La guerre civile finlandaise est un épisode troublé de l'histoire de la Finlande qui fait à la fois partie de la Première Guerre mondiale (1914 – 1918) et de la vague révolutionnaire européenne (1917 – 1921) qui commence avec la révolution russe de 1917. La guerre civile s'est déroulée du 27 janvier 1918 à la mi-mai 1918 entre les « Rouges » (punaiset) sociaux-démocrates et les « Blancs » (valkoiset), c'est-à-dire des forces commandées par le sénat conservateur.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • La guerre civile finlandaise est un épisode troublé de l'histoire de la Finlande qui fait à la fois partie de la Première Guerre mondiale (1914 – 1918) et de la vague révolutionnaire européenne (1917 – 1921) qui commence avec la révolution russe de 1917. La guerre civile s'est déroulée du 27 janvier 1918 à la mi-mai 1918 entre les « Rouges » (punaiset) sociaux-démocrates et les « Blancs » (valkoiset), c'est-à-dire des forces commandées par le sénat conservateur. Les Rouges étaient soutenus par la Russie bolchevique jusqu'au traité de Brest-Litovsk tandis que les Blancs bénéficiaient d'une assistance militaire de l'Empire allemand.
  • La guerra civile finlandese (sisällissota in finlandese) è stata una guerra combattuta dal 27 gennaio al 16 maggio 1918 tra i finlandesi "rossi" (punaiset), costituiti da comunisti e socialdemocratici, e i "bianchi" (valkoiset), forze guidate dal Senato conservatore, succeduto al Senato di unità nazionale, che cercava di mantenere lo status quo (mantenere l'indipendenza e creare una monarchia costituzionale senza parlamentarismo).Sebbene il nome sisällissota (guerra civile) sia quello comunemente usato per definire questo conflitto, esso ha avuto in finlandese molti altri nomi: vapaussota (guerra di liberazione), kansalaissota (guerra nazionale), luokkasota (guerra di classe), punakapina (ribellione rossa), torpparikapina (rivolta dei mezzadri), veljessota (guerra tra fratelli), e vallankumous (rivoluzione). Gli storici oggi suggeriscono che tutti questi nomi differenti hanno il loro valore, anche se variano propagandisticamente.La guerra civile e la guerra di continuazione sono stati due tra i conflitti più controversi ed emotivamente carichi nella storia della moderna Finlandia. Essi sono spesso visti come cerniere per il destino della Finlandia, ed entrambi hanno avuto una grande influenza sui rapporti di politica estera di questo paese.
  • A Guerra Civil Finlandesa fez parte de um tumulto nacional e social causado pela Primeira Guerra Mundial (1914-1918) na Europa. A guerra foi travada na Finlândia de 27 de janeiro de 1918 a 15 de maio de 1918, entre as forças dos social-democratas chamados "Vermelhos" (punaiset), apoiadas pela União Soviética, e as forças do senado conservador não-socialista, comumente chamado de "Brancos" (valkoiset), apoiados militarmente pelo Império Alemão e voluntários da Suécia.A derrota na Primeira Guerra Mundial e as revoluções de Fevereiro e Outubro em 1917 gerou um colapso total do Império Russo, e a destruição na Rússia resultou em uma destruição correspondente da sociedade finlandesa durante 1917. Os social-democratas na esquerda e os conservadores na direita competiram pela liderança do estado finlandês, que mudou da esquerda para a direita em 1917. Ambos os grupos colaboraram com as forças políticas correspondentes na Rússia, aprofundando a divisão no país.Como não havia polícia e forças armadas popularmente aceitas para manter a ordem na Finlândia após março de 1917, a esquerda e a direita começaram a criar grupos próprios de segurança, levando a emergência de duas tropas militares armadas independentes, as Guardas Branca e Vermelha. Uma atmosfera de violência política e medo se instaurou entre os finlandeses. O combate começou durante janeiro de 1918 devido aos atos de ambos Vermelhos e Brancos em uma espiral de escalada militar e política. Os Brancos saíram vitoriosos da guerra e a maior consequência da crise de 1917–18 e Guerra Civil é a passagem da Finlândia do controle russo para a esfera de influência alemã. O senado conservador tentou estabelecer uma monarquia finlandesa regida por um rei alemão, mas com a situação da Alemanha após o fim da Primeira Guerra Mundial, a Finlândia emergiu como uma república independente.A guerra civil permanece como o evento mais controverso e com maior peso emocional na história da Finlândia moderna, inclusive tendo havido disputas sobre como o conflito deve ser chamado. Aproximadamente 37.000 pessoas morreram durante o conflito, incluindo baixas nas frentes de guerra e mortes pelas campanhas políticas de terror e altas taxas de mortalidade em campos de prisioneiros. O tumulto destruiu a economia, dividiu o aparato político e a nação finlandesa durante muitos anos. O país foi lentamente reunido através de concessões dos grupos políticos moderados de esquerda e direita.
  • De Finse Burgeroorlog was een burgeroorlog in Finland die duurde van 27 januari tot 15 mei 1918. De partijen waren de socialistische Finnen (de Rode Garde) en de conservatieve Finnen (de Witte Garde). De Roden kregen steun van het bolsjewistische Rusland terwijl de Witten steun kregen van het Duitse Keizerrijk en Zweedse vrijwilligers.Door de Russische Revolutie kwam het Russische Rijk ten val. Als gevolg daarvan raakte ook de Finse samenleving ontwricht. Hierdoor ontstonden in Finland twee groeperingen. Omdat het land geen officiële politie of leger meer kende, begonnen de groepen met het creëren van hun eigen veiligheidstroepen. Toen op januari 1918 de senaat van Finland de witte troepen als officiële troepen van Finland erkende, brak onrust uit. De Witten wonnen de burgeroorlog en Finland raakte uit de Russische invloedssfeer, die vervangen werd door een Duitse.
  • A finn polgárháború az első világháború okozta nemzeti és társadalmi zűrzavar része volt Finnországban. A háborút 1918. január 27. és 1918. május 15. között vívták a „vörösök” (punaiset), akiket a finn népi küldöttség vezetett (és a finn szociáldemokraták ellenőrzése alatt álltak), valamint a „fehérek” (valkoiset), akiket a vaasai szenátus vezetett (és a finn szenátust képviselték amelyet polgári pártok alkottak). A vörösök a bolsevik Oroszország, míg a fehérek a Német Birodalom és svéd önkéntesek katonai támogatását élvezték.Az első világháború veresége és a februári és októberi forradalmak az Orosz Birodalom teljes összeomlásához vezettek. Az anyaország összeomlása a finn társadalom válságához vezetett 1917-ben. Minthogy nem volt hivatalos rendőrség és katonaság, amely rendet tartott volna az országban, 1917 márciusa után a bal- és a jobboldali erők elkezdték kiépíteni saját biztonsági csoportjaikat, ami két független fegyveres alakulat, a fehér és a vörös őrség kialakulásához vezetett. A polgárháborút végül a fehérek nyerték meg. A polgárháború után Finnország az orosz hegemóniából a német érdekszférába került. A konzervatív szenátus megpróbált monarchiát felállítani Finnországban, ahol a német király uralkodott volna, de Németország első világháborús veresége után Finnország független köztársasággá vált.A polgárháború a mai napig a legellentmondásosabb és legtöbb érzelmi terhet hordozó eseménye maradt az újkori finn történelemnek. Kb. 37 000 ember halt meg a konfliktusban, a fronton meghaltakat, a politikai terrorkampányok áldozatait és a fogolytáborokban elhunytakat is beleszámítva. A zűrzavar elpusztította az ország gazdaságát, megosztotta a politikai apparátust és magát a finn társadalmat is hosszú éveken át.
  • La Guerra Civil Finlandesa fue parte del caos social y nacionalista ocasionado en Europa en las postrimerías de la Primera Guerra Mundial. Tuvo lugar en Finlandia, desde el 27 de enero hasta el 15 de mayo de 1918. De un lado se encontraban las fuerzas socialdemócratas, dirigidas por la delegación popular de Finlandia, comúnmente conocidos como «rojos» (punaiset). De otro lado se encontraban las fuerzas del senado, controladas por los conservadores desde el otoño anterior, que pretendían mantener el statu quo (retener la independencia y la monarquía constitucional sin parlamentarismo). Eran popularmente conocidos como «blancos» (valkoiset). Los rojos recibieron la ayuda de la Rusia Bolchevique, mientras los blancos fueron apoyados militarmente por el II Imperio Alemán. Los finlandeses tienen muchos nombres para este conflicto: vapaussota (Guerra de Libertad), kansalaissota or sisällissota (Guerra Civil), luokkasota (Guerra de Clases), punakapina (Rebelión Roja), torpparikapina (rebelión de los minifundistas), veljessota (la guerra entre hermanos) e incluso vallankumous (Revolución). Los historiadores actuales señalan que todos estos nombres diferentes son igual de válidos, aunque difieren en sus cargas propagandísticas.Las revoluciones de febrero y octubre de 1917 precipitaron la derrota y total colapso del Imperio ruso, cuya caída repercutió en la ruptura de la sociedad finesa. Los socialdemócratas y los conservadores compitieron por el liderazgo del estado finés, que basculó de la izquierda a la derecha en 1917. Ambos grupos colaboraron con las fuerzas políticas correspondientes en Rusia, ahondando en la brecha nacional abierta.Puesto que Finlandia no disponía de ejército o policía definidos después de marzo de 1917, ambos bandos comenzaron a reclutar sus propios grupos de seguridad, lo que llevó al surgimiento de dos tropas militares independientes, la Guardia Blanca y la Guardia Roja. Entre los finlandeses se extendió una atmósfera de tensión política y miedo, hasta que en enero de 1918 la espiral de violencia condujo al estallido de la contienda.Los blancos resultaron victoriosos en la consecuente guerra, y pasaron desde la esfera de influencia rusa a la alemana. El senado conservador intentó establecer una monarquía finlandesa, con un rey alemán: el príncipe Federico Carlos de Hesse-Kassel, pero tras la derrota alemana en la Gran Guerra, Finlandia emergió como una república democrática independiente.La guerra civil sigue siendo el evento más controvertido y emocional en la historia de la Finlandia moderna, y han existido disputas sobre el nombre que debía darse al conflicto. Aproximadamente 37.000 personas murieron durante el conflicto, lo que incluye tanto bajas en el frente como muertes causadas por campañas de terror político y un alto índice de mortandad en los campos de prisioneros. Malogró la economía finlandesa, y dividió el aparato político y la nación finlandesa durante muchos años. El país se cohesionó lentamente gracias a compromisos por parte de los partidos políticos moderados y concesiones desde la izquierda y la derecha.
  • The Finnish Civil War (Finnish: Suomen sisällissota; Swedish: Finska inbördeskriget) concerned control and leadership of Finland, during its transition phase from a Russian Grand Duchy to an independent state. The conflict formed a part of the national, political and social turmoil caused by World War I (1914–1918) in Europe. The Civil War was fought from 27 January to 15 May 1918 between the forces of the Social Democrats led by the People's Deputation of Finland, commonly called the "Reds" (Finnish: punaiset, Swedish: röda), and the forces of the non-socialist, conservative-led Senate, commonly called the "Whites" (Finnish: valkoiset, Swedish: vita). The Reds—dominated by industrial and agrarian workers—were supported by the Russian Soviet Republic. The Whites—dominated by peasants and middle- and upper-class factions—received marked military assistance from the German Empire. The Reds were based in the towns and industrial centres of southern Finland, while the Whites controlled more rural central and northern Finland. The Whites won the war, in which about 37,000 people died out of a population of 3 million.The Grand Duchy of Finland, ruled as a nominally autonomous part of the Russian Empire, was gradually developing into the realm's Finnish state, including a rise of the Fennoman movement standing for the Finnic majority of the population. By 1917 the Finnish people had experienced rapid population growth and industrialization, and the rise of a comprehensive labor movement. Economic, social, and political divisions were deepening while the Finnish political system was in an unstable phase of democratization and modernization.The collapse of the Russian Empire following the February and October Revolutions of 1917 spurred the collapse of the Grand Duchy of Finland, and the resultant power vacuum led to bitter conflict between the left-leaning labor movement, led by the Social Democrats, and more conservative non-socialists. A breakdown of power and authority penetrated all levels of society. Finland's declaration of independence on 6 December 1917—though supported by most Finns and soon recognized by the Russian Bolshevist Council of People's Commissars—occurred in the context of the worsening power struggle, and therefore failed to either unite or pacify the nation.With the dissolution of regular police and military forces, both left and right began forming armed groups in the spring of 1917. Two rival paramilitary forces, the White Guards and Red Guards, emerged, both with around 85,000 men. The Reds carried out a general offensive in February 1918; it ended in failure. Soviet Russia's main support to the Reds was the supply of weapons. A general offensive by the Whites began on 15 March and was bolstered by the attack of 13,000 soldiers from the German army in April 1918. The battles of Tampere and Viipuri, won by the Whites, and the battles of Helsinki and Lahti, won by German troops, were the decisive military actions of the war. Both the Reds and Whites used political terror as a military weapon during the conflict.In the aftermath of the civil war, Finland passed from Russian rule to the German Empire's sphere of power. The conservative Finnish Senate attempted to establish a Finnish monarchy ruled by the House of Hesse, but after the defeat of Germany in World War I, Finland emerged as an independent, democratic republic.The civil war remains the most traumatic, controversial and emotionally charged event in the history of modern Finland, and there have even been disputes about how to designate it. Three-quarters of the war victims were Reds who died mainly in political terror campaigns and in prison camps. The turmoil created severe food shortages, disrupted the Finnish economy and the political apparatus, and divided the Finnish nation for many years. Finnish society was reunited through the social compromises based on long-term culture of moderate politics and religion, the outcome of World War I and the marked post-war economic recovery.
  • La Guerra Civil Finlandesa va ser part del caos social i nacionalista ocasionat a Europa a la darreria de la Primera Guerra Mundial. Va tenir lloc a Finlàndia, des del 27 de gener fins al 15 de maig de 1918. D'un costat es trobaven les forces socialdemòcrates, dirigides per la delegació popular de Finlàndia, comunament coneguts com a «rojos» (punaiset). D'altra banda es trobaven les forces del senat, controlades pels conservadors que a la tardor anterior, que pretenien mantenir l'statu quo (retenir la independència i la monarquia constitucional sense parlamentarisme). Eren popularment coneguts com a «blancs» (valkoiset). Els roigs van rebre l'ajuda de la Rússia Bolxevic, mentre els blancs van ser recolzats militarment per l'II Imperi Alemany.Els finlandesos tenen molts noms per a aquest conflicte: vapaussota (Guerra de Llibertat), kansalaissota or sisällissota (Guerra Civil), luokkasota (Guerra de Classes), punakapina (Rebel·lió Vermella), torpparikapina (rebel·lió dels minifundistes), veljessota (la guerra entre germans) i fins i tot vallankumous (Revolució). Els historiadors actuals assenyalen que tots aquests noms diferents són igual de vàlids, encara que difereixen en les seves càrregues propagandístiques. Les revolucions de febrer i l'octubre de 1917 van precipitar la derrota i total col·lapse de l'Imperi Rus, la caiguda del qual va repercutir en la ruptura de la societat finesa. Els socialdemòcrates i els conservadors van competir pel lideratge de l'estat finès, que va bascular de l'esquerra a la dreta el 1917. Ambdós grups van col·laborar amb les forces polítiques corresponents a Rússia, endinsant-se a la bretxa nacional oberta.Ja que Finlàndia no disposava d'exèrcit o policia definits després de març de 1917, ambdós bàndols van començar a reclutar els seus propis grups de seguretat, el que va portar a l'aparició de dues tropes militars independents, la Guàrdia Blanca i la Guàrdia Roja. Entre els finlandesos es va estendre una atmosfera de tensió política i por, fins que el gener de 1918 l'espiral de violència va conduir a l'esclat de la contesa.Els blancs van resultar victoriosos en la conseqüent guerra, i van passar des de l'esfera d'influència russa a l'alemanya. El senat conservador va intentar establir una monarquia finlandesa, amb un rei alemany: el príncep Federico Carlos d'Hesse-Kassel, però després de la derrota alemanya en la Gran Guerra, Finlàndia va emergir com una república democràtica independent.La guerra civil continua sent l'esdeveniment més controvertit i emocional en la història de la Finlàndia moderna, i han existit disputes sobre el nom que s'havia de donar al conflicte. Aproximadamente 37.000 persones van morir durant el conflicte, el que inclou tant baixes al front com morts causades per campanyes de terror polític i un alt índex de mortaldat en els camps de presoners. Va desaprofitar l'economia finlandesa, i va dividir l'aparell polític i la nació finlandesa durant molts anys. El país es va cohesionar lentament gràcies a compromisos per part dels partits polítics moderats i concessions des de l'esquerra i la dreta.
  • Wojna domowa w Finlandii (fiń. Suomen sisällissota) – wewnętrzny konflikt zbrojny w Finlandii w pierwszej połowie 1918 roku pomiędzy siłami Czerwonych (punaiset), wspieranych przez radziecką Rosję, a siłami Białych (valkoiset), wspieranych przez Niemcy.W 1917 roku autonomiczne Wielkie Księstwo Finlandii wchodziło jeszcze w skład Imperium Rosyjskiego. Rewolucja lutowa i rewolucja październikowa doprowadziły do destabilizacji i chaosu w Rosji. W tej sytuacji zdominowany przez konserwatystów fiński Senat pod przewodnictwem Pehra Evinda Svinhufvuda 6 grudnia 1917 roku ogłosili deklarację o niepodległości. Chociaż poparła ją większość ludności Finlandii, to jednocześnie deklaracja doprowadziła do rozpoczęcia rywalizacji pomiędzy lewicowym ruchem robotniczym (Socjalnymi Demokratami), a prawicowymi konserwatystami. Obie strony zaczęły formować własne paramilitarne siły zbrojne, nazwane Czerwoną Gwardią i Białą Gwardią. Na początku stycznia 1918 roku doszło do politycznej eskalacji konfliktu, który przerodził się w walkę zbrojną obu stron. Po stronie Czerwonych, na czele których stał były oficer carskiej armii Ali Aaltonen, najbardziej radykalne stanowisko zajmowały Czerwone Gwardie i Gwardie Ochrony Robotników z Helsinek, Kotki i Turku, a także niektóre Gwardie na wsi. Po stronie Białych silne wpływy uzyskali fińscy jegrzy, którzy od jesieni 1917 roku zaczęli wracać do ojczyzny z Niemiec, gdzie od 1915 roku służyli w ramach 27. Królewskiego Pruskiego Batalionu Jegrów. Biali panowali głównie w prowincji Viipuri, południowej części prowincji Ostrobothnia i południowo-wschodniej Finlandii. 15 stycznia 1918 roku głównodowodzącym Białych został były generał carski Carl Gustaf Mannerheim. Jego kwatera główna została ulokowana w miejscowości Vaasa. 25 stycznia tego roku Senat przemianował Białą Gwardię na Fińską Białą Armię, czego nie uznali Czerwoni. Do pierwszych poważniejszych starć zbrojnych pomiędzy obu stronami doszło w dniach 17-20 stycznia w prowincji Viipuri. Od 23 stycznia rozpoczęło się rozbrajanie wojsk rosyjskich, stacjonujących w Finlandii. 27 stycznia na południe od Viipuri oddziały Białych zaatakowały pociągi przewożące duże ilości uzbrojenia dla Czerwonych od bolszewików z Piotrogradu. W odpowiedzi Czerwoni 26 stycznia proklamowali rozpoczęcie rewolucji proletariackiej. Jednocześnie wszystkie lokalne Czerwone i Robotnicze Gwardie zostały połączone w Fińską Czerwoną Gwardię. Składała się ona w większości z ochotników spośród robotników i pracowników rolnych (było też ok. 2 tys. kobiet), podczas gdy Biała Gwardia z poborowych (ochotników było jedynie 11-15 tys.). Podstawowym mankamentem Czerwonych był brak zawodowych oficerów oraz przeszkolenia wojskowego i dyscypliny członków Czerwonej Gwardii, które prowadziły często do nie wykorzystywania sukcesów militarnych. Czerwoni zawarli sojusz z bolszewikami Włodzimierza I. Lenina, uzyskując przede wszystkim pomoc w formie uzbrojenia i wyposażenia wojskowego. Uzyskali również wsparcie ok. 4 tys. zrewolucjonizowanych byłych carskich żołnierzy, którzy zdecydowali się walczyć po ich stronie. Biali pod względem militarnym mieli przewagę nad Czerwonymi. Na czele ich wojsk stał zawodowy wojskowy gen. C. G. Mannerheim wraz ze swoim sztabem byłych oficerów carskiej armii (oprócz Finów było też 84 oficerów szwedzkiej armii, którzy przybyli do Finlandii na ochotnika). Ponadto Białą Gwardię zasilili fińscy jegrzy z niemieckiej armii w liczbie ok. 1450. Byli oni elitarnymi, zdyscyplinowanymi żołnierzami, posiadającymi doświadczenie bojowe z frontu wschodniego. Wyszkolili oni kolejne oddziały jegrów Białej Gwardii. Ogółem po stronie Białych zostało sformowanych pięć pułków jegierskich, które okazały się trzonem Białej Gwardii. Linia frontu przecięła Finlandię ze wschodu na zachód na dwie części. Południową część kraju, z centrami przemysłowymi oraz dużymi farmami rolniczymi i posiadłościami ziemskimi, kontrolowali Czerwoni, zaś Północ, o wiele mniej uprzemysłowioną, z przewagą średnich i małych farm rolniczych, Biali. Czerwona część Finlandii została nazwana Fińską Socjalistyczną Republiką Robotniczą. Rządziła nią Rada Ludowa z siedzibą w Helsinkach, na czele której stanął Kullervo Manner. Na obydwu terytoriach istniały jednak enklawy, na których przewagę miała druga strona – na północy Finlandii były to przemysłowe miasta Varkaus, Kuopio, Oulu, Raahe, Kemi i Tornio, zaś na południu miejscowości Porvoo, Kirkkonummi i Uusikaupunki. Zlikwidowanie tych obszarów stało się głównym zadaniem wojsk obu armii w ciągu lutego. Liczyły one po ok. 50-90 tys. ludzi. 28 stycznia rozpoczęła się ofensywa Czerwonych, trwająca do połowy marca. Po jej załamaniu Biali podjęli 16 marca przeciwnatarcie w celu zdobycia silnego ośrodka przemysłowego Tampere. Walki o miasto, najkrwawsze podczas całej wojny domowej, trwały do 6 kwietnia, kończąc się całkowitym zwycięstwem Białej Gwardii. Jej straty wyniosły 700-900 zabitych i rannych, w tym 50 jegrów, podczas gdy Czerwonych 1-1,5 tys. zabitych i rannych, ale aż 11-12 tys. wziętych do niewoli. Od tej pory rozpoczął się odwrót sił Czerwonej Gwardii. 29 kwietnia Biali zdobyli Viipuri. Kolejnych 500-800 Czerwonych zostało zabitych i rannych, a 12-15 tys. poszło do niewoli.W międzyczasie do fińskiej wojny domowej wmieszały się Niemcy. 5 marca oddziały niemieckie z okrętów wylądowały na Wyspach Alandzkich. 3 kwietnia na Półwyspie Hanko została wysadzona 10-tysięczna Dywizja Morza Bałtyckiego gen. Rüdigera von der Goltza, zaś 7 kwietnia 3-tysięczny Oddział Brandenstein płk. Otto von Brandensteina pod miastem Loviisa na południowo-wschodnim wybrzeżu Finlandii. Obie formacje uderzyły w kierunku Helsinek, zajmując je 13 kwietnia przy wsparciu niemieckiej floty wojennej. 8 kwietnia Rada Ludowa Czerwonych zbiegła do Viipuri, zaś ostatecznie przeniosła się 25 kwietnia do Piotrogradu. Tymczasem Oddział Brandenstein, rozbudowany do wielkości brygady, 19 kwietnia zaatakował Lahti, przecinając połączenia między wojskami Czerwonej Gwardii na wschodzie i zachodzie kraju. Natomiast Dywizja Morza Bałtyckiego uderzyła na północ, zajmując 21-22 kwietnia Hyvinkää i Riihimäki, zaś 26 kwietnia Hämeenlinna.2 maja padło Lahti, co było w dużym stopniu wynikiem zdemoralizowania oddziałów Czerwonej Gwardii po ucieczce ich rządu do Rosji. Wielu Czerwonych z kobietami i dziećmi próbowało za wszelką cenę przekroczyć granicę fińsko-rosyjską. Czerwona Gwardia trzymała się jeszcze silnie na obszarze pomiędzy miejscowościami Kouvola i Kotka. Atak Białych doprowadził do ich kapitulacji 5 maja. Wojna zakończyła się 15 maja, kiedy oddziały Białej Gwardii zdobyły Ino na Przesmyku Karelskim, byłą rosyjską bazę artylerii nadbrzeżnej. 16 maja na ulicach Helsinek, do których powrócił fiński Senat, doszło do uroczystej parady zwycięstwa. Łączne straty w fińskiej wojnie domowej wyniosły po stronie Czerwonych ok. 27 tys. ludzi, zaś po stronie Białych ok. 5,1 tys. Podczas działań wojennych obie strony konfliktu stosowały terror. W jego wyniku 1,4-1,6 tys. Białych oraz 7-10 tys. Czerwonych straciło życie. Biali i Niemcy schwytali ponad 80 tys. Czerwonych. Większość z nich została osadzona w obozach koncentracyjnych, które powstały na wyspie Suomenlinna, w Hämeenlinna, Lahti, Viipuri, Ekenäs, Riihimäki i Tampere. Senat zdecydował o trzymaniu w nich każdego do czasu, aż nie zostanie przesłuchany. 29 maja powołano Trybunał Zdrady, który ok. 70 tys. Czerwonych oskarżył o zdradę stanu. Jednakże jedynie 555 zostało skazanych na karę śmierci, wykonaną w stosunku 113 spośród nich.Po ogłoszeniu rozejmu przez Niemcy 11 listopada, w wyniku czego zostały wstrzymane działania wojenne na froncie zachodnim I wojny światowej, wojska niemieckie 16 grudnia wycofały się z Helsinek. Był to ostatni akord związany z fińską wojną domową. Finlandia została stopniowo zunifikowana przez umiarkowane siły polityczne wywodzące się od lewej do prawej strony sceny politycznej.Białych Finów – oprócz Niemców – podczas wojny wsparli też przedstawiciele innych narodów. Istniał Legion Polski w Finlandii, składający się z ponad 1,7 tys. Polaków z armii carskiej pod dowództwem rtm. Stanisława Bogusławskiego. Szwedzi – oprócz oficerów w sztabie gen. C. G. Mannerheima – mieli tzw. Brygadę Szwedzką, liczącą ok. 550 żołnierzy.
  • Гражда́нская война́ в Финля́ндии (фин. Suomen sisällissota) была частью национального и социального брожения, вызванного Первой мировой войной в Европе. Финская гражданская война была одним из многих национальных и социальных конфликтов в послевоенной Европе, велась с 27 января по 15 мая 1918 года, между радикальными левыми (ранее составлявшими левое крыло социал-демократов), возглавляемыми Советом народных уполномоченных Финляндии, которых обычно называют «красными» (фин. punaiset, punikki), и буржуазно-демократическими, силами финского Сената, которых обычно называют «белыми» (фин. valkoiset). Красные были поддержаны Российской Советской Республикой, тогда как белые получали военную помощь от Германской империи и, неофициально, от Швеции (шведские добровольцы (фр.)русск., военный контингент и силы флота на Аландских островах).
  • Als Finnischer Bürgerkrieg wird eine bewaffnete Auseinandersetzung bezeichnet, die das unmittelbar zuvor unabhängig gewordene Finnland im Wesentlichen vom 27. Januar bis zum 5. Mai 1918 erschütterte. Im Hintergrund des Bürgerkrieges standen aufgestaute gesellschaftliche Gegensätze, aber auch die Auswirkungen der revolutionären Ereignisse in Russland, zu welchem Finnland bislang als autonomes Großfürstentum gehört hatte. Die Abdankung des russischen Zaren und finnischen Großfürsten infolge der Februarrevolution 1917 stürzte Finnland in eine Verfassungskrise, in welcher die öffentliche Ordnung zunehmend zerfiel. Eine durch den Ersten Weltkrieg bedingte Lebensmittelkrise bewirkte im Zusammenspiel mit der Propaganda der russischen Bolschewiki eine Radikalisierung und Militarisierung der Arbeiterbewegung.Diese Entwicklung führte schließlich Ende Januar 1918 zu einem sozialistischen Umsturzversuch. Durch Revolution wurde im Süden Finnlands ein von der Arbeiterschaft geführter Staat errichtet, im Nordteil des Landes konnten sich die Bürgerlichen jedoch behaupten. Nachdem es den bürgerlichen „weißen“ Truppen unter dem Oberbefehl von Carl Gustaf Emil Mannerheim besser als den „Roten“ gelungen war, ihre Kampfverbände für die Kriegsführung auszubilden, gingen sie Mitte März in die Offensive und nahmen nach schweren Kämpfen die Stadt Tampere ein. Deutsche Kampfverbände, die den Weißen zur Hilfe gekommen waren, rückten zugleich im Süden vor. Nach der Eroberung von Viipuri Ende April gaben Anfang Mai die letzten Aufständischen auf. Zu den Nebenerscheinungen des Krieges gehörten politische Gewalthandlungen beider Seiten und zu seinem Nachspiel eine Hunger- und Seuchentragödie unter den Roten in den Gefangenenlagern.
  • Fin İç Savaşı (Fince: Suomen sisällissota, Kansalaissota), sürmekte olan I. Dünya Savaşı sırasında bağlı bulunduğu Rusya İmparatorluğunda Çarlık rejiminin devrilmesinin ardından yaşanan Ekim Devrimi sonrasında bağımsızlığını kazanan Finlandiya'da 27 Ocak-15 Mayıs 1918 tarihleri arasında yaşanan iç savaştır. Solcularla sağcılar arasında yaşanan iç savaş sırasında Sosyalistler Kızıllar (Fince: punaiset) olarak, karşı taraftaki anti-sosyalistler ise Beyazlar (Fince: valkoiset) olarak adlandırılmıştır. Kızıllar, Sovyetler Birliği, Beyazlar ise Almanya tarafından askeri ve ekonomik olarak desteklenmişlerdir.Mart 1917'ye kadar Finlandiya, orduya veya polis teşkilatına sahip değilken sol ve sağ, kendi güvenlik guruplarını kurmaya başladılar. Sağ Beyaz Muhafızlar ve sol Kızıl Muhafızlar adları altında iki ayrı güvenlik gurubu kurmuşlardır. Finlandiya'daki korku dolu atmosfer sonunda Beyaz Muhafızların Senato'da kendilerini ülkenin milli ordusu ilan etmeleriyle, iki kutup arasında savaş başlamasıyla doruğa çıkmıştır. Beyazlar zafer kazanmışlardır. 1917–18 iç savaş krizinden sonra Finlandiyalılar yönlerini Rusya'dan çok Almanya'ya çevirmişlerdir. Hatta senato, "Alman Krallığına Bağlı" mutlak monarşiyi dile getirmiştir. Fakat Almanya'nın I. Dünya Savaşı'ndan yenik ayrılması bu fikri tek başına "Bağımsız Demokratik Cumhuriyet" anlayışına çevirmiştir.
  • Finská občanská válka byla součást národních a společenských nepokojů, způsobených první světovou válkou (1914–1918) v Evropě. Válka ve Finsku probíhala od 27. ledna do 15. května 1918 mezi jednotkami finských sociálních demokratů, běžně označovaní jako "rudí" (punaiset), a konzervativci, vedenými finským senátem, běžné nazývaní "bílí" (valkoiset). Rudým se dostávalo podpory z Bolševického Ruska, zatímco bílým z Německa.
  • フィンランド内戦(フィンランドないせん、フィンランド語: Suomen sisällissota)はフィンランドで1918年に発生した、右派白衛軍と左派赤衛軍による内戦。
  • 핀란드 내전 (핀란드어: Suomen sisällissota)은 핀란드 독립 후에 좌익과 우익이 벌인 내전이다.
dbpedia-owl:depictionDescription
  • Officiers Rouges pendant la guerre civile finlandaise
dbpedia-owl:place
dbpedia-owl:result
  • Victoire des Blancs
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 966269 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 7122 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 59 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 107384254 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:batailles
prop-fr:combattants
prop-fr:commandant
prop-fr:conflit
  • Guerre civile finlandaise
prop-fr:date
  • Janvier-mai 1918
prop-fr:forces
  • 25000 (xsd:integer)
  • de 20 000 hommes à 90 000 hommes
prop-fr:issue
  • Victoire des Blancs
prop-fr:lieu
prop-fr:légende
  • Officiers Rouges pendant la guerre civile finlandaise
prop-fr:pertes
  • 1100 (xsd:integer)
  • 4500 (xsd:integer)
  • 7370 (xsd:integer)
  • Alliés : 4000 morts
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • La guerre civile finlandaise est un épisode troublé de l'histoire de la Finlande qui fait à la fois partie de la Première Guerre mondiale (1914 – 1918) et de la vague révolutionnaire européenne (1917 – 1921) qui commence avec la révolution russe de 1917. La guerre civile s'est déroulée du 27 janvier 1918 à la mi-mai 1918 entre les « Rouges » (punaiset) sociaux-démocrates et les « Blancs » (valkoiset), c'est-à-dire des forces commandées par le sénat conservateur.
  • Finská občanská válka byla součást národních a společenských nepokojů, způsobených první světovou válkou (1914–1918) v Evropě. Válka ve Finsku probíhala od 27. ledna do 15. května 1918 mezi jednotkami finských sociálních demokratů, běžně označovaní jako "rudí" (punaiset), a konzervativci, vedenými finským senátem, běžné nazývaní "bílí" (valkoiset). Rudým se dostávalo podpory z Bolševického Ruska, zatímco bílým z Německa.
  • フィンランド内戦(フィンランドないせん、フィンランド語: Suomen sisällissota)はフィンランドで1918年に発生した、右派白衛軍と左派赤衛軍による内戦。
  • 핀란드 내전 (핀란드어: Suomen sisällissota)은 핀란드 독립 후에 좌익과 우익이 벌인 내전이다.
  • De Finse Burgeroorlog was een burgeroorlog in Finland die duurde van 27 januari tot 15 mei 1918. De partijen waren de socialistische Finnen (de Rode Garde) en de conservatieve Finnen (de Witte Garde). De Roden kregen steun van het bolsjewistische Rusland terwijl de Witten steun kregen van het Duitse Keizerrijk en Zweedse vrijwilligers.Door de Russische Revolutie kwam het Russische Rijk ten val. Als gevolg daarvan raakte ook de Finse samenleving ontwricht.
  • La guerra civile finlandese (sisällissota in finlandese) è stata una guerra combattuta dal 27 gennaio al 16 maggio 1918 tra i finlandesi "rossi" (punaiset), costituiti da comunisti e socialdemocratici, e i "bianchi" (valkoiset), forze guidate dal Senato conservatore, succeduto al Senato di unità nazionale, che cercava di mantenere lo status quo (mantenere l'indipendenza e creare una monarchia costituzionale senza parlamentarismo).Sebbene il nome sisällissota (guerra civile) sia quello comunemente usato per definire questo conflitto, esso ha avuto in finlandese molti altri nomi: vapaussota (guerra di liberazione), kansalaissota (guerra nazionale), luokkasota (guerra di classe), punakapina (ribellione rossa), torpparikapina (rivolta dei mezzadri), veljessota (guerra tra fratelli), e vallankumous (rivoluzione).
  • Гражда́нская война́ в Финля́ндии (фин. Suomen sisällissota) была частью национального и социального брожения, вызванного Первой мировой войной в Европе. Финская гражданская война была одним из многих национальных и социальных конфликтов в послевоенной Европе, велась с 27 января по 15 мая 1918 года, между радикальными левыми (ранее составлявшими левое крыло социал-демократов), возглавляемыми Советом народных уполномоченных Финляндии, которых обычно называют «красными» (фин.
  • Fin İç Savaşı (Fince: Suomen sisällissota, Kansalaissota), sürmekte olan I. Dünya Savaşı sırasında bağlı bulunduğu Rusya İmparatorluğunda Çarlık rejiminin devrilmesinin ardından yaşanan Ekim Devrimi sonrasında bağımsızlığını kazanan Finlandiya'da 27 Ocak-15 Mayıs 1918 tarihleri arasında yaşanan iç savaştır.
  • Wojna domowa w Finlandii (fiń. Suomen sisällissota) – wewnętrzny konflikt zbrojny w Finlandii w pierwszej połowie 1918 roku pomiędzy siłami Czerwonych (punaiset), wspieranych przez radziecką Rosję, a siłami Białych (valkoiset), wspieranych przez Niemcy.W 1917 roku autonomiczne Wielkie Księstwo Finlandii wchodziło jeszcze w skład Imperium Rosyjskiego. Rewolucja lutowa i rewolucja październikowa doprowadziły do destabilizacji i chaosu w Rosji.
  • A finn polgárháború az első világháború okozta nemzeti és társadalmi zűrzavar része volt Finnországban. A háborút 1918. január 27. és 1918. május 15. között vívták a „vörösök” (punaiset), akiket a finn népi küldöttség vezetett (és a finn szociáldemokraták ellenőrzése alatt álltak), valamint a „fehérek” (valkoiset), akiket a vaasai szenátus vezetett (és a finn szenátust képviselték amelyet polgári pártok alkottak).
  • La Guerra Civil Finlandesa va ser part del caos social i nacionalista ocasionat a Europa a la darreria de la Primera Guerra Mundial. Va tenir lloc a Finlàndia, des del 27 de gener fins al 15 de maig de 1918. D'un costat es trobaven les forces socialdemòcrates, dirigides per la delegació popular de Finlàndia, comunament coneguts com a «rojos» (punaiset).
  • A Guerra Civil Finlandesa fez parte de um tumulto nacional e social causado pela Primeira Guerra Mundial (1914-1918) na Europa.
  • La Guerra Civil Finlandesa fue parte del caos social y nacionalista ocasionado en Europa en las postrimerías de la Primera Guerra Mundial. Tuvo lugar en Finlandia, desde el 27 de enero hasta el 15 de mayo de 1918. De un lado se encontraban las fuerzas socialdemócratas, dirigidas por la delegación popular de Finlandia, comúnmente conocidos como «rojos» (punaiset).
  • The Finnish Civil War (Finnish: Suomen sisällissota; Swedish: Finska inbördeskriget) concerned control and leadership of Finland, during its transition phase from a Russian Grand Duchy to an independent state. The conflict formed a part of the national, political and social turmoil caused by World War I (1914–1918) in Europe.
  • Als Finnischer Bürgerkrieg wird eine bewaffnete Auseinandersetzung bezeichnet, die das unmittelbar zuvor unabhängig gewordene Finnland im Wesentlichen vom 27. Januar bis zum 5. Mai 1918 erschütterte. Im Hintergrund des Bürgerkrieges standen aufgestaute gesellschaftliche Gegensätze, aber auch die Auswirkungen der revolutionären Ereignisse in Russland, zu welchem Finnland bislang als autonomes Großfürstentum gehört hatte.
rdfs:label
  • Guerre civile finlandaise
  • Fin İç Savaşı
  • Finn polgárháború
  • Finnischer Bürgerkrieg
  • Finnish Civil War
  • Finse Burgeroorlog
  • Finská občanská válka
  • Guerra Civil Finlandesa
  • Guerra Civil Finlandesa
  • Guerra Civil Finlandesa
  • Guerra civile finlandese
  • Wojna domowa w Finlandii
  • Гражданская война в Финляндии
  • フィンランド内戦
  • 핀란드 내전
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Guerre civile finlandaise
is dbpedia-owl:conflict of
is dbpedia-owl:isPartOfMilitaryConflict of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:conflit of
is prop-fr:conflits of
is prop-fr:guerre of
is prop-fr:guerres of
is foaf:primaryTopic of