La peine de mort en France a été abolie en 1981, faisant ainsi de la France le seul pays à avoir procédé à des exécutions capitales tout en étant membre de la Communauté européenne, ancêtre de l'Union européenne.Contrairement à ce que rapporte souvent la presse, ce n’est pas Christian Ranucci, mais Hamida Djandoubi qui, guillotiné le 10 septembre 1977 à la prison des Baumettes de Marseille, est la dernière personne à avoir subi la peine de mort en France.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • La peine de mort en France a été abolie en 1981, faisant ainsi de la France le seul pays à avoir procédé à des exécutions capitales tout en étant membre de la Communauté européenne, ancêtre de l'Union européenne.Contrairement à ce que rapporte souvent la presse, ce n’est pas Christian Ranucci, mais Hamida Djandoubi qui, guillotiné le 10 septembre 1977 à la prison des Baumettes de Marseille, est la dernière personne à avoir subi la peine de mort en France.
  • Tijdens het presidentschap van Valéry Giscard d'Estaing werden de laatste drie ter dood veroordeelden terechtgesteld, en wel met de bijna twee eeuwen oude guillotine. Op 10 september 1977 vond de laatste executie plaats in Frankrijk, die van Hamida Djandoubi. Dit was tevens de laatste executie in West-Europa. In 1981, tijdens het presidentschap van François Mitterrand, werd de doodstraf wettelijk afgeschaft. Af en toe gaan er stemmen op voor herinvoering van de doodstraf, vooral bij het extreem rechtse Front National.
  • La pena di morte in Francia esistette ufficialmente dal Medioevo fino al 1981.
  • La pena de mort a França és la pena capital, a l'Estat francès al llarg de la seva història i fins a l'actualitat. A França, la pena de mort existeix des de l'origen del país, a l'època medieval, va prendre una gran importància a partir del segle XVIII, amb l'ús massiu de la coneguda guillotina, i no es va abolir fins a l'any 1981, ja que era condició necessària i obligatòria perquè França romangués a la Comunitat Europea, i tot i així va ser el darrer dels seus membres a abolir-la.Tot i que, en 1985, França va haver de signar el protocol número 6 de la Convenció Europea de Drets Humans, segons el qual es compromet a no restablir la pena de mort, hi ha hagut des d'aleshores, i ja llavors va tenir opositors a la signatura, diverses tentatives de restablir la pena capital. Alguns partits i personalitats que es declaren públicament i lluiten pel restabliment de la pena de mort a França són, per exemple, el Front Nacional (FN), liderat per Jean-Marie Le Pen, que va obtenir el 10'44 % de vots a les eleccions presidencials de 2007 i té el 4'17% de diputats francesos al parlament europeu des del 2009; el partit Moviment per França, liderat per Philippe de Villiers i que va obtenir el 4'80% de vots francesos a les eleccions europees de 2009; o també l'antic Ministre de l'Interior francès Charles Pasqua.Un sondeig fet l'any 2006 mostra que el 42% dels francesos són favorables a restablir la pena de mort. Els votants dels partits d'esquerres (partits socialista i comunista) són els menys favorables, però així i tot en són a favor el 30% i el 29% respectivament. L'any 1998 un 46% de la població francesa no es considerava "hostil" a la pena de mort. En canvi, l'opinió pública francesa sol mostrar-se contrària a les penes capitals imputades a francesos a l'estranger, quan cometen delictes en estats on aquesta encara es fa servir.
  • Kara śmierci figurowała w prawie francuskim praktycznie od czasów powstania państwa aż do roku 1981, kiedy to została oficjalnie zniesiona (ostatni wyrok wykonano w roku 1977).Dawniej, przed wybuchem Wielkiej Rewolucji Francuskiej, śmiercią karane były rozmaite przestępstwa. Wyroki też wykonywano różnymi sposobami. Przykładowo skazanym na najwyższy wymiar kary można było być za herezję i drobniejsze wykroczenia natury politycznej, społeczne lub moralnej.Jednym z najgłośniejszych egzekucji przed Rewolucją było stracenie Jana Calasa w XVIII wieku. Został on skazany za morderstwo swego syna, choć wina jego była wątpliwa. Mimo to katolickich sędziów nieprzychylnie do oskarżonego nastawiła jego protestancka wiara. Calas został łamany kołem (dość powszechna metoda aż do schyłku wieku), a jego sprawa dała Wolterowi, przeciwnikowi kary śmierci, asumpt do napisania słynnego Traktatu o tolerancji.Przed wielkim zrywem społecznym, w królewskiej Francji ludzie byli wieszani, ścinani (różne klasy, mieczem albo toporem), paleni na stosie i łamani kołem (jeszcze tuż przed rewolucją wykonywano kilkadziesiąt takich egzekucji rocznie).Po dojściu rewolucjonistów do władzy pojawił się nawet wniosek, aby znieść karę śmierci całkowicie. Co ciekawe późniejszy wódz czasu Wielkiego Terroru, Maksymilian Robespierre, był gorącym orędownikiem tego projektu, który upadł, choć ustalono, że tylko morderstwo i zdrada będą karane po gardle. Początkowo wyroki w nowej sytuacji politycznej wykonywano na starą modłę, dopóki deputowany z Paryża i chirurg, doktor Joseph Ignace Guillotin nie wystąpił z projektem ustawy, w myśl której wszystkie wyroki miałby być wykonywane humanitarnie i demokratycznie (przez ścięcie głowy). Tu z kolei kat Charles Henri Sanson wystąpił z protestem. Ostrze jego miecza, jak argumentował, tępiło się przy każdej dekapitacji, co przysparzało ofiarom tylko niepotrzebnych cierpień. Guillotin zaproponował więc, powołując się na istniejące wcześniej urządzenia we Francji i na świecie, skonstruowanie maszyny do obcinania głów. W końcu projekt przyjęto i doktor Antoine Louis zaprojektował narzędzie egzekucji, zwane początkowo od jego imienia, "Louisettą", ale rychło przechrzczoną na gilotynę, wbrew rozpaczliwym protestom pomysłodawcy, który z jej skonstruowaniem nie miał nic wspólnego.Gilotyna zdobyła ponurą sławę podczas wielkiego terroru. Ale mimo to w okresie rządów Napoleona, restauracji, monarchii orleańskiej, nowej Republiki, II cesarstwa i kolejnych Republik, kontynuowała działalność. Wyroki cywilne odtąd (np. za morderstwo) wykonywano właśnie na niej, a rozstrzeliwano za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu państwa (np. Mata Hari w czasie I wojny światowej).W 1916 roku miała miejsce w Tours jedyna zarejestrowana we Francji "spartaczona" egzekucja na gilotynie (stracony został wówczas morderca Louis Lefevre).Ostatnia publiczna egzekucja w kraju odbyła się 10 września 1939 roku, kiedy w Wersalu zgilotynowano Eugène'a Weidmanna. Egzekucja wywołała skandal, gdyż została dokładnie sfotografowana przez przyczajonych na dachu pobliskiego domu reporterów. Wówczas prezydent Albert Lebrun zadecydował o zniesieniu publicznych egzekucji.W czasie II wojny światowej wiele osób zostało rozstrzelanych bez sądu, ale gilotyna kontynuowała działalność pod rządami reżimu Vichy. Również Wolna Francja stosowała karę śmierci (ale raczej od kuli i prochu) na kontrolowanych przez siebie terenach. Od roku 1943 do 1946 nie wykonano żadnego wyroku na gilotynie, aczkolwiek po wyzwoleniu wielu kolaborantów zostało rozstrzelanych, m.in. premier rządu Vichy Pierre Laval. Pierwszym straconym po dłuższej przerwie przez ścięcie był morderca Marcel Petion 25 maja 1946. Ostatnią kobietą, na której wykonano wyrok śmierci w tym kraju była Germaine Godefroy w Angers 22 kwietnia 1949.W okresie V Republiki odbyły się ostatnie egzekucje: Za rządów gen. Charles'a de Gaulle'a (1959-1969) stracono na gilotynie 13 osób. Prezydent ułaskawił 18 lub 19 skazańców, ale jeden z nich, Jean-Laurent Olivier, odmówił jego przyjęcia i został stracony jako ostatni z nich w roku 1969. Prócz tego rozstrzelano kilku członków OAS (ostatnim był w 1963 podpułkownik Jean-Marie Bastien-Thiry, zamachowiec na życie prezydenta) Prezydent Georges Pompidou ułaskawił wszystkich skazanych, z wyjątkiem trzech Za kadencji Valery'ego Giscarda d'Estainga wykonano trzy ostatnie wyroki. Ostatnim straconym był tunezyjski imigrant Hamida Djandoubi (10 września 1977, Marsylia)Kara śmierci została zniesiona na wniosek nowego socjalistycznego prezydenta Francois Mitterranda i ministra Roberta Badintera we wrześniu roku 1981 przeważającą większością głosów członków obu izb parlamentu. Dziś praktycznie nie ma szans na jej przywrócenie, jednak ideę taką popierają niektórzy konserwatywni politycy, jak Jean-Marie Le Pen, Alain Madelin czy Yves-Marie Adeline.
  • Capital punishment was practiced in France from the Middle Ages until 1977, when the last execution took place by guillotine, being the only legal method since the French Revolution (with the exception of firing squad for crimes against the safety of the state). The last person to be executed in France was Hamida Djandoubi, who was put to death in September 1977. The death penalty was abolished in French law in 1981. It is now also forbidden by the French constitution, and by several human rights treaties to which France is a party.
  • フランスにおける死刑フランスでは死刑が、中世時代から公式に存在していたが、1981年に廃止された。フランス革命以来、ギロチンが唯一の死刑執行方法とされた。
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 2059740 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 64993 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 289 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 111064811 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:année
  • 2004 (xsd:integer)
prop-fr:auteur
  • Anatole Deibler
prop-fr:contenu
  • 0001-05-30 (xsd:date)
prop-fr:langue
  • fr
prop-fr:pagesTotales
  • 304 (xsd:integer)
prop-fr:passage
  • 12 (xsd:integer)
prop-fr:titre
  • Carnets d'exécutions: 1885-1939
  • Historique des propositions d'abolition de la peine de mort en France entre 1791 et 1981
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:éditeur
  • Archipel
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • La peine de mort en France a été abolie en 1981, faisant ainsi de la France le seul pays à avoir procédé à des exécutions capitales tout en étant membre de la Communauté européenne, ancêtre de l'Union européenne.Contrairement à ce que rapporte souvent la presse, ce n’est pas Christian Ranucci, mais Hamida Djandoubi qui, guillotiné le 10 septembre 1977 à la prison des Baumettes de Marseille, est la dernière personne à avoir subi la peine de mort en France.
  • La pena di morte in Francia esistette ufficialmente dal Medioevo fino al 1981.
  • フランスにおける死刑フランスでは死刑が、中世時代から公式に存在していたが、1981年に廃止された。フランス革命以来、ギロチンが唯一の死刑執行方法とされた。
  • La pena de mort a França és la pena capital, a l'Estat francès al llarg de la seva història i fins a l'actualitat.
  • Kara śmierci figurowała w prawie francuskim praktycznie od czasów powstania państwa aż do roku 1981, kiedy to została oficjalnie zniesiona (ostatni wyrok wykonano w roku 1977).Dawniej, przed wybuchem Wielkiej Rewolucji Francuskiej, śmiercią karane były rozmaite przestępstwa. Wyroki też wykonywano różnymi sposobami.
  • Capital punishment was practiced in France from the Middle Ages until 1977, when the last execution took place by guillotine, being the only legal method since the French Revolution (with the exception of firing squad for crimes against the safety of the state). The last person to be executed in France was Hamida Djandoubi, who was put to death in September 1977. The death penalty was abolished in French law in 1981.
  • Tijdens het presidentschap van Valéry Giscard d'Estaing werden de laatste drie ter dood veroordeelden terechtgesteld, en wel met de bijna twee eeuwen oude guillotine. Op 10 september 1977 vond de laatste executie plaats in Frankrijk, die van Hamida Djandoubi. Dit was tevens de laatste executie in West-Europa. In 1981, tijdens het presidentschap van François Mitterrand, werd de doodstraf wettelijk afgeschaft.
rdfs:label
  • Peine de mort en France
  • Capital punishment in France
  • Doodstraf in Frankrijk
  • Kara śmierci we Francji
  • Pena de mort a França
  • Pena di morte in Francia
  • フランスにおける死刑
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:homepage
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:successor of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:sentence of
is skos:subject of
is foaf:primaryTopic of