L'Empire parthe (247 av. J.-C. – 224 ap. J.-C.), également appelé Empire arsacide (persan moderne: اشکانیان Ashkāniān), est une importante puissance politique et culturelle iranienne dans la Perse antique. Son deuxième nom vient d'Arsace Ier qui en tant que chef de la tribu Parni le fonde au milieu du IIIe siècle av. J.-C. lorsqu'il conquiert la Parthie dans le nord-est de l'Iran, alors une satrapie (province) en rébellion contre l'Empire séleucide. Mithridate Ier (171-138 av.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • L'Empire parthe (247 av. J.-C. – 224 ap. J.-C.), également appelé Empire arsacide (persan moderne: اشکانیان Ashkāniān), est une importante puissance politique et culturelle iranienne dans la Perse antique. Son deuxième nom vient d'Arsace Ier qui en tant que chef de la tribu Parni le fonde au milieu du IIIe siècle av. J.-C. lorsqu'il conquiert la Parthie dans le nord-est de l'Iran, alors une satrapie (province) en rébellion contre l'Empire séleucide. Mithridate Ier (171-138 av. J.-C.) agrandit l'empire en prenant la Médie et la Mésopotamie aux Séleucides. À son apogée, l'empire parthe s'étend des sources de l'Euphrate, dans ce qui est aujourd'hui le sud-est de la Turquie, jusqu'à l'est de l'Iran. L'empire, situé sur la Route de la Soie reliant l'Empire romain dans le bassin méditerranéen à l'Empire Han en Chine, devient un carrefour culturel et commercial.Les Parthes adoptent largement les pratiques artistiques, architecturales et religieuses ainsi que les insignes royaux de leur empire hétérogène qui regroupe les cultures perse, grecque et locales. Durant la première moitié de son existence, la cour arsacide adopte des éléments de la culture grecque, mais il y a finalement un renouveau graduel des traditions iraniennes. Les souverains arsacides sont appelés ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΕΓΑΛΟΥ (« grand roi » en grec, comme le révèle la numismatique) et sur certaines inscriptions « roi des rois » et affirment être les descendants des Achéménides ; ainsi, ils acceptent la vassalité de nombreux rois locaux là où les Achéménides avaient nommé de façon centralisée des satrapes qui disposaient néanmoins d'une large autonomie. La cour nomme quelques satrapes, la plupart hors d'Iran, mais ces satrapies sont plus petites et moins puissantes que les potentats achéménides. Avec l'expansion du pouvoir des Arsacides, le centre du gouvernement se déplace de Nisa vers Ctésiphon le long du Tigre (au sud de l'actuel Bagdad en Irak), même si plusieurs autres sites servent de capitale.Les premiers ennemis des Parthes sont les Séleucides à l'ouest et les Scythes à l'est. Cependant, au fur et à mesure de son expansion, la Parthie entre en conflit avec le Royaume d'Arménie puis avec la République romaine. Les Romains menés par Crassus subissent une défaite écrasante lors de la bataille de Carrhes en 53 av. J.-C. et en 40-39 av. J.-C., les Parthes capturent tout le Levant à l'exception de Tyr. Cependant, Marc Antoine mène une contre-attaque et plusieurs empereurs romains envahissent la Mésopotamie durant les Guerres perso-romaines. Les Romains s'emparent des villes de Séleucie et de Ctésiphon à plusieurs reprises lors de ces conflits mais ne parviendront jamais à les tenir. Les fréquentes guerres civiles entre les prétendants au trône parthe se révèlent plus dangereuses que les invasions ennemies et la puissance parthe s'évanouit lorsque Ardachîr Ier, souverain d'Istakhr dans la région de Fars, se révolte contre les Arsacides et tue leur dernier roi, Artaban V en 224 ap. J.-C. Ardachîr fonde l'Empire sassanide, qui domine l'Iran et la plus grande partie du Proche-Orient jusqu'aux conquêtes musulmanes du VIIe siècle, même si la dynastie arsacide se maintient en Arménie jusqu'en 428.Les sources parthes, rédigées en parthe, en grec et en d'autres langues, sont rares par rapport à celles des Sassanides et même par rapport aux documents achéménides. En plus des tablettes cunéiformes, des fragments d'ostracon, des sculptures, des pièces de monnaies et de quelques parchemins, la plus grande partie de nos connaissances sur l'histoire parthe provient de sources externes. Celles-ci sont principalement grecques et romaines mais également chinoises du fait des échanges commerciaux entre les deux régions.
  • A Pártus Birodalom az indoiráni népek közé tartozó pártusok birodalma volt az i. e. 3. századtól a 3. századig. A pártusok törzsterülete eredetileg a Kaszpi-tengertől keletre volt; birodalmuk fővárosa a babilóniai Ktésziphón lett. Hatalma csúcspontján, az i. e. 1. században a Pártus Birodalom az Eufrátesztől Afganisztánon keresztül az Indusig, illetve az Oxosz folyótól az Indiai-óceánig terjedt.Az ókorban, a Pártus Birodalom (Kr. e. 238 - Kr. u. 226) (Középső Perzsa nyelven: اشکانیان Ashkâniân) volt a Méd Birodalom és Óperzsa Birodalom után a harmadik iráni királyság a tágabb értelemben vett iráni térségben. A Kaszpi-tengertől délkeletre, a Kopet Dag hegyei és a Dast-e Kavír sivatag határolták. A mai Örményország, Irak, Irán, Grúzia, Kelet-Törökország, Kelet-Szíria, Türkmenisztán, Afganisztán, Tádzsikisztán, Pakisztán, Kuvait, a Perzsa-öböl, Szaúd-Arábia partvidéke, Bahrein, Katar, Libanon, Izrael, Palesztina és az Egyesült Arab Emírségek területét ölelte fel. A birodalmat az Arszakida dinasztia királyai kormányozták. Sokszor háborúztak a kelet felé terjeszkedni kívánó Római Birodalommal.
  • Парфянское царство или Парфянская держава, или Парфянская империя (ориг. Parθava — Pahlav/Pahlavanigh) — древнее государство, располагавшееся к югу и юго-востоку от Каспийского моря на территории современного Туркменистана. Возникло около 250 года до н. э. в сатрапии Парфия, подконтрольной Селевкидскому государству. Коренное население — парфяне. В период расцвета (середина I в. до н. э.) царство подчинило своей власти и политическому влиянию обширные области от Месопотамии до границ Индии. Просуществовало почти 470 лет и прекратило существование в 220-е годы н. э.В произведении древнегреческого историка Юстина «Эпитома сочинения Помпея Трога «История Филиппа»» приводится указание, что Парфянское царство основали скифыВ китайских летописях Чжан Цянь Парфия и династия Аршакидов называлась Анси.
  • L'Impero partico (247 a.C. – 224 d.C.), anche noto come Impero arsacide, era una delle maggiori potenze politiche e culturali iraniche nell'antica Persia. Era retto dalla dinastia arsacide, fondata dal primo re dei Parti, Arsace I, il quale, alla testa della tribù nomade scitico-iranica dei Parni, fondò l'Impero a metà del III secolo a.C. grazie alla conquista della regione della Partia nel nordest dell'Iran, all'epoca una satrapia in rivolta contro l'Impero seleucide. Sotto Mitridate I di Partia (r. c. 171–138 a.C.) l'Impero partico si espanse notevolmente conquistando la Media e la Mesopotamia a danni dei Seleucidi. Al suo apogeo (I secolo a.C.), l'Impero dei Parti si estendeva dalle rive dell'Eufrate (odierna Turchia sudorientale) a ovest all'Iran orientale ad est. L'Impero, attraversato dal percorso commerciale della Via della seta che separava l'Impero romano nel bacino del Mediterraneo e l'Impero Han della Cina, divenne sede di traffici commerciali.I Parti assorbirono numerosi aspetti delle civiltà dei popoli sottomessi, in particolare quella persiana e ellenistica, anche se con il passare dei secoli fu la civiltà persiana a prendere il sopravvento su quella ellenistica, le cui tradizioni vennero gradualmente abbandonate, anche se mai del tutto. I re arsacidi detenevano il titolo di "Re dei Re", e rivendicavano di essere gli eredi dell'Impero achemenide, dal quale differivano però per il sistema di governo maggiormente decentralizzato: numerose regioni dell'Impero partico, infatti, erano governate da re vassalli in luogo di satrapi. Con l'espansione dell'Impero arsacide, la sede del governo centrale fu spostata da Nisa, nel Turkmenistan, a Ctesifonte lungo il Tigri (a sud dell'odierna Baghdad, Iraq), anche se per brevi periodi numerose altre città funsero da capitale.I primi nemici dei Parti furono i Seleucidi ad Occidente e gli Sciti in Oriente. Tuttavia, man mano che la Partia si espandeva sempre più ad Occidente, essi vennero a scontrarsi con il Regno d'Armenia, e successivamente con Roma. Roma e la Partia si contesero per secoli il controllo indiretto sul regno cliente di Armenia. I conflitti tra le due potenze, combattuti non solo in Armenia, ma anche in Siria e in Mesopotamia, si risolsero in un nulla di fatto, dato che nessuna delle due potenze riuscì ad ottenere vantaggi territoriali significativi duraturi sull'altra. Le frequenti guerre civili tra i contendenti al trono partici si provarono ben più pericolose delle invasioni straniere, e l'Impero dei Parti cadde quando Ardashir I, un re vassallo dei Parti, si rivoltò contro gli Arsacidi e detronizzò il loro ultimo re, Artabano IV, nel 224 d.C.. Ardashir fondò l'Impero sasanide, destinato a governare l'Iran e larga parte del Vicino Oriente fino alle conquiste islamiche del VII secolo d.C., anche se la dinastia arsacide si perpetuò nella dinastia arsacide di Armenia.Le fonti native partiche, scritte in partico, greco, nonché in numerosi altri idiomi, sono assai poche se comparate a quelle sasanidi o achemenidi. A parte poche tavole cuneiformi, ostraca frammentari, iscrizioni su roccia, dracma, e alcuni altri documenti, molta della storia dei Parti è pervenuta solo tramite fonti estere, principalmente greche e romane, ma anche cinesi. L'arte partica è considerata generalmente dagli studiosi come una fonte valida per la comprensione di determinati aspetti della società e della cultura partica non altrimenti reperibili da fonti alternative.
  • O Império Parta ou Parto (247 a.C.-224 d.C.), também conhecido como Império Arsácida (em persa: اشکانیان), foi uma das principais potências político-culturais iranianas da antiga Pérsia. O termo 'arsácida' vem de Ársaces I da Pártia que, como líder da tribo dos parnos (Parni), fundou a dinastia que levou seu nome em meados do século III a.C., após conquistar a Pártia, região do nordeste do Irã e, na altura, uma satrapia (província) que havia se revoltado contra o Império Selêucida. Mitrídates I da Pártia (reinou por volta de 171-138 a.C.) expandiu o império após capturar a Média e a Mesopotâmia dos selêucidas. Em seu ápice, o Império Parta se estendeu das margens setentrionais do Eufrates, no atual sudeste da Turquia, até o leste do Irã, e dominava a Rota da Seda, célebre rota comercial que ligava o Império Romano e a bacia do Mediterrâneo ao Império Han, da China, e se tornou um importante entreposto comercial.Os partas adotaram a arte, a arquitetura, as crenças religiosas e as insígnias reais de seu próprio império culturalmente heterogêneo, que englobava culturas persas, helenísticas e regionais. Durante a primeira metade de sua existência, a corte arsácida adotou elementos da cultura grega, embora eventualmente tenha visto um renascimento gradual das tradições iranianas. Os governantes arsácidas recebiam o título de "grande rei", e consideravam-se herdeiros do Império Aquemênida, aceitando diversos monarcas locais como vassalos, em regiões nas quais os aquemênidas tinham o costume de indicar sátrapas. A corte ainda mantinha a prerrogativa de indicar diretamente um número pequeno de sátrapas, geralmente em províncias fora do Irã, porém estas satrapias eram menores e menos poderosas que os potentados aquemênidas. Com a expansão do poder arsácida, a sede do governo central foi deslocada de Nisa, no atual Turquemenistão, para Ctesifonte, às margens do Tigre, a sul da atual Bagdá, capital do Iraque - embora diversas outras cidades tenham servido como capital ao longo de sua história.Os primeiros inimigos dos partas foram os selêucidas, no ocidente, e os citas no oriente. À medida que o território da Pártia avançou para oeste, no entanto, eles passaram a travar conflitos com o reino da Armênia e, mais tarde, com a República Romana, já em sua fase final. Roma e Pártia eram rivais que visavam estabelecer reis na Armênia como seus clientes. Os partas infligiram uma derrota contundente sobre o general romano Marco Licínio Crasso na Batalha de Carras, em 53 a.C. Em 40-39 a.C. tropas partas conquistaram praticamente todo o Levante, com exceção de Tiro, das mãos dos romanos. Marco Antônio, no entanto, liderou um contra-ataque contra a Pártia, e diversos imperadores romanos invadiram a Mesopotâmia durante as guerras romano-partas. Os romanos conseguiram conquistar as cidades de Selêucia e Ctesifonte por diversas vezes durante estes conflitos, porém jamais conseguiram manter sobre elas um longo domínio. Guerras civis frequentes entre os pretendentes ao trono parte se revelaram mais perigosas que invasões externas, e o poder dos partas se esvaiu quando Artaxes I, soberano de Estakhr, na província de Fars, se revoltou contra os arsácidas e assassinou seu último rei, Artabano IV, em 224 d.C. O reinado de Artaxes deu início ao Império Sassânida, que governou o Irã e boa parte do Oriente Médio até as conquistas islâmicas do século VII - embora a dinastia arsácida tenha tido sequência através da dinastia arsácida da Armênia.Fontes partas nativas, escritas em parta, grego e outros idiomas antigos, são escassas, especialmente se comparadas com fontes sassânidas e até mesmo aquemênidas, mais antigas. Além de algumas poucas tabuletas cuneiformes, fragmentos de óstracos, inscrições em pedra, moedas de dracmas e documentos em pergaminhos que sobreviveram de maneira fortuita, a maior parte da história parta é conhecida apenas através de fontes externas - que incluem obras da historiografia greco-romana, além de obras históricas chinesas motivadas pelo mercado existente para mercadorias chinesas na Pártia. O artesanato parta era visto pelos historiadores como uma fonte válida para a compreensão de determinados aspectos da sociedade e cultura local que não estariam presentes nas fontes textuais.
  • Partia K. a. III. mendeko inperio bat zen, egungo Iran ipar-ekialdean kokatua.Botere goreneko garaian, Partiar Inperioa hedadura handiko estatu-egitura izan zen, egungo Iran guztia eta inguruetako eskualdeak hartzen zituena, egungo Armenia, Irak, Georgia, Turkia ekialdea, Siria ekialdea, Turkmenistan, Afganistan, Tadjikistan, Pakistan, Kuwait, Saudi Arabia kostaldea, Bahrein, Qatar, Libano, Israel, Palestina eta Arabiar Emirerri Batuak. Partiar Inperioaren buru Arsazida dinastia izan zen, Irango goi-ordokiko kulturak batu eta agindu zituena, Seleuzidar Inperio Helenistikoa garaitu eta ordeztu ostean. Partiak gerra ugari izan zituen Erromatar Inperioarekin.
  • Królestwo Partów – państwo na terenie starożytnego Iranu, istniejące od ok. 238 p.n.e. do 226 n.e.
  • Partlar, Part Krallığı, Part İmparatorluğu, Parthia ya da Arşaklılar (Orta Farsça'da: اشکانیان Aşkâniân), günümüz İran'ının kuzeydoğusunda yer alan bir medeniyetti. Zirve zamanında yönettiği bölgeler arasında, İran'ın tamamı, modern ülkelerden Ermenistan, Irak, Gürcistan, Türkmenistan, Afganistan, Azerbaycan, Tacikistan, Pakistan, Kuveyt, ayrıca Suudi Arabistan'ın, Bahreyn'in, Katar'ın ve Birleşik Arap Emirlikleri'nin Basra Körfezi'ndeki kıyılarını kapsıyordu. Partlar, MÖ 230'larda Selevkoslar'dan ayrılarak devlet kurdular. Part Krallığı, İran platosunu birleştiren ve oraya hükmeden Arşaklı hanedanı tarafından idare edilirdi. Hellenik Yunanistan'a bağlı Selevkoslar tarafından hakimiyet altında bulunan bölgeyi, MÖ 3. yüzyılın sonlarına doğru ele geçirmeye başladılar. MÖ 150 ve M.S. 224 yılları arasında Mezopotamya'yı aralıklarla yönettiler. Eski İran'da Medler'den ve Akamenidler'den sonra gelen üçüncü yerel hanedanlıktırlar. Ağır süvariyi icat eden Partlar bundan dolayı Roma İmparatorluğu'nun doğudaki en büyük düşmanıydı. Sasaniler tarafından yıkıldı.
  • 파르티아(Parthian) 또는 아르사크(Arsacid) 또는 아쉬카니아 제국(Ashkanian Empire)는 고대 이란 지역의 주요 정치적 문화적 체제였다. 기원전 3세기 중반에 파르니 족장 아르사케스가 이란 동북부 파르티아 지방을 정복한 뒤, 셀레우코스 제국에 반기를 들어 건국하였다. 미트리다테스 1세의 치세 때는 셀레우코스 제국을 공격하여 메디아와 메소포타미아를 탈취, 영토를 급격히 확장하였다. 전성기의 파르티아 제국은 남으로는 유프라테스 강 북안, 북으로는 현재의 터키 동남부, 동으로는 현재의 이란 동부에까지 걸쳐 있었다. 이 제국은 로마 제국과 중국 한 제국 사이의 비단길 무역로 한복판에 위치해 있었으며, 교역과 상업의 중심지로 번창했다.
  • アルサケス朝パルティアاشکانیان (Ashkâniân)パルティアの位置紀元前50年頃のパルティアの位置パルティア(古典ギリシア語:Παρθία, 古典ラテン語:Parthia, 紀元前247年頃 - 228年)とは、カスピ海南東部、イラン高原東北部に興った王国である。パルニ氏族を中心とした遊牧民の長、アルシャク(古典ギリシア語形:アルサケス)が建国した。
  • L'Imperi Part fou un regne d'estructura feudal que va existir aproximadament des del 249 aC fins a l'any 231 dC. Fou l'etern enemic oriental de Roma. El seu rei era "rei de reis" i per això el nom d'imperi que sovint se li dóna es pot considerar encertat. Els parts eren un poble que va fundar al segle III aC un imperi en el territori del que avui en dia és Iran. La regió de Pàrtia quedava al nord-est de l'Iran, conegut sobretot per haver estat la base política i cultural de la Dinastia Arsàcida. El nom llatí Parthia deriva de l'antic persa ParthavaoPartawa, que era la designació que es donaven a si mateixos els parts en idioma part, que significava «dels parts».
  • The Parthian Empire (/ˈpɑrθiən/; 247 BC – 224 AD), also known as the Arsacid Empire /ˈɑrsəsɪd/, was a major Iranian political and cultural power in ancient Iran, also known as ancient Persia. Its latter name comes from Arsaces I of Parthia who, as leader of the Parni tribe, founded it in the mid-3rd century BC when he conquered the region of Parthia in Iran's northeast, then a satrapy (province) in rebellion against the Seleucid Empire. Mithridates I of Parthia (r. c. 171–138 BC) greatly expanded the empire by seizing Media and Mesopotamia from the Seleucids. At its height, the Parthian Empire stretched from the northern reaches of the Euphrates, in what is now central-eastern Turkey, to eastern Iran. The empire, located on the Silk Road trade route between the Roman Empire in the Mediterranean Basin and the Han Empire of China, became a center of trade and commerce.The Parthians largely adopted the art, architecture, religious beliefs, and royal insignia of their culturally heterogeneous empire, which encompassed Persian, Hellenistic, and regional cultures. For about the first half of its existence, the Arsacid court adopted elements of Greek culture, though it eventually saw a gradual revival of Iranian traditions. The Arsacid rulers were titled the "King of Kings", as a claim to be the heirs to the Achaemenid Empire; indeed, they accepted many local kings as vassals where the Achaemenids would have had centrally appointed, albeit largely autonomous, satraps. The court did appoint a small number of satraps, largely outside Iran, but these satrapies were smaller and less powerful than the Achaemenid potentates. With the expansion of Arsacid power, the seat of central government shifted from Nisa to Ctesiphon along the Tigris (south of modern Baghdad, Iraq), although several other sites also served as capitals.The earliest enemies of the Parthians were the Seleucids in the west and the Scythians in the east. However, as Parthia expanded westward, they came into conflict with the Kingdom of Armenia, and eventually the late Roman Republic. Rome and Parthia competed with each other to establish the kings of Armenia as their subordinate clients. The Parthians soundly defeated Marcus Licinius Crassus at the Battle of Carrhae in 53 BC, and in 40–39 BC, Parthian forces captured the whole of the Levant except Tyre from the Romans. However, Mark Antony led a counterattack against Parthia, although his successes were generally achieved in his absence, under the leadership of his lieutenant Ventidius. Also, various Roman emperors or their appointed generals invaded Mesopotamia in the course of the several Roman-Parthian Wars, which ensued during the next few centuries. The Romans captured the cities of Seleucia and Ctesiphon on multiple occasions during these conflicts, but were never able to hold onto them. Frequent civil war between Parthian contenders to the throne proved more dangerous than foreign invasion, and Parthian power evaporated when Ardashir I, ruler of Estakhr in Fars, revolted against the Arsacids and killed their last ruler, Artabanus IV, in 224 AD. Ardashir established the Sassanid Empire, which ruled Iran and much of the Near East until the Muslim conquests of the 7th century AD, although the Arsacid dynasty lived on through the Arsacid Dynasty of Armenia.Native Parthian sources, written in Parthian, Greek and other languages, are scarce when compared to Sassanid and even earlier Achaemenid sources. Aside from scattered cuneiform tablets, fragmentary ostraca, rock inscriptions, drachma coins, and the chance survival of some parchment documents, much of Parthian history is only known through external sources. These include mainly Greek and Roman histories, but also Chinese histories, prompted by the market for Chinese goods in Parthia. Parthian artwork is viewed by historians as a valid source for understanding aspects of society and culture that are otherwise absent in textual sources.
  • Kekaisaran Parthia ( /ˈpɑrθiən/; 247 SM – 224 M), dikenal pula sebagai Kekaisaran Arsakid ( /ˈɑrsəsɪd/; bahasa Persia modern: اشکانیان Ashkāniān), adalah kekuatan politik dan kebudayaan Iran yang besar di Persia kuno. Nama Arsakid berasal dari Arsakes I dari Parthia yang, sebagai pemimpin suku Parni, mendirikan kekaisaran ini pada pertengahan abad ke-3 SM setelah dia menaklukkan wilayah Parthia di timur laut Iran, yang ketika itu merupakan sebuah kesatrapan (provinsi) yang memberontak terhadap Kekaisaran Seleukia. Mithridates I dari Parthia (berkuasa sek. 171–138 SM) sangat meluaskan kekaisaran dengan merebut Media dan Mesopotamia dari kekuasaan Seleukia. Pada puncak kejayaannya, Kekaisaran Parthia terbentang dari bagian utara Efrat, di tempat yng kini menjadi Turki tenggara, hingga Iran timur. Kekaisaran ini, terletak di jalur perdagangan Jalan Sutra antara Kekaisaran Romawi di Cekungan Mediterania dan Kekaisaran Han di Cina, menjadi pusat perdagangan dan perniagaan.Bangsa Parthia banyak mengadopsi seni, arsitektur, kepercayaan keagamaan, dan lambang kerajaan dari kekaisaran mereka yang memiliki kebudayaan yang beragam. Di Kekaisaran Parthia terdapat kebudayaan Persia, Hellenistik, serta banyak kebudayaan lokal. Kira-kira selama separuh masa keberadaannya, para penguasa Parthia mengadopsi kebudayaan Yunani, meskipun pada akhirnya menggunakan tradisi Iran. Para penguasa Parthia memiliki gelar "Raja Segala Raja" dan mengklaim sebagai pewaris takhta Kekaisaran Akhemeniyah; dan memang, mereka menerima banyak raja lokal sebagai negara bawahan yang oleh Kekaisaran Akhemeniyah ditunjuk secara terpusat, meskipun sebagian besar sebagai satrap yang otonom. Kekaisaran Parhia memang menunjukkan sejumlah kecil satrap, sebagian besar di luar Iran, namun kesatrapan-kesatrapan ini lebih kecil dan kurang berkuasa dibanding kesatrapan pada masa Akhemeniyah. Dengan perluasan kekuasaan Parthia, pusat pemerintahan berpindah dari Nisa, Turkmenistan ke Ktesiphon di sepanjang Tigris (sebelah selatan Baghdad modern, Irak), meskipun beberapa tempat lainnya juga digunakan sebagai ibu kota.Musuh awal Kekaisaran Parthia adalah adalah Kekaisaran Seleukia di barat dan bangsa Skythia di timur. Akan tetapi, seiring Partia meluas ke arah barat, mereka mulai menghadapi konflik dengan Kerajaan Armenia, dan pada akhirnya dengan Republik Romawi akhir. Romawi dan Parthia bersaing satu sama lain untuk menjadikan raja-raja Armenia sebagai klien bawahan mereka. Parthia dengan mudah mengalahkan Marcus Licinius Crassus pada Pertempuran Carrhae pada tahun 53 SM, dan pada tahun 40–39 SM, pasukan Parthia merebut seluruh Levant, kecuali Tyre, dari kekuasaan Romawi. Akan tetapi, Markus Antonius memimpin serangan balasan terhadap Parthia dan beberapa kaisar Romawi menginvasi Mesopotamia selama Perang Romawi-Parthia. Romawi beberapa kali menaklukkan Kota Seleukia dan Ktesiphon selama konflik tersebut, namun tidak pernah mampu menguasainya untuk waktu yang lama. Perang saudara yang sering terjadi antara para pesaing takhta Parthia terbukti lebih berbahaya daripada invasi asing, dan kekuasaan Parthia runtuh ketika Ardashir I, penguasa Estakhr di Fars, memberontak terhadap Parthia dan membunuh pemimpin terakhir mereka, Artabanos IV, pada tahun 224 M. Ardashir mendirikan Kekaisaran Sassaniyah, yang berkuasa di Iran dan Timur Dekat hingga penaklukan Muslim pada abad ke-7 M, meskipun dinasti Arsakid tetap bertahan melalui Dinasti Arsakid Armenia.Sumber-sumber asli Parthia, yang ditulis dalam bahasa Parthia, bahasa Yunani dan bahasa-bahasa lainnya, sangat sedikit jumlahnya dibanding sumber Sassaniyah dan bahkan Akhemeniyah, yang berasal dari masa yang lebih awal. Selain lembaran kuneiform, fragmen ostraka, prasasti batu, koin drakhma, dan dokumen perkamen, sebagian besar sejarah Parthia diketahui dari sumber-sumber luar, yang terutama meliputi catatan sejarah Yunani dan Romawi, juga catatan sejarah Cina karena Parthia menjadi pasar bagi barang-barang Cina. Karya seni Parthia oleh para sejarawan dianggap sebagai sumber valid untuk memahami beragam aspek dalam masyarakat dan kebudayaan yang tidak terdapat dalam sumber tulisan.
  • Die Parther (altpersisch Parθava, lateinisch Parthi) waren ein iranisches Volk, das vom 3. Jahrhundert v. Chr. an im heutigen Iran ein Reich aufbaute, das zur Zeit der größten Ausdehnung auch große Teile Mesopotamiens, des südwestlichen Mittelasiens und einiger angrenzender Randgebiete umfasste. Mitunter werden sie nach dem Namen der regierenden Dynastie auch als Arsakiden bezeichnet. Das Partherreich endete mit der Machtübernahme der Sasaniden im Iran im frühen 3. Jahrhundert n. Chr.
dbpedia-owl:capital
dbpedia-owl:description
  • http://fr.dbpedia.org/resource/Parthes__1
dbpedia-owl:existence
dbpedia-owl:government
dbpedia-owl:language
dbpedia-owl:mapCaption
  • Carte de l'Empire parthe en 60 av. J.-C.
dbpedia-owl:nextEntity
dbpedia-owl:previousEntity
dbpedia-owl:religion
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 28965 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageInterLanguageLink
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 110378 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 594 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110319955 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:align
  • right
prop-fr:année
  • 1939 (xsd:integer)
  • 1963 (xsd:integer)
  • 1974 (xsd:integer)
  • 1983 (xsd:integer)
  • 1986 (xsd:integer)
  • 1987 (xsd:integer)
  • 1990 (xsd:integer)
  • 1996 (xsd:integer)
  • 1997 (xsd:integer)
  • 1998 (xsd:integer)
  • 1999 (xsd:integer)
  • 2002 (xsd:integer)
  • 2004 (xsd:integer)
  • 2005 (xsd:integer)
  • 2006 (xsd:integer)
  • 2007 (xsd:integer)
  • 2009 (xsd:integer)
  • 2010 (xsd:integer)
prop-fr:annéeDébut
  • 247 (xsd:integer)
prop-fr:annéeFin
  • 224 (xsd:integer)
prop-fr:auteur
  • Jérôme Gaslain
prop-fr:capitale
  • Asaak, Hecatompylos, Ecbatane, Ctésiphon, Suse, Mithridatkird-Nisa
prop-fr:carte
  • Map Parthian Empire-fr.png
prop-fr:consultéLe
  • 2009-10-17 (xsd:date)
prop-fr:date
  • février 2004
prop-fr:direction
  • horizontal
prop-fr:doi
  • 10.155600 (xsd:double)
  • 10.230700 (xsd:double)
prop-fr:editorFirst
  • Ehsan
  • Hildegard
  • Josef
prop-fr:editorLast
  • Curtis, Vesta Sarkhosh and Sarah Stewart
  • Juliano, Annette L. and Judith A. Lerner
  • Temporini
  • Twitchett and Loewe
  • Twitchett, Denis and Michael Loewe
  • Weisehöfer
  • Yarshater
prop-fr:footer
  • Bijoux parthes en or découverts dans une tombe à Ninive .
prop-fr:footerAlign
  • left
prop-fr:gouvernement
prop-fr:headerAlign
  • left/right/center
prop-fr:image
  • Parthian gold funerary objects by Nickmard Khoey.jpg
  • Parthian jewelry from Nineveh by Nickmard Khoey.jpg
prop-fr:isbn
  • 0 (xsd:integer)
  • 1 (xsd:integer)
  • 2 (xsd:integer)
  • 90 (xsd:integer)
  • 978 (xsd:integer)
prop-fr:journal
  • Acta Antiqua
  • Encyclopaedia Iranica
  • Iranica Antiqua
  • The Journal of Roman Studies
prop-fr:jstor
  • 300283 (xsd:integer)
prop-fr:langue
  • en
prop-fr:langues
  • Araméen
  • Langues iraniennes , grec
prop-fr:lienAuteur
  • Ronald Syme
prop-fr:lieu
  • Berlin
  • Cambridge
  • New York
  • Stuttgart
  • Durham
  • Oxford
  • Ann Arbor
  • Leiden
  • Turnhout
  • Berkeley and Los Angeles
  • London & New York
  • London & Portland
  • New Haven & London
  • Oxford & Carlton
  • Piscataway
prop-fr:légende
  • Carte de l'Empire parthe en 60 av. J.-C.
prop-fr:nom
  • dbpedia-fr:Mommsen
  • dbpedia-fr:Vladimir_Loukonine
  • Curtis
  • Kennedy
  • Lewis
  • Morton
  • Watson
  • Wood
  • Ebrey
  • Schlumberger
  • Syme
  • An
  • Asmussen
  • Bickerman
  • Bivar
  • Boyce
  • Brosius
  • Colpe
  • Demiéville
  • Duchesne-Guillemin
  • Emmerick
  • Frye
  • Garthwaite
  • Katouzian
  • Kurz
  • Lightfoot
  • Neusner
  • Posch
  • Schippmann
  • Sellwood
  • Shahbazi
  • Sheldon
  • Strugnell
  • Torday
  • Wang
  • Waters
  • Widengren
  • Yarshater
  • Zhang
  • de Crespigny
prop-fr:nomFrançais
  • Empire parthe
prop-fr:numéro
  • 3 (xsd:integer)
prop-fr:p
  • 20 (xsd:integer)
prop-fr:passage
  • 3 (xsd:integer)
  • 7 (xsd:integer)
  • 21 (xsd:integer)
  • 26 (xsd:integer)
  • 40 (xsd:integer)
  • 67 (xsd:integer)
  • 75 (xsd:integer)
  • 79 (xsd:integer)
  • 87 (xsd:integer)
  • 115 (xsd:integer)
  • 116 (xsd:integer)
  • 239 (xsd:integer)
  • 255 (xsd:integer)
  • 279 (xsd:integer)
  • 355 (xsd:integer)
  • 359 (xsd:integer)
  • 377 (xsd:integer)
  • 415 (xsd:integer)
  • 526 (xsd:integer)
  • 537 (xsd:integer)
  • 559 (xsd:integer)
  • 681 (xsd:integer)
  • 808 (xsd:integer)
  • 819 (xsd:integer)
  • 866 (xsd:integer)
  • 909 (xsd:integer)
  • 924 (xsd:integer)
  • 949 (xsd:integer)
  • 1027 (xsd:integer)
  • 1151 (xsd:integer)
  • 1261 (xsd:integer)
prop-fr:prénom
  • Daniel
  • David
  • Frances
  • J.
  • J.P.
  • Klaus
  • Laszlo
  • Maria
  • Mary
  • Paul
  • Ronald
  • Theodor
  • Walter
  • William
  • William S.
  • Patricia Buckley
  • A.D.H.
  • C.S.
  • Carsten
  • Charlton M.
  • Ehsan
  • Elias J.
  • Emma
  • Gene Ralph
  • Geo
  • Guanuda
  • Homa
  • Jiayao
  • Kenneth H.
  • Otto
  • R.E.
  • R.N.
  • Rafe
  • Rose Mary
  • Shahpur A.
  • Tao
  • V.G.
  • Vesta Sarkhosh
  • Ying-shih
prop-fr:religion
  • Syncrétisme grec et zoroastrisme
prop-fr:s
  • 20 (xsd:integer)
prop-fr:site
  • Clio
prop-fr:série
  • Historia: Zeitschrift für alte Geschichte, vol. 122
prop-fr:titre
  • dbpedia-fr:Encyclopædia_Iranica
  • The Cambridge Illustrated History of China
  • The Silk Road: Two Thousand Years in the Heart of Asia
  • Silk Road Studies: Nomads, Traders, and Holy Men Along China's Silk Road
  • Arsacids. I. Origin
  • Cambridge History of Iran
  • China: Its History and Culture
  • Das Partherreich und seine Zeugnisse
  • Les Parthes Arsacides : un empire oublié
  • Ventidius' Parthian War: Rome's Forgotten Eastern Triumph
  • Parthian Political Ideology
  • Rome's Wars in Parthia: Blood in the Sand
  • The Age of the Parthians: The Ideas of Iran
  • The Persians
  • The Persians: An Introduction
  • The Persians: Ancient, Medieval, and Modern Iran
  • The Roman Army in the East
  • The Roman Revolution
  • Trajan's Parthian War and the Fourth-Century Perspective
  • The Provinces of the Roman Empire: From Caesar to Diocletian
  • Mounted Archers: The Beginnings of Central Asian History
  • Cambridge History of China: the Ch'in and Han Empires, 221 B.C. - A.D. 220
  • A Biographical Dictionary of Later Han to the Three Kingdoms
  • Aufstieg und Niedergang der römischen Welt. Principat. II.2
prop-fr:titreChapitre
  • The Reign of Trajan, part VII: Trajanic Wars and Frontiers. The Danube and the East
  • Arsacid ii. The Arsacid dynasty
  • Buddhism Among Iranian Peoples
  • Chinesische Quellen zu den Parthern
  • Christians in Iran
  • Cultural Relations Between Parthia and Rome
  • Development of Religious Thought
  • Gondophares and the Indo-Parthians
  • Han Foreign Relations
  • Iran and China
  • Iranian National History
  • Jews in Iran
  • Parthia and Rome: eastern perspectives
  • Parthian Art
  • Parthian Coins
  • Parthian Writings and Literature
  • Philosophy and religion from Han to Sui
  • Sources de Parthien and Sasanian History
  • The Iranian Revival in the Parthian Period
  • The Political History of Iran Under the Arsacids
  • The Political History of Iran Under the Sasanians
  • The Seleucid Period
  • When Glass Was Treasured in China
  • Zoroastrian religion
  • Parthia in China: a Re-examination of the Historical Records
  • The Role of the Sogdians as Translators of Buddhist Texts
  • Political, Social and ap. J.-C.ministrative Institutions: Taxes and Trade
prop-fr:url
  • http://www.clio.fr/BIBLIOTHEQUE/les_parthes_arsacides__un_empire_oublie.asp
prop-fr:volume
  • 1 (xsd:integer)
  • 2 (xsd:integer)
  • 3 (xsd:integer)
  • 3.100000 (xsd:double)
  • 3.200000 (xsd:double)
  • 7 (xsd:integer)
  • 46 (xsd:integer)
  • 80 (xsd:integer)
prop-fr:width
  • 126 (xsd:integer)
  • 174 (xsd:integer)
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:éditeur
  • dbpedia-fr:Cambridge_University_Press
  • Oxford University Press
  • Cambridge University Press
  • McGraw-Hill
  • Routledge
  • University of California Press
  • Walter de Gruyter
  • Yale University Press
  • Blackwell Publishing, Ltd.
  • Brepols Publishers
  • Franz Steiner
  • Gorgias Press
  • Koninklijke Brill
  • Routledge & Kegan Paul
  • The Durham Academic Press
  • Valentine Mitchell
  • Cushing Malloy Inc., Journal of Roman Archaeology: Supplementary Series Number Eighteen
  • I.B. Tauris & Co Ltd., in association with the London Middle East Institute at SOAS and the British Museum
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • L'Empire parthe (247 av. J.-C. – 224 ap. J.-C.), également appelé Empire arsacide (persan moderne: اشکانیان Ashkāniān), est une importante puissance politique et culturelle iranienne dans la Perse antique. Son deuxième nom vient d'Arsace Ier qui en tant que chef de la tribu Parni le fonde au milieu du IIIe siècle av. J.-C. lorsqu'il conquiert la Parthie dans le nord-est de l'Iran, alors une satrapie (province) en rébellion contre l'Empire séleucide. Mithridate Ier (171-138 av.
  • Królestwo Partów – państwo na terenie starożytnego Iranu, istniejące od ok. 238 p.n.e. do 226 n.e.
  • 파르티아(Parthian) 또는 아르사크(Arsacid) 또는 아쉬카니아 제국(Ashkanian Empire)는 고대 이란 지역의 주요 정치적 문화적 체제였다. 기원전 3세기 중반에 파르니 족장 아르사케스가 이란 동북부 파르티아 지방을 정복한 뒤, 셀레우코스 제국에 반기를 들어 건국하였다. 미트리다테스 1세의 치세 때는 셀레우코스 제국을 공격하여 메디아와 메소포타미아를 탈취, 영토를 급격히 확장하였다. 전성기의 파르티아 제국은 남으로는 유프라테스 강 북안, 북으로는 현재의 터키 동남부, 동으로는 현재의 이란 동부에까지 걸쳐 있었다. 이 제국은 로마 제국과 중국 한 제국 사이의 비단길 무역로 한복판에 위치해 있었으며, 교역과 상업의 중심지로 번창했다.
  • アルサケス朝パルティアاشکانیان (Ashkâniân)パルティアの位置紀元前50年頃のパルティアの位置パルティア(古典ギリシア語:Παρθία, 古典ラテン語:Parthia, 紀元前247年頃 - 228年)とは、カスピ海南東部、イラン高原東北部に興った王国である。パルニ氏族を中心とした遊牧民の長、アルシャク(古典ギリシア語形:アルサケス)が建国した。
  • Die Parther (altpersisch Parθava, lateinisch Parthi) waren ein iranisches Volk, das vom 3. Jahrhundert v. Chr. an im heutigen Iran ein Reich aufbaute, das zur Zeit der größten Ausdehnung auch große Teile Mesopotamiens, des südwestlichen Mittelasiens und einiger angrenzender Randgebiete umfasste. Mitunter werden sie nach dem Namen der regierenden Dynastie auch als Arsakiden bezeichnet. Das Partherreich endete mit der Machtübernahme der Sasaniden im Iran im frühen 3. Jahrhundert n. Chr.
  • L'Imperi Part fou un regne d'estructura feudal que va existir aproximadament des del 249 aC fins a l'any 231 dC. Fou l'etern enemic oriental de Roma. El seu rei era "rei de reis" i per això el nom d'imperi que sovint se li dóna es pot considerar encertat. Els parts eren un poble que va fundar al segle III aC un imperi en el territori del que avui en dia és Iran.
  • L'Impero partico (247 a.C. – 224 d.C.), anche noto come Impero arsacide, era una delle maggiori potenze politiche e culturali iraniche nell'antica Persia. Era retto dalla dinastia arsacide, fondata dal primo re dei Parti, Arsace I, il quale, alla testa della tribù nomade scitico-iranica dei Parni, fondò l'Impero a metà del III secolo a.C. grazie alla conquista della regione della Partia nel nordest dell'Iran, all'epoca una satrapia in rivolta contro l'Impero seleucide.
  • Partlar, Part Krallığı, Part İmparatorluğu, Parthia ya da Arşaklılar (Orta Farsça'da: اشکانیان Aşkâniân), günümüz İran'ının kuzeydoğusunda yer alan bir medeniyetti. Zirve zamanında yönettiği bölgeler arasında, İran'ın tamamı, modern ülkelerden Ermenistan, Irak, Gürcistan, Türkmenistan, Afganistan, Azerbaycan, Tacikistan, Pakistan, Kuveyt, ayrıca Suudi Arabistan'ın, Bahreyn'in, Katar'ın ve Birleşik Arap Emirlikleri'nin Basra Körfezi'ndeki kıyılarını kapsıyordu.
  • The Parthian Empire (/ˈpɑrθiən/; 247 BC – 224 AD), also known as the Arsacid Empire /ˈɑrsəsɪd/, was a major Iranian political and cultural power in ancient Iran, also known as ancient Persia. Its latter name comes from Arsaces I of Parthia who, as leader of the Parni tribe, founded it in the mid-3rd century BC when he conquered the region of Parthia in Iran's northeast, then a satrapy (province) in rebellion against the Seleucid Empire. Mithridates I of Parthia (r. c.
  • Kekaisaran Parthia ( /ˈpɑrθiən/; 247 SM – 224 M), dikenal pula sebagai Kekaisaran Arsakid ( /ˈɑrsəsɪd/; bahasa Persia modern: اشکانیان Ashkāniān), adalah kekuatan politik dan kebudayaan Iran yang besar di Persia kuno.
  • Partia K. a. III. mendeko inperio bat zen, egungo Iran ipar-ekialdean kokatua.Botere goreneko garaian, Partiar Inperioa hedadura handiko estatu-egitura izan zen, egungo Iran guztia eta inguruetako eskualdeak hartzen zituena, egungo Armenia, Irak, Georgia, Turkia ekialdea, Siria ekialdea, Turkmenistan, Afganistan, Tadjikistan, Pakistan, Kuwait, Saudi Arabia kostaldea, Bahrein, Qatar, Libano, Israel, Palestina eta Arabiar Emirerri Batuak.
  • A Pártus Birodalom az indoiráni népek közé tartozó pártusok birodalma volt az i. e. 3. századtól a 3. századig. A pártusok törzsterülete eredetileg a Kaszpi-tengertől keletre volt; birodalmuk fővárosa a babilóniai Ktésziphón lett. Hatalma csúcspontján, az i. e. 1. században a Pártus Birodalom az Eufrátesztől Afganisztánon keresztül az Indusig, illetve az Oxosz folyótól az Indiai-óceánig terjedt.Az ókorban, a Pártus Birodalom (Kr. e. 238 - Kr. u.
  • O Império Parta ou Parto (247 a.C.-224 d.C.), também conhecido como Império Arsácida (em persa: اشکانیان), foi uma das principais potências político-culturais iranianas da antiga Pérsia. O termo 'arsácida' vem de Ársaces I da Pártia que, como líder da tribo dos parnos (Parni), fundou a dinastia que levou seu nome em meados do século III a.C., após conquistar a Pártia, região do nordeste do Irã e, na altura, uma satrapia (província) que havia se revoltado contra o Império Selêucida.
  • Парфянское царство или Парфянская держава, или Парфянская империя (ориг. Parθava — Pahlav/Pahlavanigh) — древнее государство, располагавшееся к югу и юго-востоку от Каспийского моря на территории современного Туркменистана. Возникло около 250 года до н. э. в сатрапии Парфия, подконтрольной Селевкидскому государству. Коренное население — парфяне. В период расцвета (середина I в. до н. э.) царство подчинило своей власти и политическому влиянию обширные области от Месопотамии до границ Индии.
rdfs:label
  • Parthes
  • Imperi Part
  • Impero partico
  • Império Parta
  • Kekaisaran Parthia
  • Królestwo Partów
  • Part İmparatorluğu
  • Partherreich
  • Parthian Empire
  • Partia
  • Pártus Birodalom
  • Парфянское царство
  • パルティア
  • 파르티아 제국
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Empire parthe
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:combattants of
is foaf:primaryTopic of