On parle de musica ficta, par opposition à la musica recta, dans le cadre de la théorie des hexacordes et de la solmisation décrite par Guido d'Arezzo

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • On parle de musica ficta, par opposition à la musica recta, dans le cadre de la théorie des hexacordes et de la solmisation décrite par Guido d'Arezzo
  • La musica ficta (de latín, música "falsa", "fingida" o "ideada") era un término usado en teoría de la música europea a partir de finales del siglo XII hasta cerca de 1600 para describir todas aquellas notas, tanto escritas como añadidas mediante la improvisación de los intérpretes ayudados por su entrenamiento, que quedan situadas fuera del sistema de «musica recta» o «musica vera» (música "correcta" o "verdadera") según lo establecido en el sistema hexacordal de Guido de Arezzo. En la actualidad el término a menudo se aplica libremente a todas las inflexiones no escritas ("recta" o "ficta") que deben ser deducidas del contexto musical y añadidas por el editor o por los propios ejecutantes
  • Musica Ficta (do latim, música falsa ou simulada; sinônimo de falsa mutatio, coniuncta) referia-se a alterações cromáticas, não notadas na partitura, que deveriam ser realizadas pelo executante.
  • Musica ficta (from Latin, 'false', 'feigned', or 'contrived' music) was a term used in European music theory from the late 12th century to about 1600 to describe any pitches, whether notated or to be added by performers in accordance with their training, that lie outside the system of musica recta or musica vera ('correct' or 'true' music) as defined by the hexachord system of Guido of Arezzo (Bent and Silbiger 2001) — loosely synonymous with accidental.[citation needed]
  • Een fictum (gebruikelijker in het meervoud ficta) is een aanduiding in de muzieknotatie vanaf de Ars Nova tot in de renaissance.Ficta zijn de voorlopers van de accidentele (chromatische) verhogingen en verlagingen in de huidige muzieknotatie. Oorspronkelijk waren zij ofwel een ronde b ofwel een vierkante b die op een andere lijn dan de b-lijn geplaatst werden. Hiermee werd aangegeven dat de melodie zich ging bewegen in een fictief hexachord (hexachordum fictum) dat buiten het stelsel van zeven hexachorden van Guido van Arezzo viel. Een ronde b op de E-lijn duidde bijvoorbeeld aan dat deze toon nu als fa gedacht moest worden. In moderne termen zouden we de toon een verlaagde E, dat wil zeggen een Es noemen.De mutaties naar fictieve hexachorden konden echter in de verschillende stemmen van de polyfonie onafhankelijk verlopen. Bovendien werden ficta in de notatie soms weggelaten, omdat men ervan uitging dat een beetje muzikant zijn mi's en fa's hoorde te kennen. Er was zelfs een gezegde dat zo een goede muzikant definieerde. Men liet de keuze van ficta daarom vaak aan de zanger over. Ficta werden zo de specerij van de muziek die naar smaak werd toegevoegd. Daarbij komt dat die smaak en de denkbeelden over het toonsysteem in de 14e en 15e eeuw aan sterke veranderingen bloot stond en latere kopieën van manuscripten vaak geschreven werden die de oudere muziek niet meer zo goed begrepen. Het zal duidelijk zijn dat het vandaag soms een haast ondoenlijke zaak is precies te achterhalen of een noot nu een b of een bes is. Als er meerdere manuscripten hetzelfde stuk bevatten, spreken zij elkaar op het punt van ficta maar al te vaak tegen.Het wat anders muteren van een enkele stem heeft echter op het totale klanbeeld van een stuk lang niet zo'n groot effect als een andere modulatie van alle stemmen te gelijk. In dat opzicht is modulatie iets wezenlijk anders dan mutatie. Het is daarom heel goed mogelijk twee op details andere moderne uitvoeringen te beluisteren die beide zeer overtuigend klinken, ook al zijn ze wat anders gekruid.
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 839194 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 7446 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 48 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 90078138 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • On parle de musica ficta, par opposition à la musica recta, dans le cadre de la théorie des hexacordes et de la solmisation décrite par Guido d'Arezzo
  • Musica Ficta (do latim, música falsa ou simulada; sinônimo de falsa mutatio, coniuncta) referia-se a alterações cromáticas, não notadas na partitura, que deveriam ser realizadas pelo executante.
  • Musica ficta (from Latin, 'false', 'feigned', or 'contrived' music) was a term used in European music theory from the late 12th century to about 1600 to describe any pitches, whether notated or to be added by performers in accordance with their training, that lie outside the system of musica recta or musica vera ('correct' or 'true' music) as defined by the hexachord system of Guido of Arezzo (Bent and Silbiger 2001) — loosely synonymous with accidental.[citation needed]
  • La musica ficta (de latín, música "falsa", "fingida" o "ideada") era un término usado en teoría de la música europea a partir de finales del siglo XII hasta cerca de 1600 para describir todas aquellas notas, tanto escritas como añadidas mediante la improvisación de los intérpretes ayudados por su entrenamiento, que quedan situadas fuera del sistema de «musica recta» o «musica vera» (música "correcta" o "verdadera") según lo establecido en el sistema hexacordal de Guido de Arezzo.
  • Een fictum (gebruikelijker in het meervoud ficta) is een aanduiding in de muzieknotatie vanaf de Ars Nova tot in de renaissance.Ficta zijn de voorlopers van de accidentele (chromatische) verhogingen en verlagingen in de huidige muzieknotatie. Oorspronkelijk waren zij ofwel een ronde b ofwel een vierkante b die op een andere lijn dan de b-lijn geplaatst werden.
rdfs:label
  • Musica ficta
  • Fictum
  • Musica ficta
  • Musica ficta
  • Música ficta
  • Música ficta
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of