Henri IV le Fidèle (en polonais Henryk IV Wierny), connu aussi sous le nom d’Henri II de Żagań (en polonais Henryk II Żagański), de la dynastie des Piasts, est né vers 1292, et décédé le 22 janvier 1342 à Żagań.Fils aîné d’Henri III de Głogów et de Mathilde de Brunswick, il est le frère de Conrad Ier d’Oleśnica, de Boleslas d’Oleśnica, de Jean de Ścinawa et de Przemko II de Głogów.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Henri IV le Fidèle (en polonais Henryk IV Wierny), connu aussi sous le nom d’Henri II de Żagań (en polonais Henryk II Żagański), de la dynastie des Piasts, est né vers 1292, et décédé le 22 janvier 1342 à Żagań.Fils aîné d’Henri III de Głogów et de Mathilde de Brunswick, il est le frère de Conrad Ier d’Oleśnica, de Boleslas d’Oleśnica, de Jean de Ścinawa et de Przemko II de Głogów.
  • Enrico IV il Fedele (1292 circa – 22 gennaio 1342) fu duca di Żagań e parte della grande Polonia dal 1309 al 1317 (assieme al fratello in tutti i possedimenti ad eccezione di Głogów divisa in maniera non eguale fra loro), duca di Głogów dal 1318 al 1321 (in coreggenza con il fratello) è unico signore di Żagań dal 1321 fino alla morte.
  • Heinrich IV. von Glogau (auch Heinrich IV. (II.) „der Getreue“; * 1292; † 22. Januar 1342 in Sagan) war von 1312 bis 1323 Herzog von Glogau, 1319 bis 1342 Herzog von Sagan und 1342 Herzog von Steinau.
  • Jindřich IV. Věrný (latinsky Fidelis) či Hlohovský nebo Zaháňský († 1342) byl kníže hlohovský a zaháňský z rodu slezských Piastovců.Byl synem hlohovsko-zaháňského knížete Jindřicha III. Dne 9. května 1329 složil lenní slib českému králi Janu Lucemburskému.Jeho ostatky jsou uloženy v augustiniánském kostele v Zaháni.
  • Henryk IV (II) Wierny (Żagański) (ur. w 1291 lub 1292, zm. 22 stycznia 1342) – książę żagański 1309-1342, 1309-1312 współrządy z braćmi z Konradem i Bolesławem nad całością (z wyjątkiem Głogowa), 1312-1317 z Janem i Przemkiem w wyniku podziału nad Żaganiem i Ścinawą, 1312-1314 z Janem i Przemkiem współrządy w księstwie poznańskim, 1317-1321 w wyniku podziału rządy nad Żaganiem i 1318-1321 nad Głogowem, wraz z bratem Przemkiem, 1321 ostateczny podział w wyniku którego książę żagański, od 1329 dziedziczny lennik czeski. Na wielu dokumentach tytułował się Dziedzicem Królestwa Polskiego (Heres Regni Polonie).Henryk IV był najstarszym synem księcia głogowskiego Henryka III i Matyldy Brunszwickiej. Przydomek Wierny pojawia się już we współczesnych mu XIV-wiecznych kronikach. Ojciec do wielkiej polityki przygotowywał pierworodnego już od najmłodszych lat – zabierając Henryka jako cztero-pięcioletnie dziecko w 1296 r. na rokowania pokojowe z księciem kujawskim Władysławem Łokietkiem do Krzywinia. Układ tam wówczas zawarty był niezwykle obiecujący dla młodego Henrykowica, gdyż zobowiązał Łokietka pod presją militarną Głogowczyka do usynowienia syna konkurenta, co miała zabezpieczyć dziedzictwo książąt głogowskich. Dodatkowo książę kujawski zobowiązał się w chwili osiągnięcia pełnoletności przez Henryka IV przekazać mu księstwo poznańskie, zaś w przypadku swojej bezpotomnej śmierci całość Wielkopolski. Układ ten wobec rychłego narodzenia się męskich dziedziców Łokietka, a zwłaszcza znalezienia się władcy Kujaw na wygnaniu nie został jednak dotrzymany.Henryk III Głogowski zmarł 9 grudnia 1309 Henryk IV mimo osiągnięcia wieku uznawanego w tych czasach za sprawny, z nieznanych przyczyn znalazł się wraz z młodszymi braćmi do 1312 r. pod opieką matki.W 1312 r. doszło do pierwszego podziału ojcowizny – dzielnicę wschodnią, składającą się z Oleśnicy, Kluczborka oraz z ziemi kaliskiej i gnieźnieńskiej otrzymali Konrad i Bolesław. Henryk IV wraz z Janem ścinawskim i Przemkiem otrzymał dzielnicę głogowską, ścinawską, żagańską i wielkopolską. Głogów pozostał w rękach Matyldy brunszwickiej jako oprawa wdowia.Sytuacja Głogowczyków w tym czasie nie była do pozazdroszczenia – nie rozwiązany konflikt z książętami legnickimi o dziedzictwo po Henryku Probusie i groźba usunięcia z Wielkopolski przez Władysława Łokietka skłoniły najstarszego Henrykowica do nawiązania przyjaznych stosunków z margrabiami brandenburskimi, jako przeciwwagę wobec wrogów. W 1310 r. jako gwarancja dobrych stosunków zostało zawarte małżeństwo pomiędzy Henrykiem IV a Matyldą córką margrabiego Hermana. Kontrakt ślubny został podparty zastawieniem margrabiom Krosna i Żagania (zastaw wrócił dopiero w ręce synów Henryka III w 1319 r.). W ramach zacieśniania stosunków z Askańczykami Henryk IV wraz z młodszymi braćmi Bolesławem i Konradem zrzekł się na zjeździe w Berlinie 3 marca 1310 r. pretensji do Pomorza Gdańskiego na rzecz margrabiów Waldemara i Jana, którzy rychło sprzedali je za wysoką sumę pieniędzy Krzyżakom.W Wielkopolsce do pierwszego wybuchu niezadowolenia doszło już w 1310 r. Wtedy to Henryk IV odniósł niespodziewaną klęskę z rąk powstańców pod Kłeckiem, co nie rokowało zbyt dobrze ich rządom. Sytuacja Głogowczyków pogorszyła się dwa lata później, kiedy książęta znaleźli się pod klątwą arcybiskupa gnieźnieńskiego Jakuba Świnki i biskupa poznańskiego Andrzeja Zaremby. Jednak dopiero bezpośrednie zaangażowanie w konflikt Władysława Łokietka w 1313 r. doprowadziło do utraty ostatecznie rok później przez Głogowczyków Wielkopolski na rzecz jednoczącego się państwa polskiego. W rękach synów Henryka III pozostała tylko część ziem wielkopolskich położonych nad Obrą utraconych ostatecznie do 1332 r. (z wyjątkiem Wschowy utraconej dopiero przez Henryka V Żelaznego). Synowie Henryka III później jeszcze wielokrotnie na niwie dyplomatycznej, czy nawet zbrojnej próbowali powrócić do sprawy Wielkopolskiej, jednak bez rezultatów. W tym celu próbowali zawierać niekorzystne traktaty z margrabiami brandenburskimi, licząc na ich poparcie militarne. Na szczęście do realizacji tych planów nie doszło, z powodu śmierci Waldemara i wygaśnięcia dynastii askańskiej.Również wobec książąt legnickich sojusz okazał się zupełnie niewystarczającym zabezpieczeniem. Wojna toczyła się w latach 1312-1317 i została ostatecznie zakończona ugodą 8 stycznia 1317, w wyniku której książęta głogowscy zostali zmuszeni do oddania terytorium pomiędzy Odrą a Wołowem, z Urazem i Lubiążem.Po śmierci matki, w 1321 r., nastąpił ostateczny podział ojcowizny – Przemko otrzymał księstwo głogowskie, a Henryk IV księstwo żagańskie (Jan otrzymał wcześniej księstwo ścinawskie ze Ścinawą i Lubinem, Bolesław był już wtedy księciem oleśnickim, zaś Konrad I namysłowskim).W 1322 r. przeciwko synom Henryka III powstała koalicja książąt śląskich (Bernard Świdnicki, Henryk Wrocławski, Bolesław Legnicki), na czele której stanął król polski Władysław Łokietek. Co dodatkowo przyczyniło się do osłabienia książąt głogowskich i utraty przez nich Namysłowa.Rok później w celu uniknięcia zależności od cesarza Ludwika IV Wittelsbacha Henryk IV oddał swoje księstwo pod opiekę papieża. 29 lipca 1326 Henryk zawarł traktat ze swoimi braćmi – Janem ścinawskim i Przemkiem, zgodnie z którym po bezpotomnej śmierci braci miał odziedziczyć po nich księstwa. Wydaje się, że była to próba przywrócenia jedności księstwa głogowskiego.Po 1327 r. sytuacja polityczna na Śląsku uległa dalekim zmianom. Jan Luksemburski zhołdował w tym roku księstwa piastowskie na Górnym Śląsku. W 1329 r. hołd złożyli Bolesław Legnicki, Jan Ścinawski, Konrad Oleśnicki oraz Henryk IV. Z synów Henryka III władcy czeskiemu nie podporządkował się tylko Przemko głogowski. Mając poparcie Luksemburgów Henryk IV próbował wówczas bezskutecznie wysunąć pretensje do spadku po Askańczykach.W 1331 r. umarł bezpotomnie Przemko (został otruty). Zgodnie z zawartym porozumieniem, księstwo jego zostało podzielone pomiędzy Henryka IV i Jana Ścinawskiego. W rękach wdowy po nim pozostała tylko połowa Głogowa i Bytomia Odrzańskiego. Jan Luksemburski miał jednak inne plany i jeszcze w tym samym roku zajął księstwo pozbawiając wdowę i zainteresowanych książąt ich dziedzictwa. W celu uprawomocnienia swojego zaboru Jan za 2000 grzywien wykupił od Jana ścinawskiego jego prawa do połowy księstwa. Takie postępowanie króla czeskiego naruszyło prawa wdowy po Przemku II, Konstancji, oraz prawa Henryka IV, który do końca życia nie odzyskał należnej mu połowy Głogowa.W celu uniknięcia rozprzedania księstwa przez największego utracjusza w rodzinie księcia ścinawskiego Jana 25 lipca 1334 Henryk IV i Konrad I zawarli z nim układ w którym zobowiązał się, że odtąd bez zgody braci nie sprzeda nic ze swoich włości. Wreszcie rok później bracia wykupili od niego całość księstwa oddając mu je tylko jako dożywocie. Oba te układy zatwierdził również Jan Luksemburski. 30 kwietnia 1341 r. otrzymał od swojego brata Jana Ścinawskiego ziemię wschowską. Z małżeństwa z Matyldą (zmarłą pomiędzy 1323 a 1329 r.), córką margrabiego brandenburskiego, Hermana dochował się syna Henryka i trzech córek – Jadwigi (cysterka w Trzebnicy), Agnieszki (żona najpierw Leszka raciborskiego, potem Ludwika I brzeskiego) i Salomei (żona Henryka II z Plauen). Henryk IV Wierny zmarł w dniu 22 stycznia 1342 r. w Żaganiu i został pochowany w tamtejszym w kościele augustianów.
  • Hendrik IV van Silezië-Glogau, bijg. de Trouwe (?, 1292 - Żagań, 22 januari 1342) was de oudste zoon van Hendrik III van Glogau en Mathilde van Brunswijk. In 1296 wordt overeengekomen dat Hendrik bij zijn meerderjarigheid het hertogdom Posen krijgt van de hertog van Groot-Polen, Wladislaus de Korte. Na de dood van zijn vader in 1309 komen Hendrik en zijn broers tot 1312 onder het regentschaop van hun moeder. In 1310 zoekt hij toenadering tot Brandenburg en huwt met Mathilde, de dochter van Herman III van Brandenburg.In 1312 wordt de erfenis van zijn vader gedeeld. Koenraad en Bolesław krijgen het oostelijk deel van het hertogdom (met Oleśnica en Kluczbork) en Kalisz en Gniezno. Hendrik, Jan en Przemko krijgen Głogów, Ścinawa, Żagań en Groot-Polen. Hun moeder houdt Głogów.Een binnenlandse revolte steekt de kop op. De aartsbisschop van Gniezno Jakub Świnka, en de bisschop van Poznań, Andreas Zaremba, spreken een banvloek uit over de zonen van Hendrik III. Daarnaast dreigt Wladislaus de Korte nog altijd gans Groot-Polen in te nemen en maken de hertogen van Legnica aanspraak op een deel van de erfenis van Hendrik III. Hendrik en zijn zoons moeten Groot-Polen langzaamaan loslaten ten voordele van Wladislaus de Korte.Na de dood van hun moeder, in 1318, vindt een nieuwe deling plaats. Głogów komt bij de gebieden van Hendrik IV en Przemko (Jan is enig hertog van Ścinawa geworden in 1317). In 1321 krijgt Przemko II het hertogdom Głogów en Hendrik IV het hertogdom Żagań. Jan was toen al hertog van Ścinawa, Bolesław hertog van Oleśnica en Koenraad van Namysłów.In 1322 vormen de Silezische hertogen Bernard van Świdnica, Hendrik VI de Goede en Bolesław III de Verkwister een bondgenootschap tegen de kinderen van Hendrik III. Wladislaus de Korte voert het bondgenootschap aan en de kinderen van Hendrik III verliezen Namysłów. Het jaar nadien plaatst Hendrik IV zijn hertogdom onder de bescherming van de paus. In 1326 sluit Hendrik IV een akkoord met zijn broers Jan en Przemko, waarbij Hendrik zou erven als zijn broers zonder erfgenaam zouden sterven. In 1329 tenslotte wordt Hendrik IV vazal van Bohemen.Hendrik IV was de vader van: Hendrik V (-1369)Hedwig (-1348), abdis van Trebnitz,Agnes (1321-1362), gehuwd met Leszek van Ratibor (-1336) en met Lodewijk I van Brieg (-1398),Salomea, gehuwd met Hendrik II van Reuss (-1350).
  • Henry IV (II) the Faithful (c. 1292 – 22 January 1342) was a Duke of Żagań and parts of Greater Poland from 1309 until 1317 (with his brothers in all the lands except Głogów in different divisions among them), Duke of Głogów from 1318 until 1321 (with his brother as co-ruler) and sole ruler over Żagań from 1321 until his death.He was the oldest son of Henry III (I), Duke of Głogów, by his wife Matilda, daughter of Albert I, Duke of Brunswick-Lüneburg. The nickname of "Faithful" (Wierny) only was given to him in the 14th century chronicles.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 435988 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 7350 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 114 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 106945956 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Henri IV le Fidèle (en polonais Henryk IV Wierny), connu aussi sous le nom d’Henri II de Żagań (en polonais Henryk II Żagański), de la dynastie des Piasts, est né vers 1292, et décédé le 22 janvier 1342 à Żagań.Fils aîné d’Henri III de Głogów et de Mathilde de Brunswick, il est le frère de Conrad Ier d’Oleśnica, de Boleslas d’Oleśnica, de Jean de Ścinawa et de Przemko II de Głogów.
  • Enrico IV il Fedele (1292 circa – 22 gennaio 1342) fu duca di Żagań e parte della grande Polonia dal 1309 al 1317 (assieme al fratello in tutti i possedimenti ad eccezione di Głogów divisa in maniera non eguale fra loro), duca di Głogów dal 1318 al 1321 (in coreggenza con il fratello) è unico signore di Żagań dal 1321 fino alla morte.
  • Heinrich IV. von Glogau (auch Heinrich IV. (II.) „der Getreue“; * 1292; † 22. Januar 1342 in Sagan) war von 1312 bis 1323 Herzog von Glogau, 1319 bis 1342 Herzog von Sagan und 1342 Herzog von Steinau.
  • Jindřich IV. Věrný (latinsky Fidelis) či Hlohovský nebo Zaháňský († 1342) byl kníže hlohovský a zaháňský z rodu slezských Piastovců.Byl synem hlohovsko-zaháňského knížete Jindřicha III. Dne 9. května 1329 složil lenní slib českému králi Janu Lucemburskému.Jeho ostatky jsou uloženy v augustiniánském kostele v Zaháni.
  • Henry IV (II) the Faithful (c. 1292 – 22 January 1342) was a Duke of Żagań and parts of Greater Poland from 1309 until 1317 (with his brothers in all the lands except Głogów in different divisions among them), Duke of Głogów from 1318 until 1321 (with his brother as co-ruler) and sole ruler over Żagań from 1321 until his death.He was the oldest son of Henry III (I), Duke of Głogów, by his wife Matilda, daughter of Albert I, Duke of Brunswick-Lüneburg.
  • Henryk IV (II) Wierny (Żagański) (ur. w 1291 lub 1292, zm.
  • Hendrik IV van Silezië-Glogau, bijg. de Trouwe (?, 1292 - Żagań, 22 januari 1342) was de oudste zoon van Hendrik III van Glogau en Mathilde van Brunswijk. In 1296 wordt overeengekomen dat Hendrik bij zijn meerderjarigheid het hertogdom Posen krijgt van de hertog van Groot-Polen, Wladislaus de Korte. Na de dood van zijn vader in 1309 komen Hendrik en zijn broers tot 1312 onder het regentschaop van hun moeder.
rdfs:label
  • Henri IV le Fidèle
  • Enrico IV il Fedele
  • Heinrich IV. (Glogau)
  • Hendrik IV de Trouwe
  • Henry IV the Faithful
  • Henryk IV Wierny
  • Jindřich IV. Věrný
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:après of
is prop-fr:prédécesseur of
is foaf:primaryTopic of