Georges II Rákóczi (hongrois II. Rákóczi György) prince de Transylvanie de 1648 à 1657 puis de 1658 à 1659 et enfin prétendant de 1659 à 1660.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Georges II Rákóczi (hongrois II. Rákóczi György) prince de Transylvanie de 1648 à 1657 puis de 1658 à 1659 et enfin prétendant de 1659 à 1660.
  • Дьёрдь (Гео́ргий) II Ра́коци (венг. II. Rákóczi György; 30 января 1621(16210130), Шарошпатак — 7 июня 1660, Надьварад) — князь Трансильвании из венгерского кальвинистского рода Ракоци (1648—1657, 1659—1660)
  • Barón Jorge Rákóczi II de Felsővadász (en húngaro: II. Rákóczi György) (Sárospatak, Hungría 30 de enero de 1621 - Nagyvárad, Transilvania 7 de junio de 1660). Noble húngaro, Príncipe de Transilvania (1648-1660). Hijo del Príncipe Jorge Rákóczi I y Susana Lorántffy.
  • II. Rákóczi György (felsővadászi) (Sárospatak, 1621. január 30. – Nagyvárad, 1660. június 7.) erdélyi fejedelem 1648 és 1660 között, megszakításokkal. I. Rákóczi György és Lorántffy Zsuzsanna fia.Az országgyűlés még apja életében, 1642. február 3-án fejedelemmé választotta. 1644-ben a III. Ferdinánd elleni háború idején Erdély kormányzója. 1648. október 11-én lépett trónra.Felesége, Báthory Zsófia, a Báthori-család utolsó sarja révén kerültek a Báthory birtokok a Rákóczi-család kezére.
  • ラーコーツィ・ジェルジ2世(II. Rákóczi György, 1621年1月30日 - 1660年7月7日)は、ハンガリー人のトランシルヴァニア公(在位:1648年 - 1657年、1658年、1659年 - 1660年)。トランシルヴァニア公ラーコーツィ・ジェルジ1世と、その妻ロラーントフィ・ジュジャナの息子。ハンガリーのシャーロシュパタクに生れ、父の存命中の1642年2月19日にトランシルヴァニア公に選出され、1643年2月3日にバートリ家出身のバートリ・ジョーフィア(hu:Báthory Zsófia)と結婚した。ジョーフィアは結婚に際し、姑のジュジャンナによって無理やりローマ・カトリックから婚家が信仰するカルヴァン派に改宗させられた。ジョーフィアは1645年、後継ぎ息子のラーコーツィ・フェレンツ1世をもうけた。1648年10月に父の後を継いで即位すると、まず父のポーランド遠征の野心を実現しようと考えた。ポーランドへの侵攻を見据え、ジェルジ2世はウクライナ・コサックのヘーチマン・ボフダン・フメリニツキー、モルダヴィア公ヴァシーレ・ルプ、ワラキア公マテイ・バサラブと同盟を結んだが、1656年の下半期にラドノト条約が成立するまで軍事行動に出ることはなかった。1657年の年明けになって、スウェーデン王カール10世グスタフの同盟者という形で4万の兵を率いてポーランドに攻め入り、ポーランド王ヤン2世カジミェシュと対峙した。近隣諸国がから一斉に攻め込まれたポーランド・リトアニア共和国は、「大洪水」と呼ばれる大混乱状態に陥った。ジェルジ2世はクラクフを占領し、スウェーデン軍と共にワルシャワに入城したが、まもなく形勢不利に陥った同盟者達はポーランドからの撤退を始めた。7月、ジェルジ2世の軍勢はチャルヌィ・オストルフの戦いでポーランド軍に敗北、ポーランドからは捕虜とせずにそのままトランシルヴァニアに帰されるといった最大の屈辱を味わった。そして11月3日、オスマン帝国の命令を受けたトランシルヴァニア議会から不面目な戦争を行った責任を取らされ廃位され、フェレンツ・レーディが即位した。しかし翌1658年には、メジェスで開かれた議会でジェルジの復位が宣言され公位に復帰した。直後にオスマン帝国大宰相の命令で再び廃位された後、1659年に何事もなかったように3度目の復帰を果たしたが、オスマン帝国がトランシルヴァニアに攻め入り、1660年5月に起きたジャルの戦いで負傷したジェルジ2世は7月7日にナジヴァーラドで死去した。オスマン帝国はバルチャイ・アーコシュをトランシルヴァニア公に即位させたが、反対派はケメーニ・ヤーノシュを擁立して対抗、オーストリアに援助を求めたため公位継承の混乱が起こった。 この記事にはアメリカ合衆国内で著作権が消滅した次の百科事典本文を含む:
  • György Rákóczi II (30 January 1621 – 7 June 1660), was a Hungarian nobleman, Prince of Transylvania (1648-1660), the eldest son of George I and Zsuzsanna Lorántffy.Born in Sárospatak, Hungary, he was elected prince of Transylvania during his father's lifetime (19 February 1642). He married Sophia Bathory on 3 February 1643, who was first required by his mother to reject Roman Catholicism and turn Calvinist.On ascending the throne (October 1648), his first thought was to realize his father's amnbitions in Poland. With this object in view, he allied himself, in the beginning of 1649, with the Cossack hetman, Bohdan Khmelnytsky, and the hospodars of Moldavia and Wallachia (Vasile Lupu and Matei Basarab), but took no action for several years. In late 1656, by the Treaty of Radnot, he also allied with King Charles X Gustav of Sweden. In early 1657, he led a force of 40,000 men against King John II Casimir of Poland in the third part of Second Northern War (1655-1660), also known as The Deluge. According to the Treaty, which was signed on 6 December 1656, Rakoczi was to seize the provinces of Lesser Poland and Mazovia, together with rich salt deposits in Wieliczka and Bochnia.In late January 1657, Rakoczi’s army of some 25,000 crossed the Carpathians, entering the Polish-Lithuanian Commonwealth near Krosno. The Transilvanians headed towards Medyka, where they were joined by some 10,000 Zaporozhian Cossacks under Anton Zdanovich. The Transilvanian-Cossack army approached Lwow, but failed to capture the fortified city. Then it headed westwards, to Krakow. The march of the army was marked by numerous atrocities, destruction and looting. Rakoczi captured and destroyed Dukla, Lesko and Sanok, but failed to seize Przemysl, Krosno and Lancut. On 21 March 1657, Rakoczi entered Tarnow, and seven days later reached Krakow, which had already been under Swedish control.Swedish garrison of Krakow was reinforced by 2500 Transilvanians under Janos Bethlen, while Rakoczi headed northwards. On 12 April, near Cmielow, the Transilvanians joined Swedish army under King Charles X Gustav. The combined forces crossed the Vistula in Zawichost, on 19 April capturing Lublin. On 8 May the Swedish-Transilvanian army besieged Brzesc nad Bugiem, capturing it two days later. After the siege, Rakoczi’s soldiers busied themselves with plundering and looting. Among others, the Transilvanians burned Biala Podlaska and Bransk.On 20 May, news of the Dano-Swedish War reached Charles X Gustav and the king decided to march towards Swedish Pomerania, leaving Gustaf Otto Stenbock in charge. The army then marched towards Warsaw, burning the towns of Mielnik, Drohiczyn, Nur, Brok and Pniewo. On 17 June, after a three-day siege, Rakoczi and Stenbock captured Warsaw.Swedish forces remained in Warsaw only for a few days, as on 22 June they left the city, marching to Stettin, to join the war against Denmark. Since Rakoczi was well aware of real quality of his army, he decided to abandon Warsaw as well, and head southeast. Following an order of Polish King Jan Kazimierz, the Transilvanians were followed by a 10,000 strong mounted army of Stefan Czarniecki, supported by Lithuanians of Aleksander Hilary Polubinski and Austrian allies of Poland. At the same time, forces of Jerzy Lubomirski organized a revenge invasion of Transilvania, with widespread looting and destruction of Rakoczi’s realm.On 8 July 1657 in Lancut, Polish leaders decided to split their forces. Stefan Czarniecki was to follow Rakoczi, while Jerzy Lubomirski and Stanislaw Rewera Potocki were to cut the Transilvanians and Cossacks from crossing the border and escaping Poland. On 11 July Czarniecki partly destroyed the Transilvanian army in the Battle of Magierow. On 16 July Polish armies united and on 20 July they defeated Rakoczi in the Battle of Czarny Ostrow.After the defeat and subsequent retreat of his Cossack allies, Rakoczi withdrew towards Podolian town of Miedzyboz, where he capitulated to Jerzy Lubomirski (23 July), promising to break his alliance with Sweden, abandon the cities of Krakow and Brzesc Litewski, and pay a contribution in the total amount of over 4 million zlotys. Polish commanders allowed his forces to march towards Transilvania but, on 26 July, Rakoczi was attacked by the Crimean Tatars, who at that time were allied with Poland-Lithuania. Rakoczi abandoned his army, leaving it in the hands of Janos Kemeny. The Transilvanian camp, located near Trembowla, was captured by the Tatars on 31 July. Some 500 were killed, and app. 11,000 Transilvanians were captured and taken to the Crimea. As a result, Rakoczi’s army ceased to exist.On 3 November 1657, at the command of Turkey (to which Transylvania was tributary), the Diet, deposed him for undertaking an unauthorized war. But in January 1658 he was reinstated by a new session of the Diet at Mediaș. Again he was deposed by the Turkish Grand Vizier, and again reinstated as if nothing had happened. Finally the Turks invaded Transylvania, and Rákóczy died at Oradea of wounds received at the battle of Gilău (May 1660).
  • II. George Rakoçi, (Macarca: II. Rákóczi György) (d. 30 Ocak 1621, Sárospatak - ö. 7 Haziran 1660, Oradea) Macar soylusu. 1648-1660 yılları arasında Erdel Prensi.19 Şubat 1642 tarihinde henüz babası I. Rakoçi George hayatta iken veliaht prens oldu. 3 Şubat 1643 tarihinde Sophia Bathory ile evlendi.Erdel, Osmanlının vasal bir devleti idi ve verilen özerklik ile idare yerli prenslerin inisiyatifine bırakılmıştı. Osmanlı yönetiminde Transilvanya'da voyvodalar Gabriel Bethlen ve I. George Rakoçi dönemlerinde birçok dini hareket için altın çağ yaşandı. Ortodoks Rumenlerin eşitliği tanımamakta ısrarına rağmen; Transilvanya, Roma Katolikleri, Kalvinistler, Lutherciler ve Unitarianların barış içinde yaşadığı birkaç Avrupalı Devletten biri oldu. Osmanlı İmparatorluğu dini hareketlerden rahatsız değilken, Habsburg hanedanına bağlı Avusturya Arşidüklüğü bölgeyi kontrol altında tutmaya özen gösteriyordu. 1642 yılında Erdel Krallığı'nın başına geçen II. George Rakoçi ile altın çağ sona erdiği gibi, II. George Rakoçi Osmanlı Devleti'nin askeri eylemleri kesinlikle yasaklamasına rağmen, Habsburgların da desteğiyle İsveç İmparatorluğu ile ittifak kurup 1657 yılında Lehistan'ın işgaline katıldı.II. George Rakoçi, Eflak prensi Konstantin ve Boğdan prensi İstefan'ı görevlerinden alıp, yerlerine Mihne ve Ghika'yı atamıştı. II. George Rakoçi'nin faaliyetleri üzerine Osmanlı İmparatorluğu tarafından 1658 yılı yazında bölgeye askeri harekât düzenlendi. Otoriteyi tekrar tesis etmek üzere Köprülü Mehmet Paşa kumandasında sefere çıkan Osmanlı ordusu voyvodaları yenilgiye uğrattı ve Transilvanya'da Türk hakimiyetini tekrar tesis etti. Böylece II. George Rakoçi'nin çalışmaları Osmanlı Ordusunun başarılı harekâtıyla engellendi ve bölgede Osmanlı yanlısı voyvodaların iktidarı pekiştirildi. Avusturya tarafından teşvik edilen II. George Rakoçi, sadrazamın dönüşünü fırsat bilerek tekrar asker toplamaya başladı. Bunun üzerine Aralık 1659 tarihinde Budin Valisi Seydi Ahmed Paşa, Rakoçi üzerine yürüyerek Demirkapı Muharebesi'nde onu mağlup etti. Küçük Mehmed Paşa komutasındaki Osmanlı kuvvetleri, II. George Rakoçi komutasındaki 40 bin kişilik orduyu Eflak'ın kuzeyindeki Sibin kalesi önünde yapılan Sibin Muharebesi'nde yendi. Avusturya desteğini alarak ordu oluşturup, isyan etmekten vazgeçmeyen II. George Rakoçi, 22 Mayıs 1660 tarihinde Kolojvar Muharebesi'nde (Gilău Muharebesi) Seydi Ahmed Paşa tarafından tekrar ağır bir yenilgiye uğratıldı. Osmanlılar tarafından 4,700 asker öldürüldü, 30 top ele geçirildi ve 51 kalenin komutanı esir alındı. II. George Rakoçi, savaş meydanından kaçtığı Varad (Oradea) kalesinde, çarpışmada aldığı yaralar nedeniyle 7 Haziran 1660 tarihinde öldü.
  • György II Rákóczi talvolta italianizzato in Giorgio Ragozzi (Sárospatak, 30 gennaio 1621 – Várad, 7 giugno 1660) fu principe di Transilvania dal 1643 al 1660, anno della propria morte.Figlio di Giorgio I e principe di Transilvania. Nel 1640 divenne capitano di Várad (Oradea Mare) e conte di Bihar (Bihor), poi, nel 1642, vivo ancora il padre, fu eletto principe. Nel 1643 si unì in matrimonio con la ricchissima Sofia Báthory.Asceso al trono nel 1648, concentrò le sue aspirazioni nella conquista del trono di Polonia e intavolò lunghissime trattative con i voivodi dei principati romeni, con Polacchi, Cosacchi e Svedesi, approfittando anche dei servizi diplomatici del grande pedagogista Jan Amos Komensky (Comenius).Nel 1657, insieme col re Carlo Gustavo di Svezia, scatenò la guerra contro la Polonia, non curandosi del divieto del governo di Costantinopoli, che mandò i Tartari di Crimea contro il principe disobbediente. La campagna finì in una vera catastrofe. Lasciato solo dagli Svedesi, Giorgio II si vide costretto a concludere la pace con la Polonia a prezzo di un ingente riscatto, ma le sue truppe, guidate dall'eroico G.Kemény, vennero per tradimento catturate dai Tartari. La Sublime Porta non intendeva tollerare più il Rákóczi come principe; ma questi cacciò il suo rivale, A. Barcsay, protetto dai Turchi. Sconfitto e ferito mortalmente nella battaglia di Fenes, morì il 7 giugno 1660 a Várad. La sua ardita politica estera costò grandi sofferenze alla Transilvania e pose fine alla breve epoca di splendore del principato.
  • Georg II. Rákóczi (ungarisch II. Rákóczi György; * 30. Januar 1621 in Sárospatak; † 7. Juni 1660 in Nagyvárad) war ab 1648 mit Unterbrechungen Fürst von Siebenbürgen aus dem ungarisch-kalvinistischen Adelsgeschlecht der Rákóczi.
  • Jerzy II Rakoczy nazwisko zapisano również jako Ragotzovius, Ragotzius, Ragotzi, Ragotzki, Ragotzky, właśc. II. Rákóczi György (ur. 30 stycznia 1621 w Sárospatak, zm. 7 czerwca 1660 w Oradei) – syn Jerzego I Rakoczego, mąż Zofii Batory, ojciec Franciszka I Rakoczego.Od 1648 roku książę Siedmiogrodu z rodu Rakoczy, lennik Turcji w Mołdawii i Wołoszczyźnie. Był protestantem wyznania ewangelicko-reformowanego.W 1653 roku zawarł sojusz z Polską, jednak nie przyszedł jej z pomocą w trakcie najazdu szwedzkiego. Za to w 1656 roku sojusz zaproponowali mu Szwedzi w zamian za Ruś Czerwoną i tytuł wielkiego księcia Halicza. Rakoczy jednak 7 września 1656 roku zawarł traktat wieczystej przyjaźni z powstańcami Bohdana Chmielnickiego i nadal prowadził rokowania ze Szwedami. Spowodowało to wzrost pozycji Rakoczego, co z kolei zmobilizowało Habsburgów do wsparcia Jana Kazimierza, ponieważ obawiali się, że Rakoczy będący lennikiem Turcji może dążyć do zjednoczenia Węgier. W związku z tym Ferdynand III podpisał 1 grudnia 1656 roku przymierze z Rzecząpospolitą.6 grudnia 1656 roku Rakoczy podpisał ze Szwedami sojusz w Radnot na Węgrzech tzw. traktat w Radnot, na mocy którego miał się dokonać rozbiór Rzeczypospolitej, a Rakoczy miał otrzymać m.in. Mazowsze i Małopolskę wraz z dochodowymi złożami soli.W końcu stycznia 1657 przez Karpaty ruszyła do Polski w kierunku na Lwów armia siedmiogrodzka w sile około 25 tys. wojska, do której w Medyce dołączyło ok. 8–10 tys. Kozaków pod dowództwem Antona Żdanowicza.Podszedł pod Lwów, lecz nie zdobył go, a po starciu z niewielkimi siłami Rewery Potockiego odszedł w kierunku Krakowa paląc i rabując po drodze: m.in. Duklę, Rogi, Lesko, Sanok, Łańcut, zamek w Odrzykoniu. Nie zdobył Przemyśla (28 lutego) i Krosna. Oblegał także Zamek w Łańcucie lecz też nie był w stanie zdobyć tak potężnej twierdzy. 21 marca zajął Tarnów i na czele 5 tys. żołnierzy dotarł 28 marca do Krakowa gdzie wzmocnił szwedzki garnizon 2,5 tys. żołnierzy pod dowództwem Jana Bethlena. Następnie Rakoczy udał się na północ gdzie dołączył do reszty swoich wojsk i 11 kwietnia połączył się w Modliborzycach i 12 kwietnia pod Ćmielowem z wojskami szwedzkimi pod dowództwem króla szwedzkiego Karola X Gustawa. Następnie Rakoczy i Karol Gustaw przekroczyli Wisłę w Zawichoście i 19 kwietnia zajęli Lublin, a 30 kwietnia Mińsk Mazowiecki. 8 maja Rakoczy i Karol Gustaw podeszli pod twierdzę w Brześciu nad Bugiem, która skapitulowała po 2 dniach, a wojska Rakoczego zaczęły krwawo łupić okolice (spalił Brańsk i Białą Podlaską). Około 20 maja Karol Gustaw dowiedział się, że do wojny z nim szykuje się król Danii, więc odszedł na Pomorze, zostawiając komendę Gustawowi Stenbockowi, z którego korpusem Rakoczy przeszedł na zachód w kierunku Warszawy, niszcząc po drodze doszczętnie Podlasie (spalił m.in. 20 maja Mielnik, 31 maja Drohiczyn, Nur, Brok i Pniewo). Wraz ze Szwedami po 3 dniach oblężenia zajął 17 czerwca Warszawę.Po 4 dniach okupacji Warszawy, 22 czerwca szwedzkie oddziały Stenbocka odeszły za Karolem Gustawem w kierunki Szczecina (w związku z przystąpieniem Danii do wojny po stronie Polski), co postawiło Jerzego Rakoczego w ciężkiej sytuacji, ponieważ zdawał sobie sprawę, że jego wojska prezentują niewielką wartość bojową. Zaskoczony rozwojem sytuacji zaczął wraz z Kozakami szybko wycofywać się na południowy wschód, tym bardziej, że na rozkaz króla Jana Kazimierza zaczął go ścigać dziesięciotysięczny korpus polskiej jazdy Stefana Czarnieckiego, który - porzuciwszy pościg za wojskami szwedzkimi - połączył się w Częstochowie z jazdą litewską Aleksandra Hilarego Połubińskiego i sprzymierzonymi wojskami austriackimi. W dodatku doszły Rakoczego wieści, że Jerzy Lubomirski, nie mogąc się doczekać najazdu na Siedmiogród sprzymierzonych Tatarów, w odwecie za najazd Rakoczego najechał na Siedmiogród, łupiąc go bez litości. W Łańcucie 7-8 lipca postanowiono, że Czarniecki ruszy bezpośrednio za Rakoczym, a Lubomirski z Potockim odetną Siedmiogrodzianom i Kozakom drogę do granicy. 11 lipca wojska Czarnieckiego doścignęły Rakoczego i zniszczyły część jego armii w Bitwie pod Magierowem oraz odzyskały 2000 wozów z łupami. Następnie dogoniły pozostałą część jego uciekających wojsk podczas przeprawy przez Pełtew i po połączeniu 16 lipca z hetmanami wojska polskie dogoniły go na Podolu i rozbiły 20 lipca w Bitwie pod Czarnym Ostrowem.Rakoczy po ucieczce Kozaków Żdanowicza porzucił tabory i z resztkami swoich sił wycofał się do Międzyboża, po czym zaproponował kapitulację, którą książę Jerzy Lubomirski przyjął 23 lipca. Rakoczy na mocy kapitulacji zerwał sojusz ze Szwecją, zobowiązał się wyprowadzić swoje oddziały z okupowanych miast Krakowa i Brześcia Litewskiego oraz zapłacić Rzeczypospolitej reparacje wojenne w wysokości 1,2 mln złotych. Poza tą kwotą zobowiązał się wypłacić 1 mln złotych żołnierzom armii polskiej i 2 mln dowódcom. Polacy pozwolili mu odejść do Siedmiogrodu, jednak 26 lipca pod Skałatem natknął się na idących z południa sprzymierzonych z Rzecząpospolitą Tatarów, którzy go zaatakowali. Rakoczy porzucił swoje wojska, zostawiając dowództwo Janosowi Kemeny'emu. W ciągłych walkach Węgrzy okopali się w warownym obozie w Wiśniowczyku koło Trembowli, jednak 31 lipca Tatarzy zdobyli obóz. Zginęło wtedy 500 Węgrów, a w jasyr poszło 11 tysięcy Węgrów i Mołdawian. Tym samym armia siedmiogrodzka przestała istnieć. 4 sierpnia 1657 r. do garnizonu węgierskiego w Krakowie dotarł rozkaz Rakoczego, nakazujący dowodzącemu nim Janowi Bethlenowi poddanie Krakowa.Rakoczy musiał zapłacić Rzeczypospolitej kontrybucję w wysokości 3 mln złotych, stracił wszystkie łupy wojenne, a niedobitki jego armii znalazły się w tatarskiej niewoli. Wkrótce na Siedmiogród uderzyli Turcy, pozbawiając Rakoczego wpływów w Mołdawii. Rakoczy stracił życie w walkach o tron siedmiogrodzki – zmarł po tym, jak został ciężko ranny w 1660 roku w bitwie pod Floreşti/Gilău (węg. Szászfenes/Gyalu) koło miasta Kluż-Napoka (węg. Kolozsvár).== Przypisy ==
dbpedia-owl:occupation
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 846633 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 3066 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 55 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 109344025 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:après
prop-fr:avant
prop-fr:nom
  • Prince
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Georges II Rákóczi (hongrois II. Rákóczi György) prince de Transylvanie de 1648 à 1657 puis de 1658 à 1659 et enfin prétendant de 1659 à 1660.
  • Дьёрдь (Гео́ргий) II Ра́коци (венг. II. Rákóczi György; 30 января 1621(16210130), Шарошпатак — 7 июня 1660, Надьварад) — князь Трансильвании из венгерского кальвинистского рода Ракоци (1648—1657, 1659—1660)
  • Barón Jorge Rákóczi II de Felsővadász (en húngaro: II. Rákóczi György) (Sárospatak, Hungría 30 de enero de 1621 - Nagyvárad, Transilvania 7 de junio de 1660). Noble húngaro, Príncipe de Transilvania (1648-1660). Hijo del Príncipe Jorge Rákóczi I y Susana Lorántffy.
  • II. Rákóczi György (felsővadászi) (Sárospatak, 1621. január 30. – Nagyvárad, 1660. június 7.) erdélyi fejedelem 1648 és 1660 között, megszakításokkal. I. Rákóczi György és Lorántffy Zsuzsanna fia.Az országgyűlés még apja életében, 1642. február 3-án fejedelemmé választotta. 1644-ben a III. Ferdinánd elleni háború idején Erdély kormányzója. 1648. október 11-én lépett trónra.Felesége, Báthory Zsófia, a Báthori-család utolsó sarja révén kerültek a Báthory birtokok a Rákóczi-család kezére.
  • Georg II. Rákóczi (ungarisch II. Rákóczi György; * 30. Januar 1621 in Sárospatak; † 7. Juni 1660 in Nagyvárad) war ab 1648 mit Unterbrechungen Fürst von Siebenbürgen aus dem ungarisch-kalvinistischen Adelsgeschlecht der Rákóczi.
  • György Rákóczi II (30 January 1621 – 7 June 1660), was a Hungarian nobleman, Prince of Transylvania (1648-1660), the eldest son of George I and Zsuzsanna Lorántffy.Born in Sárospatak, Hungary, he was elected prince of Transylvania during his father's lifetime (19 February 1642).
  • II. George Rakoçi, (Macarca: II. Rákóczi György) (d. 30 Ocak 1621, Sárospatak - ö. 7 Haziran 1660, Oradea) Macar soylusu. 1648-1660 yılları arasında Erdel Prensi.19 Şubat 1642 tarihinde henüz babası I. Rakoçi George hayatta iken veliaht prens oldu. 3 Şubat 1643 tarihinde Sophia Bathory ile evlendi.Erdel, Osmanlının vasal bir devleti idi ve verilen özerklik ile idare yerli prenslerin inisiyatifine bırakılmıştı. Osmanlı yönetiminde Transilvanya'da voyvodalar Gabriel Bethlen ve I.
  • György II Rákóczi talvolta italianizzato in Giorgio Ragozzi (Sárospatak, 30 gennaio 1621 – Várad, 7 giugno 1660) fu principe di Transilvania dal 1643 al 1660, anno della propria morte.Figlio di Giorgio I e principe di Transilvania. Nel 1640 divenne capitano di Várad (Oradea Mare) e conte di Bihar (Bihor), poi, nel 1642, vivo ancora il padre, fu eletto principe.
  • ラーコーツィ・ジェルジ2世(II.
  • Jerzy II Rakoczy nazwisko zapisano również jako Ragotzovius, Ragotzius, Ragotzi, Ragotzki, Ragotzky, właśc. II. Rákóczi György (ur. 30 stycznia 1621 w Sárospatak, zm. 7 czerwca 1660 w Oradei) – syn Jerzego I Rakoczego, mąż Zofii Batory, ojciec Franciszka I Rakoczego.Od 1648 roku książę Siedmiogrodu z rodu Rakoczy, lennik Turcji w Mołdawii i Wołoszczyźnie.
rdfs:label
  • Georges II Rákóczi
  • Georg II. Rákóczi
  • George II Rákóczi
  • Giorgio II Rákóczi
  • II. György Rákóczi
  • II. Rákóczi György
  • Jerzy II Rakoczy
  • Jorge Rákóczi II
  • Дьёрдь II Ракоци
  • ラーコーツィ・ジェルジ2世
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:predecessor of
is dbpedia-owl:successor of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:après of
is prop-fr:avant of
is foaf:primaryTopic of