Les Gallo-Romains sont un ensemble de peuples qui, en Europe occidentale, ont constitué une civilisation spécifique, à l'issue de la Guerre des Gaules, et jusqu'à l’avènement des Francs.Comme tous les peuples celtes, les Gaulois sont les héritiers culturels de la civilisation de Hallstatt.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Les Gallo-Romains sont un ensemble de peuples qui, en Europe occidentale, ont constitué une civilisation spécifique, à l'issue de la Guerre des Gaules, et jusqu'à l’avènement des Francs.Comme tous les peuples celtes, les Gaulois sont les héritiers culturels de la civilisation de Hallstatt. Ils partagent avec les autres peuples celtes des pratiques rituelles, certaines techniques artisanales et forment avec eux une famille linguistique au sein de laquelle il n'y a que peu d'intercompréhension.On ne peut pas véritablement parler de peuple gaulois, si ce n'est au pluriel ; en effet, à l'époque de la conquête romaine, la Gaule n'est en aucune manière une entité politique unifiée. Elle est constituée d'une nébuleuse de peuples celtes parlant des dialectes proches. Ces clans nombreux et rivaux, sont très souvent en conflit ; les Gaulois n'ont d'ailleurs aucun chef attitré avant que la guerre des Gaules, lancée par César, ne vienne cristalliser leur opposition à l'envahisseur romain.Leur manque d'identité collective forte contribuera d'ailleurs à leur défaite à Alésia. Cependant on sait que malgré leur manque d'unité, les Gaulois étaient conscients de vivre ensemble sur un espace commun. C'est sûrement ce qui peut expliquer l'accession au pouvoir de Vercingétorix.Les Gaulois ont longtemps été représentés comme des barbares. Cette vision archaïque de cette civilisation est due essentiellement à l'absence d'écrits gaulois et à la campagne de César (La guerre des Gaules) qui voulait glorifier et grossir sa victoire.Cette civilisation très complexe, grâce à la recherche archéologique, dévoile aujourd'hui de nombreux secrets. Loin de cette vision réduite du peuple ripailleur et inorganisé, on sait que les Gaulois furent d'excellents agriculteurs et artisans.Du marnage à la moissonneuse batteuse en passant par le tonneau et la force, les Gaulois sont les inventeurs de très nombreux outils que le monde rural continuera à utiliser jusqu'à la veille de la Seconde guerre mondiale. Excellents métallurgistes, ils travaillent parfaitement le fer, le bronze et l'or et sont capables d'une extrême minutie. La découverte de l'étamage est attribuée aux Gaulois Bituriges.Leur système politique longtemps considéré comme tribal et primaire était en fait hiérarchisé. La femme avait, au sein du groupe, autant de pouvoir et de possibilités que les hommes. Et chacun devait gagner sa place auprès du chef ou de l'autorité en place.Druide, vates et bardes avaient des fonctions très spécifiques du point de vue scientifique, culturel et éducationnel.Enfin, ce peuple passé maître dans l'artisanat et la production agricole, était aussi un grand peuple guerrier, dont les armes n'avaient rien à envier aux Romains. Leurs techniques d'attaque étaient elles aussi très organisées, comme la trimarcisia ou l'utilisation de chars et d'épées longues pour des batailles de cavalerie.
  • O termo galo-romano descreve a cultura romanizada da Gália sob o controle do Império Romano. Ela foi caracterizada pela adoção ou adaptação por parte dos gauleses dos costumes e modo de vida romanos em um contexto gaulês único. A bastante estudada fusão de culturas na Gália fornece aos historiadores um modelo com o qual podem-se comparar e contrastar desenvolvimentos paralelos em outras províncias romanas menos estudadas.Após as invasões bárbaras do início do século V, a cultura galo-romana persistiria particularmente nas áreas da Gália Narbonense que se desenvolveram na Occitânia, Gália Cisalpina e, em um grau menor, Aquitânia. O antigo norte da Gália romanizado, uma vez ocupado pelos Francos, evoluiria para a cultura merovíngia em vez da cultura galo-romana. A vida romana, centrada em eventos públicos e na responsabilidade cultural da vida urbana na res publica e na (às vezes) luxuosa vida do sistema de vilas rural auto-suficiente, demorou bastante tempo para deixar de existir nas regiões galo-romanas, onde os Visigodos herdaram o status quo no início do século V. A linguagem galo-romana perdurou no nordeste na Silva Carbonaria, que formava uma barreira cultural efetiva com os francos ao norte e a leste, e a noroeste no baixo vale do Loire, onde a cultura galo-romana entrava em contato com a cultura franca em cidades como Tours e na pessoa daquele bispo galo-romano que se confrontava com os reis merovíngios, Gregório de Tours.
  • Als gallorömische Kultur (auch gallo-römische Kultur) wird die von der antiken römischen Zivilisation in Gallien beeinflusste Kultur bezeichnet. Diese entwickelte sich im Laufe der Romanisierung Galliens in der Zeit nach Augustus. Speziell gallorömisch geprägt waren die Regionen Gallia Narbonensis, welche sich später zu Okzitanien entwickelte, sowie in einem geringeren Maße Aquitanien. Der Norden Galliens war während längerer Zeit jedoch weniger stark römisch beeinflusst und zählt somit nur bedingt dazu. Noch heute sind mehrere Amphitheater und Aquädukte in Südfrankreich zu besichtigen, die den hohen Grad der Romanisierung in diesem Raum belegen. Römisch geprägt waren Städte wie Arles (ab dem Beginn des 5. Jahrhunderts Sitz der gallischen Prätorianerpräfektur), Autun, Cassinomagus, Narbonne, Nîmes, Lyon und Vienne. In der Krisenzeit des Imperiums im 3. Jahrhundert war Gallien Teil des Imperium Galliarum, welches sich von der römischen Zentralgewalt gelöst hatte (259–274), bis es von Kaiser Aurelian wieder eingegliedert werden konnte. Im Laufe der Spätantike, als germanische Völkerschaften im Zuge der Völkerwanderung in das Imperium Romanum eindrangen und auch von Gallien Besitz ergriffen (teils eingeladen von der kaiserlichen Zentrale), kam es zu einer Transformation der gallorömischen Kultur, wenngleich sich hier die Reste der römischen Zivilisation länger halten konnten als in anderen Teilen des auseinander brechenden Westreiches. Die Oberschicht Galliens rivalisierte nun wieder stärker als früher mit jener Italiens und versuchte 455 noch einmal, in Gestalt von Avitus einen der Ihren als Kaiser durchzusetzen. Nach dem Scheitern des Avitus und dem Tod seines Nachfolgers Majorian, der noch einmal in Gallien residiert hatte, eskalierte die Entfremdung, und die Römer Galliens wandten sich von Italien ab. Die Kirche übernahm Mitte bis Ende des 5. Jahrhunderts zunehmend die Rolle des zusammenbrechenden weströmischen Staates als Autorität, wenn auch die Christianisierung zunächst einen Rückschlag erlitt, als die Franken Ende des 5. Jahrhunderts Besitz vom Großteil Galliens ergriffen, nachdem zuvor in Nordgallien selbstständige römische Herrschaften existiert hatten (siehe Aegidius, Paulus und Syagrius). Als Chlodwig I. zum Christentum übertrat, änderte sich dies jedoch, wenn auch eher langsam. Die Merowinger nutzten die gallorömischen Eliten für ihren Verwaltungsapparat, der sich noch teilweise am römischen Vorbild orientierte. Auch die Kirche nahm mehrere Gallorömer auf, die teils hohe Posten bekleideten; bedeutend war auch Caesarius von Arles. Noch bis ins 7. Jahrhundert hinein stellte die gallorömische Führungsschicht in Südgallien einen bedeutenden Machtfaktor dar, besonders aufgrund der relativ starken Stellung der Bischöfe in den Civitates.Der bedeutendste Gallorömer des 5. Jahrhunderts war Sidonius Apollinaris, der noch klassisch gebildet war und durch den die Kirche Teile der antiken Kultur dem Mittelalter bewahren konnte. Seine Briefe geben einen guten Einblick in die Verhältnisse Galliens in der Spätantike. Dabei wird auch deutlich, dass im Zuge des staatlichen Zusammenbruchs Westroms die Galloromanen nun Schutz suchten im katholischen Glauben gegenüber den arianischen Westgoten, die große Teile Galliens besetzten (bis 507), wodurch die katholische Kirche nun zum Sammelpunkt wurde. Der Rückzug der an der Antike orientierten gallorömischen Kultur kündigte sich bereits an. Doch die klassische Bildung war noch im ausgehenden 6. Jahrhundert ein Elitekennzeichen, durch das sich Männer wie der Venantius Fortunatus oder Gregor von Tours von den „Barbaren“ abzuheben suchten. Dies galt umso mehr, als Gallien nunmehr von den katholischen Merowingern beherrscht wurde, so dass die Konfession nun als Unterscheidungsmerkmal wegfiel.
  • Галло-римляне (фр. Les Gallo-Romains, нем. Welske) — основное население римской провинции Галлия, сформировавшееся в результате прогрессивной ассимиляции и античной романизации доримского населения — кельтов — римлянами с некоторой примесью греческого и мавританского элементов, особенно в южной половине провинции в Аквитании и Провансе. Смешанное романоязычное население стало преобладающим в Галлии уже к III в н. э, а к началу V кельтское население полностью ассимилировалось (за исключением бретонов на полуострове Бретань, вытесненых германскими племенами из Британии в V—VII вв.). Галло-римляне поздней античности составили этногенетическую основу современной французской нации, а также бельгийских валлонов, франко-швейцарцев. Галло-римская идентичность также стала доминирующей на севере Италии, к северу от линии Специя-Римини, в Провансе и Каталонии.
  • This article covers the culture of Romanized areas of Gaul. For the political history of the brief "Gallic Empire" of the third century, see Gallic Empire.The term Gallo-Roman describes the Romanized culture of Gaul under the rule of the Roman Empire. This was characterized by the Gaulish adoption or adaptation of Roman morals and way of life in a uniquely Gaulish context. The well-studied meld of cultures in Gaul gives historians a model against which to compare and contrast parallel developments of Romanization in other, less-studied Roman provinces.Interpretatio romana offered Roman names for Gaulish deities such as the smith-god Gobannus, but of Celtic deities only the horse-patroness Epona penetrated Romanized cultures beyond the confines of Gaul.The barbarian invasions beginning in the early fifth century forced upon Gallo-Roman culture fundamental changes in politics, in the economic underpinning, in military organization. The Gothic settlement of 418 offered a double loyalty, as Western Roman authority disintegrated at Rome. The plight of the highly Romanized governing class is examined by R.W. Mathisen, the struggles of bishop Hilary of Arles by M. Heinzelmann,Into the seventh century, Gallo-Roman culture would persist particularly in the areas of Gallia Narbonensis that developed into Occitania, Gallia Cisalpina and to a lesser degree, Aquitania. The formerly Romanized north of Gaul, once it had been occupied by the Franks, would develop into Merovingian culture instead. Roman life, centered on the public events and cultural responsibilities of urban life in the res publica and the sometimes luxurious life of the self-sufficient rural villa system, took longer to collapse in the Gallo-Roman regions, where the Visigoths largely inherited the status quo in 418. Gallo-Roman language persisted in the northeast into the Silva Carbonaria that formed an effective cultural barrier with the Franks to the north and east, and in the northwest to the lower valley of the Loire, where Gallo-Roman culture interfaced with Frankish culture in a city like Tours and in the person of that Gallo-Roman bishop confronted with Merovingian royals, Gregory of Tours. The Gallo-Roman language eventually evolved into the modern Romance languages of France, including standard French, Francoprovençal, and Occitan.
  • Con il termine Gallo-romani si intendono quelle popolazioni galliche che furono romanizzate durante il dominio dell'Impero Romano, dal tempo di Augusto fino alla caduta dell'Impero Romano d'occidente avvenuta nel 476 d.C.. Le invasioni barbariche che avvennero a partire dal V secolo imposero alla popolazione gallo-romana cambiamenti profondi nella cultura politica, in quella economica, nella struttura sociale e nell'organizzazione militare.
  • Гало-римляните (френски: Les Gallo-Romains) са основно население в римската провинция Галия.Сформираное от античната романизация на доримското население по времето на император Август - келти, римляни с някои примеси с гръцки и мавритански елементи, особенно в южната половина на провинцията в Аквитания и Прованс.Нарбонска Галия е особено с гало-римско влияние и става по-късно Окцитания. Северната част на Галия e с по-малко влияние на римската кутура.През кризисното време на Римската империя през 3 век сл.н.е. Галия е част от Галската империя, която се оцепва от римската централна власт (259–274), докато император Адриан успява да я присъеди отново.В края на 5 век франките завладяват части от Галия. Меровингите и църквата използват гало-римския (галороманите) елит за ръководещия си апарат. До 7 век гало-римляните са водещо съсловие в Южна Галия, особено заради силното влияние на тяхните епископи в градовете (Civitas).Особено влиятелен гало-римлянин през 5 век е Сидоний Аполинарий (468 г. префект на Рим). Гало-римлянинът Григорий Турски e епископ на Тур (573-539) и известен историк.
  • Hom designa amb cultura gal·loromana el conjunt d'art, d'arquitectura, de religió i d'usos i costums que van desenvolupar-se a Gàl·lia durant l'ocupació romana des del temps August fins a la caiguda de Roma al 486. És el resultat del mestissatge dels substrats cèltics i gàl·lics amb el superstrat romà. La influència romana va ser més llarga a les parts meridionals com a les ciutats de Arle, Autun, Cassinomagus, Narbona, Nimes, Lió i Viena del Delfinat a les quals els èlits van força romanitzar-se. Un art ceràmic, conegut com a sud-gal·lic, inspirat de la ceràmica sigil·lata aretina. Tot i que els romans incineraven els morts, els gal·loromans de la Civitas Tungrorum van preferir sebollir-los en túmuls. Després de les invasions germàniques, l'organització gal·loromana va mantenir-s'hi molt més que al nord. Des del segle V l'església i més tard l'administració merovíngia van utilitzar-la. Molts gal·loromans van obtenir càrrecs importants. Els més coneguts són l'historiador Gregori de Tours, l'arquebisbe Cesari d'Arles i el bisbe Sidoni Apol·linar.
  • ガロ・ローマ文化(Gallo Roma)とは帝政ローマ支配下であったガリア(現在のフランス)の独自文化を呼ぶ。その範囲は主に属州であったガリア・ナルボネンシスの地域であったが、広範囲な意味で南フランス、北イタリア、そしてアクィタニアにまで広がった。この影響は後にオック語のように独自の文化圏を南フランスに形成してゆく原動力となった。このような南部の影響に対して現在のフランス北部は後にフランク族の支配下となり、むしろメロヴィング朝下での文化の影響を受けるようになった。この文化の違いは13世紀のアルビジョワ十字軍により北フランス勢力が南フランスを支配するようになるまで継続した。ガロ・ローマ文化は、ローマ文化での影響により主に公共への貢献、都市部での生活の重視といった面に現れ、ウィラなどの自給自足可能な物資供給源によって支えられた。そして帝政後期、イタリア本国が3世紀の危機という混乱期になるとガリアはこのような文化に支えられて、一時期ではあるが、ガリア帝国という独立政権を支えるようになる。そして西ローマ帝国が滅亡した後もガロ・ローマ文化は西ゴート王国へと継承されていった。
  • De Gallo-Romeinse periode is een vooral in België en Frankrijk gebruikelijke benaming voor de Romeinse periode in Gallia en Belgica wat ongeveer overeenkomt met het huidige gebied van Zuid-Nederland, België, Frankrijk, en aangrenzend deel van Zwitserland, Duitsland en Nederland ten westen van de Rijn. De periode begint bij de verovering van Gallië door Julius Caesar tussen 58 en 51 v.Chr. (de zogenaamde Gallische Oorlogen) en eindigt bij Syagrius in 486, de laatste Romeinse heerser over een deel van Gallië, hoewel aan het Romeinse gezag in Gallia Belgica, - het huidige Zuid-Nederland, België, en Noord-Frankrijk - al eerder door Germaanse invallers een eind was gekomen. Men gebruikt de benaming Gallo-Romeins, omdat bij de kolonisatie van Gallië door de Romeinen de plaatselijke Gallische (Keltische) bevolking geassimileerd is door de Romeinse cultuur (zie Romanisatie). Doordat de oorspronkelijk Keltische bevolking getalsmatig veel groter bleef dan de nieuwe Romeinse elite kreeg de resulterende Romeins-Keltische mengcultuur echter enkele eigen trekken. Bijvoorbeeld werden naast Romeinse ook Gallische (Keltische) goden aanbeden en zijn veel toponiemen (= plaatsnamen) uit de Romeinse periode niet zuiver Latijns. Mogelijk heeft dat te maken met het feit dat de 'Romeinse' plaatsen meestal gegrondvest werden in al oude bestaande Gallische dorpen. Typisch in het Gallo-Romeinse gebied zijn bijvoorbeeld de plaatsnamen op -acum , die in het Nederlands vaak tot -aken (bijvoorbeeld Kortenaken), -zake (Semmerzake), -zeke (Kemzeke) of -ik/-ijk (Kortrijk, Doornik) geworden zijn. In het Frans zijn Gallo-Romeinse namen naargelang de streek vaak tot -ac (het zuiden, bijvoorbeeld Armagnac), -ai (het noorden, bijvoorbeeld Tournai) of -igny geworden (bijvoorbeeld Montigny).Overigens waren de wisselingen van de Keltische tijd naar de Romeinse en vervolgens Frankische tijd geen abrupte overgangen zoals soms wel gedacht word. De vroegere Keltische elite versmolt door onderlinge huwelijken met de nieuwe Romeinse toplaag en vormde zo geleidelijk een Gallo-Romeinse toplaag. Eeuwen later versmolt deze bestuurlijke en culturele elite door eenzelfde proces weer met de nieuwe Germaanse elite van Frankische edelen en machthebbers en deze werden zo de voorouders van de middeleeuwse Franse aristocratie.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 3503180 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 12572 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 55 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110008770 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Les Gallo-Romains sont un ensemble de peuples qui, en Europe occidentale, ont constitué une civilisation spécifique, à l'issue de la Guerre des Gaules, et jusqu'à l’avènement des Francs.Comme tous les peuples celtes, les Gaulois sont les héritiers culturels de la civilisation de Hallstatt.
  • Con il termine Gallo-romani si intendono quelle popolazioni galliche che furono romanizzate durante il dominio dell'Impero Romano, dal tempo di Augusto fino alla caduta dell'Impero Romano d'occidente avvenuta nel 476 d.C.. Le invasioni barbariche che avvennero a partire dal V secolo imposero alla popolazione gallo-romana cambiamenti profondi nella cultura politica, in quella economica, nella struttura sociale e nell'organizzazione militare.
  • ガロ・ローマ文化(Gallo Roma)とは帝政ローマ支配下であったガリア(現在のフランス)の独自文化を呼ぶ。その範囲は主に属州であったガリア・ナルボネンシスの地域であったが、広範囲な意味で南フランス、北イタリア、そしてアクィタニアにまで広がった。この影響は後にオック語のように独自の文化圏を南フランスに形成してゆく原動力となった。このような南部の影響に対して現在のフランス北部は後にフランク族の支配下となり、むしろメロヴィング朝下での文化の影響を受けるようになった。この文化の違いは13世紀のアルビジョワ十字軍により北フランス勢力が南フランスを支配するようになるまで継続した。ガロ・ローマ文化は、ローマ文化での影響により主に公共への貢献、都市部での生活の重視といった面に現れ、ウィラなどの自給自足可能な物資供給源によって支えられた。そして帝政後期、イタリア本国が3世紀の危機という混乱期になるとガリアはこのような文化に支えられて、一時期ではあるが、ガリア帝国という独立政権を支えるようになる。そして西ローマ帝国が滅亡した後もガロ・ローマ文化は西ゴート王国へと継承されていった。
  • De Gallo-Romeinse periode is een vooral in België en Frankrijk gebruikelijke benaming voor de Romeinse periode in Gallia en Belgica wat ongeveer overeenkomt met het huidige gebied van Zuid-Nederland, België, Frankrijk, en aangrenzend deel van Zwitserland, Duitsland en Nederland ten westen van de Rijn. De periode begint bij de verovering van Gallië door Julius Caesar tussen 58 en 51 v.Chr.
  • Als gallorömische Kultur (auch gallo-römische Kultur) wird die von der antiken römischen Zivilisation in Gallien beeinflusste Kultur bezeichnet. Diese entwickelte sich im Laufe der Romanisierung Galliens in der Zeit nach Augustus. Speziell gallorömisch geprägt waren die Regionen Gallia Narbonensis, welche sich später zu Okzitanien entwickelte, sowie in einem geringeren Maße Aquitanien.
  • This article covers the culture of Romanized areas of Gaul. For the political history of the brief "Gallic Empire" of the third century, see Gallic Empire.The term Gallo-Roman describes the Romanized culture of Gaul under the rule of the Roman Empire. This was characterized by the Gaulish adoption or adaptation of Roman morals and way of life in a uniquely Gaulish context.
  • O termo galo-romano descreve a cultura romanizada da Gália sob o controle do Império Romano. Ela foi caracterizada pela adoção ou adaptação por parte dos gauleses dos costumes e modo de vida romanos em um contexto gaulês único.
  • Hom designa amb cultura gal·loromana el conjunt d'art, d'arquitectura, de religió i d'usos i costums que van desenvolupar-se a Gàl·lia durant l'ocupació romana des del temps August fins a la caiguda de Roma al 486. És el resultat del mestissatge dels substrats cèltics i gàl·lics amb el superstrat romà.
  • Гало-римляните (френски: Les Gallo-Romains) са основно население в римската провинция Галия.Сформираное от античната романизация на доримското население по времето на император Август - келти, римляни с някои примеси с гръцки и мавритански елементи, особенно в южната половина на провинцията в Аквитания и Прованс.Нарбонска Галия е особено с гало-римско влияние и става по-късно Окцитания.
  • Галло-римляне (фр. Les Gallo-Romains, нем. Welske) — основное население римской провинции Галлия, сформировавшееся в результате прогрессивной ассимиляции и античной романизации доримского населения — кельтов — римлянами с некоторой примесью греческого и мавританского элементов, особенно в южной половине провинции в Аквитании и Провансе. Смешанное романоязычное население стало преобладающим в Галлии уже к III в н.
rdfs:label
  • Gallo-romains
  • Cultura galo-romana
  • Cultura gal·loromana
  • Gallo-Roman culture
  • Gallo-Romeinse periode
  • Gallo-romani
  • Gallorömische Kultur
  • Галло-римляне
  • Гало-римляни
  • ガロ・ローマ文化
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:architecturalStyle of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:période of
is prop-fr:style of
is foaf:primaryTopic of