Le Mouvement pour la Langue (bengali : ভাষা আন্দোলন ; Bhasha Andolon) est une démarche politique au Bangladesh avant l'indépendance de ce pays (alors connu sous le nom de Pakistan oriental et intégré au Pakistan), préconisant la reconnaissance du bengali comme langue officielle du Pakistan.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le Mouvement pour la Langue (bengali : ভাষা আন্দোলন ; Bhasha Andolon) est une démarche politique au Bangladesh avant l'indépendance de ce pays (alors connu sous le nom de Pakistan oriental et intégré au Pakistan), préconisant la reconnaissance du bengali comme langue officielle du Pakistan. Cette reconnaissance a finalement permis au bengali d'être enseigné dans les écoles et utilisé dans les échanges gouvernementaux comme langue officielle du nouvel État.Lorsque l'État du Pakistan a été créé en 1947, ses deux régions, le Pakistan oriental et le Pakistan occidental, ont été séparées. En 1948, le gouvernement du Pakistan a fait de l'ourdou la seule langue nationale, provoquant de vastes protestations parmi la majorité de langue bengalie du Pakistan oriental. Face à l'augmentation des tensions et du mécontentement vis-à-vis de cette nouvelle loi, le gouvernement a proscrit les réunions publiques et les rassemblements. Les étudiants de l'Université de Dhaka et d'autres militants politiques ont défié la loi et ont organisé une manifestation le 21 février 1952. Le mouvement a atteint son apogée lorsque la police a tué des étudiants manifestant ce jour-là. Ces décès ont provoqué des troubles civils généralisés conduit la Ligue musulmane Awami, rebaptisée plus tard la Ligue Awami. Après des années de conflit, le gouvernement central a cédé et a accordé un statut officiel à la langue bengalie en 1956. En 2000, l'UNESCO a déclaré le 21 février Journée internationale de la langue maternelle en hommage. Le Mouvement pour la Langue catalysa l'affirmation de l'identité nationale bengalie au Pakistan, et est devenu un précurseur des mouvements nationalistes bengalis, y compris le Six point movement et donc, la guerre de libération du Bangladesh de 1971. Au Bangladesh, le 21 février est la Journée du Mouvement pour la Langue, un jour de fête nationale. Le monument Shaheed Minar a été construit près du Dhaka Medical College, en mémoire du mouvement et de ses victimes.Portail des langues Portail des langues Portail du Bengale-Occidental Portail du Bengale-Occidental Portail du Bangladesh Portail du Bangladesh
  • Gerakan Bahasa Bengali, juga dikenal sebagai Gerakan Bahasa (bahasa Bengali: ভাষা আন্দোলন; Bhāṣā āndōlana), adalah usaha politik di Pakistan Timur (kini Bangladesh) agar bahasa Bengali diakui sebagai bahasa resmi Pakistan. Pengakuan tersebut akan memperbolehkan bahasa Bengali digunakan dalam pemerintahan.Ketika negara Pakistan dibentuk pada tahun 1947, dua wilayahnya, Pakistan Timur dan Pakistan Barat, berbeda secara budaya, geografis dan bahasa. Pada tahun 1948, pemerintah Pakistan menyatakan bahasa Urdu sebagai satu-satunya bahasa resmi, mengakibatkan munculnya penentangan dari penduduk Pakistan Timur yang berbahasa Bengali. Pemerintah lalu melarang pertemuan dan reli publik sebagai akibat dari meningkatnya ketegangan sektarian dan rasa tidak puas. Mahasiswa Universitas Dhaka dan aktivis politik lainnya melancarkan aksi protes pada tanggal 21 Februari 1952. Aksi tersebut lalu mencapai klimaksnya ketika polisi membunuh para demonstran. Hal ini menimbulkan keresahan masyarakat. Setelah konflik selama bertahun-tahun, pemerintah pusat akhirnya memberikan status resmi kepada bahasa Bengali tahun 1956. Pada tahun 2000, UNESCO menyatakan 21 Februari sebagai Hari Bahasa Ibu Internasional untuk menghormati Gerakan Bahasa dan hak etno-linguistik semua bangsa di seluruh dunia.Gerakan Bahasa merupakan salah satu faktor munculnya pergerakan nasional Bengali. Di Bangladesh, 21 Februari dirayakan sebagai Hari Gerakan Bahasa. Monumen Shaheed Minar didirikan di Dhaka untuk mengenang pergerakan ini.
  • Бенгалското езиково движение (на бенгалски: ভাষা আন্দোলন) е обществено движение в Източен Бенгал (днешен Бангладеш) през 1948-1956 година, поставящо си за цел получаването на официален статут на бенгалския език в тогавашен Пакистан.При разделянето на Индия през 1947 година в мюсюлманските области е създадена държавата Пакистан, чиято територия включва две откъснати една от друга части — в долината на река Инд на запад и Източен Бенгал на изток. През 1948 година за единствен официален език на Пакистан е обявен урду, традиционният език на мюсюлманския елит в Индия. Това предизвиква масови протести сред населението на Източен Бентал, където се говори главно бенгалски език.През следващите няколко години напрежението между бенгалците и централното правителство нараства, като властите забраняват всички масови събирания в провинцията. Кризата достига своята кулминация на 21 февруари 1952 година, когато полицията убива участници в голяма студентска демонстрация в столицата на областта Дака. Насилието предизвиква масови граждански безредици, оглавени от лявонационалистическата Народна мюсюлманска лига. Конфликтът продължава няколко години, докато през 1956 година правителството отстъпва и дава официален статут на бенгалския език.Бенгалското езиково движение дава тласък за утвърждаването на чувството за бенгалска национална идентичност в Източен Бенгал. То става основа за развитието на бенгалското националистическо движение, довело до Бангладешката освободителна война и създаването на независимата държава Бангладеш през 1971 година.Днес 21 февруари се отбелязва в Бангладеш като Ден на Езиковото движение, а през 1999 година ЮНЕСКО обявява тази дата за Международен ден на майчиния език.
  • De Bengaalse Taalbeweging, in het Bengaals bekend als Bhasa Andolon, was een politieke beweging in de jaren vijftig in Bangladesh (destijds bekend als Oost-Pakistan) met het streven om erkenning te krijgen voor de Bengaalse taal als officiële taal in de staat Pakistan.Bij de stichting van de staat Pakistan in 1947 was het land opgedeeld in twee los van elkaar liggende gebieden, namelijk West-Pakistan en Oost-Pakistan. Tussen beide delen waren grote verschillen in cultuur en taal. In 1948 werd het Urdu door de Pakistaanse regering aangewezen als enige nationale taal. Dit kwam doordat de Pakistaanse politiek werd gedomineerd door politici afkomstig uit West-Pakistan waar het Urdu de overheersende taal was. Toch sprak een meerderheid van de bevolking, 44 miljoen van de 69 miljoen inwoners, het Bengaals als eerste taal. De meeste daarvan leefden in Oost-Pakistan.De maatregel leidde in Oost-Pakistan tot felle protesten. Vooral op de Universiteit van Dhaka vonden grote demonstraties plaats. Een voorstel van parlementsleden uit Oost-Pakistan om het Bengaals alsnog te erkennen werd door premier Liaquat Ali Khan afgedaan als een poging om het land te verdelen. In de tussentijd werden ook maatregelen genomen om het Bengaals van bankbiljetten en zo veel mogelijk uit het onderwijs te halen.Op 11 maart 1948 organiseerde studenten van de Universiteit van Dhaka een grote protestbijeenkomst, waarbij zij eisten dat het Bengaals als officiële taal moest worden erkend. Bij de bijeenkomst werden politieke leiders, zoals Shawkat Ali en Mujibur Rahman, gearresteerd. Om een einde te maken aan de rellen sloot Khawaja Nazimuddin, premier van de deelstaat Bengalen, uiteindelijk een akkoord met de demonstranten waarbij hij aan een deel van hun eisen tegemoet kwam, ook al werd het Bengaals niet erkend als officiële taal. Gouverneur-Generaal Mohammed Ali Jinnah bezocht het gebied echter ook en verklaarde dat het taalprobleem was opgeworpen door een vijfde colonne die de Pakistaanse moslims wilde verdelen. Hij ging niet akkoord met de afspraken die Nazimuddin met demonstranten had gemaakt. Na de onrusten in 1948 speelde de kwestie voorlopig niet meer op. Dat gebeurde pas weer nadat Nazimuddin, inmiddels Gouverneur-Generaal, het gebruik van Urdu als enige nationale taal verdedigde. Als tegenreactie daarop werd de Shorbodolio Kendrio Rashtrobhasha Kormi Porishod (Centraal Taalactiecomité) opgericht onder leiding van Maulana Akram Khan. Zij wezen een voorstel af dat door de Pakistaanse regering was gedaan om het Bengaals in het Arabisch te schrijven. De overheid reageerde door bijeenkomsten met meer dan vier mensen te verbieden.Studenten van de Universiteit van Dhaka kwamen op 21 februari 1952 bij elkaar op te protesteren tegen de maatregel van de overheid. De politie greep echter in en begon met traangas te schieten. De leiding van de universiteit wist een staakt-het-vuren af te dwingen, maar de politie arresteerde toch enige studenten toen deze wilden vertrekken. Vervolgens verzamelde een woedende menigte zich om het provinciale parlementsgebouw in Dhaka. De politie opende het vuur en er vielen verschillende doden. Op de dag daarna kwam het door de hele provincie tot rellen, waarbij twee kantoren van persbureaus die de regering steunden, werden vernield. De politie reageerde en op verschillende plaatsen vielen opnieuw doden. De dagen daarna gingen de rellen door, maar langzaamaan keerde de rust terug. Het Centraal Taalactiecomité riep met steun van de Awami Liga 21 februari uit tot Martelaarsdag. Op de eerste herdenkingsdag droeg een groot deel van de bevolking zwarte badges ter herdenking van de slachtoffers. Veel publieke instellingen waren gesloten, terwijl er in Dhaka een publieke bijeenkomst plaats vond waar meer dan honderdduizend mensen op af kwamen. Politici uit West-Pakistan, zoals Fazlur Rahman, zagen de herdenking als een bedreiging en kondigde aan dat iedereen het Bengaals als nationale taal wilde zou worden beschouwd als "vijand van de staat". Bij de tweede herdenkingsdag in 1954 probeerde de politie openbare herdenkingen te voorkomen en arresteerde verschillende studenten.De politieke spanningen bereikten een hoogtepunt in 1954 toen bij de provinciale verkiezingen de regerende Moslimliga zwaar werd afgestraft door een alliantie van partijen, met als belangrijkste partij de Awami Liga van Huseyn Shaheed Suhrawardy. Onderhandelingen met premier Mohammed Ali Bogra leidde er uiteindelijk toe dat het Bengaals werd erkend als nationale taal. Dit kwam hem op veel kritiek te staan van zijn eigen aanhang. Tegelijkertijd waren er verschillende etnische groepen die ook erkenning wilde van hun taal als nationale taal. De nieuwe regering kondigde een plan aan om de Bengaalse taal te promoten en te ontwikkelen. Hier kwam tijdelijk een einde aan toen Gouverneur-Generaal Malik Ghulam Muhammad in 1954 de gehele volksvertegenwoordiging uit functie onthief. Na zijn eigen aftreden in 1955 werd het plan voor de ontwikkeling van de Bengaalse taal alsnog doorgevoerd. De vierde herdenkingsdag op 21 februari 1956 verliep vredig. Er werd een monument gebouwd ter gedachtenis van de slachtoffer en in het provinciale parlement werd vijf minuten stilte gehouden. In de grondwet werd het Bengaals op 29 februari 1956 erkend als nationale taal.Ondanks het opnemen van Bengaals in de grondwet wilde in 1959 het militaire regime van generaal Mohammed Ayub Khan het Urdu weer als enige nationale taal. Ook veel regeringsfunctionarissen streefden dit na, ondanks het feit dat een meerderheid van de bevolking Bengaals sprak. Zij hadden relatief weinig invloed, omdat er in het parlementaire stelsel geen sprake was van een evenredige vertegenwoordiging. De politici uit West-Pakistan bleven een meerderheid houden. Als gevolg daarvan groeide de aanhang van de nationalistische Awami Liga. Zij presenteerden een Zespuntenplan en streefden daarin naar meer provinciale autonomie. Ze kregen deze niet of nauwelijks en uiteindelijk brak als gevolg daarvan de Bengaalse Onafhankelijkheidsoorlog uit, die leidde tot de onafhankelijkheid van Bangladesh.De Taalbeweging is vooral van invloed geweest op de hele ontwikkeling die leidde tot de onafhankelijkheid doordat zij bijgedragen had aan de groei van een nieuw cultureel en nationaal bewustzijn. Het was een belangrijk thema waarvoor vooral de Awami Liga een grote massa kon mobiliseren en daardoor zelfs aan invloed won. 21 februari geldt vandaag de dag als nationale feestdag in Bangladesh.
  • Шаблон:Культура БангладешДвиже́ние за госуда́рственный ста́тус бенга́льского языка́, также известное в Бангладеш как «Языковое движение» (бенг. ভাষা আন্দোলন; бхаша андолон) — политическое движение в Бангладеш (в то время — Восточный Пакистан), послужившее началом политического процесса, приведшего к отделению Восточного Пакистана от Пакистана и образованию независимого государства Бангладеш. Жители региона выступали за придание бенгальскому языку официального статуса, чтобы им можно было пользоваться в государственных структурах, он был языком обучения, а также в письменном виде присутствовал в СМИ, на валюте и марках.После ухода англичан с полуострова Индостан в 1947 году было образовано Государство Пакистан, состоявшее из двух частей, отдалённых друг от друга на 1600 километров. Эти регионы резко различались по культуре и языку: в Западном Пакистане преобладал язык урду, а в Восточном — бенгальский. Однако в 1948 году правительство Пакистана объявило урду единственным официальным языком на всей территории Пакистана. Решение правительства вызвало недовольство большинства населения Восточного Пакистана. Однако правительство Пакистана не только не учло требований жителей восточных провинций, но и запретило демонстрации в поддержку бенгальского языка. При подавлении демонстрации студентов в Дакке 21 февраля 1952 года несколько человек погибли. Случившиеся события привели к массовым протестам, сопротивление возглавила Авами Лиг. В ходе противостояния бенгальский язык получил статус государственного (1956 год). В память об этих событиях по решению ЮНЕСКО 21 февраля отмечается как Международный день родного языка. Этот день символизирует права национальных меньшинств на признание своего языка.Движение за статус языка привело к росту самосознания бенгальского народа. Оно привело к появлению движения шести пунктов, впоследствии вылившемуся в войну за независимость и Третью индо-пакистанскую войну 1971 года. После её окончания Восточный Пакистан отделился в самостоятельное государство Бангладеш. 21 февраля в Бангладеш отмечается как национальный праздник — День Родного Языка. В память о погибших студентах в Дакке установлен памятник Шахид-минар.
  • El Movimiento por la Lengua Bengalí, también conocido como Movimiento por la Lengua (en bengalí: ভাষা আন্দোলন; bhasha andolon), fue una empresa política que tuvo lugar en Bangladés (entonces llamado Pakistán Oriental) para defender el reconocimiento del idioma bengalí como lengua oficial de Pakistán. Ese reconocimiento permitiría que el bengalí pudiera enseñarse en la escuela y utilizarse en la Administración pakistaní oriental.Cuando se formó el estado de Pakistán en 1947, sus dos regiones, Pakistán Oriental (también llamado Bengala Oriental) y Pakistán Occidental se extendían por áreas geográficas y culturales distintas. En 1948 el Gobierno de Pakistán estableció el urdú como única lengua nacional, extendiéndose las protestas entre la mayoría de habla bengalí del Pakistán Oriental. Teniendo que hacer frente al surgimiento de tensiones religiosas y a un descontento general por la nueva ley, el gobierno anuló el derecho de reunión prohibiendo las concentraciones públicas. Los estudiantes de la Universidad de Daca y otros activistas políticos desafiaron la prohibición y organizaron una protesta el 21 de febrero de 1952. El movimiento alcanzó su cénit ese mismo día, con la muerte a manos de la policía de dos manifestantes universitarios. Estas muertes provocaron el estallido en la población de una revuelta liderada por la Liga Awami. Tras años de conflicto el gobierno central cedió, confiriendo carácter oficial al idioma bengalí en 1956. En 2000, la Unesco declaró el 21 de febrero Día internacional de la lengua materna en recuerdo del Movimiento por la Lengua y de los derechos etnolingüísticos de los pueblos de todo el mundo.El Movimiento por la Lengua catalizó la afirmación de la identidad nacional bengalí en Pakistán Oriental, siendo precursor de los movimientos nacionalistas bengalíes, incluyendo el Movimiento de los Seis Puntos y posteriormente de la Guerra de Liberación de Bangladés en 1971. En Bangladés, el 21 de febrero se considera Día del Movimiento por la Lengua, siendo día festivo. El monumento Shahid Minar se construyó cerca del Dhaka Medical College en memoria del Movimiento y sus víctimas.
  • The Bengali Language Movement, also known as the Language Movement (Bengali: ভাষা আন্দোলন; Bhasha Andolon), was a political movement in former East Bengal (today Bangladesh) advocating the recognition of the Bengali language as an official language of the then-Dominion of Pakistan in order to allow its use in government affairs, the continuation of its use as a medium of education, its use in media, currency and stamps, and to maintain its writing in the Bengali script.When the Dominion of Pakistan was formed by the partition of India in 1947, it was composed of various ethnic and linguistic groups, with the geographically non-contiguous East Bengal province (that was renamed in 1956 as East Pakistan) having a mainly Bengali population. In 1948, the Government of the Dominion of Pakistan ordained Urdu as the sole national language, sparking extensive protests among the Bengali-speaking majority of East Bengal. Facing rising sectarian tensions and mass discontent with the new law, the government outlawed public meetings and rallies. The students of the University of Dhaka and other political activists defied the law and organised a protest on 21 February 1952. The movement reached its climax when police killed student demonstrators on that day. The deaths provoked widespread civil unrest. After years of conflict, the central government relented and granted official status to the Bengali language in 1956. In 1999, UNESCO declared 21 February as International Mother Language Day, in tribute to the Language Movement and the ethno-linguistic rights of people around the world.The Language Movement catalysed the assertion of Bengali national identity in East Bengal and later East Pakistan, and became a forerunner to Bengali nationalist movements, including the 6-Point Movement and subsequently the Bangladesh Liberation War and Indo-Pakistani War of 1971 in 1971. In Bangladesh, 21 February is observed as Language Movement Day, a national holiday. The Shaheed Minar monument was constructed near Dhaka Medical College in memory of the movement and its victims.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 3588676 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 2496 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 29 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 107964497 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le Mouvement pour la Langue (bengali : ভাষা আন্দোলন ; Bhasha Andolon) est une démarche politique au Bangladesh avant l'indépendance de ce pays (alors connu sous le nom de Pakistan oriental et intégré au Pakistan), préconisant la reconnaissance du bengali comme langue officielle du Pakistan.
  • Бенгалското езиково движение (на бенгалски: ভাষা আন্দোলন) е обществено движение в Източен Бенгал (днешен Бангладеш) през 1948-1956 година, поставящо си за цел получаването на официален статут на бенгалския език в тогавашен Пакистан.При разделянето на Индия през 1947 година в мюсюлманските области е създадена държавата Пакистан, чиято територия включва две откъснати една от друга части — в долината на река Инд на запад и Източен Бенгал на изток.
  • Шаблон:Культура БангладешДвиже́ние за госуда́рственный ста́тус бенга́льского языка́, также известное в Бангладеш как «Языковое движение» (бенг. ভাষা আন্দোলন; бхаша андолон) — политическое движение в Бангладеш (в то время — Восточный Пакистан), послужившее началом политического процесса, приведшего к отделению Восточного Пакистана от Пакистана и образованию независимого государства Бангладеш.
  • The Bengali Language Movement, also known as the Language Movement (Bengali: ভাষা আন্দোলন; Bhasha Andolon), was a political movement in former East Bengal (today Bangladesh) advocating the recognition of the Bengali language as an official language of the then-Dominion of Pakistan in order to allow its use in government affairs, the continuation of its use as a medium of education, its use in media, currency and stamps, and to maintain its writing in the Bengali script.When the Dominion of Pakistan was formed by the partition of India in 1947, it was composed of various ethnic and linguistic groups, with the geographically non-contiguous East Bengal province (that was renamed in 1956 as East Pakistan) having a mainly Bengali population.
  • El Movimiento por la Lengua Bengalí, también conocido como Movimiento por la Lengua (en bengalí: ভাষা আন্দোলন; bhasha andolon), fue una empresa política que tuvo lugar en Bangladés (entonces llamado Pakistán Oriental) para defender el reconocimiento del idioma bengalí como lengua oficial de Pakistán.
  • Gerakan Bahasa Bengali, juga dikenal sebagai Gerakan Bahasa (bahasa Bengali: ভাষা আন্দোলন; Bhāṣā āndōlana), adalah usaha politik di Pakistan Timur (kini Bangladesh) agar bahasa Bengali diakui sebagai bahasa resmi Pakistan. Pengakuan tersebut akan memperbolehkan bahasa Bengali digunakan dalam pemerintahan.Ketika negara Pakistan dibentuk pada tahun 1947, dua wilayahnya, Pakistan Timur dan Pakistan Barat, berbeda secara budaya, geografis dan bahasa.
  • De Bengaalse Taalbeweging, in het Bengaals bekend als Bhasa Andolon, was een politieke beweging in de jaren vijftig in Bangladesh (destijds bekend als Oost-Pakistan) met het streven om erkenning te krijgen voor de Bengaalse taal als officiële taal in de staat Pakistan.Bij de stichting van de staat Pakistan in 1947 was het land opgedeeld in twee los van elkaar liggende gebieden, namelijk West-Pakistan en Oost-Pakistan. Tussen beide delen waren grote verschillen in cultuur en taal.
rdfs:label
  • Mouvement pour la Langue
  • Bengaalse taalbeweging
  • Bengali Language Movement
  • Gerakan bahasa Bengali
  • Movimiento por la Lengua Bengalí
  • Борьба за статус бенгальского языка
  • Бенгалско езиково движение
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of