Le nom de Pieds-Noirs désigne de manière familière les Français originaires d'Algérie, et par extension les Français de souche européenne installés en Afrique française du Nord jusqu'à l'indépendance, c'est-à-dire : jusqu'en mars 1956, pour les protectorats français de Tunisie et du Maroc ; jusqu'en juillet 1962 pour l'Algérie française et ceux restés en Algérie après l’indépendance.↑ http://www.telerama.fr/monde/ces-francais-restes-en-algerie,78940.php

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le nom de Pieds-Noirs désigne de manière familière les Français originaires d'Algérie, et par extension les Français de souche européenne installés en Afrique française du Nord jusqu'à l'indépendance, c'est-à-dire : jusqu'en mars 1956, pour les protectorats français de Tunisie et du Maroc ; jusqu'en juillet 1962 pour l'Algérie française et ceux restés en Algérie après l’indépendance.
  • Černé nohy (francouzsky pieds-noirs či singulár pied-noir) je označení francouzských usídlenců žijících v Alžírsku před jeho osamostatněním v Alžírské válce. Černé nohy byli potomci předků z Francie či jiných evropských zemí (jako Španělsko, Itálie nebo Malta), kteří se narodili v Alžírsku. Od francouzské invaze 18. června 1830 do osamostatnění roku 1962 se jim říkalo prostě Alžířané. Pojem Černé nohy začal být používán krátce před získáním Alžírské nezávislosti. Muslimští obyvatelé byli označováni prostě za muslimy či původní obyvatele. Při získání nezávislosti žilo v Alžírsku asi 1 400 000 Černých nohou, tedy asi 13 % obyvatelstva Alžírska.Po roce 1962 jich asi 800 000 hned bylo evakuováno do Francie a zbytek postupem času také odešel, takže dnes jich v Alžírsku žije již jen nepatrný zlomek.
  • Un pied-noir (en francès) o peu negre és un colon europeu a Algèria. Encara que majoritàriament francesos, un nombre considerable eren alacantins o menorquins, a més dels rossellonesos (catalans de ciutadania francesa).L'origen etimològic és incert. L'explicació més estesa fa referència a les botes utilitzades per l'exèrcit i els colons francesos, en contraposició a les sandàlies algerianes. Una altra explicació vindria del fet que els treballadors dels vaixells a vapor, sovint algerians, caminaven peus nus per les bodegues plenes de carbó. La denominació es va fer popular a França, després de la independència d'Algèria, usada de forma pejorativa envers els repatriats. Aviat, però, va ser adoptada pels propis pieds-noirs com a denominació d'identitat.Encara que amb freqüència s'aplica el terme a tots els repatriats d'Algèria (i fins i tot d'altres excolònies), cal assenyalar que entre les persones que van haver de sortir d'Algèria hi havia musulmans (als quals es denominava harki; molts eren militars i les seves famílies) i no musulmans, uns d'origen europeu i altres pertanyents a la important i nombrosa comunitat jueva local. El terme pied-noir es pot aplicar amb propietat a aquests dos últims grups.Es calcula que més del 50% dels europeus d'Algèria no eren d'origen francès, i molts d'ells procedien de diverses parts dels Països Catalans, fonamentalment de les comarques litorals de la Marina i l'Alacantí i de l'illa de Menorca, a més dels habitants de la Catalunya del Nord. En menor quantitat, provenien de la costa de Múrcia i Almeria, d'Itàlia i de la resta d'Europa. Malgrat la naturalització i la progressiva assimilació, van mantenir la llengua catalana anomenada patuet, amb influències àrabs i amb ortografia francesa. Actualment, al Rosselló i a la Marina i l'Alacantí es poden trobar nuclis importants d'excolons francesos provinents d'Algèria, arribats a Europa després de la Guerra de la Independència que acabà en la independència del país el 1962. La influència algeriana és present també en el costum d'algunes famílies valencianes del sud de preperarar cuscús, plat típicament magribí, i l'ús de paraules franceses dins del valencià meridional i valencià alacantí, sobretot a la costa, com ara xapó, malló, etc.
  • Se denomina Pied-Noir (literalmente en francés, pies negros) a los ciudadanos de origen europeo que residían en Argelia y que se vieron obligados a salir de ese país tras la independencia en 1962. La mayor parte de ellos se trasladó a Francia, y una pequeña minoría se estableció en la Comunidad Valenciana (España), especialmente en la provincia de Alicante.El término se aplica a todos los repatriados de Argelia. Hay que señalar que entre las personas que tuvieron que salir de Argelia había musulmanes, a los que se denominaba harkis (muchos de ellos militares y sus familias), que habían apoyado a las fuerzas políticas y militares francesas durante la contienda. Entre los no musulmanes, se incluye tanto aquellos de origen europeo como los pertenecientes a la comunidad judía local, de origen mayoritariamente sefardí.
  • Франкоалжирцы, «черноногие», Пье-нуар (фр. pied-noir, /pje.nwaʁ/; букв. «черноногий»; мн. ч.: pieds-noirs) — этнографический и историко-культурный термин для описания группы алжирцев европейского (французского, испанского, а также иногда еврейского) происхождения, составлявших значительную часть населения Алжира в период французской колониальной экспансии 1830—1962 годах. После обретения Алжиром государственного суверенитета в результате Алжирской войны за независимость в конце 1950-х — начале 1960-х, основная масса более чем миллионного европейского населения страны эмигрировала, в основном репатриировавшись во Францию. Жизнь и быт пье-нуаров имели своеобразный характер, отличный как от жизни и быта мусульманского населения Алжира и стран Магриба, так и от французского населения метрополии, поскольку к середине XX века большинство франкоалжирцев были уроженцами Алжира, и многие из них никогда не бывали в собственно Франции. Характерно, отчасти из-за своего сравнительно высокого социально-экономического статуса во Французском Алжире, франкоалжирцы называли себя просто «алжирцами», а местное автохонное мусульманское население именовали «арабами» или «мусульманами» и были сильно от него дистанцированы на бытовом уровне. Всё же со временем, в ходе процесса аккультурации, ряд местных мусульман восприняли французский язык и культуру и встали на сторону французского режима, получив название харки; те же из них, кто совершенно ассимилировался и перешёл в католичество именовались «эвольвэ» (фр. Evolvés букв. «эволюционировавшие», «развившиеся»).
  • Lásd még: Feketeláb-indiánokA feketelábúak (franciául pied-noir, többes száma: pieds-noirs; mindkettőt ejtsd: pienoá) gyakran használt kifejezés Észak-Afrika, különösen Algéria európai eredetű korábbi lakosaira. Algéria, mielőtt 1962-ben kivívta függetlenségét, Franciaország része volt, három kerületre (francia Département) osztották és sok francia érkezett ide – többnyire ők és leszármazottaik lettek a feketelábúak. De a feketelábúak közé értették az algériai zsidó közösség tagjait is, akiknek az ősei más európai bevándorlókhoz vagy hivatalnokokhoz képest jóval korábban, a Reconquista körüli időszakban érkeztek ide az Ibériai-félszigetről.Pied-noir szó szerinti jelentése "feketelábú". A szó eredete feltételezések szerint az, hogy a francia gyarmatosítókat fekete csizmáik alapján tudták biztosan megkülönböztetni az algériai bennszülöttektől.
  • Pied-Noir (French pronunciation: ​[pjenwaʁ], Black-Foot), plural Pieds-Noirs, is a term referring to people of French and other European ancestry who lived in French North Africa, namely French Algeria, the French protectorate in Morocco, or the French protectorate of Tunisia, often for generations, until the end of French rule in North Africa between 1956 and 1962. Specifically, the term Pieds-Noirs is used for those European-descendent citizens who "returned" to mainland France as soon as Algeria gained independence, or in the months following.The Europeans arrived in Algeria as immigrants from all over the western Mediterranean (particularly France, Spain, Italy and Malta), starting in 1830. The term is sometimes also used to include the indigenous Sephardi Jewish population, who settled in the Maghreb long before 1830, but many of whom likewise emigrated after 1962. From the French invasion on 18 June 1830 until its independence, Algeria was administratively part of France (French departments in 1848) and its European population was simply called Algerians or colons (colonists), whereas the Muslim people of Algeria were called Arabs, Muslims or Indigenous.The term Pieds-Noirs began to be used commonly shortly before the end of the Algerian independence war in 1962. As of the last census in Algeria, taken on 1 June 1960, there were 1,050,000 non-Muslim civilians in Algeria (10 percent of the total population including 130,000 Algerian Jews).During the Algerian War the Pieds-Noirs supported colonial French rule in Algeria and were naturally opposed to Algerian nationalist groups such as the Front de libération nationale (FLN) and Mouvement national algérien (MNA). The roots of the conflict reside in political and economic inequalities perceived as an "alienation" from the French rule as well as a demand for a leading position for the Berber, Arab, and Islamic cultures and rules existing before the French conquest. The conflict contributed to the fall of the French Fourth Republic and the mass exodus of Algerian Europeans and Jews to France.After Algeria became independent in 1962, about 800,000 Pieds-Noirs of French nationality were evacuated to mainland France while about 200,000 chose to remain in Algeria. Of the latter, there were still about 100,000 in 1965 and about 50,000 by the end of the 1960s.Those who moved to France suffered ostracism from the Left for their perceived exploitation of native Muslims and some blamed them for the war, thus the political turmoil surrounding the collapse of the French Fourth Republic. In popular culture, the community is often represented as feeling removed from French culture while longing for Algeria. Thus, the recent history of the pieds-noirs has been imprinted with a theme of double alienation from both their native homeland and their adopted land. Though the term rapatriés d'Algérie implies that they once lived in France, they were born in Algeria, and many families lived there for generations.
  • 피에 누아르(Pied-Noir)는 1830년 6월 18일 프랑스 침공에서부터 1962년 알제리 전쟁 종결에 따른 알제리 독립까지 프랑스령 알제리에 있던 유럽계 (프랑스, 스페인, 이탈리아, 몰타, 유대계) 사람이다. 또한 알제리뿐만 아니라 모로코, 튀니지 등의 국가의 유럽계 주민을 포함하는 경우도있다. 독립 시점까지의 피에 누아르의 인구는 약 100만명이다.
  • Пие ноар (на френски: Pieds-Noirs) са французи и други европейци, които се изселват от Алжир в резултат на Алжирската война.Първоначално пие ноар се наричат всички европейски заселници във Френска Северна Африка, но след войната в Алжир, където те са най-многобройни, наименованието обикновено се използва за изселниците от тази страна. В навечерието на войната в Алжир живеят около 1 милион французи и други европейци, много от тях потомци на заселници още от XIX век. По време на войната и след създаването на независим Алжир те са подложени на дискриминация и преследвания и само през 1962 година около 800 хиляди души напускат страната, а в края на 60-те години там са останали около 50 хиляди.Основната част от пие ноар се установяват във Франция, главно в големите градове и в южните части на страната, където заселването им е основен фактор за бързия икономически растеж на Прованс и Лангедок-Русийон. Днес броят на потомците на пие ноар във Франция се оценява на около 3,2 милиона души.
  • Il termine "Pied-Noir" (pronuncia: pjenwaʁ, Piedi Neri), utilizzato come sostantivo o aggettivo, designa oggi nel linguaggio corrente i francesi (per cittadinanza anche se non sempre di origine francese) d'Algeria, rimpatriati a partire dal 1962.
  • Pied-noir (vert. uit Frans: zwartvoet), meervoud pieds-noirs, is een term die werd gebruikt om de kolonisten in Algerije aan te duiden tot het einde van de Frans-Algerijnse oorlog in 1962. De zwartvoeten waren Franse nationalisten, Sefardische Joden en kolonisten uit andere Europese landen zoals Spanje, Italië en Malta, die geboren werden in Algerije. Vanaf de Franse invasie in 1830 tot de dag van de Algerijnse onafhankelijkheid in 1962 vormde Algerije, in tegenstelling tot andere kolonies, drie departementen die deel uitmaakten van Frankrijk. Bij de onafhankelijkheid waren er rond de 1 miljoen pieds-noirs, ongeveer 10% van de bevolking. Ze waren in het bezit van het meeste en beste land. De Algerijnen, in de volksmond aangeduid als 'moslims' of 'inheemsen', waren uitgesloten van stemrecht. Ze konden weliswaar de Franse nationaliteit verkrijgen, maar dit hield in dat ze hun religie moesten afzweren. Dit gebeurde dan ook vrijwel niet.Hoewel de meeste pieds-noirs een Franse achtergrond hadden, moedigde de Franse regering kolonisatie actief aan, en wierf ook kolonisten in andere Mediterrane landen, zoals Spanje, Italië en Malta. Sefardische Joden kregen krachtens een decreet van de Franse minister Cremieux eveneens de Franse nationaliteit en gingen vanaf toen eveneens tot de pieds-noirs behoren. Zij werden tijdens het Vichy-bewind gediscrimineerd, maar niet gedeporteerd. Sommige historici schrijven dit echter enkel toe aan het feit dat de Asmogendheden de Middellandse Zee niet volledig beheersten. Na de bevrijding in 1942 werden zij in hun rechten hersteld. De pieds-noirs bestreken een wijd sociaal scala, van kleine boertjes tot grootgrondbezitters (grand-colons).Pieds-noirs raakten na verloop van tijd geïsoleerd. Enerzijds waren ze vervreemd van de lokale bevolking, die grotendeels langs hen heen leefde. Anderzijds hadden ze ook weinig op met Frankrijk, waar veel van hen nooit voet hadden gezet. De Tweede Wereldoorlog verstoorde de verhoudingen. De Algerijnen eisten erkenning voor het feit dat velen van hen als soldaat in de Franse legers hadden gevochten en gestorven waren. De Franse regering voerde in 1947 wat halfhartige hervormingen door en verleende een grote groep Algerijnen de Franse nationaliteit. Dit ging de pieds-noirs te ver en de Algerijnse bevrijdingsbewegingen niet ver genoeg. Ook de dekolonisatie, de onafhankelijkheid van andere landen, en de Franse nederlagen in Frans-Indochina versterkten het zelfvertrouwen van de Algerijnen. De pieds-noirs waren echter over het algemeen niet onder de indruk en verwachtten zelfs tijdens de oorlog dat de Franse regering de opstand de kop zou kunnen indrukken. Toen de Vierde Republiek hier niet toe in staat leek, steunden zij het aan de macht brengen van Charles de Gaulle, in de hoop dat hij Algerije kon redden zoals hij in de Tweede Wereldoorlog Frankrijk had gered.Toen in 1961-1962 het duidelijk werd dat Algerije onafhankelijk zou worden, begon een grote uittocht van pieds-noirs uit Algerije. Dit werd nog versterkt door een aantal gewelddadige incidenten, waaronder het Bloedbad van Oran, waarin een grote groep Europeanen door woedende Algerijnen werd gedood. Sommigen verlieten overhaast het land met niets anders dan een koffer met kleren, en een aantal steden liep zelfs half leeg. Ongeveer 100.000 pieds-noirs kozen ervoor om te blijven, maar vertrokken uiteindelijk toch op enkele duizenden na.De meeste pieds-noirs vertrokken naar Frankrijk, en gingen in het zuiden wonen waar het klimaat min of meer hetzelfde was. Anderen kozen voor Nieuw-Caledonië, Italië, Spanje, Australië of Amerika. Veel Sefardische Joden kozen voor Israël.De Franse regering bleek de instroom van vluchtelingen te hebben onderschat. Hoewel er fondsen beschikbaar waren voor hun integratie en schadeloosstelling, waren die niet toereikend. Terwijl de grootgrondbezitters vaak voldoende vermogen hadden om de overstap soepel te maken, gold dat niet voor de middenklasse. Zij moesten in Frankrijk helemaal opnieuw beginnen, en werk beneden hun niveau accepteren. Bovendien werden ze door veel Fransen met de nek aangekeken. Enerzijds zagen veel linkse bewegingen hen als de oorzaak voor de lange pijnlijke Algerijnse Oorlog. Een veel voorkomend vooroordeel luidde dat pieds-noirs allemaal grootgrondbezitters en uitbuiters waren, die een lesje in nederigheid hadden verdiend. Anderzijds moesten ze met de lokale bevolking concurreren om banen, wat eveneens antipathie opleverde. Daarbij voelden ze zich verraden door de regering die ze zelf mede in het zadel hadden geholpen. De meeste pieds-noirs en hun afstammelingen wonen heden ten dage in het zuiden van Frankrijk.
  • ピエ・ノワール(Pied-noir)とは、1830年6月18日のフランス侵攻から、1962年のアルジェリア戦争終結に伴うアルジェリア独立までのフランス領アルジェリアに居たヨーロッパ系(フランス、スペイン、イタリア、マルタ、ユダヤ系)植民者。また、アルジェリアだけでなくモロッコ、チュニジアを加えたマグレブ諸国のヨーロッパ系住民を含める場合もある。独立時点までのピエ・ノワールの人口は約100万人だと推される。1962年のアルジェリア独立により多くは母国に帰国したが、フランス本国で差別的な扱いを受けている。アルジェリアのユダヤ系住民で、同様にフランス国民として引き揚げてきた者も含むことがある。ピエ・ノワールとは黒い足を意味する。フランス人の入植者が、先住民と、黒い靴を履いていることで区別されたことが由来と言われる。しかし、多くの学者によると、この言葉の起源は不明。
  • Pied-Noir (w dosłownym tłumaczeniu „Czarna Stopa“) to przydomek francuskich osadników mieszkających we francuskich departamentach Algierii i innych europejskich kolonistów z okresu od 1830 do odzyskania niepodległości przez Algierię (1962 rok).W powszechnym użyciu określenie Pied-Noir stanowi w zasadzie synonim repatrianta. Do grupy tej zalicza się Europejczyków oraz Żydów sefardyjskich, jednak wyklucza ona muzułmanów. Dla niektórych Sefardyjczyków pochodzących z rodzin przybyłych do Algierii przed francuskimi kolonizatorami, nazwa ta odnosi się wyłącznie do algierskich Europejczyków.Termin repatriant nawiązuje do statusu administracyjnego, jaki nadawano, od 1962 roku, Francuzom uciekającym z Algierii w momencie odzyskania niepodległości przez ten kraj, a następnie objął on również ludność przybywającą z Maroka i Tunezji oraz innych francuskich kolonii. Wśród repatriantów z Algierii (wszyscy posiadali francuskie obywatelstwo) znajdowali się również muzułmanie służący w armii francuskiej (częściej określani mianem „harki“) i ich rodziny, a także nie-muzułmanie pochodzący z Europy oraz członkowie społeczności żydowskiej obecnej w Algierii jeszcze przed okresem kolonizacji, którzy otrzymali francuskie obywatelstwo w XIX wieku na mocy Dekretu Crémieux.Określenie Pied-Noir odnosi się zatem do niemuzułmańskich obywateli francuskich z Algierii a także do Francuzów pochodzących z innych francuskich protektoratów: Maroka i Tunezji (kraje te odzyskały niepodległość w 1956).
  • Mit Pieds-noirs (französisch pied-noir „Schwarzfuß“) bezeichnete man seit den 1950er Jahren die Algerienfranzosen, weiße europäische Siedler in Algerien, die sich seit dem Beginn der Eroberung Algeriens durch Frankreich 1830 in dem nordafrikanischen Land angesiedelt hatten. Vorher war für diese Bevölkerungsgruppe der Begriff colons („Siedler“) üblich. Ungefähr 40 % der Siedler stammten aus dem Mutterland Frankreich, namentlich Korsika, dem Elsass und Lothringen, die meisten übrigen aus Malta, Italien und Spanien. Dazu kamen einheimische sephardische Juden („israélites“), die schon länger im Maghreb ansässig waren und die französische Staatsangehörigkeit im 19. Jahrhundert mit dem „Décret Crémieux“ erhalten hatten. Gegen Ende des Algerienkriegs 1962 betrug die Zahl der Pieds-Noirs ca. 1,4 Millionen (ca. 13 % der algerischen Bevölkerung). Im weiteren Sinne werden auch die europäischstämmigen oder jüdischen Bewohner Tunesiens oder Marokkos, die diese Länder nach deren Unabhängigkeit in Richtung Frankreich verließen, als pied-noirs bezeichnet.Die Gesellschaft der europäischen Kolonisten in Algerien war Zeit ihres Bestehens sozial deutlich gespalten. Einer kleinen Minderheit von alteingesessenen sehr wohlhabenden Familien stand eine große Schicht relativ armer Siedler gegenüber. Die Siedlergesellschaft schaffte es jedoch durch Zugang zum Kapitalmarkt – Muslime waren durch Sondersteuern und die privatrechtlich geltende Scharia davon ausgeschlossen – große Teile des Landes anzukaufen. Ebenso kam es zu gewalttätigen Landnahmen, zumeist nach Aufständen der muslimischen Bevölkerung. Die europäischen Siedler kontrollierten 1936 mit 7,7 Millionen Hektar rund 40 Prozent des landwirtschaftlich nutzbaren Landes. Dies zumeist in den besonders fruchtbaren Küstenregionen des Landes. Der amtliche Lebensstandardindex der europäischstämmigen Bevölkerung war 1950 rund zwanzig Prozent niedriger als im Mutterland. Unter der französischen Herrschaft genossen nur „Europäer“ volle Bürgerrechte, während die Einheimischen (indigènes) kollektiv als „Araber“ (arabes) oder „Muslime“ (musulmans) bezeichnet wurden und durch den diskriminierenden Code de l’indigénat benachteiligt waren. Obwohl die Küstenregion Algeriens seit 1848 als französisches Staatsgebiet und nicht nur als Kolonie behandelt wurde, erhielten nur wenige das französische Bürgerrecht. In der Volksvertretung Algeriens waren keine Muslime vertreten. Erst 1944 wurde es allen Bewohnern Algeriens verliehen. Nach dem Ende des Algerienkriegs, als Algerien seine Unabhängigkeit erhielt, siedelten die meisten der etwa 1,4 Millionen Pieds-noirs in das französische Mutterland um. Der Terror der OAS 1961/62, mit dem viele Pieds-noirs und eine Reihe französischer Militärs sympathisierten, wenn sie ihn nicht aktiv unterstützten, hatte die algerische Unabhängigkeit nicht verhindern können.Viele Pieds-noirs waren seit Generationen in Algerien ansässig gewesen oder hatten gar keine Wurzeln in Frankreich, da ihre Familie als Einwanderer in Algerien das französische Bürgerrecht erworben hatten. Sie mussten aber notgedrungen dorthin übersiedeln, da sie von Seiten der algerischen Unabhängigkeitsbewegung FLN mit dem Tode für den Fall bedroht wurden, dass sie Algerien nach der Unabhängigkeit nicht verlassen würden. „La valise ou le cercueil“ – es blieb ihnen nur die Wahl zwischen dem Koffer (la valise) oder dem Sarg (le cercueil). Drohungen, die im Fall einiger im Land verbliebener Pieds-noirs, vor allem aber der sogenannten Harkis, auf grausame Weise wahrgemacht wurden: Tausende Angehörige dieser Gruppe muslimischer Algerier, die während des Unabhängigkeitskampfes loyal zu Frankreich gestanden und in dessen Militär gekämpft hatten, massakrierte die FLN zusammen mit ihren Familien. Am 5. Juli 1962, dem Tag, an dem Algerien seine Unabhängigkeit proklamierte, kam es in Oran, der Stadt mit dem größten Anteil an Pieds-noirs an der Gesamtbevölkerung, zu einem Massaker an europäischstämmigen Einwohnern der Stadt, dem je nach Quellen zwischen 95 und 3500 Menschen zum Opfer fielen. Keiner der Täter wurde je bestraft.Die meisten Pieds-noirs siedelten sich entlang der Südküste Frankreichs (etwa in Perpignan, Montpellier, Marseille oder Nizza), im Großraum Paris oder auf der bis dahin nur dünn besiedelten Insel Korsika an. Persönlichkeiten aus dieser heterogenen Gruppe der rapatriés, wie sie zunächst nur genannt wurden, nahmen in vielen gesellschaftlichen Bereichen großen Einfluss im französischen Mutterland.
  • Pied-Noir (Pronúncia francesa: [pjenwaʁ], Pé-Negro), plural Pieds-Noirs, é um termo usado para fazer referência aos cidadãos franceses, e outros de ascendência europeia, que viveram na Norte de África francês, nomeadamente a Argélia francesa, o Protetorado Francês do Marrocos ou o Protetorado Francês da Tunísia, por várias gerações, até ao fim da governação francesa no norte Africa entre 1956 e 1962. Em particular, o termo Pieds-Noirs é utilizado para aqueles cidadãos descendentes de europeus "regressaram" a França assim que a Argélia se tornou independente, ou nos meses seguintes.Os europeus chegaram à Argélia, como imigrantes, a partir da zona ocidental do Mar Mediterrâneo (em particular de França, Espanha, Itália e Malta), desde 1830. A expressão também é, por vezes, usada para incluir os sefarditas, que se tinham estabelecido no Maghreb, bem antes de 1830, mas muitos dos quais também emigraram após 1962. A partir da invasão francesa de 18 de Junho de 1830, até à sua independência, a Argélia fazia parte administrativa de França (“departamentos franceses” em 1848), e a sua população europeia era designada por argelinos ou colons (colononos), enquanto que os cidadãos muçulmanos da Argélia eram chamados de árabes, indígenas muçulmanos; os muçulmanos chamavam-lhes de roumis ou gaouris.O termo Pieds-Noirs começou a ser utilizado pouco depois do fim da guerra de independência da Argélia em 1962. De acordo com o ultimo censo na Argélia, realizado a 1 de Junho de 1960, existiam 1 050 000 de cidadãos não-muçulmanos (10% do total da população, incluindo 130 000 judeus argelinos).Durante a Guerra da Argélia, os Pieds-Noirs apoiaram a administração colonial francesa na Argélia, sendo opositores dos grupos nacionalistas argelinos, tais como Frente de Libertação Nacional (FLN) e o Movimento Nacional Argelino (MNA). As raízes do conflito têm origem nas desigualdades políticas e económicas com origem na governação francesa, tal como a procura de uma posição de liderança para as culturas e regras berbere, árabe e islâmica que existiam antes da conquista francesa. O conflito contribuiu para a queda da Quarta República Francesa e do êxodo em massa de europeus e judeus argelinos para França.Depois da independência da Argélia em 1962, cerca de 800 000 Pieds-Noirs de nacionalidade francesa foram evacuados para França, enquanto 200 000 decidiram permanecer na Argélia. Destes últimos, cerca de 100 000 ainda viviam no país e, no final da década de 1960, eram 50 000 os que ainda lá viviam.Aqueles que partiram para França foram vítimas do ostracism da esquerda, devido à alegada exploração dos nativos muçulmanos, e alguns culparam-nos pela guerra, dando origem, assim, a uma turbulência política que levou ao colapso da Quarta República Francesa. Na cultura popular, a comunidade é muitas vezes representada como tendo sido retirada da cultura da França e pertencendo à da Argélia. Assim, a história recente dos pieds-noirs tem sido marcada por um duplo sentimento: afastamento da sua terra-natal; e da sua terra de adopção. Embora a expressão rapatriés d'Algérie (“repatriados da Argélia”) tenha inerente o facto de, em tempos passados, terem vivido em França, eles nasceram na Argélia, e muitas famílias ali viveram durante várias gerações.
  • Pied-Noir ("Kaki Hitam"), jamak Pieds-Noirs, diucapkan /pje.nwaʁ/, merupakan sebuah sebutan Perancis yang digunakan untuk merujuk pengkoloni Perancis putih yang tinggal di Aljazair sebelum kemerdekaan Aljazair. Sebutan ini meluas setelah diketahui bahwa para pengkoloni berkulit putih, tapi karena kaki mereka telah menyentuh tanah Afrika mereka dikatakan memiliki "kaki hitam." Asal nama lainnya adalah fakta bahwa orang Eropa memakai sepatu hitam, sementara warga lokal tidak.
  • Pied-noir (okunuşu: piye nuar, Türkçe:Kara ayak) , günümüzdeki üç Kuzey Afrika ülkesinin (Tunus, Cezayir ve Fas) Fransız sömürgesi oldukları (veya Fransız yönetimi altında bulundukları) dönemde özellikle sahil şeridinde yerleşmiş bulunan Avrupa kökenli nüfusa ve bu nüfusun günümüzdeki uzantılarına verilen isimdir. Bu Avrupalı nüfus başta Fransızlardan, ancak önemli miktarlarda da, zamanla Fransızlaşan İspanyollardan ve İtalyanlardan oluşmaktaydı. Kültürel geçişimler ve idari reformlar sürecinde (oy hakkı gibi) Kuzey Afrika Yahudileri de, aşamalı olarak, pied-noir toplumuna dahil olmuşlar veya dahil sayılmışlardır. Fransa idaresi Cezayir'de, örneğin Osmanlı Devleti'nin aksine, 1960'lara kadar gerçek bir apartheid rejimi tesis etmiş bulunduğundan Kuzey Afrika Araplarının oluşturduğu çoğunluk hiçbirzaman piednoir kabul edilmemiş, ayrı yaşamışlardır. Kuzey Afrika ülkelerinden Cezayir, sömürgecilik döneminde, doğrudan Fransa metropolüne bağlı olduğundan ve bu ülkede pied-noir varlığı daha büyük rakamlar ifade ettiğinden, pied-noir kavramı belli bir ölçüde Cezayir ile özdeşleşmiştir. Nitekim, Cezayir'in bağımsızlık sürecindeki en hassas konuyu da pied-noirların konumu oluşturmuştur. "Pied-noir" (telaffuzu piyenuar) Fransızca'da "kara ayak" anlamına gelir. Bu ismin nereden geldiğine dair çeşitli rivayetler ortaya atılmaktadır. Bir açıklama, Avrupalıların, yerli nüfusun aksine, siyah çizmeler giymekte olması nedeniyle, ayırdedici bir tanım olarak kullanılmaya başlanmış olmasıdır. Bir başka ihtimal, Fransızca'da "öncü" anlamına gelen "pionier" kelimesinin telaffuzu ve anlamı değiştirilerek, belki mizah da yüklü olacak şekilde, genel anlamda benimsenmesi olabilir. "Pied-noir"ların bazıları, büyük tacirler ve çiftlik sahipleri sıfatıyla, sömürgecilik ekonomisinin temel parçacıklarını oluşturmuşlarsa da, aralarında daha mütevazı konumda, dar gelirli, işçi sınıfına mensup, ve bir gelecek aramak için Kuzey Afrika'ya gelmiş Avrupalılar da bulunmuştur. Yerli Yahudilerin pied-noir'lara bir şekilde dahil hale gelmeleriyle, bu toplumun etno-kültürel görünümü daha da farklılaşmış, ancak Yahudiler her zaman için, pied-noirlar arasında da ayrı yerleri ve özellikleri olan bir kesim olarak görülmüşlerdir. Avrupalı pied-noirlar arasında kısmen mevcut Yahudi düşmanlığı akımlarının Yahudi kesimin konumunu daha da hassaslaştırdığı ve belirsizleştirdiği süreçler yaşanmıştır. Günümüzde dahi, Kuzey Afrika Yahudilerinin çocukları kendileri için "Yahudi pied-noir" şeklinde ilave bir tanımla tarif ederler. Son olarak, Fransız idaresinin ayrılıkçı rejiminden çoğu kez nasiplerini almış olmakla birlikte (örneğin oy hakkına sahip olmamakla birlikte), bu idareye karşı bir bağlılık geliştirmiş Araplara da, "pied-noir" kabul edilmemekle birlikte, Cezayir'in bağımsızlığı sonrasında Avrupalılarla oluşan belli bir kader birliği nedeniyle, burada değinilmesi gerekir. Bu Arapların ve çocuklarının bazen günümüzde de kendilerini tanımlamakta kullandıkları terim "harki"dir. "Harki" Arapça'da "hain" anlamına gelir. İşçi sınıfı pied-noirları arasından çıkmış, dünya çapında bilinen bir isim, Alsaslı bir babanın ve İspanyol bir annenin çocuğu olan, Cezayir fakir beyaz mahallesinde yetişmiş Albert Camus'dür. Diğer ünlü pied-noirlar arasında modacı Yves Saint-Laurent, şarkıcı Enrico Macias, felsefeci Jacques Derrida sayılabilir. Cezayir Bağımsızlık Savaşı'nın son aşamalarına vardığı sürece gelindiğinde (1959) pied-noirlar Cezayir toplam nüfusunun % 10'u civarında bir oran oluşturmaktaydı. Bu oran 1926'daki % 15.2'lik zirveye kıyasla bir gerileme teşkil etmekteydi. Ancak, 17. yüzyıldan bu yana Avrupalıların idaresinde bulunan Oran'da pied-noirlar (Yahudilerle birlikte), Oran şehri için % 49.3, Oran vilayetinin (département) tamamı için % 33.6'lık nüfus kitlesi oluşturmaktaydı. Cezayir şehri için ise bu kitle % 35.7'ye denk gelmiştir. 1959'da Cezayir'de bulunan pied-noirların toplam nüfusu 1 025 000 olarak belirlenmiştir. 1962'de bizzat Charles De Gaulle'ün de kabul ve desteğiyle Cezayir'in bağımsızlığına kavuşması sonrasında pied-noir nüfus ihanete uğradıklarını düşünmüşlerdir. Bu düşünceye göre, harkiler de ihanete uğramış olmaktadır. Bağımsızlığın hemen ardından Fransa'ya bir toplu göç yaşanmış, yaklaşık 1 milyon kişi onları beklemeyen bir metropol ülkede yeni hayatlar kurmak durumunda kalmışlardır. Ayrıca harkiler (hainler) arasında bir süre daha Cezayir'de kalıp bölgesel ve düşük yoğunluklu bir iç savaş tertipleyenler olmuştur. Harkilerin kendileri veya aileleri, sonraki dönemlerde ya işbirlikçi olarak görüldükleri için katledilmişler, ya Cezayir içinde sindirilmişler ya da onlar da Fransa'ya göçmüşlerdir. Harkilerin çocukları günümüzde dahi Fransa'ya sonradan yerleşen Arap kökenli göçmen nüfus içinde pek kabul görmezler. Şartlar ve bizzat yerli Arapların yaşadığı dramlar gözardı edilmeksizin, pek çok pied-noir da, Albert Camus'nün bazı yazılarında ifade ettiği gibi, memleketlerini kaybetmekte oldukları ve sonradan kaybettikleri duygusu içinde yaşamışlardır.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 54892 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 119692 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 565 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110779842 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:colonnes
  • 2 (xsd:integer)
prop-fr:date
  • 1830 (xsd:integer)
prop-fr:fr
  • patuet
prop-fr:groupeLié
prop-fr:lang
  • ca
prop-fr:langue
prop-fr:légende
  • Cérémonie de communion solennelle de pieds-noirs à Sidi-Bel-Abbès, début du .
prop-fr:nom
  • Pieds-Noirs
prop-fr:origine
prop-fr:region
  • 20 (xsd:integer)
prop-fr:religion
prop-fr:texte
  • patuet
prop-fr:trad
  • patuet
  • patuet
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Le nom de Pieds-Noirs désigne de manière familière les Français originaires d'Algérie, et par extension les Français de souche européenne installés en Afrique française du Nord jusqu'à l'indépendance, c'est-à-dire : jusqu'en mars 1956, pour les protectorats français de Tunisie et du Maroc ; jusqu'en juillet 1962 pour l'Algérie française et ceux restés en Algérie après l’indépendance.↑ http://www.telerama.fr/monde/ces-francais-restes-en-algerie,78940.php
  • 피에 누아르(Pied-Noir)는 1830년 6월 18일 프랑스 침공에서부터 1962년 알제리 전쟁 종결에 따른 알제리 독립까지 프랑스령 알제리에 있던 유럽계 (프랑스, 스페인, 이탈리아, 몰타, 유대계) 사람이다. 또한 알제리뿐만 아니라 모로코, 튀니지 등의 국가의 유럽계 주민을 포함하는 경우도있다. 독립 시점까지의 피에 누아르의 인구는 약 100만명이다.
  • Il termine "Pied-Noir" (pronuncia: pjenwaʁ, Piedi Neri), utilizzato come sostantivo o aggettivo, designa oggi nel linguaggio corrente i francesi (per cittadinanza anche se non sempre di origine francese) d'Algeria, rimpatriati a partire dal 1962.
  • ピエ・ノワール(Pied-noir)とは、1830年6月18日のフランス侵攻から、1962年のアルジェリア戦争終結に伴うアルジェリア独立までのフランス領アルジェリアに居たヨーロッパ系(フランス、スペイン、イタリア、マルタ、ユダヤ系)植民者。また、アルジェリアだけでなくモロッコ、チュニジアを加えたマグレブ諸国のヨーロッパ系住民を含める場合もある。独立時点までのピエ・ノワールの人口は約100万人だと推される。1962年のアルジェリア独立により多くは母国に帰国したが、フランス本国で差別的な扱いを受けている。アルジェリアのユダヤ系住民で、同様にフランス国民として引き揚げてきた者も含むことがある。ピエ・ノワールとは黒い足を意味する。フランス人の入植者が、先住民と、黒い靴を履いていることで区別されたことが由来と言われる。しかし、多くの学者によると、この言葉の起源は不明。
  • Pied-Noir ("Kaki Hitam"), jamak Pieds-Noirs, diucapkan /pje.nwaʁ/, merupakan sebuah sebutan Perancis yang digunakan untuk merujuk pengkoloni Perancis putih yang tinggal di Aljazair sebelum kemerdekaan Aljazair. Sebutan ini meluas setelah diketahui bahwa para pengkoloni berkulit putih, tapi karena kaki mereka telah menyentuh tanah Afrika mereka dikatakan memiliki "kaki hitam." Asal nama lainnya adalah fakta bahwa orang Eropa memakai sepatu hitam, sementara warga lokal tidak.
  • Pied-noir (vert. uit Frans: zwartvoet), meervoud pieds-noirs, is een term die werd gebruikt om de kolonisten in Algerije aan te duiden tot het einde van de Frans-Algerijnse oorlog in 1962. De zwartvoeten waren Franse nationalisten, Sefardische Joden en kolonisten uit andere Europese landen zoals Spanje, Italië en Malta, die geboren werden in Algerije.
  • Франкоалжирцы, «черноногие», Пье-нуар (фр. pied-noir, /pje.nwaʁ/; букв. «черноногий»; мн. ч.: pieds-noirs) — этнографический и историко-культурный термин для описания группы алжирцев европейского (французского, испанского, а также иногда еврейского) происхождения, составлявших значительную часть населения Алжира в период французской колониальной экспансии 1830—1962 годах.
  • Pied-noir (okunuşu: piye nuar, Türkçe:Kara ayak) , günümüzdeki üç Kuzey Afrika ülkesinin (Tunus, Cezayir ve Fas) Fransız sömürgesi oldukları (veya Fransız yönetimi altında bulundukları) dönemde özellikle sahil şeridinde yerleşmiş bulunan Avrupa kökenli nüfusa ve bu nüfusun günümüzdeki uzantılarına verilen isimdir. Bu Avrupalı nüfus başta Fransızlardan, ancak önemli miktarlarda da, zamanla Fransızlaşan İspanyollardan ve İtalyanlardan oluşmaktaydı.
  • Černé nohy (francouzsky pieds-noirs či singulár pied-noir) je označení francouzských usídlenců žijících v Alžírsku před jeho osamostatněním v Alžírské válce. Černé nohy byli potomci předků z Francie či jiných evropských zemí (jako Španělsko, Itálie nebo Malta), kteří se narodili v Alžírsku. Od francouzské invaze 18. června 1830 do osamostatnění roku 1962 se jim říkalo prostě Alžířané. Pojem Černé nohy začal být používán krátce před získáním Alžírské nezávislosti.
  • Pied-Noir (w dosłownym tłumaczeniu „Czarna Stopa“) to przydomek francuskich osadników mieszkających we francuskich departamentach Algierii i innych europejskich kolonistów z okresu od 1830 do odzyskania niepodległości przez Algierię (1962 rok).W powszechnym użyciu określenie Pied-Noir stanowi w zasadzie synonim repatrianta. Do grupy tej zalicza się Europejczyków oraz Żydów sefardyjskich, jednak wyklucza ona muzułmanów.
  • Pied-Noir (Pronúncia francesa: [pjenwaʁ], Pé-Negro), plural Pieds-Noirs, é um termo usado para fazer referência aos cidadãos franceses, e outros de ascendência europeia, que viveram na Norte de África francês, nomeadamente a Argélia francesa, o Protetorado Francês do Marrocos ou o Protetorado Francês da Tunísia, por várias gerações, até ao fim da governação francesa no norte Africa entre 1956 e 1962.
  • Пие ноар (на френски: Pieds-Noirs) са французи и други европейци, които се изселват от Алжир в резултат на Алжирската война.Първоначално пие ноар се наричат всички европейски заселници във Френска Северна Африка, но след войната в Алжир, където те са най-многобройни, наименованието обикновено се използва за изселниците от тази страна. В навечерието на войната в Алжир живеят около 1 милион французи и други европейци, много от тях потомци на заселници още от XIX век.
  • Se denomina Pied-Noir (literalmente en francés, pies negros) a los ciudadanos de origen europeo que residían en Argelia y que se vieron obligados a salir de ese país tras la independencia en 1962. La mayor parte de ellos se trasladó a Francia, y una pequeña minoría se estableció en la Comunidad Valenciana (España), especialmente en la provincia de Alicante.El término se aplica a todos los repatriados de Argelia.
  • Mit Pieds-noirs (französisch pied-noir „Schwarzfuß“) bezeichnete man seit den 1950er Jahren die Algerienfranzosen, weiße europäische Siedler in Algerien, die sich seit dem Beginn der Eroberung Algeriens durch Frankreich 1830 in dem nordafrikanischen Land angesiedelt hatten. Vorher war für diese Bevölkerungsgruppe der Begriff colons („Siedler“) üblich.
  • Un pied-noir (en francès) o peu negre és un colon europeu a Algèria. Encara que majoritàriament francesos, un nombre considerable eren alacantins o menorquins, a més dels rossellonesos (catalans de ciutadania francesa).L'origen etimològic és incert. L'explicació més estesa fa referència a les botes utilitzades per l'exèrcit i els colons francesos, en contraposició a les sandàlies algerianes.
  • Lásd még: Feketeláb-indiánokA feketelábúak (franciául pied-noir, többes száma: pieds-noirs; mindkettőt ejtsd: pienoá) gyakran használt kifejezés Észak-Afrika, különösen Algéria európai eredetű korábbi lakosaira. Algéria, mielőtt 1962-ben kivívta függetlenségét, Franciaország része volt, három kerületre (francia Département) osztották és sok francia érkezett ide – többnyire ők és leszármazottaik lettek a feketelábúak.
  • Pied-Noir (French pronunciation: ​[pjenwaʁ], Black-Foot), plural Pieds-Noirs, is a term referring to people of French and other European ancestry who lived in French North Africa, namely French Algeria, the French protectorate in Morocco, or the French protectorate of Tunisia, often for generations, until the end of French rule in North Africa between 1956 and 1962.
rdfs:label
  • Pieds-Noirs
  • Feketelábúak
  • Pied-Noir
  • Pied-Noir
  • Pied-Noir
  • Pied-noir
  • Pied-noir
  • Pied-noir
  • Pied-noir
  • Pied-noir
  • Pieds-Noirs
  • Pieds-noirs
  • Černé nohy
  • Пие ноар
  • Франкоалжирцы
  • ピエ・ノワール
  • 피에 누아르
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:victimes of
is skos:subject of
is foaf:primaryTopic of