L'infinitif est, avec les participes, l'une des formes non conjuguées d'un verbe ; on le définit traditionnellement comme un mode. Le terme provient du latin des grammairiens modus infinitivus.Pour le français comme pour d'autres langues, c'est la forme infinitive du verbe qui figure dans les dictionnaires (ce n'est pas le cas pour le latin ou le grec par exemple).L'infinitif n'existe pas dans toutes les langues.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • L'infinitif est, avec les participes, l'une des formes non conjuguées d'un verbe ; on le définit traditionnellement comme un mode. Le terme provient du latin des grammairiens modus infinitivus.Pour le français comme pour d'autres langues, c'est la forme infinitive du verbe qui figure dans les dictionnaires (ce n'est pas le cas pour le latin ou le grec par exemple).L'infinitif n'existe pas dans toutes les langues. On trouve aussi des langues, comme le portugais, dont l'infinitif accepte une forme conjuguée (voir plus bas).
  • En gramática, el infinitivo es una forma verbal no finita que comparte características propias de un sustantivo; generalmente no distingue persona, número ni tiempo, aunque por ejemplo en portugués se conjuga según persona y número. Es una forma apta para expresar la idea de una acción como noción general, sin especificar las circunstancias de su realización particular (cómo, cuándo, qué o quién). El carácter abstracto del acto que evoca el infinitivo explica que en muchos idiomas lo encontremos como entrada (lema) en el diccionario para agrupar todas las formas conjugadas que el verbo engloba. Por esta razón también lo encontramos frecuentemente en las frases donde se dice algo en general sobre el acto en el infinitivo. Ejemplos en español: Querer es poder El comer y el rascar todo es empezar Ver para creerDentro de las características del infinitivo en la mayoría de los idiomas, con algunas excepciones como el portugués, se pueden enumerar: Uso del infinitivo como verboide en la mayoría de los casos. Cumple la función de otras categorías léxicas -generalmente la de un sustantivo- en las oraciones en que están incluidas, como por ejemplo como sujeto de otro verbo. No se conjugan de acuerdo a ningún sujeto, y en los casos en que el sujeto está presente, no presenta caso. No cumplen la función de verbo declarativo en los casos en que son el único verbo presente en la frase. Por convención lexicográfica, es la forma verbal considerada como lema, nombre o forma no conjugada del verbo, y es la forma inicial usual para referirse a un verbo o investigar sus conjugaciones. No presentan tiempo, modo, aspecto, ni voz. Son utilizados con verbos auxiliares.Sin embargo, no siempre el infinitivo presenta todas estas características en un idioma en particular. Los infinitivos de los idiomas pueden presentar otras características, incluyendo la ausencia de algunas de las características listadas previamente. Además, hay idiomas sin un infinitivo estricto, como el japonés.
  • Infinitiv (lat. infinitum, wörtl. „das Unbegrenzte“, gemeint: „das Unbestimmte“) ist der Name für eine Verbform, in der Numerus und (normalerweise) Person nicht ausgedrückt werden. Infinitivformen gibt es gleichwohl in verschiedenen Tempora („gesehen haben“) und unterschiedlicher Diathese („gesehen worden sein“). Zusammen mit den Partizipien und dem Inflektiv gehört der Infinitiv zu den infiniten Verbformen.Im Deutschen und in vielen anderen Sprachen wird der Infinitiv als Zitierform eines Verbs verwendet; dies ist jedoch nicht in allen Sprachen so. Eine Reihe von Sprachen haben beispielsweise gar keinen Infinitiv, andere Sprachen verfügen zwar über einen Infinitiv, dieser wird aber nicht als Zitierform gebraucht. Im Arabischen werden zur Ableitung der übrigen Verbformen die 3. Person Singular maskulin des Perfekts und des Imperfekts als Grundform benutzt. Beispiel: kataba - yaktubu („er schrieb - er schreibt“).
  • Infinitive is a grammatical term used to refer to certain verb forms that exist in many languages. As with many linguistic concepts, there is not a single definition applicable to all languages. The word is derived from Late Latin infinitivus, a derivative of infinitus meaning "infinite". Infinitives are used mostly as non-finite verbs.In traditional descriptions of English, the infinitive is the basic dictionary form of a verb when used non-finitely, with or without the particle to. Thus to go is an infinitive, as is go in a sentence like "I must go there" (but not in "I go there", where it is a finite verb). The form without to is called the bare infinitive, and the form with to is called the full infinitive or to-infinitive.In many other languages the infinitive is a single word, often with a characteristic inflective ending, such as manger ("(to) eat") in French, portare ("(to) carry") in Latin, lieben ("(to) love") in German, etc. However some languages do not have any forms identifiable as infinitives. Many Native American languages and some languages in Africa and Australia do not have direct equivalents to infinitives or verbal nouns; in their place they use finite verb forms in ordinary clauses or various special constructions.As a verb, an infinitive may take objects and other complements and modifiers to form a verb phrase (called an infinitive phrase). Like other non-finite verb forms (such as participles, converbs, gerunds and gerundives) infinitives do not generally have an expressed subject; thus an infinitive verb phrase also constitutes a complete non-finite clause, called an infinitive (infinitival) clause. Such phrases or clauses may play a variety of roles within sentences, often as nouns (for example as the subject of a sentence or as a complement of another verb), and sometimes as adverbs or other types of modifier. Infinitives are not usually inflected for tense, person, etc. as finite verbs are, although some degree of inflection sometimes occurs; for example Latin has distinct active and passive infinitives.
  • Инфинити́в (лат. infinitus — неопределённый) — неопределённая форма глагола, одна из нефинитных (безличных) форм глагола. В русском языке инфинитив может входить в состав составного глагольного сказуемого. Например: рисовал — хочет рисовать, смотрит — любит смотреть
  • 不定詞(ふていし)とは、動詞を起源とする、名詞、形容詞、副詞など他の品詞の働きをする準動詞の一種。活用せずに主語の人称、単数、複数などに「限定」されないことから不定詞という。現代の多くの言語で動詞の辞書の見出しの語形として使われる。
  • Bezokolicznik (łac. infinitivus) – forma czasownika, która wyraża czynność lub stan w sposób abstrakcyjny, zazwyczaj bez określania czasu, rodzaju, liczby, osoby, trybu, strony i aspektu. W niektórych językach może jednak wyrażać niektóre z tych kategorii, np. w łacinie istnieją bezokoliczniki wyrażające czas i stronę, a w grece klasycznej dodatkowo także aspekt. Istnieją też języki (np. arabski, nowogrecki lub bułgarski) pozbawione form bezokolicznika.W zdaniu bezokolicznik uzupełnia treść czasowników fazowych oraz konstrukcji modalnych. W niektórych językach istnieją też rozbudowane konstrukcje bezokolicznikowe (zob. np. accusativus cum infinitivo, nominativus cum infinitivo).
  • Инфинитив (на латински: infinitum — неограничен) е нелична глаголна форма характерна за голяма част от съвременните езици. Като нелична форма на глагола, инфинитивът е неизменяем, но в някои езици като португалския, съществува и личен инфинитив, който може да се променя и по лице и число. От семантична гледна точка, инфинитивът изразява действието само по себе независимо от граматическите му характеристики. Поради тази причина той се смята като изходна форма на глагола и в повечето езици се представя като основна форма в речниците. От синтактична гледна точка инфинитивът се използва предимно като сказуемно допълнение, но също така и като подлог.Съвременният български език е един от малкото, които не разполагат с инфинитив. Инфинитив не познава също така съвременният гръцки, грузински и арабските езици.
  • A főnévi igenév (a latinban legismertebb megfelelője az infinitivus) az ige egyik személytelen alakja, amely kisebb-nagyobb mértékben főnévként tud működni. A nyelvek többségében (germán, szláv, újlatin nyelvek stb.) egyúttal az ige szótári alakja (illetve annak első tagja), vagyis az ige azonosítására szolgál.
  • De onbepaalde wijs of (Romaans) infinitief is een werkwoordsvorm die niet vervoegd is naar persoon of getal (zie ook persoon en getal). Vooral in het onderwijs wordt de infinitief ook wel "het hele werkwoord" genoemd.In het Nederlands wordt de infinitief in het algemeen gevormd door aan de stam de uitgang -en toe te voegen. Eventueel wordt daarbij een medeklinker verdubbeld of stemhebbend gemaakt of een dubbele klinker enkel geschreven:buig-en, lop-en, schrijv-en, werk-en.Er is één werkwoord met twee infinitieven, namelijk zijn/wezen.De infinitief is in het Nederlands steeds gelijk aan de indicatief meervoud in de tegenwoordige tijd. Uitzondering: die indicatief is zijn, nooit wezen, bij het werkwoord waarvan de infinitief zijn of wezen is. Ook in het Duits geldt hier een uitzondering (infinitief sein, indicatief sind).De infinitieven van Nederlandse werkwoorden eindigen steeds op -en. De uitzonderingen zijn zijn, gaan, staan en slaan. Ook doen en zien moeten tot deze uitzonderingen worden gerekend, omdat oe en ie samen een klinker vormen. Verdere uitzonderingen zijn dezelfde werkwoorden als ze een voorvoegsel hebben, zoals ondergaan, verstaan, ontzien enz.De infinitief wordt meestal gebruikt in combinatie met een hulpwerkwoord, bijvoorbeeld een modaal hulpwerkwoord of een hulpwerkwoord van tijd. Voorbeelden:modaal hulpwerkwoordik wil lopenzij moet lezenjullie kunnen zwemmenhulpwerkwoord van tijdjij zal groeienwij gaan rennenDe infintiefvorm wordt ook gebruikt om een zelfstandig naamwoord van een werkwoord te maken (dit heet verbalisering). Dat zelfstandig naamwoord is altijd onzijdig: "het eten", "het produceren", "het kijken".De infinitief kan ook gebruikt worden als een historische infinitief. Deze vorm komt niet veel voor, maar in spreektaal toch iets vaker. Hij stootte zijn hoofd gisteren en hij maar gillen en schreeuwen Zie ook: Vervangende infinitief.In veel talen, waaronder ook het Nederlands, geldt de infinitief als woordenboekvorm, maar in sommige talen wordt hiervoor een andere vorm gebruikt; Zo staan lemma's in Latijnse woordenboeken vaak onder de 1e persoon enkelvoud van de tegenwoordige tijd en is in Hongaarse woordenboeken de 3e persoon enkelvoud de standaard.Er zijn ook talen die in het geheel geen infinitief kennen, waaronder het Grieks, het Bulgaars, het Roemeens en het Iers.
  • L'infinitiu és una de les formes no personals del verb en moltes llengües (juntament amb el gerundi i el participi). Tenen propietats lèxiques properes al nom i no poden formar una oració simple llevat que estiguin dins una perífrasi verbal.
  • Infinitiv (poněkud zastarale neurčitek) je neurčitý způsob slovesa, který se nečasuje, tj. nevyjadřuje osobu, číslo, způsob a čas. Často se pokládá za základní (reprezentativní) tvar slovesa, který je uváděn ve slovnících.Některé jazyky, jako např. arabština, bulharština, makedonština a moderní řečtina, infinitiv nemají, a musejí ho tedy vyjadřovat opisně.Infinitiv sice většinu mluvnických kategorií nevyjadřuje (odtud jeho název), má však schopnost vyjadřovat např. slovesný rod - infinitiv aktivní (např. vidět) x pasivní (být viděn) nebo vid (psát x napsat). V některých jazycích existují infinitivy pro různé časy, např. v angličtině infinitiv minulý, který se používá pro děj, který začal nebo proběhl před jiným dějem.
  • Modus infinitif adalah modus nomina yang bersifat verba. Bersifat verba karena memiliki kala dan bentuk serta memiliki subyek dan obyek. Sebagai nomina memiliki fungsi substantif dan dapat menjadi subyek atau obyek suatu kalimat.Infinitif dapat dipakai untuk menyatakan tujuan ataupun hasil dari suatu tindakan.
  • Na gramática, infinitivo é uma das três formas nominais do verbo e é a forma com a qual um verbo se apresenta naturalmente, sem qualquer conjugação; é o "nome" do verbo. Dá ideia de uma ação ou estado porém sem vinculá-la a um tempo, modo ou pessoa específica.No português, além do infinitivo não flexionado ou infinitivo impessoal, também existe o infinitivo flexionado por pessoa, chamado de infinitivo pessoal.
  • L'infinito è una forma verbale usata in quasi tutte le lingue indoeuropee. È la forma normalmente scelta per il lemma dei verbi nei dizionari ed in genere non è riferita ad alcuna persona grammaticale (io, tu, lui, lei); dispone del tempo presente e di quello passato. In italiano, la forma dell'infinito di un verbo come andare è composta da una radice (and-), da una vocale tematica (-a-) e da una desinenza (-re). L'infinito passato sarà essere andato.
  • İsimden yüklem yapan ek-fiillerle karıştırılmamalıdır.İsim-fiil veya mastar, fiillerin cümlede isim görevinde kullanılan hâli. Türkçedeki üç fiilimsi grubundan biridir. Fiil kök veya gövdelerine -me, -mek veya -iş mastar eklerinin getirilmesiyle oluşturulur. Bu eklerde ses uyumlarına göre gerekli değişiklikler yapılır. Kardeşim okumayı öğrendi. Bu bakışından hoşlanmadım. Yarın okula gitmek istemiyorum.İsim-fiil eki -me ile olumsuzluk eki -me ile karıştırılmamalıdır: Sabahları koşmayı severim. (isim-fiil) Koridorlarda koşma! (emir kipinde fiil. "-ma" olumsuzluk ekidir.)Ancak olumsuzluk ekinin ardından isim-fiil eki gelebilir: Yarın sizinle gelmemeyi tercih ederim. (ilk -me olumsuzluk eki, ikincisi isim-fiil eki)"dokuma", "görüş", "dondurma", "sarma" gibi bazı sözcükler fiil kökenli olmakla birlikte kalıcı olarak isme dönüşmüşlerdir. Ancak cümlede fiil anlamlarını yitirmeden kullanılırlarsa mastar görevindedirler. En sevdiğim yemek zeytinyağlı sarmadır. (isim) Çocuk alçalan uçurtmanın ipini çabucak sarmaya çalışıyordu. (isim-fiil) Kasabamızda yeni bir dokuma atölyesi açıldı. (isim) Yıpranmış elleriyle dokumaya devam eden yaşlı kadın, gençlere taş çıkartıyordu. (isim-fiil)↑ 1,0 1,1 ↑ 2,0 2,1
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 437156 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 5064 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 21 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110698768 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • L'infinitif est, avec les participes, l'une des formes non conjuguées d'un verbe ; on le définit traditionnellement comme un mode. Le terme provient du latin des grammairiens modus infinitivus.Pour le français comme pour d'autres langues, c'est la forme infinitive du verbe qui figure dans les dictionnaires (ce n'est pas le cas pour le latin ou le grec par exemple).L'infinitif n'existe pas dans toutes les langues.
  • Инфинити́в (лат. infinitus — неопределённый) — неопределённая форма глагола, одна из нефинитных (безличных) форм глагола. В русском языке инфинитив может входить в состав составного глагольного сказуемого. Например: рисовал — хочет рисовать, смотрит — любит смотреть
  • 不定詞(ふていし)とは、動詞を起源とする、名詞、形容詞、副詞など他の品詞の働きをする準動詞の一種。活用せずに主語の人称、単数、複数などに「限定」されないことから不定詞という。現代の多くの言語で動詞の辞書の見出しの語形として使われる。
  • A főnévi igenév (a latinban legismertebb megfelelője az infinitivus) az ige egyik személytelen alakja, amely kisebb-nagyobb mértékben főnévként tud működni. A nyelvek többségében (germán, szláv, újlatin nyelvek stb.) egyúttal az ige szótári alakja (illetve annak első tagja), vagyis az ige azonosítására szolgál.
  • L'infinitiu és una de les formes no personals del verb en moltes llengües (juntament amb el gerundi i el participi). Tenen propietats lèxiques properes al nom i no poden formar una oració simple llevat que estiguin dins una perífrasi verbal.
  • Modus infinitif adalah modus nomina yang bersifat verba. Bersifat verba karena memiliki kala dan bentuk serta memiliki subyek dan obyek. Sebagai nomina memiliki fungsi substantif dan dapat menjadi subyek atau obyek suatu kalimat.Infinitif dapat dipakai untuk menyatakan tujuan ataupun hasil dari suatu tindakan.
  • Na gramática, infinitivo é uma das três formas nominais do verbo e é a forma com a qual um verbo se apresenta naturalmente, sem qualquer conjugação; é o "nome" do verbo. Dá ideia de uma ação ou estado porém sem vinculá-la a um tempo, modo ou pessoa específica.No português, além do infinitivo não flexionado ou infinitivo impessoal, também existe o infinitivo flexionado por pessoa, chamado de infinitivo pessoal.
  • L'infinito è una forma verbale usata in quasi tutte le lingue indoeuropee. È la forma normalmente scelta per il lemma dei verbi nei dizionari ed in genere non è riferita ad alcuna persona grammaticale (io, tu, lui, lei); dispone del tempo presente e di quello passato. In italiano, la forma dell'infinito di un verbo come andare è composta da una radice (and-), da una vocale tematica (-a-) e da una desinenza (-re). L'infinito passato sarà essere andato.
  • Инфинитив (на латински: infinitum — неограничен) е нелична глаголна форма характерна за голяма част от съвременните езици. Като нелична форма на глагола, инфинитивът е неизменяем, но в някои езици като португалския, съществува и личен инфинитив, който може да се променя и по лице и число. От семантична гледна точка, инфинитивът изразява действието само по себе независимо от граматическите му характеристики.
  • De onbepaalde wijs of (Romaans) infinitief is een werkwoordsvorm die niet vervoegd is naar persoon of getal (zie ook persoon en getal). Vooral in het onderwijs wordt de infinitief ook wel "het hele werkwoord" genoemd.In het Nederlands wordt de infinitief in het algemeen gevormd door aan de stam de uitgang -en toe te voegen.
  • Bezokolicznik (łac. infinitivus) – forma czasownika, która wyraża czynność lub stan w sposób abstrakcyjny, zazwyczaj bez określania czasu, rodzaju, liczby, osoby, trybu, strony i aspektu. W niektórych językach może jednak wyrażać niektóre z tych kategorii, np. w łacinie istnieją bezokoliczniki wyrażające czas i stronę, a w grece klasycznej dodatkowo także aspekt. Istnieją też języki (np.
  • Infinitiv (lat. infinitum, wörtl. „das Unbegrenzte“, gemeint: „das Unbestimmte“) ist der Name für eine Verbform, in der Numerus und (normalerweise) Person nicht ausgedrückt werden. Infinitivformen gibt es gleichwohl in verschiedenen Tempora („gesehen haben“) und unterschiedlicher Diathese („gesehen worden sein“).
  • En gramática, el infinitivo es una forma verbal no finita que comparte características propias de un sustantivo; generalmente no distingue persona, número ni tiempo, aunque por ejemplo en portugués se conjuga según persona y número. Es una forma apta para expresar la idea de una acción como noción general, sin especificar las circunstancias de su realización particular (cómo, cuándo, qué o quién).
  • İsimden yüklem yapan ek-fiillerle karıştırılmamalıdır.İsim-fiil veya mastar, fiillerin cümlede isim görevinde kullanılan hâli. Türkçedeki üç fiilimsi grubundan biridir. Fiil kök veya gövdelerine -me, -mek veya -iş mastar eklerinin getirilmesiyle oluşturulur. Bu eklerde ses uyumlarına göre gerekli değişiklikler yapılır. Kardeşim okumayı öğrendi. Bu bakışından hoşlanmadım.
  • Infinitiv (poněkud zastarale neurčitek) je neurčitý způsob slovesa, který se nečasuje, tj. nevyjadřuje osobu, číslo, způsob a čas. Často se pokládá za základní (reprezentativní) tvar slovesa, který je uváděn ve slovnících.Některé jazyky, jako např. arabština, bulharština, makedonština a moderní řečtina, infinitiv nemají, a musejí ho tedy vyjadřovat opisně.Infinitiv sice většinu mluvnických kategorií nevyjadřuje (odtud jeho název), má však schopnost vyjadřovat např.
  • Infinitive is a grammatical term used to refer to certain verb forms that exist in many languages. As with many linguistic concepts, there is not a single definition applicable to all languages. The word is derived from Late Latin infinitivus, a derivative of infinitus meaning "infinite". Infinitives are used mostly as non-finite verbs.In traditional descriptions of English, the infinitive is the basic dictionary form of a verb when used non-finitely, with or without the particle to.
rdfs:label
  • Infinitif
  • Bezokolicznik
  • Főnévi igenév
  • Infinitief
  • Infinitiu
  • Infinitiv
  • Infinitiv
  • Infinitive
  • Infinitivo
  • Infinito (modo)
  • Modo infinitivo
  • Modus infinitif
  • İsim-fiil
  • Инфинитив
  • Инфинитив
  • 不定詞
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of