Les navires de défense côtière (NDC) également appelés navire de défense portuaire (NDP) sont en fait des dragueurs de mines (nouvelle génération). En effet, les NDC n'ont plus comme principale tâche la guerre des mines car c'est devenu trop spécialisé.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Les navires de défense côtière (NDC) également appelés navire de défense portuaire (NDP) sont en fait des dragueurs de mines (nouvelle génération). En effet, les NDC n'ont plus comme principale tâche la guerre des mines car c'est devenu trop spécialisé. Les forces navales en ont donc fait des navires plus polyvalents.Les NDC combinent les tâches de navire patrouilleur, de recherches et sauvetages, de défense des ports, de patrouille des pêches, de minage et déminage ainsi que de guerre électronique.Étant plus petit qu'une corvette, mais plus gros qu'un patrouilleur, le NDC compte en moyenne un équipage de 30 à 45 marins.
  • Coastal defence ships (sometimes called coastal battleships or coast defence ships) were warships built for the purpose of coastal defence, mostly during the period from 1860 to 1920. They were small, often cruiser-sized warships that sacrificed speed and range for armour and armament. They were usually attractive to nations that either could not afford full-sized battleships or that could be satisfied by specially designed shallow-draft vessels capable of littoral operations close to their own shores. The Nordic countries and Thailand found them particularly appropriate for their island-dotted coastal waters. Some vessels had limited blue-water capabilities; others operated in rivers.The coastal defence ships differed from earlier monitors by having a higher freeboard and usually possessing both higher speed and a secondary armament; some examples also mounted casemated guns (monitors' guns were almost always in turrets). They varied in size from around 1,500 tons to 8,000 tons.Their construction and appearance was often that of miniaturized pre-dreadnought battleships. As such, they carried heavier armour than cruisers or gunboats of equivalent size, were typically equipped with a main armament of two or four heavy and several lighter guns in turrets or casements, and could steam at a higher speed than most monitors. In service they were mainly used as movable coastal artillery rather than instruments of sea control or fleet engagements like the battleships operated by blue-water navies. Few of these ships saw combat in the First World War, though some did in the Second World War. The last were scrapped in the 1970s.[citation needed]Navies with coastal defence ships serving as their main capital ships included those of Belgium, Ecuador, Finland, Greece, the Netherlands, Norway, Portugal, Sweden, Thailand, and the British colonies of India and Victoria. Some nations which at one time or another built, bought, or otherwise acquired their own front-line capital ships, such as Argentina, Austria-Hungary, Brazil, China, Germany, Russia, and Spain, also deployed this type of warship, with Russia using three at the Battle of Tsushima in 1905.Apart from specially built coastal defence ships, some navies used obsolescent pre-dreadnought battleships in this role. The Royal Navy deployed four Majestic-class battleships as guardships in the Humber at the start of the First World War. Similarly, the U.S. Navy redesignated the Indiana and Iowa classes as "Coast Defense Battleships" in 1919. Such ships tended to be near the end of their service lives and while generally considered to no longer be fit for front-line service, they were still powerful enough for defensive duties in reserve situations.
  • Ein Küstenpanzerschiff war ein historischer Kriegsschifftyp, der der Verteidigung der eigenen Küsten (insbesondere der Häfen) gegen angreifende feindliche Marineverbände diente.
  • 海防戦艦(かいぼうせんかん、Coastal defence ship)とは、自国の海岸線を守ることを主目的として、比較的小型の船体に大口径砲を搭載し、装甲を有する軍艦である。排水量2000-9000トンの巡洋艦並みの大きさながら、8インチ-11インチ程度の準戦艦と呼べる大きさの主砲を少数持つ。自国沿岸での活動を想定し喫水が浅めで、航続距離は短いのが一般的である。装甲海防艦や装甲艦、装甲砲艦などとも呼ばれる。モニター艦に分類される中にも、海防戦艦としての実質を有するものがある。本格的な戦艦を持てない小国が海軍力の中核としたほか、大国でも主力艦を使うまでもない平時において建造した例があった。第二次世界大戦で戦艦が主力艦としての地位を退いたのと同じく、現在では保有する国は無い。
  • Pancernik obrony wybrzeża (pancernik przybrzeżny) – historyczna klasa średnich lub dużych opancerzonych okrętów artyleryjskich przeznaczonych do obrony wybrzeża. Pancerniki przybrzeżne były większe od kanonierek pancernych, natomiast mniejsze od pancerników; mimo nazwy, nie są one zaliczane ani do pancerników, ani okrętów liniowych.Klasa pancerników przybrzeżnych powstała w latach 70. XIX wieku. Wykształciła się z jednej strony z monitorów a z drugiej z kanonierek pancernych. Były to silne okręty o małym zanurzeniu, służące do ochrony własnych wybrzeży przed okrętami wroga. Były one tańsze od konwencjonalnych pełnomorskich pancerników, ale o znacznie mniejszej sile. Z drugiej strony, ich nieco mniejsze od pancerników zanurzenie umożliwiało im operowanie w szkierach i fiordach – dlatego klasa ta była szczególnie popularna w marynarkach krajów skandynawskich. Głównie budowano je pod koniec XIX wieku oraz w pierwszej dekadzie XX wieku. Najwięcej jednostek tej klasy – 15 – posiadała Szwecja. Po kilka jednostek miały: Dania, Norwegia (4), Finlandia (2), a ponadto: Holandia (z przeznaczeniem do obrony swoich kolonii w Indonezji), Niemcy (8 typu Siegfried) i Rosja (3 typu Admirał Sieniawin, użyte w bitwie pod Cuszimą, daleko od zakładanego obszaru operacyjnego).Układ konstrukcyjny pancerników przybrzeżnych był podobny do pancerników generacji przeddrednotów, lecz były one mniejsze i słabsze. Wyporność pancerników przybrzeżnych wynosiła od 3000 do 5000 ton, jedynie kilka jednostek było większych – do 7000 ton. Uzbrojenie stanowiły z reguły 2, a w późniejszych konstrukcjach 4, działa kalibru od 203 do 280 mm, umieszczone w jednej lub dwóch wieżach, na dziobie i rufie oraz kilka dział mniejszych kalibrów, w tym 120-150 mm. Okręty tej klasy były opancerzone - grubość pancerza nie przekraczała zwykle 100-200 mm na pasie burtowym, wieżach artylerii i wieży dowodzenia, słabiej opancerzony był pokład. Prędkość nie przekraczała zwykle 17 węzłów. Szybsze były jedynie 3 szwedzkie pancerniki typu Sverige z 1916, które były przy tym najsilniejszymi jednostkami tej klasy (wyporność – 7100 ton, uzbrojenie główne – 4 działa 280 mm, prędkość – 23 w.). Zanurzenie okrętów tej klasy nie przekraczało z reguły 6 m.Podczas I wojny światowej pancerniki przybrzeżne straciły na znaczeniu, zyskując wrogów takich jak okręty torpedowe a następnie lotnictwo. Po wojnie generalnie zaprzestano budowy okrętów tej klasy - oprócz wykończenia już rozpoczętych, powstały jedynie 2 fińskie niewielkie pancerniki typu Väinämöinen (4000 ton, 4 działa 254 mm) i 2 tajlandzkie małe okręty typu Dhonburi, silnie uzbrojone w 4 działa 203 mm, lecz o pośredniej wielkości między kanonierką a pancernikiem przybrzeżnym (2200 ton).Oprócz omówionych wyżej specjalnie budowanych pancerników przybrzeżnych, wiele państw (np. Japonia) do takiej roli przeznaczało stare okręty innych klas (głównie pancerniki – przeddrednoty i krążowniki pancerne). Okręty te różniły się charakterystykami od specjalnie budowanych pancerników przybrzeżnych, będąc z reguły większe i silniejsze.Duża część pancerników obrony wybrzeża była jeszcze w służbie na początku II wojny światowej, aczkolwiek większość ich pochodziła z przełomu wieków. Działania wojenne II wojny wykazały niewielką przydatność okrętów tego typu, a zwłaszcza ich wrażliwość na wybuchy podwodne - norweskie "Norge" i "Eidsvold" zostały błyskawicznie zatopione torpedami niszczycieli niemieckich pod Narwikiem, a fiński "Ilmarinen" równie szybko zatonął na minie. Tajlandzki okręt brał udział w bitwie pod Ko Chang, gdzie został pokonany przez francuski krążownik lekki. Ostatecznie klasa ta zanikła po II wojnie światowej, zastąpiona w zadaniach obrony wybrzeża przez kutry torpedowe i kutry rakietowe.
  • Una corazzata costiera (anche detta nave da battaglia costiera, nave da difesa costiera o guardacoste corazzato) è un particolare tipo di nave da guerra, diffuso tra il 1860 ed il 1930, specificamente destinato alla difesa delle coste e delle acque costiere di uno Stato. In particolare, si tratta di una nave delle dimensioni di un incrociatore che sacrifica la velocità e l'autonomia in favore di un maggior armamento e corazzatura, paragonabili a quelli di una nave da battaglia; rispetto ad un semplice monitore, una corazzata costiera dispone di un bordo libero più alto, una maggiore velocità, un migliore armamento secondario e più in generale migliori capacità nautiche, che tuttavia le consentono di operare agevolmente solo in acque basse. Solo pochi tipi di corazzate costiere sono in grado di operare in alto mare, e comunque con capacità più limitate rispetto ad altre tipologie di navi; alcune corazzate costiere sono progettate per poter operare lungo i fiumi o i laghi.Le corazzate costiere generalmente venivano impiegate da nazioni che non avevano le capacità economiche o comunque un interesse a costruire vere e proprie corazzate; di solito la loro struttura riprendeva in piccolo quella di una corazzata pre-dreadnought, con un armamento principale costituito da due o quattro cannoni di grosso calibro in torrette o casematte. La classificazione di queste unità non è facile, in quanto spesso le nazioni che le costruivano le indicavano come corazzate o incrociatori, principalmente per questioni diplomatiche, differenze di giudizio sul loro ruolo o semplicemente per ragioni di prestigio; in aggiunta diverse corazzate pre-dreadnought, divenute ormai obsolete, furono riclassificate come "navi da difesa costiera", sebbene in origine fossero navi da battaglia a pieno titolo.
  • Um navio de defesa de costa é um tipo de navio de guerra concebido para a defesa costeira contra ataques vindos do mar, utilizado sobretudo no período entre situado a década de 1860 e a de 1920. Constituindo uma variante do couraçado, estes navios são também conhecidos como "couraçados costeiros" ou "guarda costas couraçados".Operacionalmente, eram empregues sobretudo como batarias móveis flutuantes de artilharia de costa e não tanto como instrumentos para controlo oceânico e batalhas navais como os couraçados convencionais. Alguns navios de defesa de costa entraram em combate durante as Primeira e Segunda guerras mundiais. Os últimos sobreviventes do tipo foram demolidos na década de 1970.O projeto dos navios de defesa da costa dava-lhes geralmente um aspeto de couraçados pré-dreadnoughts em miniatura. Dispunham normalmente de um porte equiparado ao de cruzadores, mas com uma blindagem mais pesada e armamento mais poderoso, sacrificando a velocidade e a autonomia em detrimento daqueles. O seu deslocamento situava-se, normalmente, entre as 1500 e as 8000 toneladas.Os navios de defesa de costa distinguem-se dos mais antigos monitores por disporem de uma maior borda livre, por poderem alcançar maior velocidade e por disporem de maior autonomia. Além disso poderiam dispor de artilharia principal e secundária montada, tanto em torres como em casamatas, ao contrário dos monitores que normalmente apenas dispunham de artilharia principal montada em torres.Os navios de defesa costeira tornaram-se especialmente atrativos para algumas marinhas que não dispunham da capacidade para manter couraçados convencionais ou que eram melhor servidas por navios de reduzido calado especialmente concebidos para operar junto à costa. Os países nórdicos e a Tailândia consideram-nos particularmente apropriados para a defesa das suas águas polvilhadas com ilhas. Alguns destes navios dispunham de alguma capacidade oceânica, mas outros estavam limitados a operar em águas fluviais ou ribeirinhas.Entre as marinhas cujos navios de defesa costeira se tornaram os principais navios de guerra das suas esquadras estão as da Argentina, Brasil, China, Dinamarca, Finlândia, Grécia, Noruega, Países Baixos, Portugal, Suécia e Tailândia, bem como as colónias britânicas da Índia e de Vitória. A Alemanha e a Rússia também os operaram, tendo três navios de defesa da costa russos entrado na Batalha de Tsushima em 1905.Além de navios projetados especialmente para a defesa costeira, algumas marinhas usaram nesta missão couraçados pré-dreadnoughts semi-obsoletos. Por exemplo, a Royal Navy britânica destacou quatro couraçados da classe Majestic como guarda costas no estuário do Humber, no início da Primeira Guerra Mundial. Semelhantemente, em 1919, a Marinha dos EUA redesignou os seus antigos couraçados das classes Indiana e Iowa como couraçados de defesa de costa. Estes navios estavam já perto do fim da sua vida útil e, apesar de não serem geralmente considerados adequados para o serviço da linha da frente, ainda eram suficientemente poderosos para serem empenhados como reserva em funções defensivas.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 555173 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 4331 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 22 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 104650299 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Les navires de défense côtière (NDC) également appelés navire de défense portuaire (NDP) sont en fait des dragueurs de mines (nouvelle génération). En effet, les NDC n'ont plus comme principale tâche la guerre des mines car c'est devenu trop spécialisé.
  • Ein Küstenpanzerschiff war ein historischer Kriegsschifftyp, der der Verteidigung der eigenen Küsten (insbesondere der Häfen) gegen angreifende feindliche Marineverbände diente.
  • 海防戦艦(かいぼうせんかん、Coastal defence ship)とは、自国の海岸線を守ることを主目的として、比較的小型の船体に大口径砲を搭載し、装甲を有する軍艦である。排水量2000-9000トンの巡洋艦並みの大きさながら、8インチ-11インチ程度の準戦艦と呼べる大きさの主砲を少数持つ。自国沿岸での活動を想定し喫水が浅めで、航続距離は短いのが一般的である。装甲海防艦や装甲艦、装甲砲艦などとも呼ばれる。モニター艦に分類される中にも、海防戦艦としての実質を有するものがある。本格的な戦艦を持てない小国が海軍力の中核としたほか、大国でも主力艦を使うまでもない平時において建造した例があった。第二次世界大戦で戦艦が主力艦としての地位を退いたのと同じく、現在では保有する国は無い。
  • Coastal defence ships (sometimes called coastal battleships or coast defence ships) were warships built for the purpose of coastal defence, mostly during the period from 1860 to 1920. They were small, often cruiser-sized warships that sacrificed speed and range for armour and armament.
  • Um navio de defesa de costa é um tipo de navio de guerra concebido para a defesa costeira contra ataques vindos do mar, utilizado sobretudo no período entre situado a década de 1860 e a de 1920.
  • Pancernik obrony wybrzeża (pancernik przybrzeżny) – historyczna klasa średnich lub dużych opancerzonych okrętów artyleryjskich przeznaczonych do obrony wybrzeża. Pancerniki przybrzeżne były większe od kanonierek pancernych, natomiast mniejsze od pancerników; mimo nazwy, nie są one zaliczane ani do pancerników, ani okrętów liniowych.Klasa pancerników przybrzeżnych powstała w latach 70. XIX wieku. Wykształciła się z jednej strony z monitorów a z drugiej z kanonierek pancernych.
  • Una corazzata costiera (anche detta nave da battaglia costiera, nave da difesa costiera o guardacoste corazzato) è un particolare tipo di nave da guerra, diffuso tra il 1860 ed il 1930, specificamente destinato alla difesa delle coste e delle acque costiere di uno Stato.
rdfs:label
  • Navire de défense côtière
  • Coastal defence ship
  • Corazzata costiera
  • Küstenpanzerschiff
  • Navio de defesa de costa
  • Pancernik obrony wybrzeża
  • 海防戦艦
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:type of
is foaf:primaryTopic of