Giuseppe Biancani (en latin Josephus Blancanus), né en 1566 à Bologne et mort en 1624, est un jésuite italien, astronome, sélénographe et mathématicien.Son ouvrage Aristotelis loca mathematica ex universes ipsius operibus collecta et explicata sur la pensée d'Aristote, publié à Bologne en 1615 subit la censure. Il est mis à l'index de sa congrégation l'année suivante.Il publie en 1619 un autre ouvrage, Sphera mundi, seu cosmographia demonstrativa, ac facili methodo tradita.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Giuseppe Biancani (en latin Josephus Blancanus), né en 1566 à Bologne et mort en 1624, est un jésuite italien, astronome, sélénographe et mathématicien.Son ouvrage Aristotelis loca mathematica ex universes ipsius operibus collecta et explicata sur la pensée d'Aristote, publié à Bologne en 1615 subit la censure. Il est mis à l'index de sa congrégation l'année suivante.Il publie en 1619 un autre ouvrage, Sphera mundi, seu cosmographia demonstrativa, ac facili methodo tradita. Il y expose que Dieu a créé la Terre selon une symétrie parfaite : les plus hautes montagnes de la terre ont leur équivalent dans les profondeurs des océans. Dans le sommaire, l'ouvrage est présenté comme la somme des découvertes faites par télescope par Tycho Brahe, Johannes Kepler, Galilée, Nicolas Copernic et d'autres.Dans Constructio instrumenti ad horologia solaria, il discute sur comment obtenir un cadran solaire parfait.Il est aussi connu pour avoir écrit Chronologia mathematicorum.Un cratère lunaire porte aujourd'hui son nom.Portail de l’astronomie Portail de l’astronomie Portail du catholicisme Portail du catholicisme Portail du XVIIe siècle Portail du XVIIe siècle Portail de l’Italie Portail de l’Italie
  • Giuseppe Biancani (ur. 8 marca 1566 w Bolonii, zm. 7 czerwca 1624 w Parmie) – włoski uczony i jezuita. Zajmował się przede wszystkim matematyką i astronomią. Był jednym z pionierów selenografii. Międzynarodowa Unia Astronomiczna nadała jego nazwisko jednemu z kraterów na Księżycu. Niewiele wiadomo na temat pochodzenia, rodziny i wczesnej edukacji Biancaniego. W 1592 roku dołączył do zakonu jezuitów i rozpoczął naukę w Collegio Romana w Rzymie. Jednym z nauczycieli Giuseppe był słynny uczony i jezuita Christoph Clavius, który uczył go matematyki. W 1596 roku przeniósł się do kolegium w Padwie, które ukończył trzy lata później. W tym samym czasie w Padwie przebywał Galileusz, który wykładał matematykę na miejscowym uniwersytecie. Prawdopodobnie wówczas doszło do pierwszego spotkania między nimi, które zaowocowało później przyjaźnią i częstymi kontaktami. Sprawiło również że w czasie kontrowersji wywołanych poglądami Galileusza, Biancani znalazł się w dość trudnym położeniu, rozdarty między obowiązkiem posłuszeństwa wobec przełożonych i przyjaźnią. W czasie pobytu Giuseppe w Padwie doszło do sporu między jezuitami a rządami weneckimi. W 1542 roku zakon otworzył tu swoje kolegium. Od 1590 roku zaczął oferować trzyletni kurs umożliwiający zdobycie wiedzy w dziedzinie logiki, filozofii przyrody, fizyki i metafizyki. Senat wenecki uznał jezuicką szkołę za konkurencję dla miejscowego uniwersytetu. Wstępnie zawarto kompromis który zakładał iż kolegium będzie nauczało jedynie jezuitów. Spór trwał jednak nadal a jeden z jego elementów zainspirował Biancaniego do napisania pracy. Biancani spotkał się bowiem z zarzutami ze strony Wenecjan, którzy uważali że jezuici deformują poglądy Arystotelesa, ucząc o nich nie za pomocą jego prac a o wiele późniejszych opracowań. W opinii krytyków opracowania te bardzo kiepsko odbiegały od idei głoszonych przez pierwowzory. Biancani napisał więc własne dzieło traktujące o matematycznej części prac Arystotelesa, zatytułowane Aristotelis loca mathematica ex universis ipsius operibus collecta et explicata. Zostało ono wydane dopiero w 1615 roku i od tamtego momentu korzystano z niego bardzo często w wielu ówczesnych szkołach. Przyczyną opóźnienia w wydaniu było zawarcie przez Biancaniego poglądów Galileusza dotyczących teorii heliocentrycznej. Biancani zakończył swoją edukację w 1599 roku i na początku XVII wieku rozpoczął pracę jako nauczyciel w kolegium w Parmie, którą to wykonywał do końca swojego życia. Nauczał tam matematyki. Między 1620 a 1624 rokiem, jednym z jego uczniów był Giovanni Battista Riccioli, na którego wywarł duży wpłwy. Ze źródeł wynika iż, mimo konfliktu między Wenecjanami a jezuitami, Biancani jakiś czas później zaczął łączyć pracę w kolegium z wykładaniem na uniwersytecie. Nauczał przede wszystkim matematyki ale czasami wygłaszał również wykłady o tematyce astronomicznej. Oprócz pracy dydaktycznej prowadził również własne badania naukowe. Mimo przyjaźni z Galileuszem, nie zawsze zgadzał się z głoszonymi przez niego poglądami. Od 1609 roku Galileusz rozpoczął regularne obserwacje Księżyca, chcąc zbadać jego powierzchnie. Za pomocą obserwacji i specjalnych metod matematycznych stwierdził iż powierzchnia naturalnego satelity Ziemi pokryta jest licznymi górami. Pracę Sidereus Nuncius zawierającą te poglądy opublikował w maju 1610 roku. Tymczasem Biancani wraz z kilkoma innymi jezuitami, odpowiedzieli w 1611 roku, pracą w której wyrażali pogląd iż powierzchnia księżyca jest płaska. W 1615 roku Biancani miał już prawdopodobnie inne zdanie na ten temat, opracował bowiem szkic z pozaznaczanymi kraterami księżycowymi. Również w czasie sporu między Scheinerem a Galileuszem, dotyczącym zarzutu o plagiat trzymał stronę tego pierwszego. Jak się później okazało miał rację, gdyż Scheiner odkrył plam na Słońcu zupełnie niezależnie od Galileusza.W 1615 roku, oprócz opracowania poglądów Arystotelesa, Biancani opublikował jeszcze De mathematicarum natura disertatio, pracę dotyczącą chronologii. Zawierała ona jednak sporo kilka błędów, na przykład Roger Bacon, żyjący w XIII wieku, był tu opisany jako XIII wieczny uczony. Nie jest do końca pewne jakie poglądy miał Biancani na temat modelu układu słonecznego. Z jednej strony deklarował się jako zwolennik starych poglądów, z drugiej jednak bardzo dużo pisał o tych nowych. W 1620 roku ukazało się Sphaera mundi, seu cosmographia demonstrativa, ac facili methodo tradita, bardzo szczegółowo opisujące wyniki prac Mikołaja Kopernika, Tycho Brahe, Johannesa Keplera, Galileusza jak i samego autora. Nie dotyczyła jednak tylko Ziemi i Słońca, Giuseppe opisywał na przykład obserwowane przez siebie księżyce Jowisza i zjawisko ech. Praca została ukończona już w 1615 roku, ale Biancani ponownie miał problemy z jej opublikowaniem. Praca była później wznawiana w 1630, 1635 i 1653 roku. Ostatnie dwa wydania zawierały również traktat Biancaniego Novum instrumentum ad horologia describenda w którym opisywał techniczne szczegóły konstruowanych przez siebie zegarów słonecznych. Ze źródeł wiadomo że Biancani pisał również na tematy dotyczące historii, poezji, greki i łaciny, ale dzieła te nie zachowały się.
  • Giuseppe Biancani (Bologna, 8 marzo 1566 – Parma, 7 giugno 1624) è stato un gesuita, matematico e astronomo italiano.
  • Giuseppe Biancani (latinisiert Josephus Blancanus; * 8. März 1566 in Bologna; † 7. Juni 1624 in Parma) war ein italienischer jesuitischer Geistlicher, Astronom und Mathematiker. Der Mondkrater Blancanus ist nach ihm benannt.
  • Giuseppe Biancani (in Latin, Josephus Blancanus) (1566 – 1624) was an Italian Jesuit astronomer, mathematician, and selenographer, after whom the crater Blancanus on the Moon is named. He was a native of Bologna.His Aristotelis loca mathematica ex universes ipsius operibus collecta et explicata, published in Bologna, appeared in 1615, in which Biancani discussed Aristotelian thought on floating bodies. The work suffered censorship whilst undergoing peer review, a common Jesuit practice. The reviewer, Giovanni Camerota, wrote: "It does not seem to be either proper or useful for the books of our members to contain the ideas of Galileo Galilei, especially when they are contrary to Aristotle."[1]Biancani wrote his Sphaera mundi, seu cosmographia demonstrativa, ac facili methodo tradita in 1615. However, it was not published until 1619 in Bologna, after the Decree of the Congregation of the Index in 1616.In his Sphaera mundi, Biancani expounded on his belief that God had made the earth a perfect symmetrical world: the highest mountain on land had its proportional equivalent in the lowest depth of the ocean.The original earth emerged on the third day of the creation myth as a perfectly smooth sphere, Biancani reasoned. If not for the hand of God, "natural law" would have allowed the earth to remain in that form. Biancani believed, however, that God had created the depths of the sea and formed the mountains of the earth.Moreover, if left to "natural law," the earth would be consumed in water, in imitation of how it was created. However, the hand of God would intervene in order to cause the earth to be destroyed entirely by fire.The contents of the book are described in Latin as: Sphaera Mundi seu Cosmographia. Demonstrativa, ac facili Methodo tradita: In qua totius Mundi fabrica, una cum novis, Tychonis, Kepleri, Galilaei, aliorumque; Astronomorum adinventis continetur. Accessere I. Brevis introductio ad Geographiam. II. Apparatus ad Mathematicarum studium. III. Echometria, idest Geometrica tractatio de Echo. IV. Novum.As evidenced in the table of contents, this work also presented a summary of the discoveries made with the telescope by Tycho Brahe, Johannes Kepler, Galileo, Copernicus, and others. The censorship of Biancani's previous work affected the manner in which he wrote Sphaera mundi. "But that this opinion [heliocentrism] is false," Biancani wrote, during his discussion on Copernican and Keplerian theories, "and should be rejected (even though it is established by better proofs and arguments) has nevertheless become much more certain in our day when it has been condemned by the authority of the Church as contrary to Sacred Scripture" (Sphaera, IV, 37).[2]The work not only included studies on the natural phenomenon of the echo and on sundials, but also included a diagram of the moon. Giuseppe Biancani's map was not drawn up in support of new Copernican ideas but those berthed in traditional geocentric cosmology and in support of Aristotelian thought. Biancani disagreed with Galileo, who believed in the existence of lunar mountains. In a 1611 letter to Christoph Grienberger (after whom the Gruemberger crater is named), Biancani wrote of his certainty that there could not be any mountains on the moon.[3]Biancani opined that the Copernican system was of opinionem falsam... ac rejeciendam. Nevertheless, Biancani remained ambivalent in the midst of the Scientific Revolution, as he cited Galileo's opinions on the surface of the moon while also discussing those of the ancients, such as Posidonius and Cleomedes.Biancani's Constructio instrumenti ad horologia solaria discusses how to make a perfect sundial, with accompanying illustrations.Bernhardus Varenius based much of his geographical work on Biancani's ideas.
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 2919783 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 1619 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 29 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 90409920 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Giuseppe Biancani (en latin Josephus Blancanus), né en 1566 à Bologne et mort en 1624, est un jésuite italien, astronome, sélénographe et mathématicien.Son ouvrage Aristotelis loca mathematica ex universes ipsius operibus collecta et explicata sur la pensée d'Aristote, publié à Bologne en 1615 subit la censure. Il est mis à l'index de sa congrégation l'année suivante.Il publie en 1619 un autre ouvrage, Sphera mundi, seu cosmographia demonstrativa, ac facili methodo tradita.
  • Giuseppe Biancani (Bologna, 8 marzo 1566 – Parma, 7 giugno 1624) è stato un gesuita, matematico e astronomo italiano.
  • Giuseppe Biancani (latinisiert Josephus Blancanus; * 8. März 1566 in Bologna; † 7. Juni 1624 in Parma) war ein italienischer jesuitischer Geistlicher, Astronom und Mathematiker. Der Mondkrater Blancanus ist nach ihm benannt.
  • Giuseppe Biancani (in Latin, Josephus Blancanus) (1566 – 1624) was an Italian Jesuit astronomer, mathematician, and selenographer, after whom the crater Blancanus on the Moon is named. He was a native of Bologna.His Aristotelis loca mathematica ex universes ipsius operibus collecta et explicata, published in Bologna, appeared in 1615, in which Biancani discussed Aristotelian thought on floating bodies. The work suffered censorship whilst undergoing peer review, a common Jesuit practice.
  • Giuseppe Biancani (ur. 8 marca 1566 w Bolonii, zm. 7 czerwca 1624 w Parmie) – włoski uczony i jezuita. Zajmował się przede wszystkim matematyką i astronomią. Był jednym z pionierów selenografii. Międzynarodowa Unia Astronomiczna nadała jego nazwisko jednemu z kraterów na Księżycu. Niewiele wiadomo na temat pochodzenia, rodziny i wczesnej edukacji Biancaniego. W 1592 roku dołączył do zakonu jezuitów i rozpoczął naukę w Collegio Romana w Rzymie.
rdfs:label
  • Giuseppe Biancani
  • Giuseppe Biancani
  • Giuseppe Biancani
  • Giuseppe Biancani
  • Giuseppe Biancani
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of