Un mâchicoulis est une structure de pierre faisant encorbellement, dotée d'ouvertures, et placée au sommet d'une tour ou d'une courtine, ce qui permet un tir fichant.Ce système de défense active, surtout sous la forme de « mâchicoulis sur consoles » se répand à la fin du Moyen Âge, deuxième moitié du XIVe siècle, en remplacement de celui des hourds, et sert comme lui à jeter divers matériaux pour défendre le pied des fortifications.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Un mâchicoulis est une structure de pierre faisant encorbellement, dotée d'ouvertures, et placée au sommet d'une tour ou d'une courtine, ce qui permet un tir fichant.Ce système de défense active, surtout sous la forme de « mâchicoulis sur consoles » se répand à la fin du Moyen Âge, deuxième moitié du XIVe siècle, en remplacement de celui des hourds, et sert comme lui à jeter divers matériaux pour défendre le pied des fortifications.
  • 마시쿨리(프랑스어: machicoulis /mɑʃikuli/[*])는 총안흉벽의 내쌓기 사이사이에 위치한 공간으로, 이 공간을 이용해 방벽 기초에 공격을 퍼붓는 공격자들 머리 위로 돌이나 기름 등을 끼얹을 수 있다. 노르만 십자군이 성지에서 돌아온 이후 중세 유럽에서 유행하기 시작했다. 나무로 만들어진 호딩이 마시쿨리와 그 기능이 유사했으나, 호딩은 공성전이 발생했을 때 일시적으로 설치되는 구조물이었다. 돌로 된 마시쿨리는 호딩에 비해 튼튼했으며 불을 견딜 수 있다는 장점이 있었다.
  • Mata-cães é uma abertura no chão entre as mísulas que sustentam as ameias ou os balcões das fortificações medievais, através da qual se podia observar os atacantes que se encontravam na base da muralha defensiva, solapando a parede ou assediando um portal, para agredi-los com pedras, flechas, água fervente ou outros objetos.Os mata-cães localizavam-se nas partes mais altas das muralhas, ao redor das torres, em casas-torre (geralmente sobre a entrada) e outras fortificações, sobressaindo destas para a parte exterior.Os primeiros mata-cães, também chamados de cadafalsos, foram construídos de madeira e eram, por regra, construções provisórias, que se colocavam apenas quando a fortificação sofria um assédio e, não raras vezes, eram destruídos pelo fogo atacante. A susbtituição da madeira pela pedra só ocorreu após os finais do século XIII o que os tornou muito mais resistentes e duradouros.== Referências ==
  • Matakana harresi edo dorre baten goiko aldean kanpotik kokatzen den eraikuntza da, eraso edo setio batean leku seguru eta etsaiari gauzak botatzeko erabiltzen zena. Berez, zuloak dituen plataforma bat da murru aurreratu batekin fatxadatik kanpo. Murru horretan gezi-leihoak eta almenak egon daitezke.Erdi Aroaren hasieran matakanak behin-behineko zurezko eraikuntzak ziren, eraso baten aurretik eraikitzen ziren. Baina XIII. mendetik aurrera harrizkoak egin ziren. Matakanek gotorlekuaren oinarria babestea zuten helburu. Plataforman dauden zuloetatik etsaia ikusi ez ezik, gauza beroak, harriak edo edozein jaurtigailu bota zitekeen.
  • Una lladronera o matacà és una caixa d'obra sòlida, coberta i volada, que s'ubica a la part alta d'una muralla, en llenços i torres o de qualsevol altra fortificació i que sobresurt d'aquesta per la seva part exterior, també anomenada "galeria en voladís". Emprada, durant un setge o assalt, com un lloc segur des del qual seus defensors poden mirar i atacar l'enemic. Consisteix en una plataforma amb orificis, a través dels quals es poden llançar pedres, materials ardents i altres tipus de projectils sobre els atacants que es troben sota, al peu de la fortificació defensada, en la qual es recolza un mur avançat que serveix de protecció i que té per façana, en el qual pot haver espitlleres o merlets. Quan només té una sola espitllera i és situat damunt d'una porta rep el nom de matacà.Era suportada per diversos permòdols, entre els quals hi havia uns forats o espitlleres verticals. El seu disseny va ser desenvolupat durant l'edat mitjana i va representar una evolució important en la defensa, ja que permetia cobrir la base mateixa dels murs. Se'n troben exemples a partir del segle XIII.Els primers matacans estaven fets de fusta i eren, en general, construccions provisionals, que es posaven en cas que s'anés a ser assetjat per algun enemic. Sovint, eren incendiats pels assetjadors i no va ser, sinó fins a finals del segle XIII, que va ser substituït aquest feble material per la pedra, en la seva construcció; el que els va fer més resistents i durables.
  • La piombatoia (o caditoia) è una buca a forma di feritoia fatta negli sporti delle rocche, nei ballatoi delle antiche fortificazioni, nelle volte delle torri e, talvolta, anche in abitazioni private. La funzione delle piombatoie consentiva la tattica militare della difesa piombante, la quale consiste nel far cadere sul nemico assediante (oramai prossimo alle mura difensive), sia liquidi infiammabili o bollenti, sia materiali solidi come laterizi o pietre.L’uso di munire la sommità delle torri con piombatoi è di importazione orientale e la costruzione delle stesse in modo stabile e definitivo risale al XIII secolo. Nei secoli anteriori, si usava collocare sull’alto della mura palchi di legname nei quali le piombatoie erano costituite da specie di fori quadrati o da larghe scanalature orizzontali praticate lungo il cammino di ronda, che permettevano di colpire il piede del muro con pietre, pezzi di legno, materie incendiarie. Ordinariamente tale aumento di difesa era applicato alle cortine, perché, per la loro posizione, si ritenevano più deboli delle torri e di più facile approccio . In un secondo tempo, siccome gli assalitori cercavano di rovinare tali difese di legname, specialmente col getto di proietti infiammanti allo scopo di provocare l’incendio, cosa facilissima quando le mura erano poco alte e l’armatura non coperta della difesa con pelli fresche e umide, così nella metà del XIII secolo, si cercò di rendere più difficili tali tentativi introducendo l’uso di mensoloni di pietra incastrati nel muro a sostegno dell’armatura stessa, e si ebbero piombatoi con struttura mista di pietre e di legname. Esempio caratteristico quelle della Rocca Malatestiana della città di Cesena. Perdurando con tale disposizione il pericolo di incendio, nel XIII secolo incominciò la costruzione sull’alto delle torri e delle cortine, del cammino di ronda in pietra, munito di fori assai avvicinati al fine di far cadere i proietti verticalmente. In tal modo si affermò questa parte caratteristica delle fortificazioni medioevali, nelle quali il gusto dell’arte si univa bellamente alle esigenze di carattere militare.A partire dal XIV secolo, i piombatoi di pietra formarono parte integrante del coronamento delle mura. Le caditoie di pietra erano coperte in modo stabile come lo era di massima il cammino di ronda. Alla fine del XV secolo, il progredire delle artiglierie rese inutili tali difese, si continuò la disposizione delle caditoie sull’alto delle torri e dei castelli in omaggio alla tradizione e da elemento di fortificazione, divenne motivo di elegante decorazione che ancora oggi si ammira in molti castelli e palazzi.Nel medioevo si solevano munire di piombatoie i coronamenti delle chiese, allorquando si temeva che esse dovessero sostenere qualche aggressione.Nell'era moderna, le caditoie esistevano ancora, sempre a scopo difensivo, nelle fortezze o nei bunker, dove venivano usate per il lancio di bombe a mano. Eventualmente potevano essere utilizzate anche per espellere i proiettili sparati.
  • Машикула е отвор в издаден навън парапет, намиращ се между конзолите на зъбците, през който могат да се пускат камъни върху атакуващите в основата на стената. Те се развиват и разпространяват, след като нормандските кръстоносци се завръщат от Свещените земи. Зъбците на стената се издадени навън, за да се получи място за отвора. Дървените галерии, изграждани от дърво около върха на крепостните стени, са подобни и по принцип са строени само временно в случай на обсада. Предимствата на машикулите е голямата здравина на камъка и неговата незапалимост в сравнение с дървото. Думата произлиза от старофренската дума „machecol“, спомената в превод на средновековен латински като „machecollum“. Машикула се образува от старофренското macher, означаващо мачкам, смачквам и col - врат. Вариация на машикулите, намираща се по таваните на постройките около портите на замъци, са т. нар. мортриери.
  • Machikuły – element obronny, budowany w górnej części murów obronnych średniowiecznych obwarowań. Stosowano je od XIV do XVI wieku.Rodzaj ganka wspartego na kroksztynach, wystającego przed lico zewnętrzne muru, zaopatrzonego w otwory strzelnicze. W podłodze umieszczano otwory, przez które można było lać np. gorącą smołę na przeciwnika szturmującego zamek. Machikuły były czasem wieńczone blankami. Bywały budowane wzdłuż całej długości murów i na wieżach obronnych. Poszerzały powierzchnię obronną i pozwalały na skupienie większej liczby obrońców na murach. Były prototypem balkonów. Machikuły zastąpiły drewniane hurdycje.
  • A machicolation (French, machicoulis) is a floor opening between the supporting corbels of a battlement, through which stones, or other objects, could be dropped on attackers at the base of a defensive wall. The design was adopted in the Middle Ages in Europe when Norman crusaders returned from the Holy Land. A machicolated battlement projects outwards from the supporting wall in order to facilitate this. A hoarding is a similar structure made of wood, usually temporarily constructed in the event of a siege. Advantages of machicolations over wooden hoardings include the greater strength of stone battlements, as well as the fireproof properties.The word derives from the Old French word machecol, mentioned in Medieval Latin as machecollum and ultimately from Old French macher 'crush', 'wound' and col 'neck'. Machicolate is only recorded in the 18th century in English, but a verb machicollāre is attested in Anglo-Latin. The Spanish word denoting this structure, matacán, is similarly composed from "matar canes" meaning roughly "killing dogs", the latter being a reference to infidels. A variant of a machicolation, set in the ceiling of a passage or over a gateway, was known as a meurtrière or colloquially as a murder-hole.Machicolations were more common in French castles than their English contemporaries, and when used in English castles they were usually restricted to the gateway, as in the 13th-century Conwy Castle.
  • Машикули́ (фр. machicoulis, от средневекового фр. mache-col, «бить в голову») — навесные бойницы, расположенные в верхней части крепостных стен и башен, предназначенные главным образом для вертикального обстрела штурмующего стены противника, забрасывания его камнями и т.п. В русском крепостном зодчестве употреблялся термин «бойницы косого боя» и «варницы» (от вар, варёная смола, крутой кипяток).Машикули применялись в древнем (нураги Сардинии) и особенно часто в средневековом крепостном строительстве (Европа, Ближний Восток, Кавказ, Русь) для ликвидации непростреливаемого (мёртвого) пространства у подошвы стен, возникавшего при ведении оборонительного огня исключительно из бойниц (так как бойницы давали возможность обстреливать местность лишь на некотором удалении от подошвы стен). Машикули устраивались посредством создания свесов у брустверной стенки. При этом парапет бруствера несколько отодвигался вперёд от плоскости стены. В случае, если для выноса парапета использовались кронштейны, в качестве машикулей применялись щели между ними (преобладающий способ в европейском крепостном строительстве). Если же вынос бруствера осуществлялся посредством общего изменения формы кладки стен, в вынесенной вперед части устраивались бойницы, имевшие большой угол наклона (преобладает в русском крепостном зодчестве). Помимо обстрела противника из стрелкового оружия, машикули могли использоваться для сбрасывания камней, горшков с зажигательной смесью, выливания на атакующих кипятка и т.п.Специфическим типом машикулей можно считать так называемые «дыры-убийцы» — отверстия в потолках и сводах воротных проездов, через которые защитники крепости поражали ворвавшегося в проезд противника камнями и стрелами, поливали кипятком и т. п. С появлением огнестрельного оружия и переходом к бастионной системе укреплений машикули постепенно утратили своё оборонительное значение.Во второй половине XIX века, с распространением романтизма и интереса к культуре средневековья, машикули вводятся в архитектуру в качестве декоративного элемента (впервые — в псевдоготике). Как элемент архитектурного оформления, машикули используются для символического уподобления сооружения за́мку или для напомнинания о его реальном или игровом фортификационном прошлом. Помимо неоготики, декоративные машикули получили широкое распространение в архитектуре неоренессанса, в классицизме же используются редко.
  • Tepe mazgalı, (Fransızca: Mâchicoulis, İspanyolca: Matacán) Orta Çağ kule veya sur gibi tahkimatlarda ana yapıdan çıkma şeklinde ileride olan ve aşağıya doğru taş, ok vb saldırı silahının kullanılmasına izin veren açıklığın adıdır.
  • 出し狭間(だしはざま)またはマチコレーション(machicolation)は、狭間胸壁の持ち送り支持構造の間に開いた床の開口部で、そこから城壁の下にいる攻撃者に向かって岩石を落とすことができる。石落とし、突出し狭間(つきだしはざま)、張出し狭間(はりだしはざま)、刎出し狭間(はねだしはざま)とも。中世ヨーロッパで、ノルマン人の十字軍参加者が帰還したころから見られるようになった。出し狭間のある狭間胸壁が下部の城壁より迫り出しているのは、物を落とすためである。同様の構造を木で作ったものを hoarding と呼び、篭城戦などで一時的なものとして構築されることが多い。木製の hoarding に対して出し狭間が優れている点は、狭間胸壁が石製で強度が高いだけでなく、火に耐性がある点も挙げられる。"machcolation" という言葉は古フランス語の machicoller に由来し、古プロヴァンス語の machacol がその源であり、さらにはラテン語の *maccāre(破壊する) と collum(えり) が語源である。天井のある出し狭間の場合、口語では murder-hole とも言う。出し狭間はイギリスよりもフランスの城で先に一般化した。イギリスの場合、13世紀の Conwy Castle のように門の上部だけに限定されていた。
  • Een mezekouw, ook wel mezenkooi, machicoulis of messekouw, is het vierkante werpgat tussen de uit elkaar geplaatste kraagstenen van de stenen uitbouwen van torens en muren van een middeleeuws kasteel. De werpgaten bevinden zich meestal bij de toegangspoort(en). Het woord stamt af van het oude Franse woord machicoller, afgeleid van het oude Provençaalse machacol, ontstaan uit het Latijnse maccare (verpletteren) en collum (nek).Een mezekouw was bedoeld om aanvallers te kunnen belagen die onder de uitbouw en dus vlak voor de poorten en muren stonden. Mezekouwen maakten het mogelijk om deze vijanden te bestoken met pijlen en met alles wat maar naar beneden kon worden gegooid zoals kokend water en stenen. Kokende olie en hete pek zullen niet vaak zijn gebruikt omdat olie en pek duur waren. De voorgangers van mezekouwen waren werpgaten in houten omlopen. Deze houten omlopen werden tijdens een belegering aangebracht rond torens en langs muren. Zo'n houten uitbouw met werpgaten heet een hordijs. Een hordijs was echter niet goed bestand tegen vuur.In veel middeleeuwse vestingen werd een aantal mezekouwen gebruikt als toilet. Een simpele plank boven de mezekouw met een ovaal gat erin was al voldoende. In tijden van belegering verwijderde men dan de toiletombouw zodat de mezekouw weer beschikbaar was voor de verdediging.Na de Middeleeuwen werden kasteelelementen zoals kantelen en mezekouwen gebruikt voor de versiering van gebouwen. De werpgaten bleven dan dicht.Op nog slechts negen plaatsen in Nederland zijn mezekouwen te vinden: op het Muiderslot, in het kasteel Wijk bij Duurstede, Huis Magerhorst, de Binnenpoort in Culemborg, het kasteel van Mheer, de Sassenpoort te Zwolle, de Koppelpoort en de Kamperbinnenpoort in Amersfoort en de Helpoort in Maastricht.
  • Para el Aeropuerto de Salamanca, véase Aeropuerto de Salamanca-Matacán. Un matacán es una obra sólida que se ubica en la parte alta de una muralla, de una torre o de cualquier otra fortificación y que sobresale de ésta por su parte exterior; empleada, durante un asedio o asalto, como un lugar seguro desde el cual sus defensores pueden mirar y atacar al enemigo. Consiste en una plataforma con orificios, a través de los cuales, piedras, materiales ardientes y otros tipos de proyectiles pueden ser lanzados sobre los atacantes que se hallen debajo, al pie de la fortificación defendida; en la cual se apoya un muro avanzado que sirve de protección y que tiene por fachada, en el que puede haber aspilleras o almenas.Su diseño fue desarrollado durante la Edad Media y representó una evolución importante en la defensa, puesto que permitía cubrir la base misma de los muros.Los primeros matacanes estaban hechos de madera (cadalsos) y eran, por lo general, construcciones provisionales, que se colocaban en caso de que se fuera a ser asediado por algún enemigo. A menudo, eran incendiados por los sitiadores y no fue, sino hasta fines del siglo XIII, cuando fue sustituido ese endeble material por la piedra, en su construcción; lo que los hizo más resistentes y perdurables.
  • Der Maschikuli (Mehrzahl Maschikulis; von frz. machicoulis, dieses um 1402 abgeleitet vom mittelfranzösischen macher „zermalmen“, „zerdrücken“ und coulis „Flüssigkeit“ oder col „Hals“) ist eine an der Außenmauer von mittelalterlichen Wehrbauten wie Burgen, Festungen oder Stadtbefestigungen zwischen zwei Konsolen (Kragsteinen) ausgesparte Wurf- oder Gussöffnung. Er tritt in Reihen angeordnet an einem vorkragenden Wehrgang oder an der Unterseite eines Wehrerkers auf. Von der Seite des Verteidigers aus sind die Maschikulis in Form von aneinandergereihten vertikalen Bodenschächten vor dem Fuß der nach außen gekragten Wand zugänglich.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 1973 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 6380 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 32 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 109989716 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:commons
  • Category:Machicolations
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:wikt
  • mâchicoulis
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Un mâchicoulis est une structure de pierre faisant encorbellement, dotée d'ouvertures, et placée au sommet d'une tour ou d'une courtine, ce qui permet un tir fichant.Ce système de défense active, surtout sous la forme de « mâchicoulis sur consoles » se répand à la fin du Moyen Âge, deuxième moitié du XIVe siècle, en remplacement de celui des hourds, et sert comme lui à jeter divers matériaux pour défendre le pied des fortifications.
  • 마시쿨리(프랑스어: machicoulis /mɑʃikuli/[*])는 총안흉벽의 내쌓기 사이사이에 위치한 공간으로, 이 공간을 이용해 방벽 기초에 공격을 퍼붓는 공격자들 머리 위로 돌이나 기름 등을 끼얹을 수 있다. 노르만 십자군이 성지에서 돌아온 이후 중세 유럽에서 유행하기 시작했다. 나무로 만들어진 호딩이 마시쿨리와 그 기능이 유사했으나, 호딩은 공성전이 발생했을 때 일시적으로 설치되는 구조물이었다. 돌로 된 마시쿨리는 호딩에 비해 튼튼했으며 불을 견딜 수 있다는 장점이 있었다.
  • Tepe mazgalı, (Fransızca: Mâchicoulis, İspanyolca: Matacán) Orta Çağ kule veya sur gibi tahkimatlarda ana yapıdan çıkma şeklinde ileride olan ve aşağıya doğru taş, ok vb saldırı silahının kullanılmasına izin veren açıklığın adıdır.
  • 出し狭間(だしはざま)またはマチコレーション(machicolation)は、狭間胸壁の持ち送り支持構造の間に開いた床の開口部で、そこから城壁の下にいる攻撃者に向かって岩石を落とすことができる。石落とし、突出し狭間(つきだしはざま)、張出し狭間(はりだしはざま)、刎出し狭間(はねだしはざま)とも。中世ヨーロッパで、ノルマン人の十字軍参加者が帰還したころから見られるようになった。出し狭間のある狭間胸壁が下部の城壁より迫り出しているのは、物を落とすためである。同様の構造を木で作ったものを hoarding と呼び、篭城戦などで一時的なものとして構築されることが多い。木製の hoarding に対して出し狭間が優れている点は、狭間胸壁が石製で強度が高いだけでなく、火に耐性がある点も挙げられる。"machcolation" という言葉は古フランス語の machicoller に由来し、古プロヴァンス語の machacol がその源であり、さらにはラテン語の *maccāre(破壊する) と collum(えり) が語源である。天井のある出し狭間の場合、口語では murder-hole とも言う。出し狭間はイギリスよりもフランスの城で先に一般化した。イギリスの場合、13世紀の Conwy Castle のように門の上部だけに限定されていた。
  • Mata-cães é uma abertura no chão entre as mísulas que sustentam as ameias ou os balcões das fortificações medievais, através da qual se podia observar os atacantes que se encontravam na base da muralha defensiva, solapando a parede ou assediando um portal, para agredi-los com pedras, flechas, água fervente ou outros objetos.Os mata-cães localizavam-se nas partes mais altas das muralhas, ao redor das torres, em casas-torre (geralmente sobre a entrada) e outras fortificações, sobressaindo destas para a parte exterior.Os primeiros mata-cães, também chamados de cadafalsos, foram construídos de madeira e eram, por regra, construções provisórias, que se colocavam apenas quando a fortificação sofria um assédio e, não raras vezes, eram destruídos pelo fogo atacante.
  • Een mezekouw, ook wel mezenkooi, machicoulis of messekouw, is het vierkante werpgat tussen de uit elkaar geplaatste kraagstenen van de stenen uitbouwen van torens en muren van een middeleeuws kasteel. De werpgaten bevinden zich meestal bij de toegangspoort(en).
  • Машикула е отвор в издаден навън парапет, намиращ се между конзолите на зъбците, през който могат да се пускат камъни върху атакуващите в основата на стената. Те се развиват и разпространяват, след като нормандските кръстоносци се завръщат от Свещените земи. Зъбците на стената се издадени навън, за да се получи място за отвора. Дървените галерии, изграждани от дърво около върха на крепостните стени, са подобни и по принцип са строени само временно в случай на обсада.
  • Una lladronera o matacà és una caixa d'obra sòlida, coberta i volada, que s'ubica a la part alta d'una muralla, en llenços i torres o de qualsevol altra fortificació i que sobresurt d'aquesta per la seva part exterior, també anomenada "galeria en voladís". Emprada, durant un setge o assalt, com un lloc segur des del qual seus defensors poden mirar i atacar l'enemic.
  • Machikuły – element obronny, budowany w górnej części murów obronnych średniowiecznych obwarowań. Stosowano je od XIV do XVI wieku.Rodzaj ganka wspartego na kroksztynach, wystającego przed lico zewnętrzne muru, zaopatrzonego w otwory strzelnicze. W podłodze umieszczano otwory, przez które można było lać np. gorącą smołę na przeciwnika szturmującego zamek. Machikuły były czasem wieńczone blankami. Bywały budowane wzdłuż całej długości murów i na wieżach obronnych.
  • Der Maschikuli (Mehrzahl Maschikulis; von frz. machicoulis, dieses um 1402 abgeleitet vom mittelfranzösischen macher „zermalmen“, „zerdrücken“ und coulis „Flüssigkeit“ oder col „Hals“) ist eine an der Außenmauer von mittelalterlichen Wehrbauten wie Burgen, Festungen oder Stadtbefestigungen zwischen zwei Konsolen (Kragsteinen) ausgesparte Wurf- oder Gussöffnung. Er tritt in Reihen angeordnet an einem vorkragenden Wehrgang oder an der Unterseite eines Wehrerkers auf.
  • Машикули́ (фр. machicoulis, от средневекового фр. mache-col, «бить в голову») — навесные бойницы, расположенные в верхней части крепостных стен и башен, предназначенные главным образом для вертикального обстрела штурмующего стены противника, забрасывания его камнями и т.п.
  • A machicolation (French, machicoulis) is a floor opening between the supporting corbels of a battlement, through which stones, or other objects, could be dropped on attackers at the base of a defensive wall. The design was adopted in the Middle Ages in Europe when Norman crusaders returned from the Holy Land. A machicolated battlement projects outwards from the supporting wall in order to facilitate this.
  • Para el Aeropuerto de Salamanca, véase Aeropuerto de Salamanca-Matacán. Un matacán es una obra sólida que se ubica en la parte alta de una muralla, de una torre o de cualquier otra fortificación y que sobresale de ésta por su parte exterior; empleada, durante un asedio o asalto, como un lugar seguro desde el cual sus defensores pueden mirar y atacar al enemigo.
  • La piombatoia (o caditoia) è una buca a forma di feritoia fatta negli sporti delle rocche, nei ballatoi delle antiche fortificazioni, nelle volte delle torri e, talvolta, anche in abitazioni private.
  • Matakana harresi edo dorre baten goiko aldean kanpotik kokatzen den eraikuntza da, eraso edo setio batean leku seguru eta etsaiari gauzak botatzeko erabiltzen zena. Berez, zuloak dituen plataforma bat da murru aurreratu batekin fatxadatik kanpo. Murru horretan gezi-leihoak eta almenak egon daitezke.Erdi Aroaren hasieran matakanak behin-behineko zurezko eraikuntzak ziren, eraso baten aurretik eraikitzen ziren. Baina XIII. mendetik aurrera harrizkoak egin ziren.
rdfs:label
  • Mâchicoulis
  • Lladronera
  • Machicolation
  • Machikuły
  • Maschikuli
  • Mata-cães
  • Matacán
  • Matakan
  • Mezekouw
  • Piombatoia
  • Tepe mazgalı
  • Машикула
  • Машикули
  • 出し狭間
  • 마시쿨리
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of