En linguistique, le nominatif (abréviation : nom) est un cas grammatical exprimant la fonction syntaxique de sujet, c'est-à-dire l'actant dit acteur (dans la diathèse active), ou objet patient (dans la diathèse passive). En grammaire de l'ancien français, on le nomme cas sujet. Le nominatif est utilisé soit pour indiquer le sujet d'une phrase, soit pour indiquer un attribut d'un sujet au nominatif (il est un homme, il devient un homme, il semble être un homme).

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • En linguistique, le nominatif (abréviation : nom) est un cas grammatical exprimant la fonction syntaxique de sujet, c'est-à-dire l'actant dit acteur (dans la diathèse active), ou objet patient (dans la diathèse passive). En grammaire de l'ancien français, on le nomme cas sujet. Le nominatif est utilisé soit pour indiquer le sujet d'une phrase, soit pour indiquer un attribut d'un sujet au nominatif (il est un homme, il devient un homme, il semble être un homme). En revanche, l'interjection, l'exclamation sont rendues par le vocatif.
  • El caso nominativo (también llamado primer caso) es un caso que se aplica a sintagmas nominales en función de sujeto o de atributo en lenguas declinables. Se trata de un caso de la declinación indoeuropea y de otras familias lingüísticas.Bastantes lenguas flexivas utilizan el nominativo como la forma normal de la palabra, es decir, aquella que se recoge en el diccionario por considerarse el caso recto o no flexionado, frente al resto, que serían casos oblicuos. Sin embargo, esto no ocurre en todas las lenguas flexivas, por ejemplo, el sánscrito a menudo cita los nombres empleando sólo el lexema, sin añadir los sufijos. Por ejemplo ásva- para «caballo», y no ásvas.Ejemplos: polaco: Chłopiec je kanapkę - El muchacho está comiendo el bocadillo
  • 主格(しゅかく、nominative case)は、格のひとつであり、狭義には、対格言語における主語(自動詞文の主語および他動詞文の動作主名詞句)の格をいう。広義には、能格言語の絶対格をも nominative case という場合もある 。ドイツ語文法では1格と呼ばれることがある。
  • El cas nominatiu és un cas gramatical per als noms. Alguns escriptors en llengua anglesa usen el terme cas subjectiu en lloc de nominatiu, per a remarcar les diferències entre el nominatiu bàsic i la manera com s'utilitza en anglès.El nominatiu marca, generalment, el subjecte d'un verb o el seu atribut. El cas nominatiu es troba al llatí i al grec, entre altres llengües. En català, el nominatiu només es reflecteix, com els altres casos llatins, en els pronoms personals (jo, tu, ell/ella, nosaltres, vosaltres, ells/elles). Quant a la primera i la segona persona del plural, la terminació "-altres" és característica del nominatiu i s'afegí durant l'edat mitjana quan feien de subjecte. D'aquí l'oposició nosaltres/nos i vosaltres/vos.El nominatiu és la forma més comú i natural per a certes parts de la parla, tals com els noms, adjectius, pronoms i menys sovint els numerals i els participis, i a vegades no indiquen cap relació especial amb altres parts del discurs. Per tant, en algunes llengües el cas nominatiu no està marcat, és a dir, és l'arrel de la paraula mateixa.En llengües nominatives absolutives, el cas nominatiu marca el subjecte d'un verb transitiu o el subjecte voluntari d'un verb intransitiu, però no un subjecte involuntari d'un verb intransitiu (pel qual s'utilitza el cas absolutiu).
  • Dalam ilmu linguistik, kasus nominatif itu adalah subjek atau pokok kalimat membawa keterangannya.
  • Il nominativo è un caso della declinazione di diverse lingue antiche e moderne. Esso viene normalmente usato per indicare il soggetto che compie l'azione, come nella frase "Luigi legge il libro", oppure per indicare una qualità dell'azione, nel caso del verbo essere usato come copula. Esempio: "Il libro di Luigi è bello". Tradizionalmente, nelle lingue che utilizzano i casi, il nominativo è considerato quello fondamentale, e quindi sarà la forma che si trova nei vocabolari, magari affiancata dal genitivo per specificare la declinazione come nel caso del latino o del greco antico.
  • Nominatiboa indoeuropar hizkuntzaren gramatika-kasu bat da. Nominatiboak perpausaren subjektua adierazten du. Nominatiboak aditz iragankorrarekin akusatiboa eskatzen du.
  • Именителният падеж или номинативът (на латински: casus nominativus) в синтетичните езици е независима падежна форма на имената, изпълняваща номинативна функция (за наименуване на лице, предмет, явление и т.н.), която представлява „пряк падеж“ и се противопоставя на непреките (косвените, зависимите) падежи.
  • Az alanyeset vagy nominativus (a latin nomen, nominis „név” szóból) a ragozó nyelveknen a nyelvtani esetek egyike, amely általában az ige alanyát jelöli meg a mondatban. Ezzel az alakkal adják meg szótárakban, lexikonokban a címszót.Az alanyeset a beszéd bizonyos elemeinek – a névszóknak – legtermészetesebb, másként legkevésbé jelölt alakja. Néha valójában a mondat más részeivel semmiféle kapcsolatot sem fejez ki. Ennélfogva a nyelvek egy jelentős részében (és így a magyarban is) jelöletlen, vagy másként, szakkifejezéssel zérómorfémával van jelölve.
  • O caso nominativo, caso reto ou primeiro caso é um caso gramatical equivalente ao sujeito e ao predicativo do sujeito.O caso nominativo é a forma habitual de certas categorias gramaticais, como substantivos, adjetivos, pronomes e, menos frequentemente, numerais e particípios, e às vezes não indica nenhuma relação especial do nome com outras categorias gramaticais. Por isso, em algumas línguas o caso nominativo é desmarcado, isto é, a palavra nominativa é a forma básica ou raiz, sem flexão; alternativamente, pode-se dizer que é marcado por um morfema nulo. Além disso, na maior parte das línguas com um caso nominativo, a forma nominativa é a usada para citar uma palavra ou enumerá-la como entradas de dicionários e enciclopédias. O idioma japonês é um dos poucos que têm um caso nominativo propriamente dito, representado pela partícula "ga".O caso nominativo é encontrado no latim e grego antigo, entre outras línguas. O português ainda conserva alguns pronomes nominativos, classificados como pronomes pessoais do caso reto, em oposição aos do caso oblíquo. Os pronomes pessoais do caso reto no português são: eu (oblíquos me e mim), tu (oblíquos te e ti), ele(s)/ela(s) (oblíquos o(s)/a(s), ele(s)/ela(s), lhe(s) e si), nós (oblíquos nos e nós) e vós (oblíquos vos e vós).O termo caso nominativo é mais comumente usado em relação a esse caso nas línguas nominativo-acusativas, como latim, grego e nas línguas mais modernas da europa ocidental. Já o termo caso reto é normalmente usado em línguas analíticas como o português, o espanhol e o galego, para se referir ao mesmo caso gramatical.
  • Der Nominativ (von lateinisch nominare ‚benennen‘) ist die Grundform des Substantivs und der 1. Kasus (Fall) in der Deklination. Im Satz steht das Subjekt im Deutschen immer im Nominativ.Im allgemeinen Sprachgebrauch wird der Nominativ auch 1. Fall oder Wer-Fall genannt.
  • Mianownik (łac. nominativus) – przypadek, w którym rzeczownik występuje w roli podmiotu. W mianowniku występuje zazwyczaj forma słownikowa. Przypadek ten występuje m.in. w języku polskim, gdzie odpowiada na pytania: kto? co?, w innych językach słowiańskich, w niemieckim, w węgierskim, w łacinie, w staroangielskim itd. W języku angielskim forma słownikowa bywa określana jako subiectivus (ang. subjective case), ponieważ ma inny zakres użycia niż standardowy mianownik. W języku tym jedynie zaimki osobowe rozróżniają subiectivus (I, we, you, he, she, it, they) i obliquus (ang. oblique case - me, us, you, him, her, it, them).W językach nominatywno-akuzatywnych mianownik jest zwykłą, najczęściej używaną i najbardziej naturalną formą takich części mowy, jak rzeczowniki, przymiotniki, zaimki, liczebniki. W wielu językach (np. w węgierskim) nie ma wykładnika morfologicznego (np. końcówki) - wówczas forma mianownika równa jest tematowi wyrazu. W innych językach (np. w łacinie) mianownik zwykle ma specjalną końcówkę. W języku polskim część rzeczowników, zaimków i liczebników ma mianownik bezkońcówkowy (z końcówką zerową), np. człowiek, kot, palec, rzecz, on, jeden, inne mają mianownik z końcówką niezerową, np. mężczyzn-a, złot-y, dzieck-o, kobiet-a, dług-i, pierwsz-y.W językach nominatywno-absolutywnych (aktywnych) mianownik oznacza podmiot przy czasowniku przechodnim lub podmiot aktywny przy (aktywnym) czasowniku nieprzechodnim. Dla wyrażenia podmiotu nieaktywnego przy (statycznym) czasowniku nieprzechodnim używany jest inny przypadek, absolutivus.
  • The nominative case (abbreviated NOM) is one of the grammatical cases of a noun or other part of speech, which generally marks the subject of a verb or the predicate noun or predicate adjective, as opposed to its object or other verb arguments. Generally, the noun "that is doing something" is in the nominative, and the nominative is the dictionary form of the noun.
  • Nominativ (zkratka NOM, z lat. nominativus [casus] od nominare = nazývat) je mluvnický pád vyjadřující základní, slovníkový tvar (lemma) skloňovaného jména.V mnoha jazycích včetně češtiny se nominativ označuje jako 1. pád.
  • De nominatief (Latijn nominare = benoemen) of eerste naamval is de naamval die over het algemeen het onderwerp van een werkwoord aangeeft. Anders gezegd: de nominatief geeft aan wie de handeling verricht die met het werkwoord uitgedrukt wordt.Het Nederlands kent een aparte nominatiefvorm alleen nog wat betreft een aantal persoonlijke voornaamwoorden: ik, jij (gij), wij, zij. Deze staan namelijk tegenover de objectsvormen mij, jou (u), ons, hun/hen.Ze worden gebruikt als onderwerp van de zin: Ik zie Jan Zij rennen wegDe objectsvormen worden gebruikt als lijdend of meewerkend voorwerp: Jan slaat mij (lijdend voorwerp) Marie geeft ons taart (meewerkend voorwerp)Een bijzonder geval treedt op wanneer het werkwoord overgankelijk is en in de lijdende vorm gezet wordt. In dat geval wordt het oude lijdend voorwerp het nieuwe onderwerp en komt daarmee in de nominatief te staan en aan wat het onderwerp was, wordt een voorzetsel door toegevoegd. Het wordt daarmee een voorzetselvoorwerp dat ook in de objectvorm komt te staan. Jij ziet ons Wij worden door jou gezienIn veel Indo-Europese talen werd oorspronkelijk geen voorzetsel (door) gebruikt, maar werd deze functie in de zin door een eigen naamval weergegeven, de instrumentalis. In een aantal Slavische talen, zoals het Russisch, is dat nog steeds zo.Er zijn ook talen waarin deze omzetting van nominatief naar instrumentalis niet plaats heeft, zoals het Baskisch. Men spreekt dan van een ergatief. Vermoed wordt dat ook het Indo-Europees voordat het latere stelsel naamvallen zich volledig had ontwikkeld, een ergatief-taal is geweest.In Indo-Europese talen staat na een koppelwerkwoord ook het naamwoordelijk deel van het gezegde in de nominatief. Dat is in het Duits nog goed te zien. Er heißt Peter (Hij heet Peter) Diese Raupe wird ein Schmetterling (Deze rups wordt een vlinder) Dieser Baum ist eine Eiche (Deze boom is een eik)Men vermoedt dat in het Proto-Indo-Europees de nominatief ontstaan is doordat aan de vocatief van het woord - zeg maar het losse woord buiten zinsverband - een uitgangs-s werd toegevoegd, meestal met een verbindingsklinker ertussen. In het Latijn is dat in sommige gevallen nog goed te zien:vocatief: Paule! (Paul!)nominatief: Paulus lavat. (Paul wast)In veel Indo-Europese talen is het verschil tussen vocatief en nominatief geleidelijk verdwenen en wordt nu voor beide dezelfde vorm gebruikt. Er zijn uitzonderingen: bijvoorbeeld het Tsjechisch en (bij woorden eindigend op -us) het Latijn.
  • Имени́тельный паде́ж (лат. casus nominativus) — один из базовых падежей в языках номинативного строя; обычно этот падеж кодирует агенс, в синтаксических терминах часто являющийся подлежащим.
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 5201 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 3419 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 30 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 98963607 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:wikiversity
  • Déclinaison/Nominatif
prop-fr:wiktionary
  • nominatif
dcterms:subject
rdfs:comment
  • En linguistique, le nominatif (abréviation : nom) est un cas grammatical exprimant la fonction syntaxique de sujet, c'est-à-dire l'actant dit acteur (dans la diathèse active), ou objet patient (dans la diathèse passive). En grammaire de l'ancien français, on le nomme cas sujet. Le nominatif est utilisé soit pour indiquer le sujet d'une phrase, soit pour indiquer un attribut d'un sujet au nominatif (il est un homme, il devient un homme, il semble être un homme).
  • 主格(しゅかく、nominative case)は、格のひとつであり、狭義には、対格言語における主語(自動詞文の主語および他動詞文の動作主名詞句)の格をいう。広義には、能格言語の絶対格をも nominative case という場合もある 。ドイツ語文法では1格と呼ばれることがある。
  • Dalam ilmu linguistik, kasus nominatif itu adalah subjek atau pokok kalimat membawa keterangannya.
  • Nominatiboa indoeuropar hizkuntzaren gramatika-kasu bat da. Nominatiboak perpausaren subjektua adierazten du. Nominatiboak aditz iragankorrarekin akusatiboa eskatzen du.
  • Именителният падеж или номинативът (на латински: casus nominativus) в синтетичните езици е независима падежна форма на имената, изпълняваща номинативна функция (за наименуване на лице, предмет, явление и т.н.), която представлява „пряк падеж“ и се противопоставя на непреките (косвените, зависимите) падежи.
  • Der Nominativ (von lateinisch nominare ‚benennen‘) ist die Grundform des Substantivs und der 1. Kasus (Fall) in der Deklination. Im Satz steht das Subjekt im Deutschen immer im Nominativ.Im allgemeinen Sprachgebrauch wird der Nominativ auch 1. Fall oder Wer-Fall genannt.
  • The nominative case (abbreviated NOM) is one of the grammatical cases of a noun or other part of speech, which generally marks the subject of a verb or the predicate noun or predicate adjective, as opposed to its object or other verb arguments. Generally, the noun "that is doing something" is in the nominative, and the nominative is the dictionary form of the noun.
  • Nominativ (zkratka NOM, z lat. nominativus [casus] od nominare = nazývat) je mluvnický pád vyjadřující základní, slovníkový tvar (lemma) skloňovaného jména.V mnoha jazycích včetně češtiny se nominativ označuje jako 1. pád.
  • Имени́тельный паде́ж (лат. casus nominativus) — один из базовых падежей в языках номинативного строя; обычно этот падеж кодирует агенс, в синтаксических терминах часто являющийся подлежащим.
  • El cas nominatiu és un cas gramatical per als noms. Alguns escriptors en llengua anglesa usen el terme cas subjectiu en lloc de nominatiu, per a remarcar les diferències entre el nominatiu bàsic i la manera com s'utilitza en anglès.El nominatiu marca, generalment, el subjecte d'un verb o el seu atribut. El cas nominatiu es troba al llatí i al grec, entre altres llengües.
  • De nominatief (Latijn nominare = benoemen) of eerste naamval is de naamval die over het algemeen het onderwerp van een werkwoord aangeeft. Anders gezegd: de nominatief geeft aan wie de handeling verricht die met het werkwoord uitgedrukt wordt.Het Nederlands kent een aparte nominatiefvorm alleen nog wat betreft een aantal persoonlijke voornaamwoorden: ik, jij (gij), wij, zij.
  • Az alanyeset vagy nominativus (a latin nomen, nominis „név” szóból) a ragozó nyelveknen a nyelvtani esetek egyike, amely általában az ige alanyát jelöli meg a mondatban. Ezzel az alakkal adják meg szótárakban, lexikonokban a címszót.Az alanyeset a beszéd bizonyos elemeinek – a névszóknak – legtermészetesebb, másként legkevésbé jelölt alakja. Néha valójában a mondat más részeivel semmiféle kapcsolatot sem fejez ki.
  • Mianownik (łac. nominativus) – przypadek, w którym rzeczownik występuje w roli podmiotu. W mianowniku występuje zazwyczaj forma słownikowa. Przypadek ten występuje m.in. w języku polskim, gdzie odpowiada na pytania: kto? co?, w innych językach słowiańskich, w niemieckim, w węgierskim, w łacinie, w staroangielskim itd. W języku angielskim forma słownikowa bywa określana jako subiectivus (ang. subjective case), ponieważ ma inny zakres użycia niż standardowy mianownik.
  • El caso nominativo (también llamado primer caso) es un caso que se aplica a sintagmas nominales en función de sujeto o de atributo en lenguas declinables. Se trata de un caso de la declinación indoeuropea y de otras familias lingüísticas.Bastantes lenguas flexivas utilizan el nominativo como la forma normal de la palabra, es decir, aquella que se recoge en el diccionario por considerarse el caso recto o no flexionado, frente al resto, que serían casos oblicuos.
  • O caso nominativo, caso reto ou primeiro caso é um caso gramatical equivalente ao sujeito e ao predicativo do sujeito.O caso nominativo é a forma habitual de certas categorias gramaticais, como substantivos, adjetivos, pronomes e, menos frequentemente, numerais e particípios, e às vezes não indica nenhuma relação especial do nome com outras categorias gramaticais.
  • Il nominativo è un caso della declinazione di diverse lingue antiche e moderne. Esso viene normalmente usato per indicare il soggetto che compie l'azione, come nella frase "Luigi legge il libro", oppure per indicare una qualità dell'azione, nel caso del verbo essere usato come copula. Esempio: "Il libro di Luigi è bello".
rdfs:label
  • Nominatif
  • Alanyeset
  • Cas nominatiu
  • Caso nominativo
  • Caso nominativo
  • Kasus nominatif
  • Mianownik (przypadek)
  • Nominatibo
  • Nominatief
  • Nominativ
  • Nominativ
  • Nominative case
  • Nominativo
  • Именителен падеж
  • Именительный падеж
  • 主格
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of