L’Internationale situationniste (IS) était une organisation révolutionnaire désireuse d'en finir avec le malheur historique, avec la société de classes et la dictature de la marchandise, se situant dans la filiation de différents courants apparus au début du XXe siècle, notamment de la pensée marxiste d'Anton Pannekoek et de Rosa Luxemburg, du communisme de conseils, ainsi que du groupe Socialisme ou barbarie (Claude Lefort, Cornelius Castoriadis notamment) dans les années 1950.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • L’Internationale situationniste (IS) était une organisation révolutionnaire désireuse d'en finir avec le malheur historique, avec la société de classes et la dictature de la marchandise, se situant dans la filiation de différents courants apparus au début du XXe siècle, notamment de la pensée marxiste d'Anton Pannekoek et de Rosa Luxemburg, du communisme de conseils, ainsi que du groupe Socialisme ou barbarie (Claude Lefort, Cornelius Castoriadis notamment) dans les années 1950. En ce sens, elle pourrait être apparentée à un groupe d'ultra-gauche. Mais elle représentait à ses débuts l'expression d'une volonté de dépassement des tentatives révolutionnaires des avant-gardes artistiques de la première moitié du XXe siècle, le dadaïsme, le surréalisme et le lettrisme.Formellement créée en juillet 1957 à la Conférence de Cosio di Arroscia, l'Internationale situationniste est née du rapprochement d'un ensemble international de mouvements d'avant-garde, dont l'Internationale lettriste (elle-même issue d'une rupture avec le Lettrisme d'Isidore Isou), le Mouvement international pour un Bauhaus imaginiste, le Comité psychogéographique de Londres et un groupe de peintres italiens. Son document fondateur, Rapport sur la construction de situations..., a été rédigé par Guy Debord en 1957. Dans ce texte programmatique, Debord pose l'exigence de « changer le monde » et envisage le dépassement de toutes les formes artistiques par « un emploi unitaire de tous les moyens de bouleversement de la vie quotidienne ».L'un des principaux objectifs de l'Internationale situationniste était l'accomplissement des promesses contenues dans le développement de l'appareil de production contemporain et la libération des conditions historiques, par une réappropriation du réel, et ce dans tous les domaines de la vie. Le dépassement de l'art fut son projet originel.Aux débuts, les Situationnistes firent parler d'eux par l'utilisation du calembour comme arme politique, tournant en dérision l'art contemporain pour démontrer l'inanité et le superficiel d'une culture dite bourgeoise.Puis l'IS s'est rapidement orientée vers une critique de la société du spectacle, ou société « spectaculaire-marchande », accompagnée d'un désir de révolution sociale. L'année 1962 voit la scission entre « artistes » et « révolutionnaires » et l'exclusion des premiers.D'un point de vue organisationnel, l'IS conserve la position marxiste d'un parti théorique représentant le plus haut niveau de conscience révolutionnaire. La théorisation de cette position ne se fera qu'assez tardivement dans la Définition Minimum des Organisations révolutionnaires (IS no 11), adoptée par la 7e Conférence de l'IS en 1967, qui sera en France l'une des références du conseillisme d'après mai 1968, et en 1969 dans les Préliminaires sur les conseils et l'organisation conseilliste (IS no 12).
  • Sytuacjonizm – ruch społeczno-artystyczny powstały w latach pięćdziesiątych XX wieku, skupiający głównie artystów, architektów i radykalnych działaczy studenckich z Francji, Holandii, Belgii, Danii i Włoch.Zrzeszał członków z ruchu artystycznego Międzynarodówki Lettrystycznej.Według sytuacjonizmu, dźwignią rewolucji społecznej jest przewrót w świadomości zbiorowej. Dlatego pojawia się postulat kreowania sytuacji kontrkulturowych (kontrkultury) - stąd termin sytuacjonizm. Młodzież z właściwą jej żywą twórczością jest podmiotem walki rewolucyjnej. Zamiast demonstracji zaleca się "bezpośrednie działanie polityczne". Studenci-sytuacjoniści zajęli w 1966 samorząd Uniwersytetu w Strasburgu, rozpoczynając tym sytuację buntu młodzieży w Europie, którego finałem stał się Maj 1968. 14 maja 1968 studenci-sytuacjoniści podjęli okupację uniwersytetu w Nanterre pod Paryżem.Sytuacjoniści wywodzili swoją teorię filozoficzną bezpośrednio od marksizmu lub anarchizmu, zaś od strony artystycznej nawiązywali m.in. do dadaizmu i surrealizmu, co doprowadziło ich do całościowej krytyki kultury Zachodu. Sytuacjoniści krytycznie podchodzili do innych nurtów ultralewicowych. Stalinistów, trockistów i maoistów atakowali za biurokratyzację rewolucji, anarchistów za skrajny idealizm i niezrozumienie procesów społeczno-ekonomicznych. Ich krytyka okazała się słuszna gdy w czasie paryskiego maja 1968 roku wszystkie pozostałe nurty albo zasiliły siły kontrrewolucji (staliniści) albo dryfowały na rewolucyjnej fali nie rozumiejąc sytuacji. Sytuacjoniści walczyli również z koncepcjami łączenia marksizmu ze strukturalizmem, postmodernizmem i psychoanalizą, uważając że prowadzi to do upadku marksizmu jako teorii i metody rewolucyjnej oraz utraty przez niego wszelkiej siły krytycznej.Sytuacjoniści twierdzili, że współczesny świat obdarzony jest szczególną formą fałszywej świadomości, która każe mu traktować fetyszyzm opisanych przez Marksa relacji towarowych jako rzeczywistość, a wszelkie przejawy życia sprowadza do ich reprezentacji.Rozwinięte przez nich pojęcie "spektaklu" odnosiło się do krajów "demokratycznego" kapitalizmu (tzw. spektakl rozproszony) w których jawił się on poprzez nadmiar towarów i rozwój reklamy, jak i do kapitalizmu państwowego krajów bloku wschodniego (tzw. spektakl skoncentrowany) w których opierał się on na partii. W 1988 Guy Debord opisał tzw. spektakl zintegrowany, który rozwinął się po upadku Związku Radzieckiego, a którego zalążki dostrzegł on w latach osiemdziesiątych.Za twórców teoretycznego podłoża ruchu sytuacjonistów uważani są Guy Debord oraz Ivan Chtcheglov (Иван Владимирович Щеглов).Międzynarodówka Sytuacjonistów (Internationale situationniste) powstała w 1957 roku.W Polsce do myśli sytuacjonistycznej nawiązywały działające w latach dziewięćdziesiątych grupy anarchistów skupione wokół pisma "Rewolta" w Warszawie i "Monada" we Wrocławiu.
  • Die Situationistische Internationale (S.I.) war eine 1957 gegründete, linksradikal orientierte Gruppe europäischer Künstler und Intellektueller (darunter politische Theoretiker, Architekten, freischaffende Künstler u. a.), die vor allem in den 1960er Jahren aktiv war. Die Situationisten beeinflussten die politische Linke, speziell im Umfeld des Pariser Mai 1968, die Entwicklung der Methoden der Kommunikationsguerilla und die internationale Kunstszene, insbesondere die Popkultur. Die Zahl der Mitglieder lag zwischen zehn und über 40. Über die Zeit waren insgesamt ca. 70 Personen beteiligt. 1972 gab die Gruppe ihre Selbstauflösung bekannt.
  • Situacionistická internacionála byla umělecko-politický spolek založený v Itálii a trvající v letech 1957 až 1972. Její členové se soustředili na kritiku konzumerismu a pozdního kapitalismu, nazíraného z marxistické perspektivy. Upozornila na sebe svou aktivní účastí na francouzských nepokojích v roce 1968. Její nejvýraznější osobností se stal Guy Debord, francouzský filmař a politický teoretik.
  • A Internacional Situacionista (IS) foi um movimento internacional de cunho político e artístico. O movimento IS foi ativo no final da década de 1960 e aspirava por grandes transformações políticas e sociais. A primeira IS foi desfeita após o ano de 1972.
  • La Internacional Situacionista (IS) era una organización de artistas e intelectuales revolucionarios (véase Situacionismo), entre cuyos principales objetivos estaba el de acabar con la sociedad de clases en tanto que sistema opresivo y el de combatir el sistema ideológico contemporáneo de la civilización occidental: la llamada dominación capitalista. La IS llegaba ideológicamente hablando a la mezcla de diferentes movimientos revolucionarios aparecidos desde el siglo XIX hasta sus días, notablemente del pensamiento marxista de Anton Pannekoek, de Rosa Luxemburg, de Georg Lukács así como del llamado Comunismo de Consejo o «Consejismo».
  • Ситуационизм — направление в западном марксизме, возникшее в 1957 в результате отпочкования от троцкизма. Активно проявило себя во время Майских событий 1968 г. во Франции. Критика капитализма и партийной бюрократии привела к сближению ситуационистов с анархистами. Существенной предпосылкой социальной революции объявлялась революция сознания. Поскольку индивидуальное сознание детерминировалось общественной и культурной ситуацией, ситуационисты развили маоистскую идею культурной революции до продуцирования контркультуры и контркультурных ситуаций (отсюда название). Субъектом революции становилась творческая молодежь. Современный капитализм воспринимался прежде всего как общество потребления, которое противоположно производству — сущностной черте человека. Поэтому отчужденный от производства потребитель рассматривался практически как «недочеловек» — мишень критики.Термин ситуационизма иногда путают с различными терминами психологии и бихевиоризма, в том числе — с ситуационной этикой.
  • De situationisten vormden in 1957 een internationale kunstzinnig-politieke beweging. De kunstenaarsgroep Situationist International (SI) werd in 1957 opgericht in Italië, in Cosio di Arroscia, en liet zich vooral gelden tijdens de Parijse studentenopstand van 1968. In 1972 werd de beweging opgeheven. Hun bekendste leider was Guy Debord met zijn werk La société du spectacle. Zowel Constant Nieuwenhuijs als Asger Jorn hebben zich voor een korte periode aangesloten bij de SI. Situationisten streefden ernaar om een toestand van voortdurende maatschappelijke revolutie te bewerkstelligen. Hun bedoeling was dat te doen door het creëren van voor massaconsumptie geschikte, ontregelende situaties, zogenaamde happenings. De naam situationisme komt voort van het idee dat elke generatie zich in een situatie bevindt, die ontstaan is door de vorige generatie en waartegen zij zich moet verzetten zodat er een permanente revolte komt tegen het gezag. Het gebruik van het woord situationisme werd overigens door situationisten afgewezen omdat het een starre ideologie zou suggereren.De beweging vertoont verwantschap met het dadaïsme, het surrealisme, het lettrisme, Cobra, Fluxus en Mail art. De situationisten hebben een sterke invloed gehad op de latere Engelse punkbeweging en het autonomisme.In Lipstick traces: a secret history of the 20th century, uitgegeven door Secker & Warburg, 1989, behandelde Greil Marcus de situationistische beweging in de context van avant-gardistische kunststromingen en hun invloed op culturen als de punk. Bij uitgeverij IJzer verscheen een vertaling met een ruime keuze uit beginteksten uit de situationistische beweging onder de titel Rue Sauvage.
  • The Situationist International (SI) was an international organization of social revolutionaries, the exclusive membership of which was made up of avant-garde artists, intellectuals, and political theorists, active from its formation in 1957 to its dissolution in 1972.The intellectual foundations of the Situationist International were derived primarily from anti-authoritarian Marxism and the avant-garde art movements of the early 20th century, particularly Dada and Surrealism. Overall, situationist theory represented an attempt to synthesize this diverse field of theoretical disciplines into a modern and comprehensive critique of mid-20th century advanced capitalism. The situationists recognized that capitalism had changed since Marx's formative writings, but maintained that his analysis of the capitalist mode of production remained fundamentally correct; they rearticulated and expanded upon several classical Marxist concepts, such as his theory of alienation. In their expanded interpretation of Marxist theory, the situationists asserted that the misery of social alienation and commodity fetishism were no longer limited to the fundamental components of capitalist society, but had now in advanced capitalism spread themselves to every aspect of life and culture. They resolutely rejected the idea that advanced capitalism's apparent successes—such as technological advancement, increased income, and increased leisure—could ever outweigh the social dysfunction and degradation of everyday life that it simultaneously inflicted.Essential to situationist theory was the concept of the spectacle, a unified critique of advanced capitalism of which a primary concern was the progressively increasing tendency towards the expression and mediation of social relations through objects. The situationists believed that the shift from individual expression through directly lived experiences, or the first-hand fulfillment of authentic desires, to individual expression by proxy through the exchange or consumption of commodities, or passive second-hand alienation, inflicted significant and far-reaching damage to the quality of human life for both individuals and society. Another important concept of situationist theory was the primary means of counteracting the spectacle; the construction of situations, moments of life deliberately constructed for the purpose of reawakening and pursuing authentic desires, experiencing the feeling of life and adventure, and the liberation of everyday life.When the Situationist International was first formed, it had a predominantly artistic focus; emphasis was placed on concepts like unitary urbanism and psychogeography. Gradually, however, that focus shifted more towards revolutionary and political theory. The Situationist International reached the apex of its creative output and influence in 1967 and 1968, with the former marking the publication of the two most significant texts of the situationist movement, The Society of the Spectacle by Guy Debord and The Revolution of Everyday Life by Raoul Vaneigem. The expressed writing and political theory of the two aforementioned texts, along with other situationist publications, proved greatly influential in shaping the ideas behind the May 1968 insurrections in France; quotes, phrases, and slogans from situationist texts and publications were ubiquitous on posters and graffiti throughout France during the uprisings.
  • L'Internazionale Situazionista fu un movimento rivoluzionario in campo politico e artistico, con radici nel marxismo, nell'anarchismo e nelle avanguardie artistiche dell'inizio del Novecento. Formatosi nel 1957, restò attivo in Europa per tutti gli anni sessanta, aspirando ad importanti trasformazioni sociali e politiche.Nel corso degli anni sessanta si scisse in vari gruppi, tra cui la Bauhaus Situazionista e la Seconda Internazionale Situazionista. La Prima Internazionale Situazionista si sciolse nel 1972.
  • L'Internacional Situacionista és un moviment revolucionari en el camp polític i artístic.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 4252 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 35107 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 228 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 109351868 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • L’Internationale situationniste (IS) était une organisation révolutionnaire désireuse d'en finir avec le malheur historique, avec la société de classes et la dictature de la marchandise, se situant dans la filiation de différents courants apparus au début du XXe siècle, notamment de la pensée marxiste d'Anton Pannekoek et de Rosa Luxemburg, du communisme de conseils, ainsi que du groupe Socialisme ou barbarie (Claude Lefort, Cornelius Castoriadis notamment) dans les années 1950.
  • Situacionistická internacionála byla umělecko-politický spolek založený v Itálii a trvající v letech 1957 až 1972. Její členové se soustředili na kritiku konzumerismu a pozdního kapitalismu, nazíraného z marxistické perspektivy. Upozornila na sebe svou aktivní účastí na francouzských nepokojích v roce 1968. Její nejvýraznější osobností se stal Guy Debord, francouzský filmař a politický teoretik.
  • A Internacional Situacionista (IS) foi um movimento internacional de cunho político e artístico. O movimento IS foi ativo no final da década de 1960 e aspirava por grandes transformações políticas e sociais. A primeira IS foi desfeita após o ano de 1972.
  • L'Internacional Situacionista és un moviment revolucionari en el camp polític i artístic.
  • De situationisten vormden in 1957 een internationale kunstzinnig-politieke beweging. De kunstenaarsgroep Situationist International (SI) werd in 1957 opgericht in Italië, in Cosio di Arroscia, en liet zich vooral gelden tijdens de Parijse studentenopstand van 1968. In 1972 werd de beweging opgeheven. Hun bekendste leider was Guy Debord met zijn werk La société du spectacle. Zowel Constant Nieuwenhuijs als Asger Jorn hebben zich voor een korte periode aangesloten bij de SI.
  • La Internacional Situacionista (IS) era una organización de artistas e intelectuales revolucionarios (véase Situacionismo), entre cuyos principales objetivos estaba el de acabar con la sociedad de clases en tanto que sistema opresivo y el de combatir el sistema ideológico contemporáneo de la civilización occidental: la llamada dominación capitalista.
  • Ситуационизм — направление в западном марксизме, возникшее в 1957 в результате отпочкования от троцкизма. Активно проявило себя во время Майских событий 1968 г. во Франции. Критика капитализма и партийной бюрократии привела к сближению ситуационистов с анархистами. Существенной предпосылкой социальной революции объявлялась революция сознания.
  • The Situationist International (SI) was an international organization of social revolutionaries, the exclusive membership of which was made up of avant-garde artists, intellectuals, and political theorists, active from its formation in 1957 to its dissolution in 1972.The intellectual foundations of the Situationist International were derived primarily from anti-authoritarian Marxism and the avant-garde art movements of the early 20th century, particularly Dada and Surrealism.
  • Sytuacjonizm – ruch społeczno-artystyczny powstały w latach pięćdziesiątych XX wieku, skupiający głównie artystów, architektów i radykalnych działaczy studenckich z Francji, Holandii, Belgii, Danii i Włoch.Zrzeszał członków z ruchu artystycznego Międzynarodówki Lettrystycznej.Według sytuacjonizmu, dźwignią rewolucji społecznej jest przewrót w świadomości zbiorowej. Dlatego pojawia się postulat kreowania sytuacji kontrkulturowych (kontrkultury) - stąd termin sytuacjonizm.
  • L'Internazionale Situazionista fu un movimento rivoluzionario in campo politico e artistico, con radici nel marxismo, nell'anarchismo e nelle avanguardie artistiche dell'inizio del Novecento. Formatosi nel 1957, restò attivo in Europa per tutti gli anni sessanta, aspirando ad importanti trasformazioni sociali e politiche.Nel corso degli anni sessanta si scisse in vari gruppi, tra cui la Bauhaus Situazionista e la Seconda Internazionale Situazionista.
  • Die Situationistische Internationale (S.I.) war eine 1957 gegründete, linksradikal orientierte Gruppe europäischer Künstler und Intellektueller (darunter politische Theoretiker, Architekten, freischaffende Künstler u. a.), die vor allem in den 1960er Jahren aktiv war. Die Situationisten beeinflussten die politische Linke, speziell im Umfeld des Pariser Mai 1968, die Entwicklung der Methoden der Kommunikationsguerilla und die internationale Kunstszene, insbesondere die Popkultur.
rdfs:label
  • Internationale situationniste
  • Internacional Situacionista
  • Internacional Situacionista
  • Situacionisme
  • Situacionistická internacionála
  • Situationist International
  • Situationisten
  • Situationistische Internationale
  • Situazionismo
  • Sytuacjonizm (ruch społeczno-artystyczny)
  • Ситуационизм
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:movement of
is dbpedia-owl:notableWork of
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:mouvement of
is skos:subject of
is foaf:primaryTopic of