PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • L'Art de la fugue (en allemand : die Kunst der Fuge) est une œuvre inachevée de Johann Sebastian Bach (BWV 1080). Bach aurait commencé son écriture aux alentours de 1740 ou 1742 (la première version de l'œuvre a été recopiée vers 1745), et l'a poursuivie jusqu'à sa mort, en 1750. Cette première version contenait alors 12 fugues et 2 canons. La seconde version publiée après la mort de Bach, en 1751, contenait 14 fugues et 4 canons, mais cette version comporte des erreurs et des incertitudes dans l'ordre des contrepoints : lorsque Bach mourut en 1750, la gravure n'était pas terminée et l'édition a été supervisée et achevée par son deuxième fils, Carl Philipp Emanuel Bach. Les éditeurs y ont ajouté le choral Vor deinen Thron tret ich hiermit (BWV 668), bien que ce choral n'ait pas de lien avec L'Art de la fugue. Bach l'a dicté alors qu'il était aveugle, ce qu'une pieuse légende a transformé en "composé sur son lit de mort".Considérée depuis longtemps comme le « testament du compositeur », comme l'œuvre ultime de Bach (bien que ce point de vue ait également été remis en cause), l'œuvre ainsi écrite représente l'apogée de son style d'écriture, le sommet du style contrapuntique et l'une des plus grandes prouesses de la musique occidentale.L'Art de la fugue a inspiré et émerveillé bon nombre des compositeurs qui l'ont redécouverte, parmi lesquels Mozart et Beethoven[réf. nécessaire]. La référence à l'écriture contrapuntique de Bach, telle un modèle absolu de rigueur et de perfection, se retrouve dans plusieurs de leurs œuvres : la Neuvième Symphonie de Beethoven, la Symphonie Jupiter ou La Flûte enchantée de Mozart.L'œuvre a parfois été considérée comme un exercice intellectuel sur le contrepoint que Bach ne destinait pas à être joué. Si faire entendre l'ensemble (une bonne heure de contrepoint en ré mineur) ne faisait peut-être pas partie des intentions de l'auteur, les contrepoints, pris individuellement, ne se distinguent pas du reste de la production du Cantor ; or celle-ci a toujours été destinée à être pratiquée. De plus, les nombreux éditions, concerts et enregistrements consacrés à L'Art de la Fugue ont manifesté son appartenance au répertoire, plutôt qu'à la bibliothèque.L’œuvre semble inachevée. En effet, le manuscrit du contrepoint XIV (ou XIX, selon les éditions) s'arrête brutalement au milieu de la mesure 239. Mais la question de son appartenance au recueil est toujours controversée. De plus, de nombreux musicologues, en effectuant une analyse systématique du recueil, ont supputé que Bach avait l'intention d'écrire d'autres contrepoints, pour des raisons de symétrie ou de complétude.Bien que Bach n'ait pas volontairement précisé à quel instrument L'Art de la fugue était destiné, et qu'il nous ait laissé un manuscrit avec chaque voix égale aux autres, le claveciniste, organiste et chef d'orchestre hollandais Gustav Leonhardt a proposé une démonstration que l'œuvre était écrite pour le clavecin. Pour sa part, le musicologue Jacques Chailley croit que L'Art de la fugue n'avait aucune destination instrumentale.
  • A Arte da Fuga (Die Kunst der Fuge, em alemão), BWV 1080, é uma peça inacabada do compositor alemão Johann Sebastian Bach. A composição da obra provavelmente se iniciou em 1742. A primeira versão de Bach que continha 12 fugas e dois cânones foi copiada em 1745. Este manuscrito tinha um título ligeiramente diferente, acrescentado posteriormente por seu genro, Altnickol: Die Kunst der Fuga. A segunda versão da obra foi publicada depois de sua morte em 1750, contendo 14 fugas e quatro cânones. A obra demonstra o completo domínio de Bach da mais complexa forma de expressão musical dentro da música erudita, conhecida como contraponto. A obra é composta de combinações engenhosas e particularmente elaboradas de temas relativamente simples desenvolvidos como composições da mais alta musicalidade. A Arte da Fuga se situa entre os pontos mais altos a que chegou a música européia devido à complexidade única de sua forma e estrutura.Cada uma das fugas, com exceção da última, inacabada (ver, entretanto, comentário sobre esta fuga a seguir) utilizam o mesmo sujeito, em Ré menor:
  • Umění fugy (Die Kunst der Fuge, BWV 1080) je slavný cyklus čtrnácti fug (v originálu: Contrapunctus) a čtyř kánonů Johanna Sebastiana Bacha. Jde o jeho poslední dílo.
  • L'art de la fuga (Die Kunst der Fuge), BWV 1080, és una obra musical composta per Johann Sebastian Bach, que la va començar probablement entre el 1738 i el 1742. Fou publicada inacabada l'any 1751 després de la seva mort. Composta amb la idea de què fos un conjunt d'exemples de les tècniques del contrapunt, està formada per 14 fugues (l'última fuga va quedar incompleta) i quatre cànons, tots sustentats en el mateix tema (o subjecte) en re menor, aparentment simple. Fou publicada sense cap indicació de la instrumentació ni el seu ordre, el que ha donat lloc a nombroses versions.
  • A fúga művészete Johann Sebastian Bach nagyszabású variációs ciklusa. BWV 1080, készült 1740 és 1750 között, első nyomtatott kiadása 1751-ben jelent meg. A cím valószínűleg magától Bachtól származik.A mű 14 fúgát és 4 kánont foglal össze. Az összes mű, eltekintve a befejezetlen utolsótól, egy igen egyszerű d-moll főtémára épül, amit Bach már az első fúgában bemutat.Fájl:Kunst der Fuge.pngSokan ezt a művet tekintik Bach életpályája beteljesedésének, illetve a kontrapunktikus szerkesztés csúcspontjának. A műben megtalálható valamennyi fúgatípus: egyszerű fúga, kettősfúga, tükörfúga stb.
  • 『フーガの技法』(フーガのぎほう、独: Die Kunst der Fuge、英: The Art of Fugue)ニ短調 BWV1080は、ヨハン・ゼバスティアン・バッハによる音楽作品。
  • L'arte della fuga (nell'originale in tedesco, Die Kunst der Fuge) BWV 1080 è una raccolta di composizioni di Johann Sebastian Bach, senza indicazioni sulla strumentazione, formata da diciannove fughe (ma il loro numero varia a seconda del criterio di classificazione che i diversi editori adottarono per dividerle o accorparle) a tre e quattro voci, quattro canoni a due voci e un corale a quattro voci.Iniziata intorno al 1740, o forse anche prima, ma portata avanti con assiduità solo a partire dal 1747, L'arte della fuga restò incompiuta a causa della morte di Johann Sebastian Bach, avvenuta nel 1750. Nonostante fosse incompleta, Carl Philipp Emanuel Bach, figlio di Johann Sebastian, la fece stampare nel 1751. A questa pubblicazione ne seguì una seconda, sempre in versione incompleta, nel 1752. In entrambi i casi, però, l'opera non destò l'interesse del pubblico, ormai orientato verso diverse mode musicali, e vendette solo poche copie.La raccolta, che costituisce un vero e proprio saggio di arte del contrappunto, esplora sistematicamente tutte le possibilità offerte da un semplice tema in re minore elaborato secondo diverse tecniche compositive, come, ad esempio, la variazione e il rovesciamento degli intervalli in maniera speculare. Insieme con l'Offerta musicale, L'arte della fuga è riconosciuta come una delle opere più complesse e articolate mai scritte e viene universalmente considerata uno dei vertici più alti mai raggiunti dalla polifonia contrappuntistica nell'intera storia della musica.
  • «Иску́сство фу́ги» (англ. The Art of Fugue, нем. Die Kunst der Fuge) — одно из последних сочинений (BWV 1080) И. С. Баха (было написано в 1742—1749 годы) в тональности ре-минор (d-moll).400 pxВключает в себя 15 фуг и 4 канона (контрапункты). Одна из фуг чаще всего не исполняется, так как является почти полным аналогом другой фуги (16 и 17 фуги) и, кроме того, она для двух клавиров.В партитуре «Искусства фуги» не указано, для какого инструмента предназначалось это произведение. Многие считают, что оно написано для клавира; в настоящее время чаще всего исполняется на фортепиано, а кроме того на органе и клавесине. Существуют и различные оркестровки, переложение для струнного квартета и т. д.Произведение представляет собой цикл из 19 контрапунктов; порядок исполнения обычно не учитывается.Все фуги написаны на одну тему, которая преобразуется по ходу цикла.
  • El arte de la fuga, BWV 1080 (en alemán: Die Kunst der Fuge) es una obra musical compuesta por Johann Sebastian Bach probablemente entre 1738 y 1742. Fue publicada, inconclusa, en 1751 tras la muerte de su autor.Compuesta con la idea de que fuese un conjunto de ejemplos de las técnicas del contrapunto, está formada por 14 fugas (la última fuga quedó incompleta) y cuatro cánones, todos sustentados en el mismo tema (o sujeto) en Re menor, aparentemente simple. Fue publicada sin indicación alguna de instrumentación ni su orden, lo que ha dado lugar a numerosas versiones.Archivo:KdF Motiv2.pngFugas 4 fugas simples (Contrapunctus I - IV) 3 fugas con respuestas invertidas (Contrapunctus V - VII) 4 fugas dobles / triples (Contrapunctus VIII - XI) 2 fugas espejo (Contrapunctus XII - XIII) fuga cuádruple inconclusa (Contrapunctus XIV) Cánones canon per Augmentationem in contrario motu canon alla Ottava canon alla Duodécima in contrapunto alla Quinta canon alla Decima in contrapunto alla Terza Contrapunctus XIV (fuga a 3 temas, el tercero de los *cuales está basado en el considerado tema BACH (las notas B-A-C-H están escritas en notación alemana, donde B es Sib, A es La, C es Do y H es Si)El arte de la fuga es considerada una de las obras maestras de la historia de la música, la composición más teórica de Bach y una compleja y magnífica demostración de su conocimiento contrapuntístico.
  • Die Kunst der Fuge ist ein Zyklus von vierzehn Fugen und vier Kanons von Johann Sebastian Bach (BWV 1080, Vorarbeiten ab ca. 1740, autograph überlieferte Frühfassung um 1742 bis etwa 1746, Beginn der Drucklegung wahrscheinlich Frühjahr 1748, Autograph der unvollendet überlieferten Schlussfuge nach August 1748 bis Mitte Dezember 1749, Erstdruck 1751 und 1752). Der Titel „Die Kunst der Fuge“ stammt aus dem Erstdruck, während die autographe frühere Fassung den davon nur im letzten Buchstaben abweichenden Titel „Die Kunst der Fuga“ trägt, geschrieben von Bachs Schüler Johann Christoph Altnikol. Aufgrund des Fehlens eines eigenschriftlichen Werktitels hat man den überlieferten Titel angezweifelt; andererseits sprechen zahlensymbolische Überlegungen für die Echtheit der durch Altnikol überlieferten Titelvariante.Mit dem Werk solle anschaulich vermittelt werden, so der erste Bach-Biograph Johann Nikolaus Forkel, „was möglicher Weise über ein Fugenthema gemacht werden könne. Die Variationen, welche sämmtlich vollständige Fugen über einerley Thema sind, werden hier Contrapuncte genannt“.Um die kontrapunktische Struktur des Werkes zu verdeutlichen, hat Bach jede Stimme – alle vorkommenden Fugen, Doppelfugen, Spiegelfugen usw. sind höchstens vierstimmig – auf einem eigenen Notensystem, also in Partiturform, ausgeschrieben. Zugleich folgte er damit der alten Tradition, polyphone Tastenmusik in Partitur zu notieren, welche ihre Blüte im 17. Jahrhundert erlebt hatte und Werke namhafter Komponisten wie Frescobaldi, Scheidt, Froberger, Buxtehude und Kerll aufweist.Das fragmentarisch überlieferte Werk Bachs bietet bis heute Anlass nicht nur zu vielfältigen Spekulationen, sondern ist auch Gegenstand akribischer werkanalytischer, musikgeschichtlicher und quellenkritischer Untersuchungen. Die anhaltende Diskussion thematisiert dabei vor allem die Frage der vorgesehenen Instrumente, der Abfolge der einzelnen Sätze sowie der Unabgeschlossenheit dieses Werkes.
  • Die Kunst der Fuge (Sztuka Fugi, BWV 1080) – to jedno z ostatnich, niedokończone dzieło Jana Sebastiana Bacha, składające się z czternastu fug – dwunastu czterogłosowych (w tym dwóch „lustrzanych”), dwóch trzygłosowych – oraz czterech kanonów dwugłosowych. Ostatnia, niedokończona fuga, zbudowana jest na temacie opartym na dźwiękach B-A-C-H.Pracę nad tym dziełem Bach rozpoczął na rok przed śmiercią (1749). Prawdopodobnie utwór był pomyślanyjako dzieło o charakterze dydaktycznym, będące syntezą kontrapunktu, którego Bach był niedoścignionym mistrzem. Młoda generacja kompozytorów, w tym synowie Bacha, poszukiwała już nowych form wypowiedzi, odrzucając polifoniczny styl komponowania. Można postawić zatem tezę, że Bach napisał swe dzieło jako odzwierciedlenie i podsumowanie zbliżającej się ku końcowi epoki, przeciwstawiając się jakby nieuniknionemu postępowi. Pomysł i idea takiej kompozycji zrodziły się w trakcie pracy nad utworem zatytułowanym Das Musikalisches Opfer (Muzyczna Ofiara), opartym w całości na temacie podanym Bachowi przez króla Fryderyka II. Doświadczenie to skłoniło go do napisania utworu, w którym postanowił ukazać wszystkie możliwości polifonicznego opracowania jednego tematu. W ten sposób powstała Sztuka Fugi.Die Kunst der Fuge zawiera następujące rodzaje fug:4 fugi proste, 4-głosowe3 fugi „stretto”, 4 -głosowe4 fugi wielotematyczne4 kanony2 fugi „lustrzane”finałowa fuga potrójna (niedokończona)Kolejność fug, nazywanych kontrapunktami (Contrapunctus), zawsze była tematem domysłów i spekulacji. Przed śmiercią Bach osobiście sprawdził i poprawił miedziane tablice drukarskie z 11 fugami, nie pozostawił jednak dokładnych informacji co do ich definitywnego porządku. Pierwsza publikacja Sztuki Fugi, ogłoszona przez Schűblera w Zelle w 1752 roku z przedmową znanego teoretyka Marpurga, nie może być uznana za wzór, gdyż kolejność nie jest zgodna z manuskryptem sprawdzonym przez Bacha, a i niektóre z nich przedstawione są w wariantach. Ponieważ finałowa, potrójna fuga pozostała niedokończona („w momencie gdzie B.A.C.H. pojawia się w kontratemacie, kompozytor zmarł” – zanotował Carl Philipp Emanuel Bach na rękopisie), synowie Bacha, przygotowując dzieło do publikacji, dodali do niego chorał Vor deinen Thron, tret ich hiermit... (Przed Twój tron, wstępuję, o Panie...), który niedługo przed śmiercią podyktował Bach swemu uczniowi i zięciowi Altnikolowi. Chorał ten nie ma żadnego związku z Die Kunst der Fuge, lecz należy do zbioru 18 Chorałów Lipskich, zredagowanych w ostatnim roku życia kompozytora.Mimo dużego zainteresowania ze strony muzyków, krytyków i muzykologów, wydanie sprzedawało się źle: do 1756 roku Karol Filip Emmanuel Bach rozprowadził zaledwie 30 egzemplarzy, co nawet nie pokryło kosztów druku. Zrezygnowany i zawiedziony, sprzedał ostatecznie oryginalne tablice miedziane za cenę złomu! Nic dziwnego, że Sztuka Fugi długo pozostawała w zapomnieniu. Odkryta na nowo, doczekała się rozmaitych, znacznie różniących się między sobą wydań, z których najbardziej znanymi stały się edycje Nägeliego, Czernego (wspaniałe opracowanie na fortepian), Husmanna, Graesera i Walchy. Od czasu pierwszego wykonania publicznego (Lipsk, 1927) w wersji symfonicznej z organami (wg wydania Wofganga Graesera) pod dyrekcją Karola Straubego, Die Kunst der Fuge uznana została za szczytowe osiągnięcie kantora lipskiego.Na jaki instrument Sztuka Fugi została napisana?Partytura nie zawiera żadnych, najmniejszych nawet wskazówek, które sugerowałyby wybór instrumentu. Zgodnie z ówcześnie przyjętą praktyką, wszystkie utwory o charakterze dydaktycznym powinny być wykonalne. Wiemy też, że nauka muzyki odbywała się na instrumentach klawiszowych – szpinet, klawikord, klawesyn, pozytyw czy organy były powszechnie stosowane. Można sądzić, że problemy wykonawcze Die Kunst der Fuge musiały zajmować Bacha, skoro dokonał transkrypcji Kontrapunktu 14 i 15 (fugi trzygłosowe) na 2 klawesyny, w celu umożliwienia ich wykonania. Wydaje się jednak, że szczególnie organy – ulubiony instrument Bacha – dzięki bogactwu rejestrów, rozdzielonych między klawiatury zarówno ręczne jak i pedałową, potrafią najlepiej oddać niezmiernie złożoną strukturę polifoniczną Die Kunst der Fuge, zapewniając pełną przejrzystość odbioru.Dokonując w Sztuce Fugi syntezy wielowiekowej tradycji, Bach osiąga tu wyżyny wiedzy i sztuki kompozytorskiej, redagując tym samym swój duchowy i artystyczny testament.Każda z fug, oprócz ostatniej – niedokończonej, oparta jest na tym samym temacie:
  • 푸가의 기법(독일어: Die Kunst der Fuge, BWV 1080)는 요한 제바스티안 바흐가 작곡한 14곡의 푸가와 4곡의 카논으로 된 곡집이다. 전곡은 하나의 기본주제와 그 변형에 기초해서 만들어지며, 대위법 기술의 총결산이라고도 할 만한 작품이다. 작곡자의 안질이 악화되었기 때문에 최종 푸가인 제239마디에서 중단되고 미완성인 채로 후세에 전해졌다. 대부분의 곡에는 악기의 지정이 없고, 매우 추상적이며 난해한 음악이다. 일견 대위법기술의 교과서처럼 생각되지만, 그 밑바닥에는 심원한 예술성이 깔려 있어, 바흐 최고 걸작의 하나로 꼽히고 있다. 작곡 후 180년을 경과한 1927년에 라이프치히에서 처음으로 연주되었다.
  • The Art of Fugue (or The Art of the Fugue, original German: Die Kunst der Fuge), BWV 1080, is an incomplete work of unspecified instrumentation by Johann Sebastian Bach (1685–1750). Written in the last decade of his life, The Art of Fugue is the culmination of Bach's experimentation with monothematic instrumental works. It consists of 14 fugues and 4 canons, each using some variation of the single principal subject, and generally ordered by increasing complexity."The governing idea of the work", as Bach specialist Christoph Wolff put it, is "an exploration in depth of the contrapuntal possibilities inherent in a single musical subject."
  • Die Kunst der Fuge (BWV 1080) is een collectie van veertien fuga's en vier canons, gecomponeerd door Johann Sebastian Bach tussen ca. 1742 en 1750 en postuum – in onvolledige vorm - uitgegeven in 1751.
dbpedia-owl:author
dbpedia-owl:musicComposer
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 666920 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 29466 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 92 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 109669038 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:catalogue
  • BWV 1080
prop-fr:cname
  • L'Art de la fugue
prop-fr:composition
  • de 1740 à 1750 environ
prop-fr:genre
  • Œuvre contrapuntique
prop-fr:id
  • Art_of_the_Fugue%2C_BWV_1080_%28Bach%2C_Johann_Sebastian%29
prop-fr:légende
  • Manuscrit autographe de L'Art de la fugue
prop-fr:musique
prop-fr:titre
  • L'Art de la fugue
prop-fr:titreAutre
  • Die Kunst der Fuge
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • L'Art de la fugue (en allemand : die Kunst der Fuge) est une œuvre inachevée de Johann Sebastian Bach (BWV 1080). Bach aurait commencé son écriture aux alentours de 1740 ou 1742 (la première version de l'œuvre a été recopiée vers 1745), et l'a poursuivie jusqu'à sa mort, en 1750. Cette première version contenait alors 12 fugues et 2 canons.
  • Umění fugy (Die Kunst der Fuge, BWV 1080) je slavný cyklus čtrnácti fug (v originálu: Contrapunctus) a čtyř kánonů Johanna Sebastiana Bacha. Jde o jeho poslední dílo.
  • 『フーガの技法』(フーガのぎほう、独: Die Kunst der Fuge、英: The Art of Fugue)ニ短調 BWV1080は、ヨハン・ゼバスティアン・バッハによる音楽作品。
  • 푸가의 기법(독일어: Die Kunst der Fuge, BWV 1080)는 요한 제바스티안 바흐가 작곡한 14곡의 푸가와 4곡의 카논으로 된 곡집이다. 전곡은 하나의 기본주제와 그 변형에 기초해서 만들어지며, 대위법 기술의 총결산이라고도 할 만한 작품이다. 작곡자의 안질이 악화되었기 때문에 최종 푸가인 제239마디에서 중단되고 미완성인 채로 후세에 전해졌다. 대부분의 곡에는 악기의 지정이 없고, 매우 추상적이며 난해한 음악이다. 일견 대위법기술의 교과서처럼 생각되지만, 그 밑바닥에는 심원한 예술성이 깔려 있어, 바흐 최고 걸작의 하나로 꼽히고 있다. 작곡 후 180년을 경과한 1927년에 라이프치히에서 처음으로 연주되었다.
  • Die Kunst der Fuge (BWV 1080) is een collectie van veertien fuga's en vier canons, gecomponeerd door Johann Sebastian Bach tussen ca. 1742 en 1750 en postuum – in onvolledige vorm - uitgegeven in 1751.
  • El arte de la fuga, BWV 1080 (en alemán: Die Kunst der Fuge) es una obra musical compuesta por Johann Sebastian Bach probablemente entre 1738 y 1742. Fue publicada, inconclusa, en 1751 tras la muerte de su autor.Compuesta con la idea de que fuese un conjunto de ejemplos de las técnicas del contrapunto, está formada por 14 fugas (la última fuga quedó incompleta) y cuatro cánones, todos sustentados en el mismo tema (o sujeto) en Re menor, aparentemente simple.
  • L'arte della fuga (nell'originale in tedesco, Die Kunst der Fuge) BWV 1080 è una raccolta di composizioni di Johann Sebastian Bach, senza indicazioni sulla strumentazione, formata da diciannove fughe (ma il loro numero varia a seconda del criterio di classificazione che i diversi editori adottarono per dividerle o accorparle) a tre e quattro voci, quattro canoni a due voci e un corale a quattro voci.Iniziata intorno al 1740, o forse anche prima, ma portata avanti con assiduità solo a partire dal 1747, L'arte della fuga restò incompiuta a causa della morte di Johann Sebastian Bach, avvenuta nel 1750.
  • The Art of Fugue (or The Art of the Fugue, original German: Die Kunst der Fuge), BWV 1080, is an incomplete work of unspecified instrumentation by Johann Sebastian Bach (1685–1750). Written in the last decade of his life, The Art of Fugue is the culmination of Bach's experimentation with monothematic instrumental works.
  • L'art de la fuga (Die Kunst der Fuge), BWV 1080, és una obra musical composta per Johann Sebastian Bach, que la va començar probablement entre el 1738 i el 1742. Fou publicada inacabada l'any 1751 després de la seva mort. Composta amb la idea de què fos un conjunt d'exemples de les tècniques del contrapunt, està formada per 14 fugues (l'última fuga va quedar incompleta) i quatre cànons, tots sustentats en el mateix tema (o subjecte) en re menor, aparentment simple.
  • Die Kunst der Fuge ist ein Zyklus von vierzehn Fugen und vier Kanons von Johann Sebastian Bach (BWV 1080, Vorarbeiten ab ca. 1740, autograph überlieferte Frühfassung um 1742 bis etwa 1746, Beginn der Drucklegung wahrscheinlich Frühjahr 1748, Autograph der unvollendet überlieferten Schlussfuge nach August 1748 bis Mitte Dezember 1749, Erstdruck 1751 und 1752).
  • A Arte da Fuga (Die Kunst der Fuge, em alemão), BWV 1080, é uma peça inacabada do compositor alemão Johann Sebastian Bach. A composição da obra provavelmente se iniciou em 1742. A primeira versão de Bach que continha 12 fugas e dois cânones foi copiada em 1745. Este manuscrito tinha um título ligeiramente diferente, acrescentado posteriormente por seu genro, Altnickol: Die Kunst der Fuga. A segunda versão da obra foi publicada depois de sua morte em 1750, contendo 14 fugas e quatro cânones.
  • «Иску́сство фу́ги» (англ. The Art of Fugue, нем. Die Kunst der Fuge) — одно из последних сочинений (BWV 1080) И. С. Баха (было написано в 1742—1749 годы) в тональности ре-минор (d-moll).400 pxВключает в себя 15 фуг и 4 канона (контрапункты). Одна из фуг чаще всего не исполняется, так как является почти полным аналогом другой фуги (16 и 17 фуги) и, кроме того, она для двух клавиров.В партитуре «Искусства фуги» не указано, для какого инструмента предназначалось это произведение.
  • A fúga művészete Johann Sebastian Bach nagyszabású variációs ciklusa. BWV 1080, készült 1740 és 1750 között, első nyomtatott kiadása 1751-ben jelent meg. A cím valószínűleg magától Bachtól származik.A mű 14 fúgát és 4 kánont foglal össze.
  • Die Kunst der Fuge (Sztuka Fugi, BWV 1080) – to jedno z ostatnich, niedokończone dzieło Jana Sebastiana Bacha, składające się z czternastu fug – dwunastu czterogłosowych (w tym dwóch „lustrzanych”), dwóch trzygłosowych – oraz czterech kanonów dwugłosowych. Ostatnia, niedokończona fuga, zbudowana jest na temacie opartym na dźwiękach B-A-C-H.Pracę nad tym dziełem Bach rozpoczął na rok przed śmiercią (1749).
rdfs:label
  • L'Art de la fugue
  • A fúga művészete
  • Arte da Fuga
  • Die Kunst der Fuge
  • Die Kunst der Fuge
  • El arte de la fuga
  • Kunst der Fuge
  • L'art de la fuga
  • L'arte della fuga
  • The Art of Fugue
  • Umění fugy
  • Искусство фуги
  • フーガの技法
  • 푸가의 기법
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Die Kunst der Fuge
  • L'Art de la fugue
is dbpedia-owl:created of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of