En grammaire, l’impératif est l'un des différents modes grammaticaux(avec l'indicatif, le conditionnel, le subjonctif, etc.). Ce mode exprime une injonction.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • En grammaire, l’impératif est l'un des différents modes grammaticaux(avec l'indicatif, le conditionnel, le subjonctif, etc.). Ce mode exprime une injonction.
  • L'imperativo è un modo verbale della lingua italiana e di molte altre lingue. Il modo imperativo esprime un ordine, un invito, una esortazione. Nel modo imperativo manca la prima persona singolare, perché nessuno si dà ordini da solo. Il modo imperativo non ha il tempo composto, ma solo due tempi semplici: presente e futuro. Perciò viene usato per esprimere esortazioni e si distingue in questo dagli altri modi: se infatti l'indicativo o il condizionale (e normalmente il congiuntivo) vengono generalmente usati per le asserzioni, con l'imperativo si possono formulare divieti, preghiere o consigli in maniera più o meno perentoria: Vieni qui! Cammina più piano. Dimmi tutto.A livello di uso, sono peraltro assai frequenti i casi in cui le esortazioni vengono formulate usando altri modi verbali, oppure in cui la funzione dell'imperativo di esprimere un'esortazione è a malapena riconoscibile.Si tratta di un modo fondamentalmente difettivo: nelle varie lingue mancano infatti le forme coniugate di una o più persone.
  • Der Imperativ (lat. imperare ‚befehlen‘) ist ein Modus des Verbs. Er wird in erster Linie für Aufforderungen und Befehle (deshalb auch im deutschen als Befehlsform bezeichnet) oder Ratschläge und Einladungen benutzt.
  • Modus imperatif dipakai untuk memberikan perintah atau permintaan, dan mempertegas kemauan, serta menyatakan larangan. Subyek tidak menyatakan bahwa sesuatu sedang terjadi (modus indikatif), atau mungkin terjadi (modus subjungtif), atau dapat terjadi (modus optatif), tetapi menyatakan bahwa ia menginginkan atau berniat agar sesuatu terjadi.Modus ini menyatakan tindakan yang akan terwujud melalui penggunaan kehendak seseorang untuk memengaruhi kehendak orang lain.
  • Imperativ (též rozkazovací způsob) je slovesný způsob, jímž se vyjadřuje přímý rozkaz, požadavek či zákaz. V mnoha případech může znít použití imperativu hrubě a nezdvořile. Rozkaz proto bývá mnohdy opisován zdvořilejší cestou skrze použití jiného způsobu.Ve většině jazyků se imperativ používá zejména ve 2. osobě, k níž se mluvčí obvykle obrací. Mnohdy však lze vyjádřit rozkaz i v jiné osobě – časté je tzv. trojčlenné paradigma: 2. osoba jednotného čísla a 1. a 2. osoba množného čísla. V 1. osobě množného čísla se používá zpravidla jako výzva do vlastních řad.V písmu se výpovědi obsahující imperativ ukončují: vykřičníkem, jedná-li se o kategorický požadavek (Okamžitě odejdi!); v ostatních případech tečkou, jedná-li se zejména o zdvořilou žádost (Prosím, otevři okno.).
  • 명령법(命令法)은 명령 또는 요청을 표현하는 서법이다.
  • A felszólító mód az igemódok egyike, amely számos nyelvben utasítás, parancs, illetve kérés kifejezésére használatos. Latin elnevezése, az imperativus nyomán régebben parancsoló módnak is hívták bizonyos nyelvekben.A felszólító módú igeragozás az indoeurópai nyelvek többségében hiányos: önálló alakjai általában csak a második személyekre léteznek. Az angolban mindössze egyetlenegy alakja van, amely megegyezik a főnévi igenév szótári alakjával. A latinban, valamint az újlatin nyelvekben egyes szám második, illetve többes szám második személyben alaktanilag elkülönülten csak állító formája létezik: az egyes szám harmadik, a többes szám első és harmadik személyű formát, valamint az összes tiltóalakot a kötőmód jelen idejű ragozásából kölcsönzik.A magyarban valamennyi személyre külön alakja van (pl. menjek, menjél, menjen, menjünk, menjetek, menjenek), bár ez bizonyos igetípusok tárgyas ragozásánál azonos alakú a kijelentő módú ragozással (pl. hagyja, hagyjuk, hagyjátok, hagyják).
  • De gebiedende wijs of (Romaans) imperatief is een van de wijzen van een werkwoord. Door middel van de imperatief (uit het Latijn, imperare: bevelen) kan een bevel, verzoek, wens of advies tot uitdrukking worden gebracht. De gebiedende wijs wordt vaak gebruikt met een uitroepteken.
  • The imperative is a grammatical mood that forms commands or requests, including the giving of prohibition or permission, or any other kind of exhortation.An example of a verb in the imperative mood is be in the English sentence "Please be quiet". Imperatives of this type imply a second-person subject (you); some languages also have first- and third-person imperatives, with the meaning of "let's (do something)" or "let him/her/them (do something)" (these forms may alternatively be called cohortative and jussive).Imperative mood can be denoted by the glossing abbreviation IMP. It is one of the irrealis moods.
  • Повелителното наклонение или императив е граматическа категория на езика, която представя означеното от глаголната форма действие като нереално действие, тоест в случая действие, което не е настъпило към момента на говорене на говорещия, и което говорещият иска да бъде реализирано в резултат на отправена заповед или молба към слушателя.
  • 命令法(英: imperative)は、インド・ヨーロッパ語族などの言語での動詞の活用の一つ。その名の通り、命令・希望形を作る場合に使われる。英語では動詞の原型がそのまま使われるためになじみがないものであるが、ドイツ語やフランス語などその他の言語ではよく使われる。二人称に対する普通の命令法のほか、一人称複数に対する勧誘を表現する形式(英語ではLet's …という言い方を使う)もある。ただ、スペイン語やポルトガル語では、三人称への命令や、二人称でも否定命令(禁止)は接続法を利用する。日本語にはこれに当たるものとして命令形がある。他に関東方言などで、連用形に終助詞「な」をつける形、また敬語(丁寧)表現として補助動詞命令形「なさい」、あるいは依頼の「て(下さい)」がある。禁止表現として否定命令を用いる言語が多いが、独立の禁止法を用いる言語もある(日本語がその例である)。
  • O imperativo é o modo verbal pelo qual se expressa uma ordem, pedido, orientação ou conselho. Este modo pode ser afirmativo ou negativo exemplo coloque um xícara de farinha de manduca no pão O modo imperativo negativo requer uma palavra negativa precedendo o verbo.exemplo eu não fui na escola ontem No imperativo afirmativo, as formas de 2° pessoa (do singular e plural) originam-se do presente do indicativo, sem a última letra s; as demais são as mesmas do presente do subjuntivo, excetuando-se o verbo ser. No imperativo negativo, as formas de todas as pessoas coincidem com as formas do presente do subjuntivo:exemplo eu fui á escola hoje
  • Tryb rozkazujący (łac. imperativus) – jeden z podstawowych trybów w mowie. Wyraża zazwyczaj rozkaz, życzenie lub prośbę. Stosowany jest do wszystkich osób, łącznie z pierwszą osobą liczby pojedynczej, choć w tym wypadku rozumiany jest jako figura retoryczna. W wielu językach występuje również w czasie przeszłym. Aby wzmocnić wymowę, często używa się wykrzyknika. Istnieje kilka form omownych, zastępujących tryb gramatyczny – najczęściej jest to konstrukcja z czasownikiem musieć.
  • Повелительное наклонение (лат. modus imperativus; также императи́в) — форма наклонения, выражающая волеизъявления (приказ, просьбу или совет). Например: иди, пойдём, говорите.
  • El modo imperativo es un modo gramatical, empleado para expresar mandatos, órdenes o solicitudes taxativas. Es frecuente en todas las lenguas del mundo, entre ellas las lenguas indoeuropeas donde suele realizarse mediante la raíz verbal desnuda sin morfemas de tiempo. Aunque en algunas lenguas como el latín, el imperativo distingue entre formas de presente (raíz desnuda) y formas de futuro (con sufijos).En español, el imperativo es uno de los cuatro modos finitos del español moderno, junto con el modo indicativo, el subjuntivo y el condicional. Por su propia naturaleza, el imperativo es normalmente un modo defectivo, vale decir, no presenta formas para todas las personas y números.
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 29315 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 6981 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 17 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 107100349 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • En grammaire, l’impératif est l'un des différents modes grammaticaux(avec l'indicatif, le conditionnel, le subjonctif, etc.). Ce mode exprime une injonction.
  • Der Imperativ (lat. imperare ‚befehlen‘) ist ein Modus des Verbs. Er wird in erster Linie für Aufforderungen und Befehle (deshalb auch im deutschen als Befehlsform bezeichnet) oder Ratschläge und Einladungen benutzt.
  • Modus imperatif dipakai untuk memberikan perintah atau permintaan, dan mempertegas kemauan, serta menyatakan larangan. Subyek tidak menyatakan bahwa sesuatu sedang terjadi (modus indikatif), atau mungkin terjadi (modus subjungtif), atau dapat terjadi (modus optatif), tetapi menyatakan bahwa ia menginginkan atau berniat agar sesuatu terjadi.Modus ini menyatakan tindakan yang akan terwujud melalui penggunaan kehendak seseorang untuk memengaruhi kehendak orang lain.
  • 명령법(命令法)은 명령 또는 요청을 표현하는 서법이다.
  • De gebiedende wijs of (Romaans) imperatief is een van de wijzen van een werkwoord. Door middel van de imperatief (uit het Latijn, imperare: bevelen) kan een bevel, verzoek, wens of advies tot uitdrukking worden gebracht. De gebiedende wijs wordt vaak gebruikt met een uitroepteken.
  • Повелителното наклонение или императив е граматическа категория на езика, която представя означеното от глаголната форма действие като нереално действие, тоест в случая действие, което не е настъпило към момента на говорене на говорещия, и което говорещият иска да бъде реализирано в резултат на отправена заповед или молба към слушателя.
  • 命令法(英: imperative)は、インド・ヨーロッパ語族などの言語での動詞の活用の一つ。その名の通り、命令・希望形を作る場合に使われる。英語では動詞の原型がそのまま使われるためになじみがないものであるが、ドイツ語やフランス語などその他の言語ではよく使われる。二人称に対する普通の命令法のほか、一人称複数に対する勧誘を表現する形式(英語ではLet's …という言い方を使う)もある。ただ、スペイン語やポルトガル語では、三人称への命令や、二人称でも否定命令(禁止)は接続法を利用する。日本語にはこれに当たるものとして命令形がある。他に関東方言などで、連用形に終助詞「な」をつける形、また敬語(丁寧)表現として補助動詞命令形「なさい」、あるいは依頼の「て(下さい)」がある。禁止表現として否定命令を用いる言語が多いが、独立の禁止法を用いる言語もある(日本語がその例である)。
  • Tryb rozkazujący (łac. imperativus) – jeden z podstawowych trybów w mowie. Wyraża zazwyczaj rozkaz, życzenie lub prośbę. Stosowany jest do wszystkich osób, łącznie z pierwszą osobą liczby pojedynczej, choć w tym wypadku rozumiany jest jako figura retoryczna. W wielu językach występuje również w czasie przeszłym. Aby wzmocnić wymowę, często używa się wykrzyknika. Istnieje kilka form omownych, zastępujących tryb gramatyczny – najczęściej jest to konstrukcja z czasownikiem musieć.
  • Повелительное наклонение (лат. modus imperativus; также императи́в) — форма наклонения, выражающая волеизъявления (приказ, просьбу или совет). Например: иди, пойдём, говорите.
  • A felszólító mód az igemódok egyike, amely számos nyelvben utasítás, parancs, illetve kérés kifejezésére használatos. Latin elnevezése, az imperativus nyomán régebben parancsoló módnak is hívták bizonyos nyelvekben.A felszólító módú igeragozás az indoeurópai nyelvek többségében hiányos: önálló alakjai általában csak a második személyekre léteznek. Az angolban mindössze egyetlenegy alakja van, amely megegyezik a főnévi igenév szótári alakjával.
  • O imperativo é o modo verbal pelo qual se expressa uma ordem, pedido, orientação ou conselho.
  • El modo imperativo es un modo gramatical, empleado para expresar mandatos, órdenes o solicitudes taxativas. Es frecuente en todas las lenguas del mundo, entre ellas las lenguas indoeuropeas donde suele realizarse mediante la raíz verbal desnuda sin morfemas de tiempo.
  • The imperative is a grammatical mood that forms commands or requests, including the giving of prohibition or permission, or any other kind of exhortation.An example of a verb in the imperative mood is be in the English sentence "Please be quiet".
  • Imperativ (též rozkazovací způsob) je slovesný způsob, jímž se vyjadřuje přímý rozkaz, požadavek či zákaz. V mnoha případech může znít použití imperativu hrubě a nezdvořile. Rozkaz proto bývá mnohdy opisován zdvořilejší cestou skrze použití jiného způsobu.Ve většině jazyků se imperativ používá zejména ve 2. osobě, k níž se mluvčí obvykle obrací. Mnohdy však lze vyjádřit rozkaz i v jiné osobě – časté je tzv. trojčlenné paradigma: 2. osoba jednotného čísla a 1. a 2. osoba množného čísla. V 1.
  • L'imperativo è un modo verbale della lingua italiana e di molte altre lingue. Il modo imperativo esprime un ordine, un invito, una esortazione. Nel modo imperativo manca la prima persona singolare, perché nessuno si dà ordini da solo. Il modo imperativo non ha il tempo composto, ma solo due tempi semplici: presente e futuro.
rdfs:label
  • Impératif (grammaire)
  • Felszólító mód
  • Gebiedende wijs
  • Imperativ
  • Imperativ (Modus)
  • Imperative mood
  • Imperativo
  • Modo imperativo
  • Modo imperativo
  • Modus imperatif
  • Tryb rozkazujący
  • Повелително наклонение
  • Повелительное наклонение
  • 命令法
  • 명령법
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of