↑ en.wikipedia.↑ Un chef militaire iranien: « Nous aidons la Syrie », Le Figaro, 1er juin 2012.↑ Combattants irakiens et iraniens dans le brasier syrien, France Télévisions, 2 mars 2012.↑ Des chiites irakiens combattent en Syrie pour Assad et l'Iran|, Nouvel Observateur, 16 octobre 2012.↑ ↑ Les raisons du soutien irakin à Bachar el-Assad, lefigaro.fr, 25 novembre 2011.↑ 7,0 et 7,1 The Shabiha Militia in Syria, worldpress.org, 30 mai 2012.↑ Executions Reported as Syria Civilian Crisis Looms, The Wall Street Journal, 1er août 2012.↑ Sources to Al Arabiya: 30 Hezbollah bodies arrive to Lebanon from Syria, freenewspos.com, 29 avril 2013.↑ Un assassinat confirme le soutien de Téhéran à Damas, lefigaro.fr, 15 février 2013.↑ Syria bomb blast kills Hezbollah operative, guardian.co.uk, 2 octobre 2012.↑ L'armée syrienne en proie au doute, FranceTVinfo, 16 àctobre 2012.↑ Syrie : quel est l'arsenal de Bachar Al-Assad ?, rfi.fr, 31 août 2013.↑ Syria's Alawite Force Turned Tide for Assad, The Wall Street Journal, 26 août 2013.↑ Syrian war widens Sunni-Shia schism as foreign jihadis join fight for shrines, theguardian.com, 4 juin 2013.↑ Le Hezbollah, arbitre de la guerre en Syrie, lacroix.com, 14 novembre 2013.↑ Assad might yet win in Syria thanks to Iran's Revolutionary Guards, The Telegraph, 30 mai 2013.↑ (en)Freedom fighters ? Cannibals'? The truth about Syria’s rebels, The Independent, 17 juin 2013.↑ Syrie: le Front islamique dévoile son programme politique, rfi.fr, 27 novembre 2013.↑ ↑ Al-Qaeda affiliate playing larger role in Syria rebellion, Washington Post, 30 novembre 2012.↑ 22,0 et 22,1 De la désaffiliation de l'État islamique à al-Qaïda, Huffington Post, 8 octobre 2013.↑ Irak: la ville de Falloujah conquise par les islamistes, L'Humanité, 4 janvier 2014.↑ AFP : Syrie: les combattants de l'État islamique ont dépassé les 50 000↑ Kurdish militia has 35,000 fighters: spokesman, The Daily Star, 27 décembre 2013.↑ 26,00, 26,01, 26,02, 26,03, 26,04, 26,05, 26,06, 26,07, 26,08, 26,09, 26,10, 26,11 et 26,12 L'Obs avec AFP : SYRIE.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Suriye iç savaşı, Suriye Devrimi, Suriye isyanı ya da Suriye krizi (Arapça: الأزمة السورية‎), Suriye Baas Partisi'ne sadık askerler ve bu partiyi iktidardan indirmek isteyen muhalifler arasında süregiden silahlı mücadeledir. Gösteriler 15 Mart 2011'de başlamış ve Nisan 2011 tarihinde ülke çapına yayılmıştır. Gösteriler, Arap Baharı olarak bilinen, Orta Doğu'daki daha geniş bir protest hareketin parçasıdır. Göstericiler, ailesi 1971 yılından beri iktidarı elinde tutan Beşar Esad'ın istifasını ve 1963 yılından beri ülkeyi idare eden Baas Partisi'nin iktidarı bırakmasını talep etmektedir.Nisan 2011 tarihinde Suriye Ordusu başkaldırıyı bastırmak için görevlendirilmiş ve askerler ülke genelinde göstericiler üzerine ateş açmıştır. Aylarca süren askeri kuşatmaların ve baskının ardından gösteriler silahlı isyana dönüşmüştür. Çoğunlukla firari askerler ve sivil gönüllülerden oluşan muhalif güçler, merkezi bir liderlik olmaksızın direnişe geçmişlerdir. Ülke genelindeki hemen her kasaba ve şehirde yaşanan çatışmalar asimetrik savaş niteliğindedir. 2013 yılında Hizbullah, Beşar Esad'a sadık güçlerin yanında savaşa dahil olmuştur. Beşar Esad yönetimi Rusya ve İran'dan askeri ve parasal destek alırken, muhalifler Katar ve Suudi Arabistan'dan silah desteği almaktadır. Haziran 2013 tarihi itibarıyla Beşar Esad yönetimi ülkenin %30-40'ını ve ülke nüfusunun %60'ını kontrol etmektedir. 2012 sonlarındaki bir BM raporu, iç savaşın Nusayri Şebbiha milisleri ve Sünni muhalifler arasında süregiden "bariz derecede mezhepsel" bir çatışma olduğunu bildirmiş, fakat hem muhalefet, hem de hükümet bunu reddetmiştir.Birleşmiş Milletler'e göre ölü sayısı Eylül 2013 tarihi itibarıyla 120,000'e ulaşmıştır.Raporlara göre on binlerce gösterici devlet hapishanelerinde hapsedilmiş, bu göstericiler sistematik işkenceye ve teröre maruz bırakılmıştır. Uluslararası organizasyonlar hem Baas Partisi hükûmetini, hem de muhalefeti insan hakları ihlalleriyle suçlamışlardır. Birleşmiş Milletler'in ve Uluslararası Af Örgütü'nün hem 2012 yılında, hem de 2013 yılında Suriye'deki soruşturmaları ve saha araştırmaları sonucunda, insan hakları ihlallerinin, işkencelerin ve savaş suçlarının büyük kısmının Baas Partisi hükûmeti tarafından yapıldığı sonucuna ulaşılmıştır. Savaşta kimyasal silahlar birden fazla kez kullanılmış ve bu, uluslararası tepki çekmiştir.
  • Siriako Gerra Zibila Sirian Arabiar Udaberriaren ondorengo gerra zibila da, alde batetik, Bashar al-Assadek zuzendutako Baath Alderdi Arabiar Sozialistaren kideak eta Siriako armada eta, bestetik, Siriako Biltzar Nazionalean elkarturiko matxinoen artekoa. Gatazka 2011ko urtarrilaren 26an hasi zen, hasieran giza eskubideen aldarrikapen bat baino ez izanik, baina denboraren poderioz, alderdi bien arteko jokabideak okerragotu eta bortizkeria nagusitu zen.Nazio Batuen arabera, 2013an jada miloi bat errefuxiatu eta 80.000 hildako zeuden, Arabiar Udaberriaren gatazkarik gogorrena eta Siriako historia modernoan latzena izanik. XXI. mendean Irakeko Gerra eta gero hildako gehien izan dituen gerra da.
  • La guerra civil siriana és un conflicte armat procedent d'un ampli moviment contestatari contra el règim baasista que comença per manifestacions antirègim i pro-règim pacífiques el 15 de març del 2011, tres mesos després del començament del clima revolucionari anomenat Primavera Àrab. El moviment és reprimit per les forces sirianes i es perllonga encara el 2013; el moviment es transforma a poc a poc en un conflicte que oposa dos bàndols armats enmig de les poblacions civils, i ha provocat fins ara uns 70.000 morts. Per fer front a l'exèrcit regular i les seves forces auxiliars, es constitueix i estructura progressivament el 2011 un «exèrcit sirià lliure» (ESL), sobre la base d'un nucli de desertors i de ciutadans.Mentre el govern sirià rep el suport de Rússia i la Xina (per interès o principi de no ingerència), sobretot a l'Organització de les Nacions Unides, la rebel·lió és recolzada pels països occidentals, i l'ESL, lentament recolzat i armat per Turquia, Aràbia Saudita i Qatar, i disposa de l'ajuda d'agents de la CIA que operen des de Turquia. L'ESL ha estat progressivament reforçat i infiltrat per gihadistes propers a l'esfera d'influència d'Al-Qaida,la qual ha comportat la desconfiança de certs estats enfront d'aquest exèrcit informal i xocant, i al caràcter potencialment confessional d'aquest conflicte.
  • Wojna domowa w Syrii – trwająca od 2011 wojna domowa między siłami wiernymi prezydentowi Baszszarowi al-Asadowi a zbrojną opozycją.W 2011 w Syrii rozpoczęło się antyrządowe powstanie. Jego przyczyną były dziesięcioletnie autorytarne rządy Baszszara al-Asada, syna syryjskiego dyktatora Hafiza al-Asada, który był u władzy przez 30 lat. Inspiracją dla Syryjczyków do protestów, a następnie zbrojnego wystąpienia były udane rewolucje w Tunezji, Egipcie oraz wojna domowa w Libii.Pierwsze protesty na fali tunezyjskiej rewolucji miały miejsce 26 stycznia 2011. Powstanie wybuchło 15 marca 2011, kiedy odbyły się wielotysięczne demonstracje w różnych syryjskich miastach. W reakcji na demonstracje władze syryjskie nakazały siłom bezpieczeństwa krwawo tłumić powstanie, w wyniku czego ginęły setki cywilów w całym kraju. W miastach ruchowi oporu odcięto dostęp do wody oraz elektryczności. Ponadto siły bezpieczeństwa konfiskowały dobra cywilne oraz żywność.W wyniku coraz większego niezadowolenia społecznego 29 marca 2011 syryjski rząd z premierem Muhammadem Nadżim al-Utrim podał się do dymisji. Adil Safar zastąpił premiera al-Utriego i został zaprzysiężony na stanowisko 14 kwietnia 2011.21 kwietnia 2011 zniesiono stan wyjątkowy, wprowadzony w Syrii w 1963, po zamachu stanu przeprowadzonym przez partię Baas.25 kwietnia 2011 rozpoczęła się nowa faza konfliktu. Do pacyfikacji powstania wykorzystano armię narodową. Tłumienie demonstracji rząd argumentował walką z ruchem islamistycznym. Do walki z powstańcami wojsko wysłało czołgi oraz snajperów. Armia zaatakowała Darę oraz Damaszek. 6 maja 2011 armia zaatakowała Hims, a dzień później rozpoczęło się tygodniowe oblężenie Banijas. W czerwcu spacyfikowano Hamę oraz Dżisr asz-Szughur. Toczono także operacje przy granicy z Turcją.29 lipca 2011 siedmiu zbuntowanych oficerów armii narodowej powołało Wolną Armię Syrii (WAS). Od tego momentu dezerterujący żołnierze z armii Baszara al-Asada, byli zrzeszani wokół formacji opozycyjnej, której dowódcą został Rijad al-Asad. 31 lipca 2011 narodowe siły bezpieczeństwa dokonały masakry w Hamie w której zginęło ponad 100 osób. W sierpniu armia krwawo spacyfikowała powstanie w Dajr az-Zaur i Latakii. Ponadto toczono walki przy granicy z Irakiem.Społeczność międzynarodowa stanowczo potępiała pacyfikację powstania, jednak wstrzymywała się od jakichkolwiek działań. Odrzucono ewentualność operacji militarnej, którą podjęto w Libii. Nie przyjęto też żadnej rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, gdyż wetowały je Rosja oraz Chiny. 26 sierpnia 2011 grupa 115 opozycjonistów powołała w Stambule Syryjską Radę Narodową. Rada miała koordynować opór przeciwko reżimowi.We wrześniu 2011 armia syryjska ponownie wjechała do Hims oraz zaatakowała Ar-Rastan. 26 października 2011 podjęto rokowania polityczne, które zakończyły się fiaskiem. 30 października 2011 delegacja dyplomatów z Ligi Państw Arabskich przedłożyła syryjskiemu ministrowi spraw zagranicznych plan, który zakładał natychmiastowe zakończenie przemocy. Syria w całości zaaprobowała pokojowy plan Ligi.Jednak na początku listopada 2011 doszło do ponownej pacyfikacji Hims. W wyniku tego 12 listopada 2011 Liga Państw Arabskich podjęła decyzję o zawieszeniu Syrii w prawach tej organizacji. Ponadto organizacja ta postawiła ultimatum reżimowi i zażądała zakończenie polityki represji, jednak rząd nie ugiął się pod tymi żądaniami. W tym czasie organizowała się Wolna Armia Syrii, która podjęła pierwsze ataki na siły reżimowe.W grudniu 2011 w odpowiedzi na ataki rebeliantów, armia rządowa przeprowadziła operację w Idlib oraz Hims. 26 grudnia 2011 do Syrii za zgodą rządu wjechali międzynarodowi obserwatorzy Ligi Państw Arabskich pod dowództwem sudańskiego generała Mustafy Dabiego. Misja, której celem było zażegnanie zaogniającego się konfliktu, nie spełniła swoich priorytetowych celów. Mimo obecności obserwatorów, siły reżimowe nie wycofały się z miast i nie zaniechały ataków na opozycjonistów. W czasie obecności obserwatorów LPA w kraju, lojaliści przeprowadzili szeroko zakrojoną operację militarną w Damaszku. Wobec niepowodzenia misji i eskalacji przemocy w Syrii misja obserwatorów została zawieszona przez LPA 28 stycznia 2012.3 lutego 2012 rozpoczął się największy szturm na miasto Hims. Armia atakowała rakietami, pociskami moździerzowymi oraz czołgowymi dzielnice mieszkalne, w wyniku czego śmierć poniosło kilkaset cywilów. Wydarzenia te wzbudziły oburzenie opinii międzynarodowej, jednak z powodu ponownego weta Rosji i Chin na forum Rady Bezpieczeństwa ONZ nie została przyjęta rezolucja potępiająca reżim Asada. Baba Amro została zdobyta po ciężkich walkach 1 marca 2012. Przez długi czas blokowano organizacjom humanitarnym dostęp do rannych cywilów. Następnie Asad przerzucił swoje wojska w rejon Idlib. Miasto to zostało zajęte 13 marca 2012.21 marca 2012 RB ONZ przyjęła sześciopunktowy plan pokojowy projektu Kofiego Annana, mający na celu zakończenie konfliktu. W wyniku mediacji wysłannika ONZ plan ten poparł Baszar al-Asad oraz arena międzynarodowa łącznie z Rosją i Chinami, blokujący do tej pory wysiłki na rzecz pokoju. Na przełomie marca i kwietnia 2012 armia krwawo pacyfikowała obszary oporu na terenie całego kraju. Mimo tego Baszar al-Asad zgodził się na 10 kwietnia 2012 w ramach planu Annana zawiesić broń.Oficjalnie zawieszenie broni weszło w życie 12 kwietnia 2012. Jednakże de facto rozejm nie był respektowany przez siły rządowe, a w efekcie także przez rebeliantów. Ponadto reżim nie wypełnił żadnego z sześciu punktów planu Annana. W ramach tego planu wysłano do Syrii obserwatorów tworzących misję UNSMIS. Jednakże liczba 300 obserwatorów w szczytowym momencie okazała się niewystarczająca by sprawnie monitorować sytuację w Syrii. Z czasem reżim dopuszczał się coraz większych pogwałceń rozejmu, czego punktem kulminacyjny była masakra w Huli z 25 maja 2012.Wobec nieskuteczności zabiegów społeczności międzynarodowej, opozycja ogłosiła 4 czerwca 2012 fiasko planu Annana, odrzucając postanowienia rozejmowe i zażądała ogłoszenia tego samego przez ONZ. W związku z tym na początku czerwca 2012 rebelianci rozpoczęli akcje odwetowe i szeroko zakrojone operacje w kilku regionach kraju. W odpowiedzi na działania partyzanckie bojowników, 6 czerwca 2012 alawici dopuścili się kolejnej masakry, tym razem pod Hamą. Dzień później Kofi Annan przyznał, iż jego plan nie odniósł zamierzanych skutków, a nową propozycją rozwiązaniem radykalizującego się konfliktu było powołanie grupy kontaktowej z członkami RB ONZ i liczącymi się krajami arabskimi na czele. Miało to według Annana nie dopuścić do kolejnych masakr w Syrii.Jednak w Syrii doszło do eskalacji przemocy do tego stopnia, iż 16 czerwca 2012 zawieszono misję obserwacyjną ONZ. Powołana grupa kontaktowa uchwaliła na konferencji genewskiej z 30 czerwca 2012 zasady transformacyjne po zakończeniu konfliktu, jednak nadal nie było wiadomo jak go rozwiązać. Doprowadziło to do kolejnej masakry pod Hama, gdzie 12 lipca 2012 siły rządowe wraz z alawicką milicją szabiha zabiły 150 osób.Po tej masakrze do ofensywy przystąpili rebelianci co było wstępem do letnich kampanii wojennych. 15 lipca 2012 podjęli szturm na Damaszek. Jednakże wojsko przystąpiło do kontrofensywy i w ciągu tygodnia odbiły kolejne dzielnice. W czasie walk, 18 lipca 2012 bojownicy przeprowadzili zamach na siedzibę bezpieczeństwa narodowego w czasie którego zginęli główni krajowi politycy. Mimo nasilenia spirali przemocy 19 lipca 2012 doszło do trzeciego weta w RB ONZ. 20 lipca 2012 rebelianci zaatakowali Aleppo, jednakże tamtejsza bitwa była bardziej wyrównana i zaciekła.W sierpniu 2012 rebelianci znowu podjęli ataki na stolicę, w związku z tym armia przystąpiła do pacyfikacji pobliskich miast kontrolowanych przez opozycjonistów. W ten sposób doszło do masakry w Darajji w której zginęło blisko 400 osób. Główne operacje stolicy w prowincji damasceńskiej trwały do końca września 2012 i zakończyły się wyeliminowaniem głównych grup rebelianckich. Mimo tego partyzanci wykazywali się aktywnością, jednak rozbici nie byli już w stanie podjąć ataku na Damaszek. Nieustannie od lipca 2012 trwała największa bitwa tej wojny – batalia o Aleppo. Starcia ze zmiennym szczęściem toczono w różnych sektorach miasta. W rękach powstańców znajdowały się głównie biedniejsze dzielnice miasta (w październiku 2012 było to 25-30% powierzchni miasta).W trakcie wojny domowej w Syrii wykształciło się pięć frontów: południowy (Mahafaza As-Suwajda, Muhafaza Dara, Muhafaza Al-Kunajtira, Muhafaza Damaszek), front Hims, centralny (Muhafaza Hama, Muhafaza Tarus, Muhafaza Latakia), północny (Muhafaza Idlib, Muhafaza Aleppo), wschodni (Muhafaza Ar-Rakka, Muhafaza Al-Hasaka, Muhafaza Dajr az-Zaur).Na początku października 2012 na granicy turecko-syryjskiej doszło do poważnego kryzysu. Z powodu walk przygranicznych pomiędzy stronami konfliktu, pociski spadały na turecką stronę, powodując straty. Spotkało się to z potępieniem przez Zachód oraz odwetem ze strony tureckiej, która ostrzelała syryjskie obszary. Konfrontacje wykorzystali rebelianci, którzy zaczęli w prowincji Idlib strategiczną operację, polegającą na odcięciu szlaku transportowego między Damaszkiem i Aleppo z którego korzystała armia syryjska. W związku z tym bojownicy 9 października 2012 zajęli miasto Maarrat an-Numan.Z inicjatywy mediatora ONZ Lakhdara Brahimiego 26 października 2012 obie strony przystały na wprowadzenie czterodniowego rozejmu na czas święta Id al-Adha. Jednak kolejna próba przerwania konfliktu za pomocą rozejmu okazała się porażką, gdyż obie strony nadal prowadziły działania militarne. Po fiasku planu Brahimiego w wyniku walk na froncie damasceńskim, doszło do granicznej konfrontacji syryjsko-izraelskiej, jednak po kilku dniach została zażegnana tak jak miesiąc wcześniej na granicy syryjsko-tureckiej.Tymczasem w Aleppo rebelianci nadal prowadzili ofensywę, a od drugiej połowy listopada 2012 opozycjoniści na frocie północnym oraz wschodnim atakowali z powodzeniem bazy wojska syryjskiego. Dzięki temu rebelianci zbroili się poprzez wykradanie broni z syryjskich magazynów. Wobec wzrastającej przewagi rebeliantów na frontach po raz kolejny pojawiła się groźba użycia broni chemicznej przez syryjski reżim. Władze jednak zapowiedziały, że broni nie użyją, chyba że nastąpi interwencja podmiotu zewnętrznego. Dopuszczano się za to kolejnych masakr.11 grudnia 2012 w wiosce Akrab pod Hamą, alawickie milicja i wojsko w czasie walk z rebeliantami użyło cywilów jako żywe tarcze, po czym dokonano na nich masakry. Zabito wówczas 150 osób. W odpowiedzi rebelianci 16 grudnia 2012 podjęli ofensywę w muhafazie Hama. W zajętej przez opozycjonistów miejscowości Halfaja, 23 grudnia 2012 lotnictwo zbombardowało cywilów oczekujących w kolejce na chleb. Śmierć poniosło 94 osoby.Pod koniec pierwszej połowy stycznia 2013 walki na głównych frontach zostały przerwane ze względu niekorzystnej pogody i opadów śniegu, które w Syrii są zjawiskiem rzadkim. Wcześniej, bo 11 stycznia 2013 siły opozycyjne zajęły znajdujące się na północy kraju największe lotnisko wojskowe Taftanaz. 15 stycznia 2013 w wiosce Howajsa w pobliżu Hims, znaleziono 150 ciał ofiar masowych egzekucji. 29 stycznia 2013 w rzece Kuwejk w Aleppo znaleziono ciała 108 młodych mężczyzn i chłopców. Osoby ubrane w mundury polowe i cywilne ubrania zostały zabite strzałem w tył głowy. Obie strony konfliktu wzajemnie oskarżają się o dokonanie masakry.Po ustaniu mrozów i niekorzystnych warunków atmosferycznych rebelianci wznowili natarcia na główne bazy wojskowe. Pod największym naporem pozostawały baza lotniczą Al-Najrab, lotnisko wojskowe Menneg i baza śmigłowców Al-Kuires w Aleppo. W nocy z 29 na 30 stycznia 2013 izraelskie lotnictwo dokonało bezprecedensowych nalotów na syryjski ośrodek badawczy Dżamraji. Istniały podejrzenia, iż reżim przechowywał tam broń chemiczną.W lutym 2013 rebelianci podjęli kolejną ofensywę w Damaszku. Celem opozycjonistów było zajęcie centrum miasta i pałacu prezydenckiego. Ataki były odpierane przez siły reżimowe, a operacja pod kryptonimem Armagedon przeszła ponownie w fazę walk partyzanckich. 20 lutego 2013 syryjska opozycja zawarła porozumienie z Kurdami na północy kraju. Tym samym zakończyły się starcia między stronami dążącymi do obalenia reżimu Asada. Koniec lutego 2013 charakteryzował się wzmożoną działalnością grup ekstremistycznych. W odwecie reżim nasilił wykorzystywanie bomb kasetowych oraz pocisków o dalekim zasięgu typu Scud. Obie strony dopuszczały się masakr i porwań.W dniach 2-6 marca 2013 odbyła się zwycięska dla bojowników bitwa o Ar-Rakkę. Dzięki temu muhafaza o tej samej nazwie została włączona pod ziemie administrowane przez opozycjonistów. 19 marca 2013 podczas ataku w Aleppo użyto prawdopodobnie broni chemicznej. Obie strony konfliktu obarczały się nawzajem odpowiedzialnością za atak i poprosiły społeczność międzynarodową o przeprowadzenie śledztwa. Na przełomie marca i kwietnia 2013 rebelianci i islamiści przejęli kontrolę nad miastem Dael i bazami wojskowymi w muhafazie Dara. 10 kwietnia przywódca Frontu Obrony Ludności Lewantu Abu Mohamed al-Golani, przyrzekł lojalność Ajmanowi az-Zawahiriemu, liderowi Al-Kaidy.Po deklaracji Golaniego, na frontach inicjatywę zaczęło przejmować wojsko narodowe, które tym samym przerwało postępy rebeliantów trwające od jesieni 2012. Siły rządowe wraz z libańskimi bojówkami Hezbollah zaatakowały w kwietniu 2012 przedpola miasta Al-Kusajr, dokonując szturmu na miasto 19 maja 2013. W międzyczasie siły rządowe i lojalne milicje dokonały kilku zatrważających masakr. W dniach 16-21 kwietnia 2013 toczyła się bitwa o Dżudajdat al-Fadl pod Damaszkiem. Podczas walk zginęło niemal 500 osób, większość w masowych egzekucjach. Sytuacja powtórzyła się w miastach Banijas i Al-Bajda, gdzie w dniach 2-3 maja 2013 zabito niemal 250 osób. W trakcie trwania masakry na zachodnim wybrzeżu Syrii, nad ranem 3 maja 2013 Siły Powietrzne Izraela zaatakowały znajdujące się w Syrii składy z irańską bronią prawdopodobnie przeznaczoną dla bojowników libańskiego Hezbollahu. Operacja została powtórzona w nocy z 4 na 5 maja 2013. Dokonano wówczas trzech bombardowań m.in. zaatakowano ośrodek badawczy Dżamraja i pobliskie składy amunicji.Podczas walk o Al-Kusajr na arenie międzynarodowej prowadzono debatę nad rosyjsko-amerykańską inicjatywą zwołania międzynarodowej konferencji pokojowej „Genewa 2”. Jednak trudności ze zwołaniem konferencji polegały nad sprzecznymi interesami pomysłodawców oraz podziałami wśród rebeliantów, którzy żądali ponadto zapewnień o ustąpieniu Asada. Ostatecznie rebelianci ponieśli klęskę w Al-Kusajr, skąd zostali wyparci 5 czerwca 2013. Tymczasem przygotowania do konferencji pokojowej przedłużały się, a sama konferencja była przesuwana o kolejne miesiące.Latem 2013 wojna domowa wkroczyła w fazę multilateralną, gdyż na frontach radykalni islamiści zaczęli walczyć z umiarkowanymi rebeliantami z Wolnej Armii Syrii. Do konfliktu ponownie włączyli się Kurdowie, którzy na froncie północnym zmagali się z międzynarodowymi dżihadystami walczącymi pod banderą Islamskiego Państwa w Iraku i Lewancie. Przez sytuację w szeregach sił opozycyjnych wobec reżimu Asada, wojsko narodowe odbudowało swoją pozycję na frontach uzyskując znaczną przewagę.Punktem zwrotnym w wojnie domowej było użycie broni chemicznej na wielką skalę przez jedną ze stron, w Ghucie 21 sierpnia 2013, w wyniku czego zginęło kilkaset osób. W wyniku użycia broni niekonwencjonalnej, arena międzynarodowa rozpoczęła przygotowania do interwencji międzynarodowej pod przewodnictwem Stanów Zjednoczonych, jednak głębokie podziały społeczności międzynarodowej spowodowały, iż kryzys zdecydowano się rozwiązać dyplomatycznym planem zniszczenia syryjskich arsenałów przez inspektorów Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej. W tym celu 27 września 2013 Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję nr 2118 wzywająca do zabezpieczenia i zniszczenia syryjskiego arsenału chemicznego oraz przedstawiającą plan wykonania misji. W październiku 2013 Syrię wizytowali inspektorzy OPCW, natomiast broń chemiczną z Syrii zaczęto wywozić na przystosowanym do tego duńskim i norweskim okręcie w styczniu 2014.W trakcie operacji eliminacji broni chemicznej z terytorium Syrii, debatowano nad koniecznością zwołania międzynarodowej konferencji pokojowej "Genewa 2", której początek wyznaczono na 22 stycznia 2014. Tymczasem w toku działań zbrojnych wykształciły się trzy główne fronty. Na froncie północnym ofensywę przeciwko radykalnym islamistom prowadzili Kurdowie, z kolei armia odblokowała szlak transportowy do Aleppo podczas operacji "Pustynna Droga". W samym Aleppo w którym nadal panował pat, siły powietrzne dopuszczały się bombardowań za pomocą tzw. bomb beczkowych, co przynosiło setki ofiar cywilnych. Z kolei na froncie damasceńskim, w pierwszej połowie listopada 2013 armia zakończyła zwycięskie oblężenia miast położonych na południe od Aleppo. W drugiej połowie 2013, rebelianci wpierani przez radykałów przełamać blokadę Wschodniej Ghuty, jednak bez powodzenia. Równolegle siły rządowe wraz z libańskim Hezbollahem atakowali opozycjonistów w Górach Kalamun, zajmując na przełomie listopada i grudnia 2013 kilka kluczowych miast.22 listopada 2013 doszło do porozumienia ugrupowań wchodzących w skład Syryjskiego Frontu Wyzwolenia Islamu oraz Syryjski Front Islamskiego, tworząc Front Islamski. Była to od tego momentu najliczniejsza opcja opozycyjna co do rządu Baszszara al-Asada. Jednak Front Islamski nie poszedł na współpracę ani z Wolną Armią Syrii, ani z najbardziej radykalnymi rebeliantami z Islamskiego Państwa w Iraku i Lewancie. 6 grudnia 2013 Front Islamski zajął bazę Wolnej Armii Syrii w przygranicznym mieście Bab al-Hawa, co doprowadziło do wstrzymania dostaw broni dla opozycji przez zachodnich donatorów. Od początku stycznia 2014 toczyła się bratobójcza wojna na terenach opanowanych przez rebeliantów. Umiarkowani bojownicy oraz Front Islamski skonsolidowały się przeciwko Islamskiemu Państwo w Iraku i Lewancie, prowadzącemu brutalną politykę opartą na prawo koranicznym na kontrolowanych ziemiach. Walki te wzmacniały chaos w północnej Syrii oraz dziesiątkowały i osłabiały siły opozycyjne wobec armii prezydenta Asada.
  • Syrská občanská válka je stále trvající vnitřní ozbrojený politický konflikt v Sýrii. Konflikt začal 15. března 2011 poklidnými demonstracemi v rámci arabského jara, rozvinul se do celostátního povstání a v roce 2012 eskaloval do občanské války. Rebelové požadují ukončení téměř pět desetiletí trvající vlády strany Baas a rezignaci prezidenta Bašára al-Asada, ten to ale odmítá.
  • La Guerra Civil Siria —o simplemente Guerra de Siria— es un conflicto bélico actual en ese país árabe que enfrenta al gobierno junto a las Fuerzas Armadas de Siria en contra de diversos grupos rebeldes de la oposición que buscan derrocar al gobierno y, en particular, sacar del poder al presidente Bashar Al-Asad. Aunque la oposición sostiene que el gobierno es violento y sanguinario, y que el pueblo se ha levantado en contra de él, el gobierno sirio ha asegurado que el conflicto es una guerra contra el terrorismo y no una guerra civil del pueblo contra el presidente.El conflicto inició estando influenciado por las revoluciones de la «Primavera Árabe», que exigían profundos cambios en los gobiernos de gran parte de los países árabes. Como en Túnez, Egipto, Libia y Baréin, los manifestantes reclamaban más libertades y plena democracia, así como también un mayor respeto de los derechos humanos. Sin embargo, el curso de la rebelión no fue el esperado, y no se llegó a un acuerdo como Egipto o Tunez, sino que el gobierno respondió violentamente desencadenando una guerra civil como en Libia. De esta forma, la rebelión se ha centrado específicamente en el derrocamiento de Bashar Al Asad, mientras que el gobierno se ha centrado en devastar a su enemigo a toda costa.La crisis comenzó a inicios de 2011, cuando los sirios comenzaron a alzarse en una serie de protestas en contra del gobierno. El aumento sistemático de la potencia de las manifestaciones hizo que el gobierno respondiera de forma violenta, haciendo que la rebelión se intensificara fuertemente o a lo largo del mismo año. La brutal represión de las manifestaciones provocó que una parte de la sociedad civil y sectores del Ejército se alzaran en armas formando el llamado «Ejército Libre de Siria», a lo cual se sumaban otras series de grupos opositores al gobierno que luchaban por el derrocamiento de este. Rápidamente, estos grupos insurgentes empezaron a luchar por liberar Siria y fueron tomando ciudades importantes del país. Para finales de año, los rebeldes —como se comenzó a denominar en los medios internacionales a quienes se enfrentan al gobierno— habían formado una guerrilla en el norte del país que posteriormente se extendería a lo largo del territorio sirio.A comienzos de 2012, los rebeldes habían logrado dominar muchas localidades del norte del país, debido a su mayor cercanía con Turquía cuyo gobierno los apoya, pese a los contraataques diarios del Ejército. La revolución fue dando pie a enfrentamientos armados hasta desembocar en lo que se ha considerado una guerra civil. En 2012 se intensificaron de manera creciente los combates, así como la dureza de los ataques del Ejército a las ciudades ocupadas por los rebeldes, destacando la ofensiva sobre Homs, que convirtió a la antigua Emesa en la ciudad más dañada de la guerra hasta entonces. Durante el mismo periodo, el conflicto comenzó a a poderarse de toda Siria, habiendo puntos de enfrentamientos en todo el territorio, especialmente en ciudades importantes como Homs, Ratan, Hama, entre otras. La guerra tomó un curso más serio y decisivo cuando entre junio y agosto los rebeldes invadieron las dos ciudades más importantes de Siria: Alepo y Damasco. La primera continúa con enfrentamientos diarios que han devastado la ciudad, con la mayoría del territorio inmerso en una guerra que la ha destruido. En el caso de Damasco, el Ejército logró hacer retroceder a los rebeldes, aunque persisten combates y atentados con frecuencia e intensidad irregulares. Por otra parte, cabe destacar que a partir del segundo semestre de 2012, comenzaron a llegar de gran manera grupos radicales islamitas que se unieron al bando rebeldes para derrocar a Bashar Al Asad. Sin embargo, estos grupos, ligados muchas veces al terrorismo, son más extremos en su actuar y tienen una visión distinta del futuro de Siria, por lo que se han distanciado gradualmente del bando rebelde hasta incluso mantener enfrentamientos con éste. Así mismo, al menos desde finales de 2012, se empezaron a registrar enfrentamientos armados de distinta intensidad entre los mencionados rebeldes islamista y grupos kurdos sirios.A pesar de los esfuerzos de la Liga Árabe y de la Organización de las Naciones Unidas para parar el conflicto, en los inicios de 2013 el fin de la guerra parecía lejano. El 6 de enero, el presidente dio un discurso público en el que llamaba al diálogo y al cese de la violencia, pero esto no fue aceptado por los rebeldes, lo que hizo que el gobierno siguiera con sus ataques. Las batallas fueron intensificándose al punto del caos total en todo el país; las tropas del gobierno siguieron bombardeando puntos estratégicos para los rebeldes, y éstos a su vez, continuaron con los atentados y los enfrentamientos. Las conflictivas ciudades Homs y Alepo, continuaron siendo el escenario de las más cruentas batallas, mientras que en las demás ciudades de igual manera se vivían combates con frecuencia. Los rebeldes comenzaron a avanzar notablemente en el este del país, siendo un importante logro tomar la ciudad de Raqqa a comienzos de marzo, la primera capital de provincia en caer completamente en sus manos. A mediados de 2013, el gobierno comenzó a asediar fuertemente las localidades más conflictivas; así se vio en Al-Qusayr, donde el presidente derrotó a los rebeldes. Durante el mismo período, en ciudades como Homs y Alepo, el ejército ha redoblado la potencia de sus ofensivas y ha comenzado a realizar efectivas operaciones de ataque, teniendo un avance que no se había visto desde el inicio del conflicto.Ya para finales de 2013, la violencia en Siria ha crecido brutalmente, con combates diarios y devastadores ataques entre los bandos. Los enfrentamientos se producen en cada rincón del país, mientras los bombardeos y los atentados son cada vez más seguidos. En tanto, los campos de batallas más frecuentes siguen siendo las ciudades más importantes de Siria. En el transcurso del conflicto, además, el gobierno sirio se ha enfrentado a varias crisis diplomáticas con países vecinos como Turquía, Israel o Líbano, que han dado pie a bombardeos y ataques incendiarios. En sus ramificaciones internacionales, la rebelión recibe apoyo en distinto grado los países occidentales, como Estados Unidos, naciones vecinas como Turquía y los países árabes del golfo Pérsico, mientras que el gobierno es apoyado de distintas maneras por Irán, Rusia, la organización libanesa Hezbolá y algunos otros gobiernos entre los que destaca China.La guerra civil en Siria ha dejado hasta el momento más de 150 000 muertos, de los cuales 51 212 son víctimas civiles; ha dejado a más de 3 000 000 de refugiados y a la mayoría de las ciudades con una gran devastación. La guerra siria ha elevado el número de desplazados a escala mundial a su máximo nivel en los últimos 18 años y ha dejado al 40% de la población en una situación de crisis. Este cúmulo de atrocidades convierten al conflicto en la más brutal crisis de la «Primavera Árabe» y una de las peores guerras del siglo xxi.Ambos bandos del conflicto han sido acusados desde diversas organizaciones y gobiernos de cometer crímenes de guerra y graves violaciones de los derechos humanos.
  • Der Bürgerkrieg in Syrien ist eine militärische Auseinandersetzung zwischen Truppen der Regierung von Präsident Baschar al-Assad und den Kämpfern verschiedener Oppositionsgruppen. Der Auslöser des Bürgerkriegs war ein friedlicher Protest im Zuge des Arabischen Frühlings Anfang 2011, der zum bewaffneten Konflikt eskaliert ist. Eine wachsende Einflussnahme von Interessengruppen aus dem Ausland gewann mit der anhaltenden Auseinandersetzung an Bedeutung und neben dem Zustrom von Geld und Waffen kämpften auch immer mehr ausländische Freiwillige und Söldner in Syrien. Die ursprüngliche Motivation der Opposition, die Demokratisierung Syriens zu erreichen, spielt seitdem nur noch eine geringe Rolle – der Kampf aus religiösen und ethnischen Gründen trat in den Vordergrund.Beobachter schätzen, dass bis April 2014 mindestens 150.000 Menschen getötet wurden. Rund 2,6 Millionen Syrer flohen aus ihrem Land und mehr als 9 Millionen sind innerhalb Syriens auf der Flucht. Die UNO bezeichnete die Flüchtlingskrise als die schlimmste seit dem Völkermord in Ruanda in den 1990er Jahren.
  • 시리아 내전, 시리아 봉기, 시리아 위기 (아랍어: الأزمة السورية),는 시리아에서 현재 진행중인 바트 정부를 축출하고자 하는 반군과 정부군 사이의 내전이다. 충돌은 2011년 3월 15일부터 시작되었으며, 국가적으로 커진 것은 2011년 4월경부터였다. 이 내전은 넓은 범위에서, 중동에서 일어난 아랍의 봄의 일부이다. 시위대들은 1971년부터 시리아를 통치해온 가족들인 시리아의 대통령 바샤르 알아사드의 사임과 1963년부터 시리아의 여당이었던 바트당의 퇴진을 요구하고 있다.2011년 4월, 시리아 육군이 시위대를 진압하기 위해 동원되기 시작하였고, 군인들이 전국에 걸쳐 시위대에 발포했다. 군의 포위 공격 몇 달 후에, 시위는 무장 폭동으로 변화했다. 주로 탈영한 군인과 민간인 자원군으로 구성된 반군은 중앙 지휘관 없이 저항하기 시작했다. 이 충돌은 전국적으로 전 마을 및 도시에서 비대칭 전쟁 형식으로 일어났다. 2011년 말 시리아 야당 세력 중 하나인 알누스라 전선의 영향력이 확대되기 시작했다. 미국은 친정부 샤비하민병대와 알누스라 전선을 이라크의 알카에다와 연결되어 있다고 하여 테러리스트 단체로 선언했다. 알누스라 전선은 알카에다에 충성을 맹세했다. 2013년에는 레바논의 헤즈볼라가 개입하여 시리아 정부군을 지원하기 시작했다. 또한, 시리아 정부는 러시아, 이란의 지원을 받았으며 반정부군은 카타르와 사우디아라비아의 무기 및 보급 지원을 받았다. 2013년 7월 기준, 시리아 정부는 국가 영토의 3~40%를 점령하고 있으며 인구의 60%를 지배하고 있다. 이러한 정부와 반정부군의 갈등은 점점 알라위트파-시아파와 수니파 반정부군의 종파 갈등 성격을 갖게 되었다. 2012년 말 국제 연합의 보고서에는 이 갈등을 "명백하게 자연적인 종파 갈등"으로 설명했지만, 종파 갈등이 정부군과 반정부군 사이에서 중요한 역할을 하고 있다는 것에 대해서는 인정하지 않았다.2013년 6월, 유엔에 따르면 사망자가 10만명을 넘게 되었다. 또한, 수만 명의 시위대가 투옥되었고 광범위한 지역에서 교도소 내 고문 및 테러가 이루어진다는 사실을 확인했다. 국제 기구는 정부군과 반정부군 모두 심각한 인권 침해를 하고 있다고 경고했다. 시리아의 유엔 조사대는 시리아 정부의 인권 침해 규모가 가장 크고 높은 규모라고 결정했다. 시리아에서는 하나 이상의 화학 무기 사용이 밝혀졌고, 이는 대규모의 국제적 반응을 불러일으켰다.
  • La guerra civile siriana o crisi siriana è un conflitto in corso nel paese che vede contrapposte militarmente le forze governative a quelle dell'opposizione, e che viene inserito nel contesto più ampio della Primavera araba. Il conflitto è iniziato il 15 marzo 2011 con le prime dimostrazioni pubbliche, si è sviluppato in rivolte su scala nazionale, per poi divenire guerra civile nel 2012.Le iniziali proteste hanno l'obiettivo di spingere alle dimissioni il presidente Bashar al-Assad ed eliminare la struttura istituzionale monopartitica del Partito Ba'ath. Col radicalizzarsi degli scontri si aggiunge con sempre maggiore forza una componente estremista di stampo salafita che, anche grazie agli aiuti di alcune nazioni sunnite del Golfo Persico, si pensa possa aver raggiunto il 75% della totalità dei combattenti. Tali gruppi fondamentalisti hanno come principale obiettivo l'instaurazione della Sharia in Siria.A causa della posizione strategica della Siria, i suoi legami internazionali e del perdurare della guerra civile, la crisi ha coinvolto i paesi confinanti e l'intera comunità internazionale. Gli organi dirigenti del Partito Ba'ath e lo stesso presidente appartengono alla comunità religiosa alawita, una branca dello sciismo che è tuttavia minoritaria in Siria. Per questo motivo, le nazioni a maggioranza sciita sono intervenute a protezione del governo siriano. Sia l'Iran che l'Iraq cercano di mantenere un governo alleato che permette di creare una macroregione che arriva fino al Libano. Sia combattenti iracheni che iraniani sono presenti a fianco dell'esercito regolare. Il fronte dei ribelli è invece stato sostenuto dalla Turchia e soprattutto dai Paesi sunniti del Golfo, in particolare Arabia Saudita e Qatar che mirano a contrastare la presenza sciita in Medio Oriente. In ambito ONU si è verificata una profonda spaccatura tra Stati Uniti, Francia e Regno Unito che hanno espresso sostegno ai ribelli e Cina e Russia che invece sostengono il governo siriano sia in ambito diplomatico che militare.La delicata composizione etnica siriana si è fortemente riflessa negli schieramenti in campo. Sebbene le prime manifestazioni antigovernative avessero uno spirito "laico" e avessero coinvolto tutte le principali città del paese, incluse quelle a maggioranza alawita (come Lattakia), il perdurare della crisi ha polarizzato gli schieramenti, portando la componente sciita a sostenere il governo insieme a gran parte delle minoranze religiose, che hanno goduto della protezione del governo laico del Partito Ba'ath. Il fronte dei ribelli rimane composto prevalentemente da sunniti anche se non costituiscono un blocco compatto. Parte della popolazione sunnita continua a sostenere il governo. Sono sunniti alcuni membri del governo e buona parte dell'esercito, nonché la stessa moglie di Bashar al-Assad. Le stragi perpetrate dalle componenti fondamentaliste dei ribelli nei confronti delle minoranze religiose in Siria ha portato le Nazioni Unite a definire la guerra civile come un "conflitto di natura settaria".Secondo le Nazioni Unite il numero delle vittime è superiore a 125.000, di cui circa la metà civili.Vi sono inoltre circa 4 milioni di siriani sfollati all'interno del paese e 2,5 milioni fuggiti in altri paesi quali la Turchia, la Giordania, il Libano e il Kurdistan iracheno.Le organizzazioni internazionali hanno accusato le forze governative e i miliziani Shabiha di usare i civili come scudi umani, di puntare intenzionalmente le armi su di loro e di adottare la tattica della terra bruciata. I ribelli anti-governativi sono stati accusati di abusi dei diritti umani tra cui torture, sequestri, detenzioni illecite ed esecuzioni di soldati e civili.L'accezione "guerra civile" per descrivere il conflitto in atto è stata usata il 15 luglio 2012 dal Comitato Internazionale della Croce Rossa che ha definito la crisi siriana un conflitto armato non internazionale.
  • Гражданската война в Сирия е военен конфликт в Сирийската арабска република, започнал през март 2011 година. Под влияние на т.нар. Арабска пролет из страната започват протести, които в началото на 2011 година ескалират до въоръжени сблъсъци между протестиращи и силите за сигурност. Протестиращите настояват за край на управлението на партия Баас и президента Башар Асад, чието семейство управлява Сирия от 1971 година насам.
  • A szíriai polgárháború 2011. márciusában kezdődött eleinte kormányellenes demonstrációkkal, a tunéziai események hatására. Az emberek a jelenlegi politikai elit autoritárius hatalomgyakorlása ellen tiltakozva vonultak utcára, de a demonstrálók kezdetben csak reformokat követeltek, nem rezsimváltást. A rendfenntartók erőszakos beavatkozása miatt a tüntetések zavargássá fajultak, majd a rendőrség éles lőszerrel lőtt az emberekre, a lázongások gyorsabb elfojtása érdekében pedig harckocsikat, sőt hadihajókat is bevetettek.Novembertől a Rijád el-Aszad tábornok vezetésével megalakult SZSZH indított gerillaháborút a hadsereg ellen. A kezdetben kizárólag könnyűfegyverekkel rendelkező lázadók a szomszédos arab országoknak és Törökországnak hathatós támogatásával jelentős katonai erővé nőtték ki magukat, 2012 őszéig már az ország több települését ellenőrzésük alá vonták. A helyzetet azonban tovább bonyolította, hogy 2012 nyarán az ország északkeleti részén lakó kurdok milíciái is beavatkoztak a harcba, Aleppóig nyomulva előre. A kurd lázadók egyszerre kerültek összetűzésbe a kormányerőkkel és az SZSZH-val. Mindemellett a konfliktusnak erősen szektariánus jelleget ad az a tény is, hogy a helybéli keresztények és alaviták a többségben alavitákból álló Aszad-rezsimet támogatják, míg a lázadók többsége a szunnita lakosság soraiból kerül ki. A szélsőségesebb felkelők rendszerint hajtanak végre támadásokat a keresztény és alavita közösség ellen, míg a hadsereg és a kormányt támogató Sabiha milícia az ellenzéket támogató szíriai települések lakossága közt rendez időnként kisebb-nagyobb vérfürdőket.2012 júniusának közepére az ellenzék és a kormányerők közötti harc annyira kiszélesedett, hogy az ENSZ vezető személyei és az Egyesült Államok a felkelést már szabályos polgárháborúnak minősítették.Mind a felkelőket, mind a kormányerőket nagyszámú külföldi önkéntes és idegen zsoldos is segíti. Ezek közül legnagyobb számban csecsenek, afgánok, kurdok, különböző országokból jövő arabok, illetőleg európai személyek teszik ki. Egyes források szerint megközelítőleg 100 magyar, vagy magyar illetőségű személy vesz részt a harcokban, közülük eddig 11-en haltak meg. Bizonyos források szerint ezen magyar személyek az egykori Magyar Gárda soraiból kerülnek ki, akik a kormányerőket támogatják a felkelők ellen. Az állításokat azonban nem sikerült megfelelően alátámasztani, bár a TEK szerint nem zárható ki a magyarok jelenléte, viszont pontos számot nehéz volna megállapítani. Mindenesetre ha vannak is jelen magyarok a szíriai polgárháborúban, mindössze zsoldosként és nem pedig önkéntesként (tehát nem elvi okokból) küzdenek ott.
  • De Syrische burgeroorlog of de opstand in Syrië wordt gevormd door een gewapende opstand en protesten van zowel de democratische oppositie, achtergestelde verarmde provinciale soennieten en politieke islamisten, salafisten en andere radicaal-soennitische strijders, onder de bevolking in Syrië. De regering van de Syrische president Bashar al-Assad zet hard in om de gewapende opstandelingen neer te slaan.De protesten begonnen op 15 maart 2011. De opstand werd beïnvloed door de andere protesten en opstanden in de regio, die bij elkaar de Arabische Lente worden genoemd, en is ongekend voor het land. De betogers vroegen om politieke hervormingen, een einde aan de overheersing van de Ba'ath-partij, meer burgerrechten en het einde van de noodtoestand die al sinds 1963 bestaat. De opstand heeft allerlei vormen aangenomen met marsen en hongerstakingen. De opstand werd na de eerste maanden gewelddadig, vanuit NAVO-lidstaat Turkije en vanuit het noorden van Libanon, vooral uit Tripoli, begonnen soennitische legerdeserteurs samen met Syrische islamisten, uit de Syrische Moslimbroederschap en salafisten, een gewapende strijd tegen het Syrische leger, de Syrische politie en het bewind van president Bashar al-Assad.Het aantal doden in de burgeroorlog passeerde in november 2013 de grens van 120.000, onder wie zowel regeringssoldaten, militieleden, politiemannen, gewapende opstandelingen als talloze burgers. Het buitenland veroordeelde het geweld in het land. 4 miljoen Syriërs zijn binnen Syrië gevlucht, 2 miljoen vluchtelingen zijn naar de omringende landen gevlucht, vooral naar Libanon en Irak, 1 op de 3 Syriërs heeft geen huis meer. Sinds ongeveer de jaarwisseling van 2013 en 2014 kunnen de Verenigde Naties geen cijfers meer geven over het aantal slachtoffers.
  • The Syrian Civil War, also known as the Syrian Uprising, is an armed conflict in Syria between forces loyal to the Ba'ath government and those seeking to oust it and end four decades of rule by Bashar al-Assad and his family. The unrest began in Daara on 15 March 2011, at first with protests, but in the days that followed violence from both the government and opposition left seven policemen and at least four protesters dead. By April, protests had spread nation wide. These protests were part of the wider North African and Middle Eastern protest movements known as the Arab Spring. Syrian protesters at first demanded democratic and economic reform within the framework of the existing government.In April 2011, the Syrian Army was deployed to quell the uprising and soldiers fired on demonstrators across the country. After months of military sieges, the protests further evolved into an armed rebellion. The conflict is asymmetrical, with clashes taking place in many towns and cities across the country.In 2013, Hezbollah entered the war in support of the Syrian army. The Syrian government is further upheld by military support from Russia, which it stepped up in the winter of 2013-14, and Iran, while Qatar, Saudi Arabia, Turkey and United States transfer weapons to the rebels. The international response to the conflict has been described as a proxy war due to the nature of this involvement. By July 2013, the Syrian government was in control of approximately 30-40% of the country's territory and 60% of the Syrian population. A late 2012 UN report described the conflict as being "overtly sectarian in nature", between mostly Alawite government forces, militias and other Shia groups fighting largely against Sunni-dominated rebel groups, though both opposition and government forces denied that.According to the United Nations, the death toll surpassed 100,000 in June 2013, and reached 120,000 by September 2013. In addition, tens of thousands of protesters, students, liberal activists and human rights advocates have been imprisoned and there are reports of widespread torture and terror in state prisons. International organizations have accused both government and opposition forces of severe human rights violations. The UN and Amnesty International's inspections and probes in Syria determined both in 2012 and 2013 that the vast majority of abuses are done by the Syrian government, whose are also largest in scale. The severity of the humanitarian disaster in Syria has been outlined by UN and many international organizations. More than four million Syrians have been displaced, more than three million Syrians fled the country and became refugees, and millions more were left in poor living conditions with shortage of food and drinking water. The situation is especially bad in the Palestinian Yarmuk Camp, where 20,000 residents are facing death by starvation.Chemical weapons have also been used in Syria on more than one occasion, triggering strong international reactions.
  • Pemberontakan Suriah 2011-2012 adalah persoalan kaum Muslimin karena para mujahid yang berperang melawan rezim Bashar di sana hakikatnya demi kepentingan Islam. Demonstrasi publik dimulai pada tanggal 26 Januari 2011, dan berkembang menjadi pemberontakan nasional. Para pengunjuk rasa menuntut pengunduran diri Presiden Bashar al-Assad, penggulingan pemerintahannya, dan mengakhiri hampir lima dekade pemerintahan Partai Ba'ath dan mengganti dengan sistem Islam yang kaffah di bawah naungan Khilafah.Pemerintah Suriah dikerahkan Tentara Suriah untuk memadamkan pemberontakan tersebut, dan beberapa kota yang terkepung. Menurut saksi, tentara yang menolak untuk menembaki warga sipil dieksekusi oleh tentara Suriah. Pemerintah Suriah membantah laporan pembelotan, dan menyalahkan "gerombolan bersenjata" untuk menyebabkan masalah pada akhir 2011, warga sipil dan tentara pembelot dibentuk unit pertempuran, yang dimulai kampanye pemberontakan melawan Tentara Suriah.Para pemberontak bersatu di bawah bendera Tentara Pembebasan Suriah dan berjuang dengan cara yang semakin terorganisir, namun komponen sipil dari oposisi bersenjata tidak memiliki kepemimpinan yang terorganisir. Pemberontakan memiliki nada sektarian, meskipun tidak faksi dalam konflik tersebut telah dijelaskan sektarianisme sebagai memainkan peran utama. Pihak oposisi didominasi oleh Muslim Sunni, sedangkan angka pemerintah terkemuka adalah Alawit Muslim Syiah. Assad dilaporkan didukung oleh Alawi dan paling banyak adalah orang Kristen di negara ini.Persoalan perang sebenarnya bukan penganut agama apa yang paling banyak, tetapi jumlah korban (terutama korban sipil tanpa senjata) dan kerusakan harta benda yang sia-sia. Penggunaan senjata atau bom berbahan kimia yang dilarang juga merupakan persoalan serius dalam perang. Terlepas dari siapa yang bersalah dalam perang itu, atau terlepas dari siapa yang akan menang atau nanti akan kalah, masalah kemanusiaan harusnya didahulukan penanganannya, bantu mereka para orang sipil yang terjebak dalam perang itu untuk segera lepas dari medan perang.
  • A Guerra Civil Síria (às vezes referida como Revolta Síria ou ainda Revolução Síria; em árabe: الحرب الأهلية السورية) é um conflito interno em andamento na Síria, que começou como uma série de grandes protestos populares em 26 de janeiro de 2011 e progrediu para uma violenta revolta armada em 15 de março de 2011, influenciados por outros protestos simultâneos no mundo árabe. As manifestações populares por mudanças no governo foram descritas como "sem precedentes". Enquanto a oposição alega estar lutando para destituir o presidente Bashar al-Assad do poder para posteriormente instalar uma nova liderança mais democrática no país, o governo sírio diz estar apenas combatendo "terroristas armados que visam desestabilizar o país".Foi iniciada como uma mobilização social e midiática, exigindo maior liberdade de imprensa, direitos humanos e uma nova legislação. A Síria tem estado em estado de emergência desde 1962, que efetivamente, suspendeu as proteções constitucionais para a maioria dos cidadãos. Hafez al-Assad esteve no poder por trinta anos, e seu filho, Bashar al-Assad, tem mantido o poder com mão firme nos últimos dez anos. As manifestações públicas começaram em frente ao parlamento sírio e a embaixadas estrangeiras em Damasco.Em resposta aos protestos, o governo sírio enviou suas tropas para as cidades revoltosas com o objetivo de encerrar a rebelião. O resultado da repressão e do confronto com os manifestantes acabou sendo de centenas de mortes, a grande maioria de civis. Muitos militares se recusaram a obedecer às ordens de suprimir as revoltas e manifestações, e alguns sofreram represálias do governo por isso. No fim de 2011, soldados desertores e civis armados da oposição formaram o chamado Exército Livre Sírio para iniciar uma luta convencional contra o Estado. Em 23 de agosto de 2011, a oposição finalmente se uniu em uma única organização representativa formando o chamado Conselho Nacional Sírio. A luta armada então se intensificou, assim como as incursões das tropas do governo em áreas controladas por opositores. Em 15 de julho de 2012, com grandes combates irrompendo por todo o país, a Cruz Vermelha Internacional decidiu classificar o conflito como guerra civil (o termo preciso foi "conflito armado não-internacional") abrindo caminho à aplicação do Direito Humanitário Internacional ao abrigo das convenções de Genebra e à investigação de crimes de guerra.Segundo informações de ativistas de direitos humanos dentro e fora da Síria, o número de mortos no conflito passa das 100 mil pessoas, sendo mais da metade de civis. Outras 130 mil pessoas teriam sido detidas pelas forças de segurança do governo. Mais de dois milhões de sírios já teriam buscado refúgio no exterior para fugir dos combates, com a maioria destes tomando abrigo no vizinho Líbano.Segundo a ONU e outras organizações internacionais, crimes de guerra e contra a humanidade vêm sendo perpetrados pelo país por ambos os lados de forma desenfreada. Desde o início da guerra, as forças leais ao governo foram os principais alvos das denúncias, sendo condenadas internacionalmente por incontáveis massacres de civis. Milícias leais ao presidente Assad e integrantes do exército sírio foram acusadas de perpetrarem vários assassinatos e cometerem inúmeros abusos contra a população. Contudo, durante o decorrer das hostilidades, as forças opositoras também passaram a ser acusadas, por organizações de direitos humanos, de crimes de guerra.
  • シリア騒乱(シリアそうらん)は、2011年1月26日よりシリアで続いている反政府運動及びシリア政府軍と反体制派による武力衝突のことである。後述の通り、国際連合などにより事実上の内戦状態と認識されていることからシリア内戦と表現される場合もある。また、シリア危機と表現するメディアもある。内戦と呼ばれることがよくあることから、シリア国民同士の紛争であると思われがちだが、実際にはシリア国外からの勢力も多い。また、アサド政権と反政権派勢力間だけでなく、反政権派勢力間での戦闘や、ジハード主義勢力のヌスラ戦線とシリア北部のクルド人勢力の間での衝突も起こっている。シリアはトルコやアラブ・イスラム世界の中で敵対関係にあるイスラエルなどと国境を接しているという地政学的事情もある。
  • Гражданская война в Сирии (араб. الحرب الأهلية السورية‎‎; Сирийское восстание, сирийский кризис) — вооружённый конфликт между сирийскими правительственными войсками и их союзниками, и боевиками сирийской оппозиции (большинство из которых являются исламистами разного толка, от умеренных до радикальных, включая членов группировок, ассоциированных с «Аль-Каидой») — с другой. В качестве третьей стороны конфликта выступают курды, ведущие вооружённую борьбу как с правительственными войсками, так и с боевиками оппозиции. На стороне оппозиции в боевых действиях участвуют наёмники из более чем 70 стран мира, на стороне правительства — боевики ливанской организации «Хезболла» и иракских шиитских группировок.Войне предшествовали массовые антиправительственные волнения и беспорядки в разных городах Сирии, направленные против президента страны Башара Асада и на прекращение длительного правления партии Баас, которые в июне — июле 2011 года переросли в открытое вооружённое противостояние.В конце 2012 года доклад ООН охарактеризовал войну как «открыто религиозный конфликт» между алавитским ополчением и его шиитскими союзниками, воюющими в основном против преимущественно суннитских повстанческих группировок. Данное мнение оспаривается обеими сторонами конфликта.
dbpedia-owl:casualties
  • 2 (xsd:integer)
dbpedia-owl:depictionDescription
  • ----
  • '''Carte de la guerre civile syrienne
  • Situation actuelle'''
dbpedia-owl:nextEvent
dbpedia-owl:place
dbpedia-owl:result
  • En cours
dbpedia-owl:startDate
  • 2011-03-15 (xsd:date)
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 5325413 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 390790 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 1203 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 111045755 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:année
  • 2012 (xsd:integer)
  • 2013 (xsd:integer)
  • 2014 (xsd:integer)
prop-fr:auteur
prop-fr:caption
  • Composition ethno-religieuse de la Syrie. Estimations de 2012.
prop-fr:casus
  • Révolte d'origine populaire
prop-fr:champLibre
  • avec la collaboration d'Églantine Gabaix-Hialé
prop-fr:collection
  • Littérature française
  • Hors collection
  • Documents
  • Essais
  • Hors série connaissance
  • Impacts
  • Approches
  • Témoins d'humanité
  • EurOrient
  • Monde arabe / Monde musulman
  • StratégieS
prop-fr:colonnes
  • 3 (xsd:integer)
prop-fr:combattants
  • dbpedia-fr:État_islamique_(organisation)
  • dbpedia-fr:Fichier:Flag_of_the_Islamic_State_of_Iraq_and_the_Levant2.svg
  • ----
  • République arabe syrienne * Armée syrienne * Direction générale de la sécurité * Direction de la sécurité politique * Direction du renseignement militaire * Direction du renseignement de l'Armée de l'Air * Compagnies privées de sécurité * Milices baasistes * Shabiha * Forces de défense nationale (, la Garde nationale créée en 2013) * Gardiens de la révolution islamique border|20px Brigade Abou al-Fadel Abbas
  • (Coalition de 2014 contre l'État islamique :)
  • border|20px Front islamique * Jaysh al-Islam * border|20px Ahrar al-Sham * Liwa al-Tawhid * Suqour al-Sham * Ansar al-Sham * Liwa al-Haq * Front islamique kurde border|20px Front Al-Nosra
  • Asala wa-al-Tanmiya
  • Muhajirin wa-Ansar
  • Soutiens avancés et diplomatiques :
  • Soutiens internationaux :
  • border|20px Armée des Moudjahidines
  • border|20px FPLP-CG
  • border|20px Front Ansar Dine
  • border|20px Hezbollah
  • border|20px Houthis
  • border|20px Jaysh al-Muwahhideen
  • border|20px Résistance syrienne
  • border|20px Union islamique Ajnad al-Sham
  • border|20px PYD * 20px YPG * 20px YPJ border|20px PKK * 20px HPG border|20px Conseil national kurde * border|20px PDK ----
  • border|15px CNFOR * border|20px Armée syrienne libre () * border|20px Front islamique de libération de la Syrie * border|20px Front révolutionnaire syrien * border|20px Mouvement Hazzm border|20px Front islamique syrien
prop-fr:commandant
  • 20 (xsd:integer)
  • dbpedia-fr:Abdul_Hakim_Bashar
  • dbpedia-fr:Feysel_Yusuf
  • dbpedia-fr:Fichier:Ala_kurdên_rojava.svg
  • dbpedia-fr:Ismail_Hama
  • Bachar el-Assad
  • ---- border|20px Abou Bakr al-Baghdadi
  • Abdel-Fatah Qudsiyeh
  • Abu Ajeeb
  • Abu Hajar †
  • Ahmed Jibril
  • Ali Abdullah Ayyoub
  • Ali Mamlouk
  • Assef Chaoukat †
  • Ayman Jaber
  • Commandants de l'armée syrienne :
  • Commandants miliciens pro-Assad :
  • Commandants militaires de la CNFOR :
  • Daoud Rajha †
  • Dirigeants de la CNFOR :
  • Fahd al-Freij
  • Fawaz el-Assad
  • Ghassan Jaoudat Ismail
  • Hafez Makhlouf †
  • Hassan Chateri †
  • Hassan Turkmani †
  • Hassan Zeino Berri †
  • Hicham Ikhtiar †
  • Hossein Hamadani
  • Issam Hallak
  • Issam Zahreddine
  • Jamil Hassan †
  • Maher el-Assad
  • Membres principaux du gouvernement syrien:
  • Mohammad Ali Jafari
  • Mohammed Dib Zaitoun
  • Mohammed Ibrahim al-Chaar
  • Mohammed Manasra
  • Mohammed Nasif Kheirbek
  • Munzer el-Assad
  • Président de la Syrie:
  • Rafiq Shahadah
  • Rustum Ghazaleh
  • Wael al-Halki
  • Walid Mouallem
  • border|20px Abdul Qader Saleh †
  • border|20px Abou Rateb
  • border|20px Abu Muhammed al-Joulani
  • border|20px Ahmed Issa
  • border|20px Ali Hussein Nassif †
  • border|20px Hachem al-Cheikh
  • border|20px Hassan Aboud †
  • border|20px Hassan Nasrallah
  • border|20px Zahran Alloush
  • border|20px Abou Omar al-Chichani ---- border|20px Salih Muslim
prop-fr:commons
  • Category:Demonstrations and protests relating to the Syrian Civil War
prop-fr:conflit
  • Guerre civile syrienne
prop-fr:couleur
  • #4198AF
  • #4572A7
  • #71588F
  • #89A54E
  • #93A9CF
  • #AA4643
  • #D19392
  • #DB843D
prop-fr:date
  • 2011-03-15 (xsd:date)
prop-fr:directeur
  • oui
prop-fr:etAl.
  • oui
  • oui
prop-fr:forces
prop-fr:formatÉlectronique
  • vid
prop-fr:fr
  • Campagne de Rif Dimashq
  • Jobar
  • Liste des groupes armés en Syrie
  • Tell Kalakh
prop-fr:guerre
  • Guerre civile syrienne
prop-fr:isbn
  • 978 (xsd:integer)
  • 979 (xsd:integer)
prop-fr:issn
  • 14 (xsd:integer)
  • 128 (xsd:integer)
  • 1773 (xsd:integer)
prop-fr:issue
prop-fr:jour
  • 3 (xsd:integer)
  • 30 (xsd:integer)
prop-fr:label
  • Arabes-Alaouites
  • Arabes-Druzes
  • Arabes-Ismaéliens
  • Arabes-Sunnites
  • Autres musulmans
  • Chrétien-Grecs-orthodoxes
  • Kurdes-Sunnites
  • Melkites-Catholiques byzantins
  • Syriens-Orthodoxes
prop-fr:lang
  • en
prop-fr:lieu
prop-fr:lireEnLigne
prop-fr:légende
  • ----
  • '''Carte de la guerre civile syrienne
  • Situation actuelle'''
prop-fr:mois
  • 12 (xsd:integer)
  • avril
  • janvier
  • juillet-décembre
prop-fr:nom
  • Conway
  • Pannell
  • Collon
  • Ingvarsson
  • Beelders
  • Hammouche
prop-fr:numéro
  • 15 (xsd:integer)
  • 417 (xsd:integer)
prop-fr:numéroDansCollection
  • 41 (xsd:integer)
prop-fr:pages
  • 583 (xsd:integer)
  • 595 (xsd:integer)
prop-fr:pagesTotales
  • 64 (xsd:integer)
  • 87 (xsd:integer)
  • 118 (xsd:integer)
  • 128 (xsd:integer)
  • 158 (xsd:integer)
  • 160 (xsd:integer)
  • 195 (xsd:integer)
  • 215 (xsd:integer)
  • 233 (xsd:integer)
  • 242 (xsd:integer)
  • 256 (xsd:integer)
  • 287 (xsd:integer)
  • 324 (xsd:integer)
  • 331 (xsd:integer)
  • 387 (xsd:integer)
  • 402 (xsd:integer)
  • 464 (xsd:integer)
prop-fr:pertes
  • 20 (xsd:integer)
  • 379 (xsd:integer)
  • 500 (xsd:integer)
  • Civils :
  • Total :
  • plus de
  • au moins
  • . ---- 20px
  • et non-identifiés
  • exécutés ou torturés à mort
prop-fr:prénom
  • Gary
  • Ian
  • Michel
  • Paul
  • Darren
  • Sid Ahmed
prop-fr:périodique
prop-fr:responsabilité
  • dessin
prop-fr:sousTitre
  • 1918 (xsd:integer)
  • 0001-01-16 (xsd:date)
  • 0001-03-15 (xsd:date)
  • anatomie d'un régime autoritaire
  • au coeur de la Syrie en révolution
  • chronique de la révolution syrienne
  • journal de la révolution syrienne
  • le chemin de Damas
  • les erreurs d'analyse occidentales
  • les peuples à l'heure de la révolution syrienne
  • lettre à un ami assassiné
  • qui a tué Gilles Jacquier?
  • révolte populaire ou complot international ?
  • un prêtre dans la révolution syrienne
  • éclairages sur un Printemps qui dure
  • la régionalisation et les enjeux internationaux d'une guerre imposée
prop-fr:texte
  • Campagne de Rif Dimashq
  • Liste des groupes armés en Syrie
prop-fr:thumb
  • right
prop-fr:titre
  • Syrie
  • Feux croisés
  • Attentat express
  • Aux origines du drame syrien
  • Carnets de Homs
  • Des enfants sous les bombes
  • Je vous écris d'Alep
  • La Bataille d'Alep
  • La Mort est ma servante
  • La Rage et la lumière
  • La Résistance du peuple syrien
  • La Syrie de Bashar Al-Asad
  • La Tragédie syrienne
  • Le Drame syrien
  • Le Nouveau Moyen-Orient
  • Le Web à l'épreuve de la cyberguerre en Syrie
  • Pour comprendre la crise syrienne
  • Syrie, la guerre tiède
  • L’Algérie est clairement la suivante sur la liste
prop-fr:titreNuméro
  • L'hiver islamiste
prop-fr:trad
  • List of armed groups in the Syrian Civil War
  • Rif_Dimashq_Governorate_campaign
  • Talkalakh
prop-fr:traducteur
  • Rania Samara
prop-fr:urlTexte
prop-fr:valeur
  • 0.500000 (xsd:double)
  • 1.100000 (xsd:double)
  • 1.800000 (xsd:double)
  • 2.100000 (xsd:double)
  • 2.400000 (xsd:double)
  • 3.600000 (xsd:double)
  • 8.500000 (xsd:double)
  • 10 (xsd:integer)
  • 70 (xsd:integer)
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:wikidata
  • Q178810
prop-fr:wikinews
  • Dossier:Guerre civile syrienne
prop-fr:wikiquote
  • Guerre civile syrienne
prop-fr:éditeur
  • Belin
  • Buchet Chastel
  • De Boeck
  • Denoël
  • Fayard
  • Gallimard
  • Radio télévision suisse
  • Seuil
  • Tallandier
  • l'Harmattan
  • Europa
  • La Nouvelle République
  • Assas
  • éditions de l'Atelier
  • SIGEST
  • nouvelles éditions latines
  • éditions Argos
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • ↑ en.wikipedia.↑ Un chef militaire iranien: « Nous aidons la Syrie », Le Figaro, 1er juin 2012.↑ Combattants irakiens et iraniens dans le brasier syrien, France Télévisions, 2 mars 2012.↑ Des chiites irakiens combattent en Syrie pour Assad et l'Iran|, Nouvel Observateur, 16 octobre 2012.↑ ↑ Les raisons du soutien irakin à Bachar el-Assad, lefigaro.fr, 25 novembre 2011.↑ 7,0 et 7,1 The Shabiha Militia in Syria, worldpress.org, 30 mai 2012.↑ Executions Reported as Syria Civilian Crisis Looms, The Wall Street Journal, 1er août 2012.↑ Sources to Al Arabiya: 30 Hezbollah bodies arrive to Lebanon from Syria, freenewspos.com, 29 avril 2013.↑ Un assassinat confirme le soutien de Téhéran à Damas, lefigaro.fr, 15 février 2013.↑ Syria bomb blast kills Hezbollah operative, guardian.co.uk, 2 octobre 2012.↑ L'armée syrienne en proie au doute, FranceTVinfo, 16 àctobre 2012.↑ Syrie : quel est l'arsenal de Bachar Al-Assad ?, rfi.fr, 31 août 2013.↑ Syria's Alawite Force Turned Tide for Assad, The Wall Street Journal, 26 août 2013.↑ Syrian war widens Sunni-Shia schism as foreign jihadis join fight for shrines, theguardian.com, 4 juin 2013.↑ Le Hezbollah, arbitre de la guerre en Syrie, lacroix.com, 14 novembre 2013.↑ Assad might yet win in Syria thanks to Iran's Revolutionary Guards, The Telegraph, 30 mai 2013.↑ (en)Freedom fighters ? Cannibals'? The truth about Syria’s rebels, The Independent, 17 juin 2013.↑ Syrie: le Front islamique dévoile son programme politique, rfi.fr, 27 novembre 2013.↑ ↑ Al-Qaeda affiliate playing larger role in Syria rebellion, Washington Post, 30 novembre 2012.↑ 22,0 et 22,1 De la désaffiliation de l'État islamique à al-Qaïda, Huffington Post, 8 octobre 2013.↑ Irak: la ville de Falloujah conquise par les islamistes, L'Humanité, 4 janvier 2014.↑ AFP : Syrie: les combattants de l'État islamique ont dépassé les 50 000↑ Kurdish militia has 35,000 fighters: spokesman, The Daily Star, 27 décembre 2013.↑ 26,00, 26,01, 26,02, 26,03, 26,04, 26,05, 26,06, 26,07, 26,08, 26,09, 26,10, 26,11 et 26,12 L'Obs avec AFP : SYRIE.
  • Syrská občanská válka je stále trvající vnitřní ozbrojený politický konflikt v Sýrii. Konflikt začal 15. března 2011 poklidnými demonstracemi v rámci arabského jara, rozvinul se do celostátního povstání a v roce 2012 eskaloval do občanské války. Rebelové požadují ukončení téměř pět desetiletí trvající vlády strany Baas a rezignaci prezidenta Bašára al-Asada, ten to ale odmítá.
  • Гражданската война в Сирия е военен конфликт в Сирийската арабска република, започнал през март 2011 година. Под влияние на т.нар. Арабска пролет из страната започват протести, които в началото на 2011 година ескалират до въоръжени сблъсъци между протестиращи и силите за сигурност. Протестиращите настояват за край на управлението на партия Баас и президента Башар Асад, чието семейство управлява Сирия от 1971 година насам.
  • シリア騒乱(シリアそうらん)は、2011年1月26日よりシリアで続いている反政府運動及びシリア政府軍と反体制派による武力衝突のことである。後述の通り、国際連合などにより事実上の内戦状態と認識されていることからシリア内戦と表現される場合もある。また、シリア危機と表現するメディアもある。内戦と呼ばれることがよくあることから、シリア国民同士の紛争であると思われがちだが、実際にはシリア国外からの勢力も多い。また、アサド政権と反政権派勢力間だけでなく、反政権派勢力間での戦闘や、ジハード主義勢力のヌスラ戦線とシリア北部のクルド人勢力の間での衝突も起こっている。シリアはトルコやアラブ・イスラム世界の中で敵対関係にあるイスラエルなどと国境を接しているという地政学的事情もある。
  • Der Bürgerkrieg in Syrien ist eine militärische Auseinandersetzung zwischen Truppen der Regierung von Präsident Baschar al-Assad und den Kämpfern verschiedener Oppositionsgruppen. Der Auslöser des Bürgerkriegs war ein friedlicher Protest im Zuge des Arabischen Frühlings Anfang 2011, der zum bewaffneten Konflikt eskaliert ist.
  • De Syrische burgeroorlog of de opstand in Syrië wordt gevormd door een gewapende opstand en protesten van zowel de democratische oppositie, achtergestelde verarmde provinciale soennieten en politieke islamisten, salafisten en andere radicaal-soennitische strijders, onder de bevolking in Syrië. De regering van de Syrische president Bashar al-Assad zet hard in om de gewapende opstandelingen neer te slaan.De protesten begonnen op 15 maart 2011.
  • Suriye iç savaşı, Suriye Devrimi, Suriye isyanı ya da Suriye krizi (Arapça: الأزمة السورية‎), Suriye Baas Partisi'ne sadık askerler ve bu partiyi iktidardan indirmek isteyen muhalifler arasında süregiden silahlı mücadeledir. Gösteriler 15 Mart 2011'de başlamış ve Nisan 2011 tarihinde ülke çapına yayılmıştır. Gösteriler, Arap Baharı olarak bilinen, Orta Doğu'daki daha geniş bir protest hareketin parçasıdır.
  • A Guerra Civil Síria (às vezes referida como Revolta Síria ou ainda Revolução Síria; em árabe: الحرب الأهلية السورية) é um conflito interno em andamento na Síria, que começou como uma série de grandes protestos populares em 26 de janeiro de 2011 e progrediu para uma violenta revolta armada em 15 de março de 2011, influenciados por outros protestos simultâneos no mundo árabe. As manifestações populares por mudanças no governo foram descritas como "sem precedentes".
  • The Syrian Civil War, also known as the Syrian Uprising, is an armed conflict in Syria between forces loyal to the Ba'ath government and those seeking to oust it and end four decades of rule by Bashar al-Assad and his family. The unrest began in Daara on 15 March 2011, at first with protests, but in the days that followed violence from both the government and opposition left seven policemen and at least four protesters dead. By April, protests had spread nation wide.
  • 시리아 내전, 시리아 봉기, 시리아 위기 (아랍어: الأزمة السورية),는 시리아에서 현재 진행중인 바트 정부를 축출하고자 하는 반군과 정부군 사이의 내전이다. 충돌은 2011년 3월 15일부터 시작되었으며, 국가적으로 커진 것은 2011년 4월경부터였다. 이 내전은 넓은 범위에서, 중동에서 일어난 아랍의 봄의 일부이다. 시위대들은 1971년부터 시리아를 통치해온 가족들인 시리아의 대통령 바샤르 알아사드의 사임과 1963년부터 시리아의 여당이었던 바트당의 퇴진을 요구하고 있다.2011년 4월, 시리아 육군이 시위대를 진압하기 위해 동원되기 시작하였고, 군인들이 전국에 걸쳐 시위대에 발포했다. 군의 포위 공격 몇 달 후에, 시위는 무장 폭동으로 변화했다. 주로 탈영한 군인과 민간인 자원군으로 구성된 반군은 중앙 지휘관 없이 저항하기 시작했다. 이 충돌은 전국적으로 전 마을 및 도시에서 비대칭 전쟁 형식으로 일어났다.
  • Гражданская война в Сирии (араб. الحرب الأهلية السورية‎‎; Сирийское восстание, сирийский кризис) — вооружённый конфликт между сирийскими правительственными войсками и их союзниками, и боевиками сирийской оппозиции (большинство из которых являются исламистами разного толка, от умеренных до радикальных, включая членов группировок, ассоциированных с «Аль-Каидой») — с другой.
  • A szíriai polgárháború 2011. márciusában kezdődött eleinte kormányellenes demonstrációkkal, a tunéziai események hatására. Az emberek a jelenlegi politikai elit autoritárius hatalomgyakorlása ellen tiltakozva vonultak utcára, de a demonstrálók kezdetben csak reformokat követeltek, nem rezsimváltást.
  • La guerra civile siriana o crisi siriana è un conflitto in corso nel paese che vede contrapposte militarmente le forze governative a quelle dell'opposizione, e che viene inserito nel contesto più ampio della Primavera araba.
  • Siriako Gerra Zibila Sirian Arabiar Udaberriaren ondorengo gerra zibila da, alde batetik, Bashar al-Assadek zuzendutako Baath Alderdi Arabiar Sozialistaren kideak eta Siriako armada eta, bestetik, Siriako Biltzar Nazionalean elkarturiko matxinoen artekoa.
  • La Guerra Civil Siria —o simplemente Guerra de Siria— es un conflicto bélico actual en ese país árabe que enfrenta al gobierno junto a las Fuerzas Armadas de Siria en contra de diversos grupos rebeldes de la oposición que buscan derrocar al gobierno y, en particular, sacar del poder al presidente Bashar Al-Asad.
  • Wojna domowa w Syrii – trwająca od 2011 wojna domowa między siłami wiernymi prezydentowi Baszszarowi al-Asadowi a zbrojną opozycją.W 2011 w Syrii rozpoczęło się antyrządowe powstanie. Jego przyczyną były dziesięcioletnie autorytarne rządy Baszszara al-Asada, syna syryjskiego dyktatora Hafiza al-Asada, który był u władzy przez 30 lat.
  • Pemberontakan Suriah 2011-2012 adalah persoalan kaum Muslimin karena para mujahid yang berperang melawan rezim Bashar di sana hakikatnya demi kepentingan Islam. Demonstrasi publik dimulai pada tanggal 26 Januari 2011, dan berkembang menjadi pemberontakan nasional.
  • La guerra civil siriana és un conflicte armat procedent d'un ampli moviment contestatari contra el règim baasista que comença per manifestacions antirègim i pro-règim pacífiques el 15 de març del 2011, tres mesos després del començament del clima revolucionari anomenat Primavera Àrab.
rdfs:label
  • Guerre civile syrienne
  • Bürgerkrieg in Syrien
  • Guerra Civil Siria
  • Guerra Civil Síria
  • Guerra civil siriana
  • Guerra civile siriana
  • Občanská válka v Sýrii
  • Perang saudara Suriah
  • Siriako Gerra Zibila
  • Suriye İç Savaşı
  • Syrian Civil War
  • Syrische Burgeroorlog
  • Szíriai polgárháború
  • Wojna domowa w Syrii
  • Гражданска война в Сирия
  • Гражданская война в Сирии
  • シリア騒乱
  • 시리아 내전
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Guerre civile syrienne
is dbpedia-owl:conflict of
is dbpedia-owl:isPartOfMilitaryConflict of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:conflit of
is prop-fr:guerre of
is prop-fr:guerres of
is prop-fr:histoire of
is prop-fr:sujet of
is foaf:primaryTopic of