Le Grand Pingouin (Pinguinus impennis, autrefois Alca impennis) était un grand oiseau incapable de voler de la famille des Alcidés. Il vivait sur le pourtour de l'océan Atlantique et s'est éteint au milieu du XIXe siècle. C'était l'unique espèce moderne du genre Pinguinus, qui comprenait également d'autres espèces de pingouins de grande taille.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le Grand Pingouin (Pinguinus impennis, autrefois Alca impennis) était un grand oiseau incapable de voler de la famille des Alcidés. Il vivait sur le pourtour de l'océan Atlantique et s'est éteint au milieu du XIXe siècle. C'était l'unique espèce moderne du genre Pinguinus, qui comprenait également d'autres espèces de pingouins de grande taille. On pouvait rencontrer ce pingouin dans les eaux de l'Atlantique nord, dans une zone comprenant les eaux du Canada, du Groenland, des îles Féroé, de la Norvège, de l'Irlande et de la Grande-Bretagne, et s'étendant au sud jusqu'en Nouvelle-Angleterre et au nord de l'Espagne. Durant la saison de reproduction, il se regroupait en colonie sur des îles rocailleuses à proximité des côtes.Le Grand Pingouin mesurait 75 à 85 cm de haut et pesait environ 5 kg, ce qui en faisait le plus imposant membre de la famille des Alcidés. Son dos était noir et son ventre blanc. Son bec noir, massif et crochu, était marqué de striures. Une tache blanche pouvait apparaître au-dessus de chacun des yeux de l'animal durant la saison de reproduction ; il perdait par la suite ces taches, et présentait à la place une bande blanche entre les yeux. Ses ailes mesuraient 15 cm de long et ne lui permettaient pas de voler. Par contre, il était très bon nageur et se nourrissait principalement de poissons et de crustacés. Très agile dans l'eau, il se révélait relativement maladroit sur la terre ferme. Ses principaux prédateurs comprenaient notamment les orques, les pygargues à queue blanche, les ours polaires et les humains. Les Grands Pingouins nichaient en colonies très denses. La femelle pondait sur les rochers un œuf blanc avec des reflets marrons, et les deux parents le couvaient l'un après l'autre durant six semaines, jusqu'à l'éclosion. Les jeunes quittaient le nid après deux ou trois semaines et les parents continuaient à s'en occuper pendant quelque temps.Les hommes ont chassé le Grand Pingouin pendant plus de 100 000 ans. Cette chasse occupait une place importante dans la culture des indiens d'Amérique qui vivaient à proximité de cet oiseau, celui-ci représentant pour eux une source de nourriture, mais également un objet de culte. Les premiers Européens qui explorèrent l'Amérique ont rapidement découvert que cet animal était une proie facile à capturer, et qu'il pouvait aussi être utilisé comme appât pour la pêche et fournir des plumes pour l'industrie, si bien que la population de Grands Pingouins s'est mise à décroître rapidement. Quand les scientifiques réalisèrent à quel point la population était menacée, différentes lois furent promulguées pour tenter de sauver cet oiseau, mais elles se révélèrent insuffisantes. Sa rareté croissante attira la convoitise des musées et des collectionneurs privés qui recherchaient œufs et peaux de pingouin. C'est ainsi que le dernier Grand Pingouin connu est tué à Eldey, en Islande, en 1844. Le Grand Pingouin est mentionné dans un grand nombre de romans et le journal scientifique de l’American Ornithologists' Union est appelé The Auk en son honneur.
  • Alka olbrzymia (Pinguinus impennis) – wymarły gatunek dużego, nielotnego ptaka wodnego z rodziny alk (Alcidae), zamieszkujący niegdyś północny Atlantyk, gnieżdżący się na wybrzeżach Labradoru, Grenlandii, Szkocji, Norwegii i innych, mniejszych wysepek. Zimą spotykano je bardziej na południe, aż do Florydy i Półwyspu Iberyjskiego, a nawet Półwyspu Apenińskiego.Pokrojem ciała i zachowaniem ptaki te przypominały pingwiny. Europejscy żeglarze, którzy zetknęli się z ptakami żyjącymi na półkuli południowej nazwali je "pingwinami" właśnie ze względu na te podobieństwa: alki określano w języku walijskim nazwą pingwen, także portugalscy i hiszpańscy żeglarze nazywali je pingüinos. Cechy gatunku Wierzch ciała czarny, spód biały, na kantarku biała plama; skrzydła krótkie. Wymiary średnie dł. ciała ok. 75-95 cmrozpiętość skrzydeł ok. 30 cmmasa ciała ok. 5 kg Biotop Otwarty ocean. Gniazdo Na skalnej półce, blisko lustra wody, trudno dostępnej od strony lądu. Jaja Wyprowadzały jeden lęg w roku lub rzadziej, składając w maju-czerwcu jedno jajo. Wysiadywanie Jajo wysiadywane było przez okres około 40 dni przez obydwoje rodziców. Pisklęta pierzyły się prawdopodobnie w wieku około 20 dni. Pożywienie Ryby, młode być może również plankton. Przyczyny wyginięcia Gatunek znany co najmniej od VIII wieku był obiektem polowań, które przybrały na sile w XVII i XVIII. W XIII wieku przestały istnieć kolonie na Półwyspie Skandynawskim. W 1830 erupcja podwodnego wulkanu i trzęsienie ziemi zniszczyło kolonię na wyspie Geirfuglasker (Skała wielkich alk, ang. The Great Auk Rock) w archipelagu Vestmannaeyjar. Po kataklizmie pozostałe przy życiu ptaki (ok. 40 osobników) przeniosły się na pobliską wyspę Eldey u południowo-zachodnich wybrzeży Islandii. Kolonia na tej wyspie była ostatnim siedliskiem alk olbrzymich na świecie. Rankiem 3 lipca (lub jak podaje część źródeł 3 czerwca) 1844 roku, rybacy: Jón Brandsson, Vilhjálmur Hákonarson, Sigurður Ísleifsson i Ketill Ketilson dopłynęli do Eldey, żeby zrealizować zamówienie Carla Siemsena - pozyskać okazy alk olbrzymich. Jón Brandsson i Sigurður Ísleifsson zatłukli ostatnią parę ptaków wiosłami. Jajo znajdujące się w gnieździe zostało rozdeptane. Co pewien czas pojawiają się niepotwierdzone informacje o zaobserwowaniu tych ptaków na Atlantyku lub na kanadyjskim wybrzeżu. W muzeach znajduje się około 90 wypchanych okazów. Trzy z nich znajdują się we Wrocławiu, w Muzeum Przyrodniczym Uniwersytetu Wrocławskiego.=== Przypisy ===
  • オオウミガラス(大海烏、Pinguinus impennis) は、チドリ目・ウミスズメ科に分類される海鳥の一種。かつて北大西洋と北極海に分布していたが、乱獲が主原因で1840年代または1850年代頃に絶滅した。
  • El alca gigante (Pinguinus impennis) es una especie extinta de ave Charadriiforme de la familia Alcidae. Fue la más grande de las alcas. A diferencia de las especies actuales de alcas, la gigante carecía de la capacidad de vuelo, aunque era una buena nadadora y buceadora.
  • Pinguinus impennis Pinguinus generoko animalia zen, jada iraungia. Hegaztien barruko Alcidae familian sailkatzen zen.
  • Alka velká (Pinguinus impennis) je nelétavý pták vyhubený v 19. století. Žil v severní části Atlantského oceánu. Dospělí jedinci dorůstali délky okolo 75 cm, vážili asi 5 kg. V důsledku adaptace se vzhledem i způsobem života podobali tučňákům. Měli zakrnělá křídla, takže nebyli schopni létat, i na souši se pohybovali velmi neobratně. Byli však výbornými plavci (jejich hlavní potravou byly ryby), potápěli se až do kilometrových hloubek na více než čtvrthodinu. Pro hnízdění potřebovali malé ostrůvky, kde nežili žádní predátoři a kde bylo nízké pobřeží, umožňující snadný výstup z moře na souš. Alky poskytovaly námořníkům výživné maso a vejce (dlouhé přes 10 cm), také tuk na svícení, na trhu bylo pro skvělé izolační vlastnosti velmi ceněno jejich prachové peří. Byly proto předmětem intenzivního lovu, který usnadňovala jejich bezbrannost. V devatenáctém století už obývaly pouze pár nepřístupných skalisek. Vzácnost druhu zvedla poptávku sběratelů po jejich vejcích a kůžích, což zpečetilo osud alky velké. 3. července 1844 byl na ostrůvku Eldey u pobřeží Islandu zabit poslední žijící pár.
  • 큰바다쇠오리(또는 큰바다오리)는 바다새의 일종으로 북대서양과 북극해에 분포하고 있었다. 그러나 남획 때문에 1844년 6월 3일에 멸종했다.
  • De reuzenalk (Pinguinus impennis) is een uitgestorven zeevogel. De naam pinguinus verraadt al dat hij de oorspronkelijke pinguïn is waarnaar de - overigens niet verwante - pinguïns van het zuidelijk halfrond later vernoemd zijn. De oorsprong van de naam pinguïn is waarschijnlijk Welsh: 'pen' betekent kop en 'gwyn' wit. De vogel had inderdaad een opvallende grote witte vlek op zijn voorsnavel.De reuzenalk was zo'n 75 cm groot en hij had maar kleine vlerkjes, waarmee hij niet vliegen kon, maar des te beter duiken. Zijn poten zaten helemaal achteraan het lijf en ook dat kwam het duiken ten goede, maar hij kon er op het land maar moeizaam mee voortbewegen. Deze vogel had dus zijn voortbeweging zowel in de lucht als op het land grotendeels opgeofferd om volledig onder water in zijn element te zijn. Hij kwam voor in de hele Noord-Atlantische oceaan, rond het begin van de jaartelling ook in de Noordzee. Er zijn ook in Nederland wel botten van de reuzenalk gevonden. Fossielen van de zustersoort Pinguinus alfrednewtoni, daterend uit het vroege Plioceen, werden gevonden in West-Europa (Britse eilanden, Groenland en IJsland) en Noord-Amerika (Maine tot Labrador).Kliffen waar andere (kleinere) alken veelal broedden waren voor de reuzenalk ontoegankelijk. Hij moest het daarom doen met kale, redelijk vlakke eilandjes, ver van het vasteland en van het ijs, zodat roofdieren (ijsberen bijvoorbeeld) er niet bij konden. Zulke plekken zijn schaars. Hij broedde daarom maar op een paar plaatsen in enorme kolonies, o.a. buiten de kust van Newfoundland, op de Îles de la Madeleine in de Saint Lawrencebaai en op een paar plekken aan de Groenlandse en IJslandse kust, met name de eilandjes Geirfuglasker.De Canadese broedplaatsen werden eerst geplunderd door hongerige matrozen, later in de 18e eeuw vestigden zich mensen op de eilandjes om de vogels neer te knuppelen, ze te blancheren en dan van hun dons te ontdoen. De vette karkassen werden als brandstof gebruikt, onder andere voor lampolie. In 1785 was de afslachting door het donsverzamelen al zo ver dat kapitein George Cartwright voor het uitsterven van de soort waarschuwde. In de 19e eeuw was dan ook Geirfuglasker het laatste toevluchtsoord van de soort. Daar was de vogel al eeuwen veilig omdat de IJslanders een bijgeloof hadden dat het groot ongeluk bracht dit eiland van de 'Geir'-vogel te bezoeken. Het eiland verdween in 1830 door een vulkaanuitbarsting van de aardbodem. Er ontsnapten zo'n 40 vogels en ze vestigden zich op Eldey, een eilandje dat zij nooit gebruikt hadden omdat het te dicht bij IJsland zelf lag. Daar vielen zij ten prooi aan de wetenschap. In vooral Groot-Brittannië was het in die tijd erg in zwang rariteiten op sterk water te zetten en zo ontstond er een (niet eens zwarte) handel in Reuzenalk-vellen. In 1844 werd het laatste paartje gedood en het laatste ei geraapt, nu te zien in Stromness (Orkney). Men dacht in die tijd dat verder naar het noorden er nog wel meer zouden zijn, maar dat bleek niet het geval. Ook in het museum Naturalis in Leiden heeft men een reuzenalk, welke echter niet altijd ten toon gesteld staat.
  • Az óriásalka (Pinguinus impennis, vagy korábbi nevén Alca impennis) egy kihalt madár, a Pinguinus nem egyetlen ismert faja. Nagytestű, röpképtelen faj az alkafélék (Alcidae) családjában. A 14. századig költött az Atlanti-óceán északi medencéjében, a Kanada, Grönland, Izland, Írország és Skócia partjai közelében lévő kis szigeteken és sziklazátonyokon.
  • Der Riesenalk (Alca impennis, ehem. Pinguinus impennis) ist ein ausgestorbener flugunfähiger Seevogel. Mit einer Körpergröße von bis zu 85 Zentimeter und einem Gewicht von etwa fünf Kilogramm war er der größte der Alkenvögel. Er ist die einzige Art aus dieser Familie, die in historischer Zeit ausstarb. Die letzte verlässliche Sichtung dieser Art erfolgte im Jahr 1852.
  • El gran gavot (Pinguinus impennis, originalment Alca impennis) és un ocell extint. Era l'única espècie en el gènere Pinguinus.En el passat, el gran gavot es trobava en elevat nombre a les illes de l'est de Canadà, Grenlàndia, Islàndia, Noruega, Irlanda i Gran Bretanya, però fou caçat fins a l'extinció l'any 1844.
  • Бескры́лая гага́рка (лат. Pinguinus impennis) — крупная нелетающая птица семейства чистиковых, вымершая в середине XIX века. Она являлась единственным современным представителем рода Pinguinus, ранее включавшего в себя атлантическую гагарку. Бескрылая гагарка размножалась преимущественно на скалистых, изолированных островах, которые являлись большой редкостью в природе для больших мест гнездования птицы. В поисках пищи большую часть времени бескрылые гагарки проводили в северных водах Атлантического океана, охватывавших Новую Англию, часть Испании, восточную Канаду, Гренландию, Исландию, Фарерские острова, Норвегию, Ирландию и Великобританию.Являясь крупнейшим представителем семейства чистиковых, бескрылая гагарка достигала от 75 до 85 см (от 30 до 33 дюймов) в длину и веса около 5 кг (11 фунтов). Массивный крючковатый клюв с впадинами на его поверхности и спина бескрылой гагарки были чёрными, в то время как остальные части тела — белыми. Примечательной особенностью оперения птицы было чередование надглазных белых пятен и полос в течение зимнего и летнего периодов времени. Летом птица имела белые пятна, а зимой — широкие полосы, находившиеся вокруг глаз. Несмотря на короткие крылья длиной 15 см (5,9 дюйма), нелетающая бескрылая гагарка отлично плавала в воде и успешно охотилась. Бескрылая гагарка питалась различными видами рыб, в том числе американской сельдью и мойвой, а также ракообразными. Несмотря на то, что бескрылая гагарка отлично плавала в воде, на суше она выглядела весьма неуклюжей. Основными угрозами для неё являлись косатка, орлан-белохвост, белый медведь и человек.Бескрылая гагарка известна людям более 100000 лет. Она являлась важнейшим источником пищи и символом многих индейских культур, существовавших вместе с ней. Многих людей древних морских культур хоронили вместе с останками бескрылой гагарки. В одном таком захоронении было найдено более 200 клювов гагарок, которые, как предполагается, являлись украшением плаща древнего человека.Из-за охоты людей на птицу ради её мяса, пуха и использования в качестве наживки численность бескрылой гагарки уже к середине XVI века начала сильно сокращаться. Поняв, что бескрылая гагарка находилась на грани исчезновения, учёные решили включить её в список охраняемых птиц, но этого оказалось недостаточно, чтобы спасти вид. Растущая редкость птицы увеличила и без того сильный интерес европейских музеев и частных коллекционеров в получении чучел и яиц, тем самым загубив последнюю попытку сохранить бескрылую гагарку. Последняя встреча с бескрылой гагаркой произошла 3 июля 1844 года в районе исландского острова Элдей, хотя эта дата и остаётся спорной, так как стали приходить сообщения об отдельных наблюдениях и даже поимке некоторых особей. По мнению некоторых орнитологов, последняя встреча с бескрылой гагаркой произошла в 1852 году, в результате которой на Большой Ньюфаундлендской банке наблюдалась единственная особь.Бескрылая гагарка стала первой из европейских и американских птиц, полностью уничтоженных человеком. В память о первой потере своего континента, журнал Американского общества орнитологов назван The Auk («Гагарка»).
  • L'alca impenne (Pinguinus impennis Linnaeus, 1758) era un uccello incapace di volare della famiglia degli Alcidi, scomparso attorno alla metà del XIX secolo. Era l'unica specie giunta fino all'epoca storica del genere Pinguinus Bonnaterre, 1791, un gruppo di uccelli che comprendeva originariamente anche un'altra specie di alca gigante incapace di volare stanziata nella regione dell'oceano Atlantico. Nidificava su isole rocciose e remote che offrivano un facile accesso all'oceano e una ricca disponibilità di cibo, cose piuttosto difficili da trovare in natura e che spinsero questo animale a riprodursi unicamente in poche località. Al di fuori della stagione riproduttiva, le alche trascorrevano il tempo nutrendosi nelle acque del Nordatlantico, spingendosi a sud fino alle coste settentrionali della Spagna e anche nei pressi delle coste di Canada, Groenlandia, Islanda, isole Fær Øer, Norvegia, Irlanda e Gran Bretagna.L'alca impenne raggiungeva i 75–85 cm di altezza e pesava circa 5 kg; era quindi la specie più grande della famiglia degli Alcidi. Aveva il dorso nero e il ventre bianco. Il becco, anch'esso di colore nero, era robusto e ricurvo, con scanalature sulla superficie. Durante l'estate, il piumaggio dell'alca impenne presentava una macchia bianca sopra ad ogni occhio. Durante l'inverno, l'alca perdeva queste macchie, ma sviluppava una fascia bianca che si estendeva attraverso gli occhi. Le ali erano lunghe solo 15 cm, e non consentivano all'uccello di volare. Al contrario, l'alca era un'ottima nuotatrice, caratteristica che impiegava durante la caccia. Le sue prede preferite erano pesci, come alose dell'Atlantico e capelani, e crostacei. Nonostante fosse agile in acqua, sulla terra era piuttosto goffa. Le coppie di alca impenne rimanevano unite per tutta la vita. Nidificavano in colonie fitte e numerose, deponendo un unico uovo sulla nuda roccia. L'uovo era bianco con marezzature brune. Entrambi i genitori covavano l'uovo per circa sei settimane prima che si schiudesse. La piccola alca lasciava il nido dopo due o tre settimane, nonostante i genitori continuassero a prendersene cura.L'alca impenne aveva un ruolo importante presso molte tribù di nativi americani, sia come fonte di cibo che come creatura simbolica. Molti uomini appartenenti alla cosiddetta cultura arcaica marittima venivano seppelliti assieme ad ossa di alca impenne, e uno è stato addirittura trovato ricoperto da più di 200 becchi di alca, che si presume facessero parte di un mantello fatto con le loro spoglie. I primi esploratori europei giunti nelle Americhe utilizzarono le alche come una fonte conveniente di cibo o come esche per la pesca, riducendo di gran lunga il loro numero. Il fatto che il piumino di questo uccello fosse molto richiesto in Europa fece sì che quasi tutte le sue popolazioni europee fossero già scomparse attorno alla metà del XVI secolo. Gli scienziati richiamarono l'attenzione sul fatto che questi comportamenti avrebbero potuto portare alla scomparsa dell'alca impenne, che divenne beneficiaraia delle prime leggi ambientali volte alla conservazione delle specie a rischio, ma ciò non fu abbastanza. La rarità crescente della specie ne fece aumentare notevolmente l'interesse presso musei e collezionisti privati europei, che fecero di tutto per ottenere sue spoglie e uova. Il 3 luglio 1844, gli ultimi due esemplari confermati vennero abbattuti a Eldey, al largo delle coste dell'Islanda, e con essi andò distrutto anche l'ultimo tentativo noto di riproduzione. Successivamente vi sono state voci riguardanti avvistamenti o catture di esemplari sopravvissuti. L'avvistamento di un esemplare nel 1852 è considerato da alcuni l'ultimo mai effettuato di un individuo appartenente alla specie. L'alca impenne è citata in un certo numero di racconti e la rivista scientifica dell'Unione Americana di Ornitologia è chiamata The Auk in onore di questo uccello.
  • O arau-gigante ou pega-gigante (Pinguinus impennis, anteriormente Alca impennis) ou Alca gigante é uma espécie de ave, classificada na ordem Charadriiformes, extinta em 1852 devido à caça excessiva. O arau-gigante era um alcídeo não voador que habitava ilhas do Atlântico Norte, nas costas do Canadá, Groenlândia, Islândia, Noruega, Irlanda e Grã-Bretanha. Há evidências que algumas populações tenham, pelo menos, visitado a costa da Flórida, nos Estados Unidos da América.O nome genérico, Pinguinus, tem origem no galês pen gwyn, o seu nome comum nas Ilhas Britânicas, que significa cabeça branca. Quando os pinguins foram descobertos, no início das explorações do Hemisfério Sul, os navegadores notaram a sua semelhança de aspecto geral e modo de vida com o arau-gigante e deram-lhes o mesmo nome. Não há, no entanto, nenhuma ligação filogenética entre araus e pinguins.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 134398 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 57329 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 195 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110250362 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:année
  • 1989 (xsd:integer)
  • 1999 (xsd:integer)
  • 2000 (xsd:integer)
  • 2008 (xsd:integer)
prop-fr:auteur
  • Emily Crofford
  • Christopher Cokinos
  • Errol Fuller
  • Henri Gourdin
prop-fr:commons
  • Category:Pinguinus impennis
prop-fr:date
  • 2011-05-14 (xsd:date)
prop-fr:id
  • Crofford1989
  • Cokinos2000
prop-fr:isbn
  • 0 (xsd:integer)
  • 978 (xsd:integer)
  • 953355306 (xsd:integer)
prop-fr:lieu
  • Arles
  • New York
  • Southborough, Kent, UK
prop-fr:oldid
  • 65131553 (xsd:integer)
prop-fr:pages
  • 171 (xsd:integer)
prop-fr:titre
  • Gone Forever: The Great Auk
  • Hope is the Thing with Feathers: A Personal Chronicle of Vanished Birds
  • Le Grand pingouin : biographie
  • The Great Auk
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:wikispecies
  • Pinguinus impennis
prop-fr:wikt
  • grand pingouin
prop-fr:éditeur
  • Warner Books
  • Crestwood House
  • Actes sud
  • Privately Published
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le Grand Pingouin (Pinguinus impennis, autrefois Alca impennis) était un grand oiseau incapable de voler de la famille des Alcidés. Il vivait sur le pourtour de l'océan Atlantique et s'est éteint au milieu du XIXe siècle. C'était l'unique espèce moderne du genre Pinguinus, qui comprenait également d'autres espèces de pingouins de grande taille.
  • オオウミガラス(大海烏、Pinguinus impennis) は、チドリ目・ウミスズメ科に分類される海鳥の一種。かつて北大西洋と北極海に分布していたが、乱獲が主原因で1840年代または1850年代頃に絶滅した。
  • El alca gigante (Pinguinus impennis) es una especie extinta de ave Charadriiforme de la familia Alcidae. Fue la más grande de las alcas. A diferencia de las especies actuales de alcas, la gigante carecía de la capacidad de vuelo, aunque era una buena nadadora y buceadora.
  • Pinguinus impennis Pinguinus generoko animalia zen, jada iraungia. Hegaztien barruko Alcidae familian sailkatzen zen.
  • 큰바다쇠오리(또는 큰바다오리)는 바다새의 일종으로 북대서양과 북극해에 분포하고 있었다. 그러나 남획 때문에 1844년 6월 3일에 멸종했다.
  • Az óriásalka (Pinguinus impennis, vagy korábbi nevén Alca impennis) egy kihalt madár, a Pinguinus nem egyetlen ismert faja. Nagytestű, röpképtelen faj az alkafélék (Alcidae) családjában. A 14. századig költött az Atlanti-óceán északi medencéjében, a Kanada, Grönland, Izland, Írország és Skócia partjai közelében lévő kis szigeteken és sziklazátonyokon.
  • Der Riesenalk (Alca impennis, ehem. Pinguinus impennis) ist ein ausgestorbener flugunfähiger Seevogel. Mit einer Körpergröße von bis zu 85 Zentimeter und einem Gewicht von etwa fünf Kilogramm war er der größte der Alkenvögel. Er ist die einzige Art aus dieser Familie, die in historischer Zeit ausstarb. Die letzte verlässliche Sichtung dieser Art erfolgte im Jahr 1852.
  • El gran gavot (Pinguinus impennis, originalment Alca impennis) és un ocell extint. Era l'única espècie en el gènere Pinguinus.En el passat, el gran gavot es trobava en elevat nombre a les illes de l'est de Canadà, Grenlàndia, Islàndia, Noruega, Irlanda i Gran Bretanya, però fou caçat fins a l'extinció l'any 1844.
  • O arau-gigante ou pega-gigante (Pinguinus impennis, anteriormente Alca impennis) ou Alca gigante é uma espécie de ave, classificada na ordem Charadriiformes, extinta em 1852 devido à caça excessiva. O arau-gigante era um alcídeo não voador que habitava ilhas do Atlântico Norte, nas costas do Canadá, Groenlândia, Islândia, Noruega, Irlanda e Grã-Bretanha.
  • Alka velká (Pinguinus impennis) je nelétavý pták vyhubený v 19. století. Žil v severní části Atlantského oceánu. Dospělí jedinci dorůstali délky okolo 75 cm, vážili asi 5 kg. V důsledku adaptace se vzhledem i způsobem života podobali tučňákům. Měli zakrnělá křídla, takže nebyli schopni létat, i na souši se pohybovali velmi neobratně. Byli však výbornými plavci (jejich hlavní potravou byly ryby), potápěli se až do kilometrových hloubek na více než čtvrthodinu.
  • L'alca impenne (Pinguinus impennis Linnaeus, 1758) era un uccello incapace di volare della famiglia degli Alcidi, scomparso attorno alla metà del XIX secolo. Era l'unica specie giunta fino all'epoca storica del genere Pinguinus Bonnaterre, 1791, un gruppo di uccelli che comprendeva originariamente anche un'altra specie di alca gigante incapace di volare stanziata nella regione dell'oceano Atlantico.
  • Бескры́лая гага́рка (лат. Pinguinus impennis) — крупная нелетающая птица семейства чистиковых, вымершая в середине XIX века. Она являлась единственным современным представителем рода Pinguinus, ранее включавшего в себя атлантическую гагарку. Бескрылая гагарка размножалась преимущественно на скалистых, изолированных островах, которые являлись большой редкостью в природе для больших мест гнездования птицы.
  • De reuzenalk (Pinguinus impennis) is een uitgestorven zeevogel. De naam pinguinus verraadt al dat hij de oorspronkelijke pinguïn is waarnaar de - overigens niet verwante - pinguïns van het zuidelijk halfrond later vernoemd zijn. De oorsprong van de naam pinguïn is waarschijnlijk Welsh: 'pen' betekent kop en 'gwyn' wit.
  • Alka olbrzymia (Pinguinus impennis) – wymarły gatunek dużego, nielotnego ptaka wodnego z rodziny alk (Alcidae), zamieszkujący niegdyś północny Atlantyk, gnieżdżący się na wybrzeżach Labradoru, Grenlandii, Szkocji, Norwegii i innych, mniejszych wysepek. Zimą spotykano je bardziej na południe, aż do Florydy i Półwyspu Iberyjskiego, a nawet Półwyspu Apenińskiego.Pokrojem ciała i zachowaniem ptaki te przypominały pingwiny.
rdfs:label
  • Grand Pingouin
  • Alka olbrzymia
  • Alka velká
  • Arau-gigante
  • Gran gavot
  • Great auk
  • Pinguinus impennis
  • Pinguinus impennis
  • Pinguinus impennis
  • Reuzenalk
  • Riesenalk
  • Óriásalka
  • Бескрылая гагарка
  • オオウミガラス
  • 큰바다쇠오리
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of