PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • La période iconoclaste de l’histoire byzantine, aussi appelée Querelle des Images, s’étend de 723 à 843. Pendant cette centaine d’années, les empereurs byzantins interdirent le culte des icones et firent détruire systématiquement les images représentant le Christ ou les saints qu’il s’agisse de mosaïques ornant les murs des églises, d’images peintes ou d’enluminures de livres.Cette période se déroule dans un contexte politique difficile tant à l’intérieur, alors que plusieurs empereurs se succèdent en quelques années, que sur le plan extérieur où l’empire fait face aux invasions des Arabes et des Bulgares. Sur le plan religieux, elle constitue le prolongement de diverses hérésies survenues au cours des siècles précédents concernant la nature du Christ. Cette crise se déroule en deux étapes. Au cours de la première, de 723 à 787, les empereurs Léon III l'Isaurien et son fils Constantin V adoptèrent une attitude de plus en plus intransigeante et violente à l’endroit du culte des images. Le règne de l’impératrice Irène marqua une pause qui se termina avec l’arrivée au pouvoir de Léon V l'Arménien. Son règne fut marqué par une persécution plus féroce bien que de moins d’envergure que celle de Constantin V. Toutefois son successeur, Michel II, adopta une politique plus conciliante qui coïncide avec l’éloignement de la menace que faisaient planer les Arabes sur l’existence de l’empire. Elle se termina officiellement lorsque l’impératrice Théodora réunit un synode en 843 qui confirmera la légitimité de celui de 787.
  • Iconoclasia expresión que en griego significa «ruptura de imágenes», es la deliberada destrucción dentro de una cultura de los iconos religiosos de la propia cultura y otros símbolos o monumentos, normalmente por motivos religiosos o políticos. La Real Academia la define como la «doctrina de los iconoclastas» y a su vez señala que «iconoclasta» proviene de εικονοκλάστης, rompedor de imágenes, y se define como tal en particular al «hereje del siglo VIII que negaba el culto debido a las sagradas imágenes, las destruía y perseguía a quienes las veneraban». La iconoclasia es un componente frecuente de los principales cambios políticos o religiosos que ocurren en el interior de una sociedad. Es por lo tanto algo que se distingue normalmente de la destrucción por parte de una cultura de las imágenes de otra, por ejemplo, por los españoles en sus conquistas de América. El término por lo general no abarca la destrucción específica de imágenes de un gobernante después de su muerte o derrocamiento (damnatio memoriae), por ejemplo, Akenatón en el Antiguo Egipto. El término «iconoclasta» ha acabado aplicándose de manera figurada a cualquier persona que rompe con los dogmas o convenciones establecidas o los desprecia. El término opuesto a «iconoclasta» es «iconódulo», que proviene de las palabras «icono» (imagen) y «dulía» (veneración). La herejía opuesta a ambas doctrinas, la iconoclasia y la iconodulía, es la idolatría, en la que las imágenes o figuras se adoran en sí mismas, en lugar de limitarse a reverenciarlas como representación de lo que se adora. En el contexto del Imperio bizantino el término que se usa es, principalmente, iconódulos, aunque también puede verse escrito «iconófilos». La iconoclasia puede llevarse a cabo por personas de diferente religión, pero a menudo es el resultado de disputas sectarias entre facciones de la misma religión. En el cristianismo, la iconoclasia ha sido motivada principalmente por una interpretación literal de los Diez Mandamientos, que prohíben la elaboración y veneración de «imágenes talladas». Los dos estallidos más serios de iconoclasia que se produjeron en el Imperio Bizantino durante los siglos VIII y IX son inusuales en el sentido de que la disputa se centraba en el uso de las imágenes, más que ser un producto secundario de preocupaciones más profundas.Como con otros temas doctrinales en el periodo bizantino, la controversia no quedó en modo alguno restringida al ámbito eclesiástico, o a argumentos teológicos. La confrontación cultural continua con el Islam, y la amenaza militar que este último representaba, probablemente tuvo que ver en las actitudes de uno y otro bando. Parece que la iconoclasia la apoyaban sobre todo personas procedentes de la parte oriental del imperio y refugiados de las provincias tomadas por los musulmanes. Se han indicado como factores importantes, tanto al comienzo como al final del apoyo imperial a la iconoclasia, su fuerza en el ejército al principio de este período, y la creciente influencia de fuerzas balcánicas en el ejército (a los que se consideraba en general que les faltaban fuertes sentimientos iconoclastas) a lo largo del periodo.El uso de imágenes probablemente había ido creciendo en los años que precedieron al estallido de la iconoclasia. Un cambio notable se produjo en 695, con Justiniano II que puso el rostro de Cristo en el reverso de sus monedas de oro. El efecto de la opinión iconoclasta se desconoce, pero ciertamente el cambio provocó que el califa Abd al-Malik rompiera permanentemente con su anterior adopción de los tipos de moneda bizantinos y comenzara una acuñación de moneda genuinamente islámica que sólo llevaba palabras. Una carta del patriarca Germano escrita antes de 726 a dos obispos iconoclastas dice que «ahora ciudades enteras y multitud de personas están en considerable agitación por este tema» pero existe escasa evidencia del crecimiento del debate.
  • The Byzantine Iconoclasm (Greek: Εἰκονομαχία, Eikonomachía) refers to two periods in the history of the Byzantine Empire when the use of religious images or icons was opposed by religious and imperial authorities within the Eastern Church and the temporal imperial hierarchy. The "First Iconoclasm", as it is sometimes called, lasted between about 726 and 787. The "Second Iconoclasm" was between 814 and 842. According to the traditional view, Byzantine Iconoclasm constituted a ban on religious images by Emperor Leo III and continued under his successors. It was accompanied by widespread destruction of images and persecution of supporters of the veneration of images. The Western church remained firmly in support of the use of images throughout the period, and the whole episode widened the growing divergence between the East and Western traditions in what was still a unified church, as well as facilitating the reduction or removal of Byzantine political control over parts of Italy.Iconoclasm, Greek for "image-breaking", is the deliberate destruction within a culture of the culture's own religious icons and other symbols or monuments, usually for religious or political motives. People who engage in or support iconoclasm are called iconoclasts, a term that has come to be applied figuratively to any person who breaks or disdains established dogmata or conventions. Conversely, people who revere or venerate religious images are derisively called "iconolaters" (εἰκονολάτραι). They are normally known as "iconodules" (εἰκονόδουλοι), or "iconophiles" (εἰκονόφιλοι). These terms were, however, not a part of the Byzantine debate over images. They have been brought into common usage by modern historians (from the seventeenth century) and their application to Byzantium increased considerably in the late twentieth century. The Byzantine term for the debate over religious imagery, "iconomachy" means "struggle over images" or "image struggle".Iconoclasm has generally been motivated theologically by an Old Covenant interpretation of the Ten Commandments, which forbade the making and worshipping of "graven images", see also Biblical law in Christianity. The two periods of iconoclasm in the Byzantine Empire during the 8th and 9th centuries made use of this theological theme in discussions over the propriety of images of holy figures, including Christ, the Virgin (or Theotokos) and saints. It was a debate triggered by changes in Orthodox worship, which were themselves generated by the major social and political upheavals of the seventh century for the Byzantine Empire.Traditional explanations for Byzantine iconoclasm have sometimes focused on the importance of Islamic prohibitions against images influencing Byzantine thought. According to Arnold J. Toynbee, for example, it was the prestige of Islamic military successes in the 7th and 8th centuries that motivated Byzantine Christians to adopt the Islamic position of rejecting and destroying idolatrous images. The role of women and monks in supporting the veneration of images has also been asserted. Social and class-based arguments have been put forward, such as that iconoclasm created political and economic divisions in Byzantine society; that it was generally supported by the Eastern, poorer, non-Greek peoples of the Empire who had to constantly deal with Arab raids. On the other hand, the wealthier Greeks of Constantinople and also the peoples of the Balkan and Italian provinces strongly opposed Iconoclasm. In recent decades in Greece, Iconoclasm has become a favorite topic of progressive and Marxist historians and social scientists, who consider it a form of medieval class struggle and have drawn inspiration from it. Re-evaluation of the written and material evidence relating to the period of Byzantine Iconoclasm by scholars including John Haldon and Leslie Brubaker, has challenged many of the basic assumptions and factual assertions of the traditional account.
  • Bizantzioko eztabaida ikonoklasta Bizantziar Inperioan, VIII. eta IX. mendeetan, erlijio irudien (ikono) erabilpenari buruz piztutako liskarra izan zen. Ikonoklastek ikonoen erabilpena arbuiatzen zuten, idolatria izan zitekeelakoan. Horretarako hainbat arrazoi ematen zuten, hala nola, Itun Zaharreko Hamar Aginduetan azaltzen den irudien debekua: «Ez egin idolorik, ez irudirik, goian zeruan, behean lurrean nahiz lurpeko uretan dagoenetik». Ikonoen erabilpenaren aldekoek, berriz, irudien izaera sinbolikoa argudiatzen zuten.726. urtean Leon III.ak Konstantinoplako Jauregi Handiko Brontzezko Atearen gainean zegoen Kristoren irudia kentzeko agindu zuen, eta gurutze bat jarrarazi zuen haren ordez. Enperadoreak erlijio irudien gurtza debekatu zuen, eta ikono guztiak suntsitzeko agindu. Ediktu harekin hasi zen aro ikonoklasta. Erlijio irudien aurkakoen eta aldekoen arteko eztabaida gogorra izan zen: mende luzea iraun zuen, eta elkarren aurkako bi taldetan banarazi zuen gizartea. Batetik ikonoklastak zeuden, alegia, nobleak eta goi mailako elizgizonak, enperadorearen gidaritzapean. Hauek Bibliaren erlijio irudien debekuaren interpretazio hertsia egiten zuten, horrek guztiak idolatria ekarriko zuelakoan. Ikur abstraktuetara eta animalia eta landare formetara murriztu nahi zuten erlijio artea. Haien aurkariak, berriz, fraideen gidaritzapean zeuden, eta erlijio irudien aldekoak ziren. Indar handia izan zuten inperioaren sartaldean, eta hori zela-eta enperadorean ediktuak apenas izan zuen eraginik han. Liskar hura, teologia eztabaidak gorabehera, enperadorearen eta Elizaren arteko borrokaren isla zen, aginpidea nork bereganatuko. Liskarrak, azkenean, eliza bereiztea eragin zuen: sartaldeko eliza edo erromatarra, batetik, eta sortaldekoa edo ortodoxoa, bestetik. Leon III.aren seme Konstantino V.aren garaian bere gorenean zegoen liskarra. Hark deitutako Hieriako kontzilioan (754) ikonoen gurtza galarazi zen. Kontzilioan Konstantino enperadoreak berak esan zuen ezinezkoa zela beretzat Kristo irudikatzea, zeren eta, Kristoren izate jainkozkoa irudi bidez adierazterik ez bazegoen, haren izate gizonezkoa ere ezin baitzitekeen irudikatu. Azken batean, Kristoren irudi bakarra eukaristian zegoen. Urte hartan bertan hasi ziren irudikatze debekatu haiek irudietatik eta apainduretatik kentzen eta ezerezten: ikonoak erre, mosaikoak igeltsuz estali, hormetako freskoak suntsitu, eta, Kristoren irudien ordez, loreenak edo enperadoreenak jarri ziren leku askotan. Horrela sortu zen lehenengo aldi ikonoklasta esaten zaiona, 787ko Nizeako II. kontzilioa arte iraun zuena, orduan Kristoren irudiak agerian jartzeko baimena eman baitzuten.IX. mendean liskar hura berriz sortu baitzen, bigarren aldi ikonoklasta bat izan zen 815-834 bitartean. Azkenik, arazo hura konpondu egin zen irudiak jartzeko eta gurtzeko behin betiko baimena eman zenean.
  • Der byzantinische Bilderstreit war eine Zeit der leidenschaftlichen theologischen Debatte in der orthodox-katholischen Kirche und dem byzantinischen Kaiserhaus während des 8. und 9. Jahrhunderts, in der es um den richtigen Gebrauch und die Verehrung von Ikonen ging. Die beiden Parteien wurden als Ikonoklasten (Ikonenzerstörer) und Ikonodulen (Ikonenverehrer) bezeichnet.Über die Gründe, die zum byzantinischen Bilderstreit führten, wird bis heute gestritten, wobei verschiedene Thesen diskutiert werden – von islamischem Einfluss über das Gebot „Du sollst dir kein Gottesbild(nis) machen“ bis hin zu persönlichen Motiven byzantinischer Kaiser. Jede Bewertung des Bilderstreits wird grundsätzlich durch den Umstand erschwert, dass die Schriften bilderfeindlicher Autoren nach dem Sieg der Ikonodulen von diesen vernichtet wurden, so dass uns als Quellen fast nur Darstellungen letzterer erhalten sind. Die moderne Forschung hat daher auch viele Urteile der älteren Forschung revidiert.
  • In het Byzantijnse Rijk van de 8e en 9e eeuw was de periode van de Byzantijnse beeldenstrijd een tijd van gepassioneerde theologische debatten binnen zowel de Orthodox-Katholieke Kerk als het Byzantijnse keizerlijk huis. De controverse betrof het correcte gebruik en de juiste mate van verering van iconen. De twee elkaar bestrijdende partijen worden respectievelijk als iconoclasten (iconenvernietigers) en iconodulen (iconenvereerders) aangeduid.
  • Иконобо́рчество (греч. εἰκονομαχία; также иконоклазм — от греч. εἰκόνα — «изображение» (икона) + греч. κλάω — «разбивать») — религиозно-политическое движение в Византии в VIII — начале IX веков, направленное против почитания идолов. Иконоборцы считали священные изображения идолами, а культ почитания икон — идолопоклонством, ссылаясь на ветхозаветные заповеди («не сотвори себе кумира и никакого изображения того, что на небе вверху… не поклоняйся им и не служи им» (Исх. 20:4-5)).В 730 году император Лев III Исавр запретил почитание икон. Итогом иконоборчества стало уничтожение тысяч икон, а также мозаик, фресок, изваяний святых и расписных алтарей во многих храмах. Иконоборчество было официально признано на Иконоборческом соборе в 754 году при поддержке императора Константина V Копронима, сурово ополчившегося против иконопочитателей, особенно монахов. Однако позднее, в 787 году, при поддержке императрицы Ирины, вдовы Льва IV Хазара, Седьмой Вселенский собор всё же утвердил догмат иконопочитания и отменил решение собора 754 года (который было постановлено не считать «вселенским»). Императоры Никифор Ι Геник и Михаил I Рангаве, правившие после Ирины, придерживались иконопочитания; но после сокрушительного поражения Михаила I в войне с болгарами в 813 году на престол взошёл Лев V Армянин, при котором иконоборчество возобновилось, а решения собора 754 года были признаны вновь.Наконец в период регентства императрицы Феодоры патриарх-иконоборец Иоанн VII был свергнут. При сменившем его новом патриархе Мефодии в 843 году состоялся новый собор, утвердивший и одобривший все определения VII Вселенского собора и снова подвергший иконоборцев отлучению. Тогда же был установлен и впервые совершён (11 марта 843 года) чин провозглашения вечной памяти ревнителям православия и анафематствования еретикам, совершаемый в православной церкви и до нашего времени в Неделю Православия («Торжество Православия»).
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 158440 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 63158 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 141 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 111021680 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • La période iconoclaste de l’histoire byzantine, aussi appelée Querelle des Images, s’étend de 723 à 843.
  • In het Byzantijnse Rijk van de 8e en 9e eeuw was de periode van de Byzantijnse beeldenstrijd een tijd van gepassioneerde theologische debatten binnen zowel de Orthodox-Katholieke Kerk als het Byzantijnse keizerlijk huis. De controverse betrof het correcte gebruik en de juiste mate van verering van iconen. De twee elkaar bestrijdende partijen worden respectievelijk als iconoclasten (iconenvernietigers) en iconodulen (iconenvereerders) aangeduid.
  • The Byzantine Iconoclasm (Greek: Εἰκονομαχία, Eikonomachía) refers to two periods in the history of the Byzantine Empire when the use of religious images or icons was opposed by religious and imperial authorities within the Eastern Church and the temporal imperial hierarchy. The "First Iconoclasm", as it is sometimes called, lasted between about 726 and 787. The "Second Iconoclasm" was between 814 and 842.
  • Иконобо́рчество (греч. εἰκονομαχία; также иконоклазм — от греч. εἰκόνα — «изображение» (икона) + греч. κλάω — «разбивать») — религиозно-политическое движение в Византии в VIII — начале IX веков, направленное против почитания идолов. Иконоборцы считали священные изображения идолами, а культ почитания икон — идолопоклонством, ссылаясь на ветхозаветные заповеди («не сотвори себе кумира и никакого изображения того, что на небе вверху… не поклоняйся им и не служи им» (Исх.
  • Bizantzioko eztabaida ikonoklasta Bizantziar Inperioan, VIII. eta IX. mendeetan, erlijio irudien (ikono) erabilpenari buruz piztutako liskarra izan zen. Ikonoklastek ikonoen erabilpena arbuiatzen zuten, idolatria izan zitekeelakoan. Horretarako hainbat arrazoi ematen zuten, hala nola, Itun Zaharreko Hamar Aginduetan azaltzen den irudien debekua: «Ez egin idolorik, ez irudirik, goian zeruan, behean lurrean nahiz lurpeko uretan dagoenetik».
  • Iconoclasia expresión que en griego significa «ruptura de imágenes», es la deliberada destrucción dentro de una cultura de los iconos religiosos de la propia cultura y otros símbolos o monumentos, normalmente por motivos religiosos o políticos.
  • Der byzantinische Bilderstreit war eine Zeit der leidenschaftlichen theologischen Debatte in der orthodox-katholischen Kirche und dem byzantinischen Kaiserhaus während des 8. und 9. Jahrhunderts, in der es um den richtigen Gebrauch und die Verehrung von Ikonen ging.
rdfs:label
  • Période iconoclaste de l'histoire byzantine
  • Bizantzioko eztabaida ikonoklasta
  • Byzantijnse beeldenstrijd
  • Byzantine Iconoclasm
  • Byzantinischer Bilderstreit
  • Iconoclasia
  • Иконоборчество
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:isPartOfMilitaryConflict of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:guerre of
is foaf:primaryTopic of