилетней войны, после объявленной в 1623 году курфюрсту Фридриху Пфальцкому «имперской опалы», его владения вместе с титулом курфюрста были переданы герцогу Максимилиану I Баварскому. Вестфальский мир в 1648 году вернул часть этих владений и титул курфюрста наследникам Фридриха, но сохранил курфюршеское достоинство и за Максимилианом. Таким образом курфюрстов стало восемь. Пфальцграф получил новую церемониальную должность имперского «архиказначея» (нем. Reichserzschatzmeister, лат. archithesaurarius imperii).В 1692 году герцог Брауншвейг-Каленберга Эрнст Август получил титул курфюрста и новую должность имперского «архизнаменосца» (нем. Reichserzbannerträger, лат. archivexillarius imperii). Таким образом его княжество, в дальнейшем известное по имени своей столицы, как Ганновер, стало девятым курфюршеством. В 1777 году, после того как курфюрст Пфальца Карл IV Теодор занял баварский престол, курфюршеств вновь стало восемь. Курфюрст Ганноверский в связи с этим принял освободившуюся должность имперского «архиказначея».Когда Наполеон начал перекраивать карту Европы в 1801 году, состав курфюрстов подвергся изменению. В 1803 году было отменено курфюршество Рейнских пфальцграфов, архиепископов Кёльна и Трира, курфюршеские права архиепископа Майнца были переданы вновь созданному графству Регенсбург. Кроме этого титул курфюрста получили: герцог Зальцбурга, герцог Вюртемберга, маркграф Бадена ландграф Гессен-Касселя.Территория, управляемая курфюрстом, помимо своего обычного названия, могла также называться курфюршеством. В XVIII веке происходит усиление курфюрстов: курфюрст Бранденбургский, одновременно владевший Пруссией, принимает королевский титул, объединив наследственные владения под названием королевство Пруссия. Курфюрст Саксонии становится королем Польши, а курфюрст Ганновера становится королём Великобритании.Институт курфюрстов прекратил своё существование после ликвидации Священной Римской империи в 1806 году. Бавария, Саксония и Вюртемберг в том же году были преобразованы в королевства, Баден стал великим герцогством, Зальцбург перешел под власть Австрии, а Регенсбург в 1810 году — Баварии. Ганновер, включенный Наполеоном в 1807 году в состав Вестфалии, в 1814 году восстановлен уже в качестве королевства. Титул курфюрста сохранил только правитель Гессен-Касселя, сохранялся этот титул за ним и после Венского конгресса (1815) с добавлением «королевское высочество». В 1866 году Гессен-Кассель был захвачен Пруссией, и титул курфюрста окончательно стал достоянием истории.
  • Os eleitores ou príncipes-eleitores (em alemão é Kurfürst, plural Kurfürsten) foram os membros do colégio eleitoral do Sacro Império Romano-Germânico, tendo desde o século XIII, a função de eleger o Rei dos Romanos, ou, a partir de meados do século XVI em diante, diretamente o Imperador do Sacro Império Romano Germânico. O herdeiro aparente a um príncipe-eleitor leigo era conhecido como um príncipe eleitoral (em alemão: Kurprinz). A dignidade do eleitor trazia um grande prestígio e ficava atrás apenas do rei ou imperador. Variando em número entre 6 e 10 desde o século XIII até ao fim do império em 1806, os eleitores foram escolhidos de entre os mais importantes donos das terras do império.Num documento conhecido como a Bula Dourada (1356) o seu estatuto foi regulamentado pelo imperador Carlos IV, que os reconheceu como governadores quase-independentes dentro dos seus territórios. Cada um dos príncipes recebeu também um ministério especial, que lhes conferia determinadas obrigações.A Bula Dourada de 1356 estipulava também que o cargo de príncipe-eleitor deveria ser detido pelas seguintes autoridades: O Arcebispo de Mainz, arquichanceler do império para a Alemanha O Arcebispo de Trier, arquichanceler do império para a Gália O Arcebispo de Colónia, arquichanceler do império para Itália O Rei da Boémia, arquicopeiro do império O Conde Palatino do Reno (cujas terras eram conhecidas como o Palatinado), arquicomissário do Império O Conde Palatino e Duque da Saxónia, arquimarechal do império O Marquês de Brandenburg, arquicamareiro do impérioO Duque da Saxónia e o Marquês de Brandenburgo tornaram-se mais tarde conhecidos normalmente como "o príncipe-eleitor da Saxónia" e o "príncipe-eleitor de Brandenburgo". O Conde Palatino do Reno foi chamado de "Eleitor do Palatinado" ou "Eleitor Palatino".Os Condes Palatino da Saxónia e do Reno também serviram de vigários imperiais, significando que ficaram encarregados oficialmente das partes oriental e ocidental do império, respectivamente, durante um interregnum.== Referências == Este artigo incorpora conteúdo da edição de 1728 da Cyclopaedia, uma publicação agora em domínio público.
  • 選帝侯(せんていこう、独: Kurfürst)は、神聖ローマ帝国において、ドイツ王ないしローマ王(すなわち神聖ローマ皇帝)に対する選挙権(選定権)を有した諸侯のことである。選挙侯(せんきょこう)または選定侯(せんていこう)ともいう。
  • Курфюрстите (на немски Kurfürst) са членове на избирателната колегия на Свещената Римска империя, имаща функцията да избира германски император. От 15 век нататък изборът често е формално потвърждение на фактически династичното наследяване на поста. Формално курфюрстите избират крал на римляните, който става император на Свещената Римска империя едва след коронация от папата. Карл V е последният коронясан император. Всички негови наследници са само „избрани императори“. Курфюрстите са принцове на Империята, но имат и някои допълнителни привилегии извън избирателното право, които не са позволени на останалите им събратя.През по-голямата част от историята на Свещената Римска империя (от 13-14 век) курфюрстите са седем, включително трима духовни (архиепископът на Майнц, архиепископът на Трир и архиепископът на Кьолн) и четирима светски (кралят на Бохемия, пфалц-графът на Рейн, херцогът на Саксония и маркграфът на Бранденбург). Други курфюрсти, добавени през 17 век, са херцозите на Бавария и херцозите на Брауншвайг-Люнебург. В началото на 19 век са добавени няколко нови курфюрста, но те никога не участват в избори, тъй като Свещената Римска империя е премахната от Наполеон Бонапарт на 6 август 1806.
  • Principe elettore (in latino: princeps elector imperii oppure elector, in tedesco: Kurfürst) è una carica del Sacro Romano Impero, definita dalla Bolla d'Oro e assegnata ad un numero limitato di principi che costituivano il collegio elettorale al quale, a partire dal XIII secolo, spettava l'elezione dell'Imperatore.
  • Választófejedelem (németül Kurfürst, latinul elector) a német királyokat, illetve a német-római császárokat választó testület tagja a Német-római Birodalomban.A Német-római Birodalom azon fejedelmei, akik a 13. század közepétől a német királyt, illetve a német-római császárt választották. Az uralkodót a birodalom megalapításától, azaz a Karolingok kihalásától (962) választották, de 1125-ig, a száli–frank dinasztia kihalásáig mindig az elhunyt király fiát, testvérét, vagy más közeli rokonát ismerték el uralkodónak. A testület eredete vitatott, először a Sachsenspiegelben (a német középkor legrégebb jogkönyvében, 1220-1235 körül) említik. Eredetileg az összes német uralkodónak választójoga volt, majd ezek számát fokozatosan csökkentették, és 1239 körül rögzítették a választófejedelmek listáját. A cseh király választójogát sokáig vitatták, de a gyakorlatban szinte mindig szavazott.A választófejedelmek jogait és szerepét IV. Károly aranybullája véglegesítette 1356-ban. A választófejedelmek: a mainzi érsek, a birodalom főkancellárja a kölni érsek, Itália kancellárja a trieri érsek, Burgundia kancellárja a cseh király, a birodalom főpohárnoka a rajnai palotagróf (pfalzi gróf), a birodalom főasztalnoka a szász-wittenbergi herceg, birodalmi főmarsall a brandenburgi őrgróf, birodalmi főkamarás.Egyúttal kinyilvánította azt is, hogy minden uralkodóháznak csak egy-egy ága kap választójogot. Országukat nem lehetett megosztani, a méltóságot az elsőszülött örökölte, a választófejedelem saját országában felségjogokat gyakorolt. Ezek az intézkedések megnövelték a választófejedelmek politikai önállóságát: jelentős részben ennek köszönhető a német királyok (császárok) hatalmának csökkenése.A királyválasztás jogát a 15. század végéig egyénenként, később testületileg gyakorolták. Később ugyan már nem gyűltek össze évente, de a testület a középkor végéig felelőséget vállalt a birodalom egységéért. A VI. Orbán pápával 1378-ban kötött egyezménnyel Róma iránt érzett hűségüket is biztosítani próbálták.A Német-római Birodalom története folyamán a választófejedelmek köre többször változott: 1623. február 25-én a II. Ferdinánd császár elvette a rajnai palotagróftól (a harmincéves háborúban a spanyoloktól és a bajoroktól is vereségeket szenvedett V. Frigyestől) a választójogot és Bajorországnak (I. Miksa bajor hercegnek) adományozta. 1648. október 24-én a vesztfáliai békével Pfalz visszakapta választófejedelmi címét, de Bajorország is megtarthatta azt, így a választófejedelmek száma nyolcra emelkedett. I. Ernő Ágostot, Braunschweig-Calenberg hercegét I. Lipót császár szolgálatai jutalmául 1692. december 9-én választófejedelmmé tette. Ezzel létrejött a kilencedik választófejedelemség, a hannoveri. 1777. december 30-án III. Miksa bajor választófejedelem halálával kihalt a Wittelsbach-ház bajor ága, Bajorországot és a választófejedelem méltóságát Károly Tivadar pfalzi választófejedelem örökölte. Ezzel a választófejedelmek száma ismét nyolcra csökkent. A napóleoni háborúk szétzilálták a birodalom szervezetét. 1803-ban, az 1801. február 9-ei lunévillei béke következményeként az egyházi választófejedelemségek javait szekularizálták, a mainzi érsek fejedelemségén kívül az összes egyházi fejedelemséget megszüntették. A mainzi érsek székhelye Regensburgba került át. Négy új világi választófejedelemséget alakítottak: Baden, Württemberg, Hessen-Kassel és Salzburg. Ezzel a választófejedelemségek száma tízre emelkedett, de ennek már nem volt jelentősége, mert a német-római császári cím megszűnésével (1806. augusztus 6.) a választófejedelmi méltóság is lényegében megszűnt. Csak a hesseni választófejedelem tartotta meg ezt a címet 1866-ig, amikor országát bekebelezte Poroszország. 1875. január 6-án halt meg az utolsó választófejedelem, a hesseni Frigyes Vilmos.
  • 선제후(選帝侯, 라틴어: Princeps Elector[*]; 독일어: Kurfürst)는 신성 로마 제국 황제를 선정하는 역할을 하였던 신성로마제국의 선거인단이다. 선거후(選擧侯)라고도 한다. 선제후는 백작, 공작 그리고 대공과 같이 대단히 높은 직책을 맡고 있었으며, 위계상 신성로마제국의 봉건 제후들 가운데 왕 또는 황제 다음으로 높았다.
  • Kurfiřt (přejatý výraz z němčiny - Kurfürst, složenina ze slov küren tzn. volit a der Fürst tzn. kníže) byl říšský kníže s právem volit krále Svaté říše římské.
  • The prince-electors (or simply electors) of the Holy Roman Empire (German: Kurfürst (About this sound listen ), pl. Kurfürsten, Latin: Princeps Elector) were the members of the electoral college of the Holy Roman Empire, having since the 13th century the privilege of electing the King of the Romans or, from the middle of the 16th century onwards, directly the Holy Roman Emperor.The heir-apparent to a lay prince-elector was known as an electoral prince (German: Kurprinz). The dignity of Elector carried great prestige and was second only to King or Emperor.
  • El príncipe elector o príncipe electoral (en alemán: Kurfürst) en el Sacro Imperio Romano Germánico era un miembro del colegio electoral que tenía la función de elegir a los emperadores de Alemania. Se definen sus funciones y los primeros príncipes electores por la Bula de Oro de 1356. Durante y después del siglo XV, en realidad se limitaban únicamente a formalizar lo que era, de hecho, una sucesión dinástica. Formalmente, elegían al Rey de los Romanos, que se convertía en emperador del Sacro Imperio únicamente cuando era coronado por el papa. Carlos V (Carlos I de España) fue el último en ser realmente coronado; todos sus sucesores fueron meramente "emperadores elegidos". Los electores se encontraban entre los príncipes del Imperio, pero tenían ciertos privilegios (además de los electorales), que se perdían cuando perdían el cargo de elector.Durante una gran parte de la historia del Sacro Imperio (legalmente desde el siglo XIV) había siete electores, los arzobispos de Maguncia, Tréveris y Colonia, el Rey de Bohemia, el Conde Palatino del Rin, el Duque de Sajonia y el margrave de Brandeburgo. Los tres últimos son conocidos también como el Elector Palatino, el Elector de Sajonia y el Elector de Brandeburgo, respectivamente. Durante el siglo XVII se añadieron otros electores, que incluían los Duques de Baviera (electores de Baviera) y los Duques de Brunswick-Luneburgo (electores de Hanover). A comienzos del siglo XIX se crearon nuevos electores, pero nunca participaron en ninguna elección, ya que el Sacro Imperio fue abolido el 8 de agosto de 1806 bajo presiones de Napoleón Bonaparte.
  • Raja-pemilih atau elektor adalah terjemahan dari istilah bahasa Latin, princeps elector, untuk Kurfürsten, suatu posisi pemerintahan penting yang dalam struktur kepemimpinan Kekaisaran Romawi Suci dan menempati posisi tertinggi setelah kaisar.Berdasarkan Piagam Emas 1356 (Die Goldene Bulle), kaisar dipilih oleh "dewan pemilih" yang terdiri dari tujuh raja-pemilih: tiga berasal dari kerajaan rohaniah dan empat dari kerajaan duniawi. Kerajaan rohaniah adalah keuskupan agung yang memiliki wilayah dan dianggap berdaulat seperti seorang raja. Anggota-anggota dewan pemilih ini adalah Uskup Agung Köln Uskup Agung Trier Uskup Agung Mainz Raja Pfalz-Rhein (Pfalzgrafschaft bei Rhein atau Kurpfalz), berkedudukan di Heidelberg/Mannheim Raja Sachsen (Kurfürst von Sachsen dari wangsa Sachsen-Wittenberg) berkedudukan di Wittenberg Raja Brandenburg (Kurfürst von Brandenburg) berkedudukan di Potsdam, dan Raja Bohemia berkedudukan di Praha.Sang raja terpilih selanjutnya bergelar Rex Romanorum ("Raja bangsa Romawi"), walaupun ia sesungguhnya berkuasa di tanah Jerman.Sang "raja bangsa Romawi" bergelar Kaisar (Imperator Romanorum - Kaisar bangsa Romawi) hanya setelah dimahkotai oleh Paus di Roma. Dalam banyak kesempatan, seorang Paus menolak menobatkan seorang raja yang sedang berselisih dengannya, akan tetapi tanpa penobatan tersebut, sang raja sesungguhnya tak kehilangan hak apa pun selain gelar Kaisar.
  • Elektorzy Rzeszy, Książęta Elektorzy Świętego Cesarstwa Rzymskiego (łac. electores - wyborcy; niem. Kurfürsten - od staroniemieckiego słowa kuri - wybór) – książęta Rzeszy uprawnieni do udziału w elekcji cesarskiej, podczas której wybierano Świętego Cesarza Rzymskiego. Każdy elektor stał na czele feudalnego państwa - Elektoratu.
  • Elektör, (Almanca: Kurfürst ; Fransızca Prince-Électeur, seçmen-prens), Kutsal Roma-Germen İmparatorluğu'nda, imparator seçimine katılma hakkına sahip prens ya da piskopos.1273'lerde ortaya çıkan ve 1356'daki Altın Ferman'la (Goldene Bulle) onaylanan elektörlük kurumu yedi elektörü içermekteydi: Trier, Mainz ve Köln başpiskoposları, Saksonya dükü, Ren palatin kontu, Brandenburg markgrafı ve Bohemya kralı. Sonradan bunlara, 1623-1778 arasında Bavyera, 1708'de Hannover ve 1803'te Hessen-Kassel elektörlükleri eklendi. İmparatorluğun 1806'da sona ermesiyle elektörlük kurumu da ortadan kalktı. Bununla birlikte Hessen-Kassel elektörü 19. yüzyılın ikinci yarısına değin bu unvanı kullanmaya devam etti.
  • Een keurvorst (Duits: Kurfürst of Churfürst, Latijn: princeps elector imperii of elector) was een van de rijksvorsten in het Heilige Roomse Rijk die het recht had om de Rooms-koning, of later de keizer, te kiezen. Het ambt ontstond tijdens de strijd om de troon tussen de Welfen en de Staufen. Paus Innocentius III loste dat op door erop te staan dat van alle rijksvorsten er slechts zeven gerechtigd zouden zijn de nieuwe koning te kiezen. Het selecte college van keurvorsten bestond sinds 1257 uit: drie geestelijke keurvorsten: de aartsbisschop van Mainz de aartsbisschop van Trier de aartsbisschop van Keulen vier wereldlijke keurvorsten: de Paltsgraaf aan de Rijn (tevens rijksvoogd tijdens de ontstentenis van een koning) de koning van Bohemen de hertog van Saksen de markgraaf van BrandenburgHet college werd in deze vorm vastgelegd in 1356 in de Gouden Bul. Hierin werden ook de met de keurvorstelijke waardigheid verbonden aartsambten beschreven. De keurvorsten hadden het recht een keurhoed te dragen en in hun wapen te voeren.De keurvorsten verkozen volgens het meerderheidsprincipe de nieuwe koning (keizer) wanneer zijn voorganger stierf. Zij deden dat in het algemeen pas als de kandidaat allerlei concessies gedaan had en daarmee was de macht van de Duitse vorsten zekergesteld.Na de Hussietenoorlogen van de 15e eeuw werd de keurvorstelijke waardigheid van de Boheemse koning tot 1708 niet waargenomen. In de loop van de Dertigjarige Oorlog verwierf hertog Maximiliaan I van Beieren de Opper-Palts en de keurvorstelijke waardigheid. Zowel in Beieren als in de Palts regeerden takken van het huis Wittelsbach.In de vrede van Osnabück van 1648 werd de overdracht van de keur aan Beieren in artikel IV paragraaf 3 bevestigd. Voor de paltsgraaf aan de Rijn werd een achtste keurwaarde gecreëerd (paragraaf 5). In paragraaf 9 werd vastgelegd dat bij het uitsterven van één de beide takken de achtste keur weer zou vervallen. Dit gebeurde inderdaad bij het uitsterven van de hertogen van Beieren in 1777. Na 1692 had ook de hertog van Brunswijk-Lüneburg de waardigheid (keurvorstendom Hannover). De officiële titel was Keur-Brunswijk, maar de term keurvorstendom Hannover kreeg meer bekendheid.Er waren dus sinds 1692 negen keurvorsten en sinds 1777 acht keurvorsten.In de Reichsdeputationshauptschluss werden in 1803 de geestelijke keuren Trier en Keulen opgeheven. Die van Mainz ging over op het keurvorstendom van de aartskanselier en voor de groothertog van Toscane werd een keurvorstendom Salzburg gecreëerd. De hertog van Württemberg, de markgraaf van Baden en de landgraaf van Hessen-Kassel kregen de keurvorstelijke waardigheid. In totaal dus tien.Dit duurde echter niet lang omdat in 1806 het Heilige Roomse Rijk opgeheven werd. De keurvorsten van Beieren, Württemberg en Saksen werden koning en die van Baden, Regensburg (wordt groothertogdom Frankfurt) en Salzburg (wordt groothertogdom Würzburg) groothertog. De keurvorsten van Hessen-Kassel en Hannover verloren hun rijk tot de restauratie in 1813. De keurvorst van Bohemen was al koning en die van Brandenburg was al koning van Pruisen.Slechts de heerser van Hessen-Kassel bleef de nu inhoudsloze titel van keurvorst voeren. Dit deed hij uit protest omdat hij de aan hem door het congres van Wenen toegekende titel van groothertog niet voldoende vond. Hij meende recht te hebben op het koningschap.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 35918 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 9658 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 107 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 107301909 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Les princes-électeurs étaient des princes, grands féodaux ou souverains, investis d'une fonction élective à des trônes impériaux.
  • Ein Kurfürst (lateinisch princeps elector imperii oder elector) gehörte zu der begrenzten Zahl jener Reichsfürsten des Heiligen Römischen Reiches, die das Kurfürstenkollegium bildeten und denen seit dem 13. Jahrhundert das alleinige Recht zur Wahl des Römisch-deutschen Königs zustand. Mit diesem Königstitel war traditionell die Anwartschaft auf das römisch-deutsche Kaisertum verbunden. Die Bezeichnung geht auf das mittelhochdeutsche Wort kur oder kure für Wahl zurück (vgl. neuhochdeutsch küren).
  • Un príncep elector (en alemany Kurfürst, en llatí Princeps elector) del Sacre Imperi Romà, també conegut com a elector imperial o simplement elector, era cadascun dels membres del col·legi electoral encarregat d'escollir els emperadors.El electors eren nobles procedents de les diverses nacions de l'Imperi i la seva dignitat era la més elevada per darrere només de l'emperador o del rei. A més del títol d'electors, rebien la dignitat d'«Altesa Serena» i el càrrec d'arxicanceller.
  • 選帝侯(せんていこう、独: Kurfürst)は、神聖ローマ帝国において、ドイツ王ないしローマ王(すなわち神聖ローマ皇帝)に対する選挙権(選定権)を有した諸侯のことである。選挙侯(せんきょこう)または選定侯(せんていこう)ともいう。
  • Principe elettore (in latino: princeps elector imperii oppure elector, in tedesco: Kurfürst) è una carica del Sacro Romano Impero, definita dalla Bolla d'Oro e assegnata ad un numero limitato di principi che costituivano il collegio elettorale al quale, a partire dal XIII secolo, spettava l'elezione dell'Imperatore.
  • 선제후(選帝侯, 라틴어: Princeps Elector[*]; 독일어: Kurfürst)는 신성 로마 제국 황제를 선정하는 역할을 하였던 신성로마제국의 선거인단이다. 선거후(選擧侯)라고도 한다. 선제후는 백작, 공작 그리고 대공과 같이 대단히 높은 직책을 맡고 있었으며, 위계상 신성로마제국의 봉건 제후들 가운데 왕 또는 황제 다음으로 높았다.
  • Kurfiřt (přejatý výraz z němčiny - Kurfürst, složenina ze slov küren tzn. volit a der Fürst tzn. kníže) byl říšský kníže s právem volit krále Svaté říše římské.
  • Elektorzy Rzeszy, Książęta Elektorzy Świętego Cesarstwa Rzymskiego (łac. electores - wyborcy; niem. Kurfürsten - od staroniemieckiego słowa kuri - wybór) – książęta Rzeszy uprawnieni do udziału w elekcji cesarskiej, podczas której wybierano Świętego Cesarza Rzymskiego. Każdy elektor stał na czele feudalnego państwa - Elektoratu.
  • Курфю́рст (нем. Kurfürst, букв. — «князь-выборщик», от Kür — «выбор, избрание» и Fürst — «князь»; лат.
  • Raja-pemilih atau elektor adalah terjemahan dari istilah bahasa Latin, princeps elector, untuk Kurfürsten, suatu posisi pemerintahan penting yang dalam struktur kepemimpinan Kekaisaran Romawi Suci dan menempati posisi tertinggi setelah kaisar.Berdasarkan Piagam Emas 1356 (Die Goldene Bulle), kaisar dipilih oleh "dewan pemilih" yang terdiri dari tujuh raja-pemilih: tiga berasal dari kerajaan rohaniah dan empat dari kerajaan duniawi.
  • The prince-electors (or simply electors) of the Holy Roman Empire (German: Kurfürst (About this sound listen ), pl. Kurfürsten, Latin: Princeps Elector) were the members of the electoral college of the Holy Roman Empire, having since the 13th century the privilege of electing the King of the Romans or, from the middle of the 16th century onwards, directly the Holy Roman Emperor.The heir-apparent to a lay prince-elector was known as an electoral prince (German: Kurprinz).
  • Választófejedelem (németül Kurfürst, latinul elector) a német királyokat, illetve a német-római császárokat választó testület tagja a Német-római Birodalomban.A Német-római Birodalom azon fejedelmei, akik a 13. század közepétől a német királyt, illetve a német-római császárt választották.
  • Elektör, (Almanca: Kurfürst ; Fransızca Prince-Électeur, seçmen-prens), Kutsal Roma-Germen İmparatorluğu'nda, imparator seçimine katılma hakkına sahip prens ya da piskopos.1273'lerde ortaya çıkan ve 1356'daki Altın Ferman'la (Goldene Bulle) onaylanan elektörlük kurumu yedi elektörü içermekteydi: Trier, Mainz ve Köln başpiskoposları, Saksonya dükü, Ren palatin kontu, Brandenburg markgrafı ve Bohemya kralı.
  • El príncipe elector o príncipe electoral (en alemán: Kurfürst) en el Sacro Imperio Romano Germánico era un miembro del colegio electoral que tenía la función de elegir a los emperadores de Alemania. Se definen sus funciones y los primeros príncipes electores por la Bula de Oro de 1356. Durante y después del siglo XV, en realidad se limitaban únicamente a formalizar lo que era, de hecho, una sucesión dinástica.
  • Een keurvorst (Duits: Kurfürst of Churfürst, Latijn: princeps elector imperii of elector) was een van de rijksvorsten in het Heilige Roomse Rijk die het recht had om de Rooms-koning, of later de keizer, te kiezen. Het ambt ontstond tijdens de strijd om de troon tussen de Welfen en de Staufen. Paus Innocentius III loste dat op door erop te staan dat van alle rijksvorsten er slechts zeven gerechtigd zouden zijn de nieuwe koning te kiezen.
  • Os eleitores ou príncipes-eleitores (em alemão é Kurfürst, plural Kurfürsten) foram os membros do colégio eleitoral do Sacro Império Romano-Germânico, tendo desde o século XIII, a função de eleger o Rei dos Romanos, ou, a partir de meados do século XVI em diante, diretamente o Imperador do Sacro Império Romano Germânico. O herdeiro aparente a um príncipe-eleitor leigo era conhecido como um príncipe eleitoral (em alemão: Kurprinz).
  • Курфюрстите (на немски Kurfürst) са членове на избирателната колегия на Свещената Римска империя, имаща функцията да избира германски император. От 15 век нататък изборът често е формално потвърждение на фактически династичното наследяване на поста. Формално курфюрстите избират крал на римляните, който става император на Свещената Римска империя едва след коронация от папата. Карл V е последният коронясан император. Всички негови наследници са само „избрани императори“.
rdfs:label
  • Prince-électeur
  • Elektorzy Rzeszy
  • Elektör
  • Keurvorst
  • Kurfiřt
  • Kurfürst
  • Prince-elector
  • Principe elettore
  • Príncep elector
  • Príncipe elector
  • Príncipe-eleitor
  • Raja-pemilih
  • Választófejedelem
  • Курфюрст
  • Курфюрст
  • 選帝侯
  • 선제후
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:type of
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:evt of
is prop-fr:titreLeadera of
is foaf:primaryTopic of