En grammaire, on entend par nom propre une sous-catégorie de nom, s'opposant au nom commun. Un nom commun est un nom de substance non distincte de l'espèce (animée ou inanimée) à laquelle elle appartient.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • En grammaire, on entend par nom propre une sous-catégorie de nom, s'opposant au nom commun. Un nom commun est un nom de substance non distincte de l'espèce (animée ou inanimée) à laquelle elle appartient. Il est pourvu d'une signification générale et d'une définition objective : Un fleuve, un pays, une ville, une personne, un animal, un peuple, un dieu, un objet, un monument, une chanson, un roman, un film, une invention, un arbre… Un nom propre au contraire, désigne toute substance distincte de l'espèce à laquelle elle appartient. Il ne possède en conséquence aucune définition spécifique, sinon référentielle, et n'a de signification qu'en contexte, subjective, ou par des éléments de sa composition : Paris, Jules César, Louis XIV, Samson, Médor, Andersen, Apollon, Dieu, Au clair de la lune… L'étude de l'étymologie, de la formation et de l'usage des noms propres, à travers les langues et les sociétés, est l'onomastique.
  • In linguistica con il termine nome proprio si intende una notazione specifica adottata da una comunità o da un organismo amministrativo allo scopo di identificare e distinguere una persona (in questo caso si parla di antroponimo), un luogo o un'altra entità geografica (toponimo), una popolazione, una istituzione, un evento, un movimento culturale, un fenomeno sociale, un fenomeno oggetto di studio scientifico, una grandezza fisica, una entità matematica (numero, curva, superficie, figura, equazione, assioma, teorema, ...). Sul piano della denotazione, i nomi propri si distinguono, talora si giustappongono (e qualche volta si contrappongono) ai nomi comuni ed agli appellativi. In diverse lingue, come in italiano, sono contraddistinti dall'iniziale maiuscola.L'onomastica in generale e le più specifiche antroponimia, toponomastica ed etno-toponomastica, studiano i nomi e le loro origini e significato, utilizzando molte delle ricerche metodologiche proprie della linguistica e le necessarie ricerche di ordine storico e antropologico.
  • Nazwy własne, imiona własne (łac. nomina propria) – nazwy przysługujące jednostkom, w odróżnieniu od nazw pospolitych, które odnoszą się do dowolnych klas jednostek (egzemplarzy określonej klasy przedmiotów).Nazwy własne nie są definiowalne, jak nazwy pospolite. Dla przykładu: znając definicję wyrazu krzesło, z łatwością można przyporządkować mu przedmioty o cechach typowych dla nich. Natomiast Karol to po prostu ten, kto został nazwany Karolem, i nie można na podstawie takiej definicji stwierdzić, komu jeszcze mogłaby taka nazwa przysługiwać. Nauka o nazwach własnych to onomastyka. Wyróżnić można dwie duże grupy nazw własnych. Jedna z nich to nazwy osobowe, odnoszące się do ludzi (antroponim). Druga to nazwy geograficzne nazywające miejsca (toponim). Wyróżnia się także mniejsze grupy, jak nazwy zwierząt, statków, ciał niebieskich itp.== Przypisy ==
  • Een eigennaam is een zelfstandig naamwoord waarmee een individuele persoon of zaak wordt aangeduid. Deze wordt onderscheiden van de soortnaam of het appellatief. De wetenschap die eigennamen bestudeert heet de naamkunde of onomastiek.De meeste eigennamen worden in talen die het Latijnse alfabet gebruiken met een hoofdletter geschreven. Hierdoor zijn ze in de schrijftaal goed herkenbaar. Het Duits vormt in dit opzicht een uitzondering: in deze taal worden alle zelfstandige naamwoorden met een hoofdletter geschreven.Eigennamen hebben vanwege hun identificerende functie de neiging zich te onttrekken aan taalverandering. De schrijfwijze van eigennamen kan dan ook spellingsconventies weerspiegelen die elders zijn verdwenen: Huydecooper (als soortnaam: huidenkoper), Cuijk (modern gespeld: Kuik), het Hooge Huys (als soortnaam: hoge huis). Ook omdat veel eigennamen in wetten en akten zijn vastgelegd, zijn ze immuun voor richtlijnen die de spelling van soortnamen en andere woorden regelen.Niet alle eigennamen worden met een hoofdletter geschreven: namen van (cultuur)historische perioden (middeleeuwen, barok) krijgen een kleine letter, evenals de namen van de maanden en de dagen van de week (maandag, januari). In andere talen gelden voor dergelijke eigennamen soms andere conventies. Daarnaast gelden er (ook binnen het Nederlands) specifieke uitzonderingen, zoals dEUS, iTunes en samenstellingen die in CamelCase geschreven worden. Vanouds gebeurt dit met bijvoorbeeld Schotse achternamen als McIntosh en McCartney, de zonen van Intosh en Cartney. Wanneer een term zowel als eigennaam als in woordvorm een eigen betekenis heeft, leidt verschillend hoofdlettergebruik gauw tot betekenisverschil. Volgens sommige interpretaties kan een Iberisch schiereiland Gibraltar of Punta Tarifa zijn, of het Iberisch Schiereiland zelf. Het Iberisch Schiereiland is dan alles onder de Pyreneeën.Het komt voor dat er dingen of personen zijn die eenzelfde naam hebben. Meestal vormt dit geen probleem, maar soms moet de rechter eraan te pas komen om de verwarring te beëindigen.
  • Ein Eigenname, auch Nomen proprium, bezeichnet einzelne Dinge oder Wesen. Eigennamen bilden eine eigene Klasse von Wörtern. Zusammen mit den Gattungsnamen (Appellativa) und den Stoffnamen (Kontinuativa) bilden sie die Nomina (Namen im allgemeinen Sinne). Nomina (als Substantive) haben eine Benennungsfunktion und üben im Großen und Ganzen dieselben Funktionen im Satz aus. Die Eigennamen weisen aber auf allen linguistischen Ebenen Besonderheiten auf.Die Abgrenzbarkeit und die Abgrenzung der Eigennamen von den Gattungsnamen ist im Einzelnen fraglich und streitig (siehe näher unten zu Eigenname und Bedeutung).Der sprachwissenschaftliche Begriff ist unschärfer als der logische Begriff des Eigennamens. In der Logik sind Eigennamen (definitorisch) nur solche Ausdrücke, die einen einzigen Gegenstand bezeichnen. Darunter fallen Eigennamen im engeren Sinn (z. B.: Alexander der Große), Kennzeichnungen (z. B.: der Sohn des mazedonischen Königs Philipps II., der von 356 bis 323 v. Chr. lebte) und deiktische Ausdrücke (z. B.: dieser Feldherr hier, der uns Bewohner von Artacoana (danach Alexandria) in die Sklaverei verkaufte). Namen im Sinne der Logik sind nur Eigennamen. Mehrere Gegenstände bezeichnende Gattungsnamen sind im logischen Sinn keine Namen, sondern Prädikatoren (Prädikate im logischen Sinn).Im Mittelpunkt dieses Artikels stehen die sprachwissenschaftlichen Merkmale von Eigennamen. Historische und genealogische Gesichtspunkte von Eigennamen werden hingegen unter den Lemmata Name, Vorname und Familienname abgehandelt.
  • Vlastní jméno (proprium) je jazykový prostředek, obvykle charakteru podstatného jména samotného nebo s přívlastky, který označuje určitou konkrétní skutečnost (osobu, zvíře, věc, příslušnost k národu atd., tj. jednotlivinu), odlišuje ji od ostatních skutečností téhož druhu a určuje ji tím jako jedinečnou v rámci dané třídy.[zdroj?]Opakem pojmu vlastní jméno je obecné jméno, apelativum. Vznik obecného jména z vlastního se nazývá apelativizace, opačný proces onymizace. Vlastními jmény se zabývá obor zvaný onomastika.
  • Los nombres propios son sustantivos que se usan para designar a personas, lugares o cosas con un nombre singular. Hacen referencia al efecto de nombrar. Nombrar es designar o determinar lingüísticamente un objeto o experiencia del mundo como tal, por tanto de manera única e irrepetible.
  • Els noms propis són aquells noms, també considerats com a substantius individuals, que s'apliquen a un ésser en concret o a una cosa única, a diferència dels noms comuns, altrament dit sunstantius generics, que permeten anomenar a totes les persones, animals o coses de la mateixa classe o espècie, sense particularitzar el seu significat. Tècnicament, es considera que els noms propis tenen una comprensió igual a zero (no volen dir res en ells mateixos) i una extensió màxima (poden aplicar-se a molts individus potencialment).L'estudi de l'etimologia dels noms propis és l'onomàstica.
  • Um nome próprio é um substantivo que distingue e identifica algo de forma específica, como uma pessoa, um lugar ou entidade geográfica. Quando o nome próprio se refere a uma pessoa, é chamado de antropônimo; quando se refere a um lugar ou acidente geográfico é chamado de topônimo.As pessoas recebem como nome próprio um ou mais prenomes e um ou mais sobrenomes ou apelidos de família.A onomástica em geral e as mais específicas antroponímia e toponímia estudam os nomes, a origem e o significado, utilizando métodos comuns à linguística e também pesquisas de caráter histórico e antropológico.Na língua portuguesa, os nomes próprios devem ser escritos com letra inicial maiúscula.Alguns exemplos de nome próprio: Brasil, Itália, Nova Iorque, João, Luís, Antônio, Maria etc.== Referências ==
  • A proper noun is a noun that in its primary application refers to a unique entity, such as London, Jupiter, Sarah, or Microsoft, as distinguished from a common noun, which usually refers to a class of entities (city, planet, person, corporation), or non-unique instances of a certain class (a city, another planet, these persons, our corporation). Some proper nouns occur in plural form (optionally or exclusively), and then they refer to groups of entities considered as unique (the Hendersons, the Everglades, the Azores, the Pleiades). Proper nouns can also occur in secondary applications, for example modifying nouns (the Mozart experience; his Azores adventure), or in the role of common nouns (he's no Pavarotti; a few would-be Napoleons). The detailed definition of the term is problematic and to an extent governed by convention.A distinction is normally made in current linguistics between proper nouns and proper names. By this strict distinction, because the term noun is used for a class of single words (tree, beauty), only single-word proper names are proper nouns: Peter and Africa are both proper names and proper nouns; but Peter the Great and South Africa, while they are proper names, are not proper nouns. The term common name is not much used to contrast with proper name, but some linguists have used the term for that purpose. Sometimes proper names are called simply names; but that term is often used more broadly. Words derived from proper names are sometimes called proper adjectives (or proper adverbs, and so on), but not in mainstream linguistic theory. Not every noun or noun phrase that refers to a unique entity is a proper name. Blackness and chastity are common nouns, even if blackness and chastity are considered unique abstract entities.Few proper names have only one possible referent: there are many places named New Haven; Jupiter may refer to a planet, a god, a ship, or a symphony; at least one person has been named Mata Hari, but so have a horse, a song, and three films; there are towns and people named Toyota, as well as the company.In English, proper names in their primary application cannot normally be modified by an article or other determiner (such as any or another), although some may be taken to include the article the, as in the Netherlands, the Roaring Forties, or the Rolling Stones. A proper name may appear to refer by having a descriptive meaning, even though it does not (the Rolling Stones are not stones and do not roll; a woman named Rose is not a flower). Or if it had once been descriptive (and then perhaps not even a proper name at all), it may no longer be so (a location previously referred to as "the new town" may now have the proper name Newtown, though it is no longer new, and is now a city rather than a town).In English and many other languages, proper names and words derived from them are associated with capitalization; but the details are complex, and vary from language to language (French lundi, Canada, canadien; English Monday, Canada, Canadian).The study of proper names is sometimes called onomastics or onomatology; for a survey of detailed and pragmatic issues in naming see Name. Rigorous analysis of the semantics of proper names is a matter for philosophy of language; see Proper name (philosophy).
  • Имя собственное (калька с лат. nоmеn proprium, которое в свою очередь является калькой с греч. ὄνομα κύριον), собственное имя — имя существительное, обозначающее слово или словосочетание, предназначенное для называния конкретного, вполне определённого предмета или явления, выделяющее этот предмет или явление из ряда однотипных предметов или явлений. Имя собственное противопоставляется имени нарицательному. В отличие от других слов, имя собственное не связано непосредственно с понятием, его основное значение заключается в его связи с обозначаемым.Во всех европейских языках и в большинстве языков мира, имеющих алфавит и различие между строчными и прописными буквами, имена собственные пишутся с заглавной буквы.Имена собственные исследует ономастика.Типы имён К именам собственным, в частности, относятся:
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 110283 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageInterLanguageLink
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 36278 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 127 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 111084318 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:wikibooks
  • Écriture internationale des noms propres
prop-fr:wikibooksTitre
  • Écriture internationale des noms propres
  • Écriture internationale des noms propres
prop-fr:wiktionary
  • nom propre
dcterms:subject
rdfs:comment
  • En grammaire, on entend par nom propre une sous-catégorie de nom, s'opposant au nom commun. Un nom commun est un nom de substance non distincte de l'espèce (animée ou inanimée) à laquelle elle appartient.
  • Los nombres propios son sustantivos que se usan para designar a personas, lugares o cosas con un nombre singular. Hacen referencia al efecto de nombrar. Nombrar es designar o determinar lingüísticamente un objeto o experiencia del mundo como tal, por tanto de manera única e irrepetible.
  • Um nome próprio é um substantivo que distingue e identifica algo de forma específica, como uma pessoa, um lugar ou entidade geográfica.
  • Имя собственное (калька с лат. nоmеn proprium, которое в свою очередь является калькой с греч. ὄνομα κύριον), собственное имя — имя существительное, обозначающее слово или словосочетание, предназначенное для называния конкретного, вполне определённого предмета или явления, выделяющее этот предмет или явление из ряда однотипных предметов или явлений. Имя собственное противопоставляется имени нарицательному.
  • Een eigennaam is een zelfstandig naamwoord waarmee een individuele persoon of zaak wordt aangeduid. Deze wordt onderscheiden van de soortnaam of het appellatief. De wetenschap die eigennamen bestudeert heet de naamkunde of onomastiek.De meeste eigennamen worden in talen die het Latijnse alfabet gebruiken met een hoofdletter geschreven. Hierdoor zijn ze in de schrijftaal goed herkenbaar.
  • Vlastní jméno (proprium) je jazykový prostředek, obvykle charakteru podstatného jména samotného nebo s přívlastky, který označuje určitou konkrétní skutečnost (osobu, zvíře, věc, příslušnost k národu atd., tj. jednotlivinu), odlišuje ji od ostatních skutečností téhož druhu a určuje ji tím jako jedinečnou v rámci dané třídy.[zdroj?]Opakem pojmu vlastní jméno je obecné jméno, apelativum. Vznik obecného jména z vlastního se nazývá apelativizace, opačný proces onymizace.
  • Els noms propis són aquells noms, també considerats com a substantius individuals, que s'apliquen a un ésser en concret o a una cosa única, a diferència dels noms comuns, altrament dit sunstantius generics, que permeten anomenar a totes les persones, animals o coses de la mateixa classe o espècie, sense particularitzar el seu significat.
  • Ein Eigenname, auch Nomen proprium, bezeichnet einzelne Dinge oder Wesen. Eigennamen bilden eine eigene Klasse von Wörtern. Zusammen mit den Gattungsnamen (Appellativa) und den Stoffnamen (Kontinuativa) bilden sie die Nomina (Namen im allgemeinen Sinne). Nomina (als Substantive) haben eine Benennungsfunktion und üben im Großen und Ganzen dieselben Funktionen im Satz aus.
  • A proper noun is a noun that in its primary application refers to a unique entity, such as London, Jupiter, Sarah, or Microsoft, as distinguished from a common noun, which usually refers to a class of entities (city, planet, person, corporation), or non-unique instances of a certain class (a city, another planet, these persons, our corporation).
  • Nazwy własne, imiona własne (łac. nomina propria) – nazwy przysługujące jednostkom, w odróżnieniu od nazw pospolitych, które odnoszą się do dowolnych klas jednostek (egzemplarzy określonej klasy przedmiotów).Nazwy własne nie są definiowalne, jak nazwy pospolite. Dla przykładu: znając definicję wyrazu krzesło, z łatwością można przyporządkować mu przedmioty o cechach typowych dla nich.
  • In linguistica con il termine nome proprio si intende una notazione specifica adottata da una comunità o da un organismo amministrativo allo scopo di identificare e distinguere una persona (in questo caso si parla di antroponimo), un luogo o un'altra entità geografica (toponimo), una popolazione, una istituzione, un evento, un movimento culturale, un fenomeno sociale, un fenomeno oggetto di studio scientifico, una grandezza fisica, una entità matematica (numero, curva, superficie, figura, equazione, assioma, teorema, ...).
rdfs:label
  • Nom propre
  • Eigennaam
  • Eigenname
  • Nazwa własna
  • Nom propi
  • Nombre propio
  • Nome proprio
  • Nome próprio
  • Proper noun
  • Vlastní jméno
  • Имя собственное
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of