Le moyen-platonisme ou médio-platonisme ou platonisme éclectique regroupe des penseurs qui se réclament de Platon, depuis le Ier siècle av. J.-C. jusqu'au IIe s. ap. J.-C. La notion de moyen-platonisme remonte à Karl Praechter en 1901 (dans son étude sur Hiéroclès le Stoïcien) et en 1909 (dans ses rééditions du premier volume du Grundriss der Geschichte der Philosophie de Friedrich Ueberweg). Il fixe donc le mot, mais aussi la chronologie : le début remonterait à 87 av.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le moyen-platonisme ou médio-platonisme ou platonisme éclectique regroupe des penseurs qui se réclament de Platon, depuis le Ier siècle av. J.-C. jusqu'au IIe s. ap. J.-C. La notion de moyen-platonisme remonte à Karl Praechter en 1901 (dans son étude sur Hiéroclès le Stoïcien) et en 1909 (dans ses rééditions du premier volume du Grundriss der Geschichte der Philosophie de Friedrich Ueberweg). Il fixe donc le mot, mais aussi la chronologie : le début remonterait à 87 av. J.-C., avec Antiochos d'Ascalon, et la fin adviendrait avec l'enseignement de Plotin (dès 244), qui est néo-platonicien. Praechter donne aussi deux caractéristiques : l'éclectisme (harmonisation et assimilation de doctrines non platoniciennes) et l'orthodoxie (défense de l'identité du platonisme). Mais, certains savants (dont J. Dillon, 1977) donnent pour fondateur Eudore d'Alexandrie (40 av. J.-C.), qui est extra-platonicien. D'autres avancent des caractéristiques différentes : le monisme de l'Un, surtout, par opposition aux tendances dualistes du dernier Platon ou de platoniciens. D'autres savants, comme M. Frede (1987), refusent de distinguer moyen-platonisme et néo-platonisme. Ne pas confondre avec la Moyenne Académie de l'école platonicienne (fondée par Arcésilas de Pitane en 268 av. J.-C.).
  • Medioplatonizm - starożytny nurt filozofii platońskiej, rozwijający się pomiędzy I w p.n.e. a II w n.e. Kierunek charakteryzował się: odzyskanie (drugiego żeglowania) tego co nie materialne niecielesne, transcendentne, ponowne uznanie teorii idei, studiowanie "Timaiosa" Platona, który to tekst stał się niejako pismem świętym, podjęto na nowo naukę Platona o Jednym i Diadzie, choć jedynie w tle, nastrój mistyczny, religijny i rozwój nauki o demonach, ważna problematyka etyczna - uznają za cel życia moralnego upodobnienie się człowieka do tego co boskie, transcendentne. W medioplatonizmie można wyróżnić dwie tendencje: synkretyczną - zmierzającą do wykorzystania osiągnięć różnych szkół, ortodoksyjną - skłaniającą się do tego by odrzucać inne nauki a trzymać się jedynie autentycznych nauk Platona. Uważają, że bytem jest Bóg, świat niecielesny, a byt ludzki jest bardziej stawaniem się niż bytem.Uważali, że idee są myślami Boga, łącząc dzięki tej teorii arystotelowską Myśl z platońskimi Ideami.To co niecielesne dzielili na (najogólniej): Pierwszy Bóg - Pierwszy Intelekt, Drugi Intelekt - Intelekt Duszy Świata, Dusza Świata. Hierarchia tego co boskie - dzielono także na: Bóg Najwyższy, Bogowie Drugorzędni - to bóstwa niecielesne, niewidzialne i widzialne np. gwiazdy, a także różne moce, Demony - niższe od Bogów wyższe od człowieka, dla nas pośrednicy; Demony niecielesne Demony cielesne. Za ostateczny cel człowieka uznawali upodobnienie się do Boga i do tego co boskie. Najwyższym dobrem jest kontemplacja najwyższego Boga. Szczęście zależy od posiadania dóbr boskich, ponieważ jedynie poprzez nie człowiek może kontemplować prawdę.Przeciwstawiali się stoickiej apatii, twierdząc że jest nie do osiągnięcia. Twierdzili, że możliwy jest postęp na drodze ku cnocie oraz że istnieją stopnie zła.
  • Mittelplatonismus ist eine moderne, von dem Altertumswissenschaftler Karl Praechter eingeführte Bezeichnung für eine Entwicklungsphase des Platonismus, die im 1. Jahrhundert v. Chr. begann und etwa bis zum Beginn der Spätantike (gegen Ende des 3. Jahrhunderts) dauerte. Der Mittelplatonismus wurde vom Neuplatonismus abgelöst, den Plotin († 270) in seiner römischen Philosophenschule ausgeformt hatte und der in der Spätantike zur vorherrschenden philosophischen Strömung wurde.
  • Middle Platonism is the modern name given to a stage in the development of Plato's philosophy, lasting from about 90 BC, when Antiochus of Ascalon rejected the scepticism of the New Academy, until the development of Neoplatonism under Plotinus in the 3rd century. Middle Platonism absorbed many doctrines from the rival Peripatetic and Stoic schools. The pre-eminent philosopher in this period was Plutarch (c. 45-120), who defended the freedom of the will, and the immortality of the soul. He sought to show that God, in creating the world, had transformed matter, as the receptacle of evil, into the divine soul of the world, but where it continued to operate as the source of all evil. God is a transcendent being, which operates through divine intermediaries, which are the gods and daemons of popular religion. Numenius of Apamea (c. 160) combined Platonism with Neopythagoreanism and other, eastern, philosophies, in a move which would prefigure the development of Neoplatonism.
  • Gli studiosi parlano di medioplatonismo per caratterizzare l'interpretazione data alla filosofia di Platone durante i primi secoli dell'età imperiale.Il prefisso medio- cela un pregiudizio nei confronti dei pensatori di quest'epoca, considerata una semplice età di transizione tra il platonismo scettico di epoca ellenistica e il neoplatonismo, sviluppatosi a partire dal III secolo.Solo negli ultimi decenni gli storici della filosofia hanno iniziato a rivalutare la filosofia di età imperiale, arrivando a cogliere l'originalità e la specificità proprie dei pensatori medioplatonici.
  • Средний платонизм (Четвертая Академия) — условное название периода развития философии Платона после закрытия исторической Платоновской Академии (87 г. до н. э.) и до распространения неоплатонизма в III веке. Характеризуется «эклектическим» характером, основателем которой является Антиох из Аскалона. Отличительной особенностью 4-й Академии является синтез с аристотелизмом, пифагорейством и стоицизмом, а также теистический уклон. Этот платонизм лишь наследует традиции Академии, но развивается в разных центрах: Александрия, Афины (примечательно, что во время путешествия апостола Павла в Афины, платоников там он не застал), Рим. Кружки средних платоников также существовали в Апамее, Смирне, Херонее.В этике центральный пункт — это уподобление божеству, а в физике — различие Бога-творца и благого Бога, предвосхитившее философию гностицизма. Также отмечается влияние среднего платонизма на философию раннего христианстваВ 176 году римский император Марк Аврелий восстанавливает академию в Афинах. Сколархом новой школы становится Аттик — ученик Кальвена Тавра
  • O médio platonismo ou platonismo eclético, segundo alguns estudiosos do séculos XIX e XX, refere-se à interpretação dada à filosofia de Platão durante os primeiros séculos da era imperial (do século I a.C. ao século II d.C.). O médio-platonismo seria, assim, a forma de platonismo surgida depois da morte de Antíoco de Ascalão, filósofo acadêmico eclético do século I a.C., e cujos desenvolvimentos seguem até o início do século III d.C.O prefixo "médio" traduzia um certo preconceito em relação ao pensamento filosófico produzido nesse período, considerado, até algumas décadas atrás, como simples fase de transição entre o platonismo cético do período helenístico e o neoplatonismo que floresceria a partir do século III. Mais recentemente, entretanto, a filosofia da era imperial foi reavaliada pelos historiadores da filosofia, que afinal reconheceram a originalidade e especificidade dos pensadores médio platônicos.O médio platonismo foi a principal fonte a que recorreram os Padres da Igreja para elaborar racionalmente a mensagem religiosa, consubstanciada na Patrística.
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 3700069 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 8248 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 56 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110663639 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le moyen-platonisme ou médio-platonisme ou platonisme éclectique regroupe des penseurs qui se réclament de Platon, depuis le Ier siècle av. J.-C. jusqu'au IIe s. ap. J.-C. La notion de moyen-platonisme remonte à Karl Praechter en 1901 (dans son étude sur Hiéroclès le Stoïcien) et en 1909 (dans ses rééditions du premier volume du Grundriss der Geschichte der Philosophie de Friedrich Ueberweg). Il fixe donc le mot, mais aussi la chronologie : le début remonterait à 87 av.
  • Mittelplatonismus ist eine moderne, von dem Altertumswissenschaftler Karl Praechter eingeführte Bezeichnung für eine Entwicklungsphase des Platonismus, die im 1. Jahrhundert v. Chr. begann und etwa bis zum Beginn der Spätantike (gegen Ende des 3. Jahrhunderts) dauerte. Der Mittelplatonismus wurde vom Neuplatonismus abgelöst, den Plotin († 270) in seiner römischen Philosophenschule ausgeformt hatte und der in der Spätantike zur vorherrschenden philosophischen Strömung wurde.
  • Gli studiosi parlano di medioplatonismo per caratterizzare l'interpretazione data alla filosofia di Platone durante i primi secoli dell'età imperiale.Il prefisso medio- cela un pregiudizio nei confronti dei pensatori di quest'epoca, considerata una semplice età di transizione tra il platonismo scettico di epoca ellenistica e il neoplatonismo, sviluppatosi a partire dal III secolo.Solo negli ultimi decenni gli storici della filosofia hanno iniziato a rivalutare la filosofia di età imperiale, arrivando a cogliere l'originalità e la specificità proprie dei pensatori medioplatonici.
  • Medioplatonizm - starożytny nurt filozofii platońskiej, rozwijający się pomiędzy I w p.n.e. a II w n.e.
  • Средний платонизм (Четвертая Академия) — условное название периода развития философии Платона после закрытия исторической Платоновской Академии (87 г. до н. э.) и до распространения неоплатонизма в III веке. Характеризуется «эклектическим» характером, основателем которой является Антиох из Аскалона. Отличительной особенностью 4-й Академии является синтез с аристотелизмом, пифагорейством и стоицизмом, а также теистический уклон.
  • Middle Platonism is the modern name given to a stage in the development of Plato's philosophy, lasting from about 90 BC, when Antiochus of Ascalon rejected the scepticism of the New Academy, until the development of Neoplatonism under Plotinus in the 3rd century. Middle Platonism absorbed many doctrines from the rival Peripatetic and Stoic schools. The pre-eminent philosopher in this period was Plutarch (c. 45-120), who defended the freedom of the will, and the immortality of the soul.
  • O médio platonismo ou platonismo eclético, segundo alguns estudiosos do séculos XIX e XX, refere-se à interpretação dada à filosofia de Platão durante os primeiros séculos da era imperial (do século I a.C. ao século II d.C.).
rdfs:label
  • Moyen-platonisme
  • Medioplatonismo
  • Medioplatonizm
  • Middle Platonism
  • Mittelplatonismus
  • Médio platonismo
  • Средний платонизм
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:influencedBy of
is dbpedia-owl:philosophicalSchool of
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:influencéPar of
is prop-fr:traditionPhilosophique of
is foaf:primaryTopic of