Nicéphore II Orsini (grec: Νικηφόρος Β΄ Ορσίνι ou Δούκας, Nikēphoros II Orsini ou Doukas), (mort en 1359). Despote d’Épire de 1335 à 1337 puis Despote d'Épire de 1356 à 1359.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Nicéphore II Orsini (grec: Νικηφόρος Β΄ Ορσίνι ou Δούκας, Nikēphoros II Orsini ou Doukas), (mort en 1359). Despote d’Épire de 1335 à 1337 puis Despote d'Épire de 1356 à 1359.
  • Nicéforo II Orsini (en griego: Νικηφόρος Β΄ Δούκας, Nikēphoros II Doukas), fue el gobernante de Epiro desde 1335 hasta 1338 y desde 1356 hasta su muerte en 1359, además de gobernate de Tesalia en la segunda época de su reinado.
  • ニキフォロス2世ドゥカス・オルシーニ(Νικηφόρος Β' Δούκας Orsini, Nikephoros II Doukas Orsini, 1329年 - 1359年)は、イピロス専制公国君主(在位:1335年 - 1340年、1356年 - 1359年)、名目上のケファロニア宮廷伯(在位:1335年 - 1359年)。古典式慣例表記ではニケフォロス2世ドゥーカス・オルシーニ。ジョヴァンニ2世オルシーニの息子。
  • Никифо̀р II Орсѝни или Никифор II Дука (на византийски гръцки: Νικηφόρος Β΄ Δούκας) е владетел на Епирското десотство от 1335 г. до 1338 г. и отново от 1356 г. до смъртта си през 1359 г.
  • Никифор II Орсини — Дука (греч. Νικηφόρος Β΄ Δούκας; 1328(1328) — 1359) — правитель Эпирского царства с 1335 по 1338, а также 1356—1359 годы.
  • Niceforo II Orsini (1329 – Acheloos, 1359) fu un despota dell'Epiro (primo regno dal 1335 fino al 1338; secondo regno dal 1356 fino al 1359).
  • Nikephoros II Orsini - Doukas (Greek: Νικηφόρος Β΄ Δούκας, Nikēphoros II Doukas), was the ruler of Epirus from 1335 to 1338 and from 1356 until his death in 1359.
  • Nicefor II Orsini, stgr. Νικηφόρος Β΄ Δούκας (ur. ok. 1328, zm. 1359) – despotes Epiru w latach 1335–1337, 1339-1340 i 1356–1359. Syn Jana II Orsiniego.Niepełnoletni Nicefor II został despotesem Epiru w wyniku zwycięstwa stronnictwa probizantyńskiego w targanym walkami stronnictw państwie. Despotes Jan zginął otruty przez żonę Annę, która objąwszy regencję rozpoczęła negocjacje z cesarzem bizantyńskim nad zakresem autonomii rządzonego przez nią Epiru. Jednak Andronik III nie zamierzał negocjować. Na czele dość silnej armii, której trzon stanowiły oddziały tureckie, wkroczył do Tesalii, stłumił powstanie osiedlonych tam plemion albańskich, po czym bez walki wcielił Epir i Akarnanię do Cesarstwa (1337). Rachuby regentki na rządzenie krajem po uznaniu zwierzchnictwa bizantyńskiego zawiodły ją zupełnie. Cesarz przekazał zarząd Epirem namiestnikowi – protostratorowi Synadenosowi. Annie i Niceforowi II – przedstawicielom związanej z tradycją niepodległości Epiru dynastii – wyznaczył na miejsce pobytu Tesalonikę.Nicefor jednak zbiegł z wyznaczonego mu miejsca pobytu i wkrótce nieoczekiwanie pojawił się na dworze księżnej Achai, Katarzyny de Valois i zaręczył się z jej córką. Dało to sposobność władcom Królestwa Neapolu, których zwierzchnictwo uznawała wówczas Achaja do podjęcia próby przywrócenia wpływów andegaweńskich w Epirze. W 1339 roku andegaweński zarządca Dyrrachionu wzniecił w Epirze powstanie na rzecz złożonego z tronu despotesa. Nicefor II został proklamowany w Arcie władcą Epiru, a protostrator Synadenos znalazł się w więzieniu. Do powstania przyłączyło się jednak zaledwie kilka miast, podczas gdy zdecydowana większość dochowała wierności cesarzowi. Toteż gdy wiosną 1340 roku Andronik III wkroczył do Epiru na czele niewielkiej armii, powstanie upadło samo. Nicefor II musiał wrócić na miejsce honorowego zesłania – otrzymując jako rekompensatę tytuł panhypersebastosa oraz rękę córki Jana Kantakuzena, faktycznego kierownika państwa.W latach następnych (1343–1348) Epir przeszedł w wyniku kolejnych najazdów w ręce władcy Serbii Stefana IV Duszana. Panowanie serbskie nad Epirem nie przetrwało jednak poza 1355 rok, rok śmierci cara Serbii. Nicefor II wykorzystując zamęt w państwie serbskim i czując się zwolnionym z lojalności względem Cesarstwa po abdykacji teścia, cesarza Jana VI Kantakuzena, opanował w 1356 roku Artę i obalił serbskiego gnamiestnika Symeona Siniszę, rozpoczynając samodzielne rządy nad Epirem i Tesalią. Próba, podjęta przez Nicefora II, zbliżenia z państwem serbskim, wywołała bunt arystokracji albańskiej, której wpływy w południowym Epirze znacznie wzrosły za panowania Stefana Duszana. Nowy władca podjął energiczne kroki gromadząc armię i wyruszając przeciw buntownikom. Poniósł jednak klęskę i zginął w walce. Włądzę nad Epirem odzyskał Symeon Sinisza.
  • Nicèfor II Àngel-Comè fou comte palatí i senyor de Cefalònia i Zante el 1335 i dèspota de l'Epir i de Tessàlia des el 1356 fins a la seva mort assassinat a Aquelos el 1358. El 1336 la regent Anna Pelaòleg va entregar el poder del despotat de l'Epir a Bizanci. El jove Nicefor II fou tret del país i portat a Nàpols pel partit antibizantí i quant el 1337 les tropes enviades per l'emperador anaven a prendre possessió, Nicefor II, que havia obtingut l'ajut de Catalina de Valois-Courtenai (que reclamava l'imperi i Acaia) i li havia donat una flota, es va presentar amb les naus i va lliurar batalla; fou derrotat, però les tribus albaneses no varen acceptar la presència dels bizantins, i es van revoltar; van ocupar Timoron (Timorindje) i van assetjar algunes fortaleses bizantines. Els bizantins, molt millor armats i amb l'ajut de tropes deixades per l'emir d'Aidin, van passar a l'ofensiva, van derrotar el revoltats (que es van refugiar a les muntanyes) i van reconquerir Timoron; els més beneficiats foren els serbis, que van ocupar algunes regions albaneses. Joan Àngel fou establert com a governador o dèspota vassall de Bizanci. El 1340 Nicefor II es va tornar a presentar amb les restes de la seva flota i els vaixells obtinguts a Nàpols, però fou derrotat pel dèspota bizantí del Epir, Joan Àngel, amb l'ajut de tropes enviades pel governador de Salònica i nord de Tessàlia Teodor Sinadenos. Nicefor II, en veure que tot estava perdut, es va sotmetre a l'emperador, va renunciar als seus drets i es va casar amb la princesa Es va casar amb Maria Cantacúzena, filla del influent Joan Catacuzè (que era cosí de Joan Àngel) que després fou l'emperador Joan VI Cantacuzè. establint-se a Constantinoble. En els anys següents Epir va passar a mans del rei de Sèrbia Esteve Dushan. El 1355 a la mort d'Esteve Dushan, les tribus albaneses sotmeses van quedar de fet lliures, especialment els Balsha (al nord) i els Thopia al sud. Nicefor II va tornar a l'Epir i fou reconegut dèspota al sud d'Albània fins a l’Acarnània (1356). El 1358 va morir en els combats contra els serbis per l'extensió dels seus dominis (batalla d'Àrta), assassinat a Aquelos, i el cap albanes Carles Thopia es va fer l'amo de la regió, acabant així el despotat.A la seva mort Cefalònia i Zante van passar al fill de la seva tia Margarita, Lleonard I Tocco.
dbpedia-owl:occupation
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 4748075 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 4354 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 50 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 108783044 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:après
  • Occupation Byzantine
  • Fin du Despotat
prop-fr:avant
prop-fr:couleur
  • white
prop-fr:nom
prop-fr:période
  • 1335 (xsd:integer)
  • 1356 (xsd:integer)
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Nicéphore II Orsini (grec: Νικηφόρος Β΄ Ορσίνι ou Δούκας, Nikēphoros II Orsini ou Doukas), (mort en 1359). Despote d’Épire de 1335 à 1337 puis Despote d'Épire de 1356 à 1359.
  • Nicéforo II Orsini (en griego: Νικηφόρος Β΄ Δούκας, Nikēphoros II Doukas), fue el gobernante de Epiro desde 1335 hasta 1338 y desde 1356 hasta su muerte en 1359, además de gobernate de Tesalia en la segunda época de su reinado.
  • ニキフォロス2世ドゥカス・オルシーニ(Νικηφόρος Β' Δούκας Orsini, Nikephoros II Doukas Orsini, 1329年 - 1359年)は、イピロス専制公国君主(在位:1335年 - 1340年、1356年 - 1359年)、名目上のケファロニア宮廷伯(在位:1335年 - 1359年)。古典式慣例表記ではニケフォロス2世ドゥーカス・オルシーニ。ジョヴァンニ2世オルシーニの息子。
  • Никифо̀р II Орсѝни или Никифор II Дука (на византийски гръцки: Νικηφόρος Β΄ Δούκας) е владетел на Епирското десотство от 1335 г. до 1338 г. и отново от 1356 г. до смъртта си през 1359 г.
  • Никифор II Орсини — Дука (греч. Νικηφόρος Β΄ Δούκας; 1328(1328) — 1359) — правитель Эпирского царства с 1335 по 1338, а также 1356—1359 годы.
  • Niceforo II Orsini (1329 – Acheloos, 1359) fu un despota dell'Epiro (primo regno dal 1335 fino al 1338; secondo regno dal 1356 fino al 1359).
  • Nikephoros II Orsini - Doukas (Greek: Νικηφόρος Β΄ Δούκας, Nikēphoros II Doukas), was the ruler of Epirus from 1335 to 1338 and from 1356 until his death in 1359.
  • Nicefor II Orsini, stgr. Νικηφόρος Β΄ Δούκας (ur. ok. 1328, zm. 1359) – despotes Epiru w latach 1335–1337, 1339-1340 i 1356–1359. Syn Jana II Orsiniego.Niepełnoletni Nicefor II został despotesem Epiru w wyniku zwycięstwa stronnictwa probizantyńskiego w targanym walkami stronnictw państwie. Despotes Jan zginął otruty przez żonę Annę, która objąwszy regencję rozpoczęła negocjacje z cesarzem bizantyńskim nad zakresem autonomii rządzonego przez nią Epiru.
  • Nicèfor II Àngel-Comè fou comte palatí i senyor de Cefalònia i Zante el 1335 i dèspota de l'Epir i de Tessàlia des el 1356 fins a la seva mort assassinat a Aquelos el 1358. El 1336 la regent Anna Pelaòleg va entregar el poder del despotat de l'Epir a Bizanci.
rdfs:label
  • Nicéphore II Orsini
  • Nicefor II Orsini
  • Niceforo II d'Epiro
  • Nicèfor II Àngel-Comnè
  • Nicéforo II Orsini
  • Nikephoros II Orsini
  • ニキフォロス2世ドゥカス・オルシーニ
  • Никифор II Орсини
  • Никифор II Орсини
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:successor of
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:après of
is foaf:primaryTopic of