L’ijtihâd (arabe : ijtihād, اِجْتِهاد, effort de réflexion) désigne l'effort de réflexion que les oulémas ou muftis et les juristes musulmans entreprennent pour interpréter les textes fondateurs de l'islam et en déduire le droit musulman ou pour informer le musulman de la nature d'une action (licite, illicite, réprouvée…).Le terme Ijtihâd désignait à l'origine l'effort des plus illustres savants à atteindre les justes avis juridiques.Certains courants musulmans[réf.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • L’ijtihâd (arabe : ijtihād, اِجْتِهاد, effort de réflexion) désigne l'effort de réflexion que les oulémas ou muftis et les juristes musulmans entreprennent pour interpréter les textes fondateurs de l'islam et en déduire le droit musulman ou pour informer le musulman de la nature d'une action (licite, illicite, réprouvée…).Le terme Ijtihâd désignait à l'origine l'effort des plus illustres savants à atteindre les justes avis juridiques.Certains courants musulmans[réf. souhaitée]span / ont prétendu que l'Ijtihâd n'a plus cours depuis le IVe siècle de l'Hégire (Xe siècle) mais la majorité des savants musulmans récusent cet avis comme étant sans fondement et affirment que l'Ijtihâd est permis à tout savant sunnite ayant atteint ce degré par l'acquisition d'un grand savoir attesté par les maîtres l'ayant précédé.Ainsi l'Imam Malik a dit : « par Allah je n'ai pas fait de Fatawa avant que soixante-dix grands savants de Médine ne m'aient recommandé et poussé à ceci en disant tous: Occupe-toi de répondre aux questions des gens par des Fatawa[réf. nécessaire] ».Le domaine de l'Ijtihâd n'est donc pas fermé mais restreint aux savants compétents, recommandés par leurs prédécesseurs et reconnus par leurs contemporains comme ayant atteint le degré de savoir le permettant ont le droit d'Ijtihâd.Les membres des sectes (Firaq, pluriel de firqa) sont exclus de l'Ijtihâd car leurs règles d'origine se démarquent du Coran et de la Sunna et vont généralement à leur encontre : ceci signifie que leurs avis spécifiques ne sont pas pris en compte si ce n'est par leurs adeptes.Le mujtahid (arabe : mujtahid, مُجْتَهِد, appliqué; diligent) est celui qui produit cet effort de réflexion de l'ijtihâd.Pour ceux qui ne peuvent fournir cet effort, ils n'auront qu'à suivre (taqlid) conformément un mujtahid Mutlaq à savoir Abu Hanifa, Mâlik ibn Anas, Al-Chafi'i, Ahmad Ibn Hanbal soit rentrer dans l'une des écoles Sunnite de Jurisprudence Hanafite, Malikite, Chafi'ite ou Hanbalite.Lorsque du Xe au XIIIe siècle de l'ère chrétienne les Turcs remplacent peu à peu géopolitiquement les Arabes, la notion de djihad l'emporte peu à peu aussi sur celle d'ijtihad. La conquête mongole renforcera ce changement. Dès cette période et malgré la puissance politique et militaire de l'empire arabo-musulman, celui-ci perd son avance scientifique sur le reste du monde pour les huit siècles qui suivent.
  • Idżtihad (arab. الاجتهاد, iğtihād ) – rozwijanie prawa, "wysiłek twórczy"; "możliwość uczonego (mudżtahida) do samodzielnego formułowania opinii, posługiwania się indywidualnym rozumowaniem", twórcza, racjonalna interpretacja szariatu, zdyscyplinowane posługiwanie się rozumem pomagające w dostosowywaniu prawa islamu do nowych warunków.W nowej sytuacji, nieokreślonej wyraźnie w prawie poprzez metodę wnioskowania przez analogię (kijas) należało znaleźć taki element, który w sposób istotny byłby podobny do sytuacji już opisanej przez przepisy prawne. Kiedy powstał konsensus (idżma) zatwierdzający taką ogólną zasadę, powinna być ona uważana za niepodważalną prawdę. Za uzasadnienie takiego działania uważa się fragment hadisu: Uczeni są dziedzicami proroków.Podejście poszczególnych szkół prawa muzułmańskiego (mazhabów) do idżtihadu było zróżnicowane. Szkoła hanbalicka przywiązywała do idżtihadu większe znaczenie niż do idżmy (hanbalici akceptowali jedynie idżmę Towarzyszy Proroka) – jednak idżtihad musiał być stosowany zgodnie ze ścisłymi zasady analogii. Hanafici i Malikici nie wymagali ścisłego stosowania analogii, co mogło być usprawiedliwione np. interesem dobra ludzi (istislah) – według szkoły malikickiej.Powszechnie uważa się, że od X wieku "brama idżtihadu została zatrzaśnięta (zamknięta)" – oznaczało to zakaz stosowania twórczej interpretacji prawa w stosunku do kwestii, w których uczeni muzułmańscy osiągnęli już zgodę. Nie ma jednak dowodów, które w sposób jednoznaczny potwierdziłyby, że zasada taka została kiedykolwiek sformułowana lub ogólnie przyjęta; w ramach każdej ze szkół prawa nadal stosowano idżtihad.We współczesnej szyickiej teorii państwa, na czele społeczności powinien stać mudżtahid, posiadający uprawienia do stosowania absolutnego idżtihadu (al-idżtihad al-mutlak).Przeciwieństwem idżtihadu jest metoda taklidu (naśladowania).== Przypisy ==
  • Idžtihád (anglicky ijtihad arabsky اجتهاد‎‎, doslova úsilí) je terminus technicus islámského práva (šaría), který znamená dobírání se práva prostřednictvím nezávislé interpretace obou islámských právních pramenů, Koránu i Sunny. Protikladem idžtihádu je taqlīd, „nápodoba, imitování“. Idžtihád mohou vykládat jen mudžtehidi znalí islámského práva.Za časů al-Ghazalího (v 10. století) došlo k "uzavření bran idžtihádu", od této doby je islámské právo vykládáno jen v rámci uzavřeného systému taqlid.
  • El ijtihād (árabe: اِجْتِهاد) designa el esfuerzo de reflexionar, complementario al Corán y la Sunnah, que los ulemas o muftis y los juristas musulmanes emprenden para interpretar y aplicar los textos fundadores del islam y transcribirlos en términos del derecho islámico. Después del siglo X, solamente los chiitas reconocen y practican el ijtihad. El sunismo practica, en cambio, el taqlid o "imitación".
  • L' ijtihad (en àrab اِجْتِهاد, ijtihād, "esforç de reflexió") designa l'esforç de reflexió que els ulemes o muftís i els juristes musulmans fan per interpretar els texts fonamentals de l'islam per tal de deduir-ne la llei islàmica o per informar el musulmà de la natura d'una acció (lícita, il·lícita, reprovable, etc.). El qui produeix aquest esforç de reflexió s'anomena mújtahid (مُجْتَهِد "aplicat", "diligent"). Aquells que no puguin realitzar aquest esforç, hauran de seguir el taqlid (refiar-se de l'opinió dels erudits) d'acord amb un mújtahid.Alguns corrents musulmans opinen que l'ijtihad no és aplicable després del quart segle de l'era musulmana (segle X) però la majoria dels experts musulmans afirmen que sí que ho és. El domini de l'ijtihad no està tancat però està reservat als savis competents, recomanats pels seus predecessors i reconeguts pels seus contemporanis com havent aconseguit el grau de saviesa necessari. Malgrat això, els moviments dits "progressistes" o "liberals" dins de l'islam reivindiquen que l'ijtihad hauria de ser practicat per cada fidel.
  • Ijtihad (Arab: اجتهاد) adalah sebuah usaha yang sungguh-sungguh, yang sebenarnya bisa dilaksanakan oleh siapa saja yang sudah berusaha mencari ilmu untuk memutuskan suatu perkara yang tidak dibahas dalam Al Quran maupun hadis dengan syarat menggunakan akal sehat dan pertimbangan matang.Namun pada perkembangan selanjutnya, diputuskan bahwa ijtihad sebaiknya hanya dilakukan para ahli agama Islam.Tujuan ijtihad adalah untuk memenuhi keperluan umat manusia akan pegangan hidup dalam beribadah kepada Allah di suatu tempat tertentu atau pada suatu waktu tertentu.
  • Ijtihād (árabe: اِجْتِهاد, translit. ijtihād, "esforço de reflexão") designa o esforço de reflexão que os ulemas ou muftis e os juristas muçulmanos empreendem para interpretar os textos fundadores do Islã (o Corão e a Sunnah) e deles deduzir o direito islâmico ou informar o fiel sobre a natureza de uma ação (se é lícita, ilícita, reprovável, etc.). Desde o século X, somente os xiitas reconhecem e praticam o ijtihad, enquanto o sunismo pratica o taqlid ou "imitação".Mujtahid (árabe: مُجْتَهِد, aplicado, diligente) é aquele que realiza esse esforço de reflexão do ijtihād.
  • Ijtihād (in arabo: اجتهاد‎) è un termine legale islamico dello Sciismo che indica il diritto di promulgare una fatwa, che diventa subito operativa come legge, basandosi su un'interpretazione indipendente da parte di religiosi autorizzati. Questa parola araba significa letteralmente "sforzo", "applicazione", ed è usato per indicare l'esercizio individuale di elaborazione normativa operato a partire dalle fonti scritturali.Secondo il taqlid (il principio dell'emulazione) dello sciismo, la società è divisa in due categorie rispetto allo status religioso: il primo gruppo è altamente esclusivo (i marjaʿ al-taqlīd , o 'fonti di emulazione', diversi mujtahid con il titolo di Grande Ayatollah (Ayatollah ʿUẓma) e ha il diritto di ijtihād. Ciascuno tra loro può proclamare interpretazioni indipendenti che saranno seguite dai rispettivi seguaci. il secondo gruppo, gli "emulatori", è costituito dal popolo dei credenti.Ogni musulmano sciita si sceglie un marjaʿ al-taqlīd e ne segue le indicazioni. In pratica, il diritto di ijtihad e il principio di emulazione contribuiscono a legare ciascun fedele e il religioso che si è scelto come guida, rinforzando il potere degli Ayatollah nella società, sia socialmente che moralmente, contro l'oppressione dei governanti.
  • Idschtihād (arabisch ‏اجتهاد‎, DMG iǧtihād ‚Anstrengung‘) ist ein terminus technicus der islamischen Rechtstheorie, der die Findung von Normen durch eigenständige Urteilsbemühung bezeichnet. Er steht verkürzt für den arabischen Ausdruck idschtihād ar-ra'y, "Bemühung um ein eigenes Urteil". Das Gegenteil von Idschtihād ist Taqlīd ("Nachahmung"). Der Anwender des Idschtihād wird Mudschtahid genannt; zum Teil wird dieser Begriff auch auf die Personen angewendet, die nicht selbst Idschtihād ausüben, sondern nur die Befähigung dazu besitzen.
  • Иджтиха́д, или аль-иджтиха́д (араб. اجْتِهَاد‎‎, араб. الاجتهاد‎‎, «усердствование», «большое старание») — в исламе — деятельность богослова в изучении и решении вопросов богословско-правового комплекса, система принципов, аргументов, методов и приёмов, используемых при этом богословом-муджтахидом, а также степень авторитетности самого учёного (муджтахида) в знании, интерпретировании и комментировании богословско-правовых источников.
  • Ijtihad (Arabic: اجتهاد‎ ijtihād, "diligence") is an Islamic legal term that means “independent reasoning” or “the utmost effort an individual can put forth in an activity.” As one of the four sources of Sunni law, it is recognized as the decision-making process in Islamic law (sharia) through personal effort (jihad) which is completely independent of any school (madhhab) of jurisprudence (fiqh). As opposed to taqlid, it requires a “thorough knowledge of theology, revealed texts and legal theory (usul al-fiqh); an exceptional capacity for legal reasoning; thorough knowledge of Arabic.” By using both the Qu'ran and Hadith as resources, the scholar is required to carefully rely on analogical reasoning to find a solution to a legal problem, which considered to be a religious duty for those qualified to conduct it. Thus, a mujtahid is recognized as an Islamic scholar who is competent in interpreting sharia by ijtihad. Today, there are many different opinions surrounding the role of ijtihad in modern society, and whether or not the “doors of ijtihad are closed.”
  • イジュティハード(アラビア語:اجتهاد、英語表記ijtihad)とは、イスラーム法の専門用語のことをさす。クルアーンやスンナといった法源の独立した解釈をすることによって合法的な決定をする。反対語は、タクリード(英語表記taqlid,en:taqlid))であり、アラビア語で模倣を意味する。また、イジュティハードを用いる人のことをムジュタヒド(英語表記mujtahid)と呼び、伝統的にイスラーム法学者がなる。
  • İctihâd, (Arapça: اِجْتِهاد) İslam hukuku terimi. Arapça kökenli sözcük bir İslam hukukçusunun fıkıh usûlü prensiplerini kullanarak hükme varmak için çaba harcamasına ve sonunda vardığı hükme verilen isimdir.Kelime anlamı “çaba göstermek”. İlahiyatçı Fahrettin Atar, “Fıkıh Usûlü” isimli eserinde, ictihadın ıstılahta fıkıh usûlcüleri tarafından şöyle açıklandığını belirtir:"1. Fer’î-zannî şer’î hükmü, tafsilî delilinden istinbât etmek hususunda fakîh (müctehid)’in olanca gücünü harcamasıdır. Veya, "2. Bir müctehidin, usûl kaidelerini, olanca gücünü sarfedip uyguladıktan sonra vardığı hüküm ve görüştür."İctihad eden kişiye müctehid (Arapça: مُجْتَهِد) adı verilir. Bir ictihadın geçerli olabilmesi için ictihadı yapan kişinin ictihad yapabilecek seviyede bir fakîh (İslam hukukçusu) olması gerekir. Ayrıca ictihad caiz olmayan konularda yapılamaz. İctihad yapmaya yetersiz bir kişi tarafından yapılan veya caiz olmayan bir konuda yapılmış olan bir ictihad, sahih sayılmaz ve geçerli kabul edilmez. Kişinin müctehid olabilmesi veya ictihad yapmaya yeterli görülebilmesi için hem İslam hukuku ve diğer İslam ilimlerine vakıf olması (kısacası “ilim”) hem de hukukî bir kabiliyete sahip olması gerekir. Bir müctehidin sahip olması gereken bazı bilgiler şöyle sıralanabilir: Kur'an'ı, Sünnet'i, icmâ'yı, kıyas'ı, fıkıh usûlünü, fürû'u'l-fıkh (fıkhın fürûunu) ve Arap dilini bilmek.İctihadların hükmü yerine ve duruma göre değişir. Bir ictihad farz (farz-ı ayn veya farz-ı kifaye) olabileceği gibi mendub veya haram da olabilir. Bununla birlikte ictihadların sonuçta kat’î olmadıkları için örneğin itikadî hususlarda câri olamazlar. Zira ictihad, 'ictihadı onaylayıcı zannın, ona karşıt zanlardan üstün olması' durumu olarak da tanımlansa dahi, zannîdir yani bir sanı sonucu oluşmuştur, kesin olarak bilinemez.
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 167330 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 3400 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 30 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110127046 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • L’ijtihâd (arabe : ijtihād, اِجْتِهاد, effort de réflexion) désigne l'effort de réflexion que les oulémas ou muftis et les juristes musulmans entreprennent pour interpréter les textes fondateurs de l'islam et en déduire le droit musulman ou pour informer le musulman de la nature d'une action (licite, illicite, réprouvée…).Le terme Ijtihâd désignait à l'origine l'effort des plus illustres savants à atteindre les justes avis juridiques.Certains courants musulmans[réf.
  • Idžtihád (anglicky ijtihad arabsky اجتهاد‎‎, doslova úsilí) je terminus technicus islámského práva (šaría), který znamená dobírání se práva prostřednictvím nezávislé interpretace obou islámských právních pramenů, Koránu i Sunny. Protikladem idžtihádu je taqlīd, „nápodoba, imitování“. Idžtihád mohou vykládat jen mudžtehidi znalí islámského práva.Za časů al-Ghazalího (v 10. století) došlo k "uzavření bran idžtihádu", od této doby je islámské právo vykládáno jen v rámci uzavřeného systému taqlid.
  • El ijtihād (árabe: اِجْتِهاد) designa el esfuerzo de reflexionar, complementario al Corán y la Sunnah, que los ulemas o muftis y los juristas musulmanes emprenden para interpretar y aplicar los textos fundadores del islam y transcribirlos en términos del derecho islámico. Después del siglo X, solamente los chiitas reconocen y practican el ijtihad. El sunismo practica, en cambio, el taqlid o "imitación".
  • Ijtihad (Arab: اجتهاد) adalah sebuah usaha yang sungguh-sungguh, yang sebenarnya bisa dilaksanakan oleh siapa saja yang sudah berusaha mencari ilmu untuk memutuskan suatu perkara yang tidak dibahas dalam Al Quran maupun hadis dengan syarat menggunakan akal sehat dan pertimbangan matang.Namun pada perkembangan selanjutnya, diputuskan bahwa ijtihad sebaiknya hanya dilakukan para ahli agama Islam.Tujuan ijtihad adalah untuk memenuhi keperluan umat manusia akan pegangan hidup dalam beribadah kepada Allah di suatu tempat tertentu atau pada suatu waktu tertentu.
  • Иджтиха́д, или аль-иджтиха́д (араб. اجْتِهَاد‎‎, араб. الاجتهاد‎‎, «усердствование», «большое старание») — в исламе — деятельность богослова в изучении и решении вопросов богословско-правового комплекса, система принципов, аргументов, методов и приёмов, используемых при этом богословом-муджтахидом, а также степень авторитетности самого учёного (муджтахида) в знании, интерпретировании и комментировании богословско-правовых источников.
  • イジュティハード(アラビア語:اجتهاد、英語表記ijtihad)とは、イスラーム法の専門用語のことをさす。クルアーンやスンナといった法源の独立した解釈をすることによって合法的な決定をする。反対語は、タクリード(英語表記taqlid,en:taqlid))であり、アラビア語で模倣を意味する。また、イジュティハードを用いる人のことをムジュタヒド(英語表記mujtahid)と呼び、伝統的にイスラーム法学者がなる。
  • Ijtihād (in arabo: اجتهاد‎) è un termine legale islamico dello Sciismo che indica il diritto di promulgare una fatwa, che diventa subito operativa come legge, basandosi su un'interpretazione indipendente da parte di religiosi autorizzati.
  • Idżtihad (arab.
  • Idschtihād (arabisch ‏اجتهاد‎, DMG iǧtihād ‚Anstrengung‘) ist ein terminus technicus der islamischen Rechtstheorie, der die Findung von Normen durch eigenständige Urteilsbemühung bezeichnet. Er steht verkürzt für den arabischen Ausdruck idschtihād ar-ra'y, "Bemühung um ein eigenes Urteil". Das Gegenteil von Idschtihād ist Taqlīd ("Nachahmung").
  • L' ijtihad (en àrab اِجْتِهاد, ijtihād, "esforç de reflexió") designa l'esforç de reflexió que els ulemes o muftís i els juristes musulmans fan per interpretar els texts fonamentals de l'islam per tal de deduir-ne la llei islàmica o per informar el musulmà de la natura d'una acció (lícita, il·lícita, reprovable, etc.). El qui produeix aquest esforç de reflexió s'anomena mújtahid (مُجْتَهِد "aplicat", "diligent").
  • Ijtihād (árabe: اِجْتِهاد, translit. ijtihād, "esforço de reflexão") designa o esforço de reflexão que os ulemas ou muftis e os juristas muçulmanos empreendem para interpretar os textos fundadores do Islã (o Corão e a Sunnah) e deles deduzir o direito islâmico ou informar o fiel sobre a natureza de uma ação (se é lícita, ilícita, reprovável, etc.).
  • Ijtihad (Arabic: اجتهاد‎ ijtihād, "diligence") is an Islamic legal term that means “independent reasoning” or “the utmost effort an individual can put forth in an activity.” As one of the four sources of Sunni law, it is recognized as the decision-making process in Islamic law (sharia) through personal effort (jihad) which is completely independent of any school (madhhab) of jurisprudence (fiqh).
  • İctihâd, (Arapça: اِجْتِهاد) İslam hukuku terimi. Arapça kökenli sözcük bir İslam hukukçusunun fıkıh usûlü prensiplerini kullanarak hükme varmak için çaba harcamasına ve sonunda vardığı hükme verilen isimdir.Kelime anlamı “çaba göstermek”. İlahiyatçı Fahrettin Atar, “Fıkıh Usûlü” isimli eserinde, ictihadın ıstılahta fıkıh usûlcüleri tarafından şöyle açıklandığını belirtir:"1. Fer’î-zannî şer’î hükmü, tafsilî delilinden istinbât etmek hususunda fakîh (müctehid)’in olanca gücünü harcamasıdır.
rdfs:label
  • Ijtihad
  • Idschtihād
  • Idżtihad
  • Idžtihád
  • Ijtihad
  • Ijtihad
  • Ijtihad
  • Ijtihad
  • Ijtihad
  • Ijtihad
  • İctihad
  • Иджтихад
  • イジュティハード
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of