Le faux-bourdon ou chant sur le livre désigne un procédé d'improvisation consistant en l'adjonction de deux voix parallèles à une mélodie préexistante, souvent plain-chant. De nos jours, certains musicologues considèrent qu'il reste une forme de plain-chant, en dépit de sa nature différente du plain-chant monodique ou à l'unisson.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le faux-bourdon ou chant sur le livre désigne un procédé d'improvisation consistant en l'adjonction de deux voix parallèles à une mélodie préexistante, souvent plain-chant. De nos jours, certains musicologues considèrent qu'il reste une forme de plain-chant, en dépit de sa nature différente du plain-chant monodique ou à l'unisson.
  • フォーブルドン (fauxbourdon、fauxbordon、faux bourdon)は、中世後期から初期ルネサンスに、特にブルゴーニュ楽派の作曲家たちによって用いられた和声技法である。フランス語で偽りの低音の意味である。この技法の実践者としてギヨーム・デュファイが有名であり、彼の創始になるものとの説もある。平行和声の単純な響きが、多くは典礼文による歌詞を聞き取りやすくしている。もっとも単純なフォーブルドンの形式は、定旋律と6度下、完全4度下の3声から成る。単調さを防ぐため、また終止に際して最低音部は時として最上声のオクターブ下に跳躍し、他の声部はわずかに装飾されることがある。通常は曲のごく一部で使用される。
  • Faux-bourdon (do francês "falso bordão") é uma técnica de harmonização musical usada na alta Idade Média e baixa Renascença, particularmente, por compositores da Escola franco-flamenga. Guillaume Dufay foi um proeminente praticante dessa forma e pode ter sido o seu criador. A qualidade monótona dos acordes paralelos dava ao texto da maioria das músicas litúrgicas a capacidade de ser entendidas com clareza. Por vezes se usa a denominação italiana falso bordone.
  • Fauxbourdon (also Fauxbordon, and also commonly two words: Faux bourdon or Faulx bourdon) – French for false bass – is a technique of musical harmonisation used in the late Middle Ages and early Renaissance, particularly by composers of the Burgundian School. Guillaume Dufay was a prominent practitioner of the form, and may have been its inventor. The homophony and mostly parallel harmony allows the text of the mostly liturgical lyrics to be understood clearly.
  • Il falso bordone (o falsobordone) è una tecnica di armonizzazione usata nel tardo medioevo e nel primo rinascimento particolarmente dai compositori della Scuola di Borgogna. Guillaume Dufay fu il più grande compositore ad usare questa tecnica di composizione e probabilmente anche il suo inventore.
  • Fauxbourdon – (wł. falso bordone, fałszywy burdon) – rodzaj techniki trzygłosowej, polegającej na stosowaniu równoległych akordów tercjowo-kwartowych (odpowiadających akordom w pierwszym przewrocie), przy czym w kadencjach kończących frazy lub zdania muzyczne pojawiają się akordy kwintowo-kwartowe. Technika ta rozwinęła się w pierwszej połowie XV w. w kręgu szkoły burgundzkiej, a za jej prototyp uważany jest angielska technika gymelu. Za twórcę tej techniki uważany jest John Dunstable.Fauxbourdon miał charakter improwizacyjny: w partyturze zapisywano górny i dolny głos, środkowy pozostawiając dopełnieniu przez wykonującego (z dopiskiem fauxbourdone). Ponieważ wszystkie głosy poruszały się w tych samych wartościach rytmicznych (faktura nota contra notam), użycie fauxbourdonu pozwalało na większą przejrzystość tekstu; zatracała się jednak samodzielność poszczególnych głosów.Podobna, lecz wyrosła z innej tradycji, technika rozwinęła się w XV-wiecznej Anglii pod nazwą faburden. Faburden opierał się również na pochodach akordów tercjowo-kwartowych wraz z rozwiązaniami kwintowo-kwartowymi na zakończeniach fraz; był jednak jedynie metodą harmonizacji już istniejącego chorału. Co istotne, chorał ten znajdował się w głosie środkowym. Technika fauxbourdon była popularna w XV-XVI w. wśród takich kompozytorów, jak Guillaume Dufay (którego "Postcommunio" z "Missa Sancte Jacobi" uchodzi za pierwsze jej zastosowanie), Gilles Binchois, Mikołaj z Radomia (jego Magnificat to pierwszy zachowany przykład zastosowania tej techniki w muzyce polskiej), Johannes Ockeghem, Jacob Obrecht, Giovanni Pierluigi da Palestrina, Orlando di Lasso, Josquin des Prés. W późniejszych wiekach z podobnych struktur – szeregów równoległych akordów w pierwszym przewrocie, nasuwających skojarzenie z fauxbourdonem – korzystali Johann Sebastian Bach, Ludwig van Beethoven oraz Fryderyk Chopin.
  • Fauxbourdon (también llamado Fauxbordon o Faux bourdon, que es la expresión francesa para "falso bajo") es una técnica musical de armonización utilizada en la música de finales de la Edad Media y principios del Renacimiento, en particular por los compositores de la escuela borgoñona. Guillaume Dufay era un destacado profesional de esta forma y puede haber sido su inventor. La monotonía de los acordes paralelos favorece el entendimiento del texto, en su mayoría litúrgico. Se llama fabordón a un tipo de canto llano a dos, tres o más voces en cuya combinación se ve aplicada la armonía en su forma más elemental. La materia más común de los fabordones fueron los salmos y cánticos de rezo eclesiástico que en los siglos XIV y XV estuvieron más en boga en las iglesias.
  • Фобурдо́н (франц. fauxbourdon букв. «ложный бурдон»; позднелат. faburdon, faulxbourdon, также раздельно faulx bourdon), 1) техники композиции в многоголосной музыке западной Европы, главным образом, XV—XVI веков; 2) жанр инструментальной музыки в Испании XVI века (особенно в творчестве Антонио де Кабесона); 3) (faberthon) название органного регистра в Германии XVI века. Термин имеет также другие значения.
  • Faux bourdon (ook Fauxbourdon aan elkaar geschreven of Fauxbordon) – Franse benaming voor valse bas – is een muzikale harmonisering gebruikt in de late middeleeuwen en vroege Renaissance, in het bijzonder door componisten uit de Bourgondische School. De monotone kwaliteit van de parallelle akkoorden, draagt tot de verstaanbaarheid van de meestal liturgische teksten bij. De eerste bekende toepassing van fauxbourdon-componeertechniek is te vinden omstreeks 1430 door de Vlaams-Nederlandse polyfonist Guillaume Dufay.
  • Der Fauxbourdon oder Faburdon (von franz. faux bourdon, ital. falso bordone, „falscher Bass“) ist ein bei Gesangskompositionen vor allem des 15. Jahrhunderts angewandter musikalischer Satz.Der Fauxbourdon war ein dreistimmiger Satz über Melodien der Psalmodie, bei dem der meist um eine Oktave herauftransponierte Cantus firmus im Superius (Sopran) lag und ihn der Contratenor eine Quarte, der Tenor eine Sexte tiefer begleitete. Der Contratenor wurde nicht eigens mitgeschrieben, jedoch wurde als Hinweis für die dreistimmige Ausführung ein au fau(l)x bourdon o. Ä. vermerkt. Die weitgehende Parallelität der Stimmen sicherte die Verständlichkeit der Texte.Der Fauxbourdon war ein Charakteristikum des burgundischen Stils, der Mitte des 15. Jahrhunderts in den Niederlanden in Blüte stand. Guillaume Dufay verwendete ihn ausgiebig. Das früheste Beispiel findet sich im Bologna-Manuskript I-BC Q15 von ca. 1440, die Postcommunio Vos qui secuti estis der Missa Sancti Jacobi von Guillaume Dufay. Der Fauxbourdon als musikalische Figur ist seit Joachim Burmeister (1606) belegt. Diese musikalische Figur bezeichnet aufeinanderfolgende Terz-Sext-Klänge, also jegliche Art von Sextakkordfolgen. Durch den Fauxbourdon wird dem Wort faux entsprechend in erster Linie „Falsches“ und „Sündhaftes“ zum Ausdruck gebracht.
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 267780 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 35189 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 134 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 111081155 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:colonnes
  • 2 (xsd:integer)
  • 3 (xsd:integer)
prop-fr:group
  • nd
  • pc
  • ad
  • dl
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le faux-bourdon ou chant sur le livre désigne un procédé d'improvisation consistant en l'adjonction de deux voix parallèles à une mélodie préexistante, souvent plain-chant. De nos jours, certains musicologues considèrent qu'il reste une forme de plain-chant, en dépit de sa nature différente du plain-chant monodique ou à l'unisson.
  • フォーブルドン (fauxbourdon、fauxbordon、faux bourdon)は、中世後期から初期ルネサンスに、特にブルゴーニュ楽派の作曲家たちによって用いられた和声技法である。フランス語で偽りの低音の意味である。この技法の実践者としてギヨーム・デュファイが有名であり、彼の創始になるものとの説もある。平行和声の単純な響きが、多くは典礼文による歌詞を聞き取りやすくしている。もっとも単純なフォーブルドンの形式は、定旋律と6度下、完全4度下の3声から成る。単調さを防ぐため、また終止に際して最低音部は時として最上声のオクターブ下に跳躍し、他の声部はわずかに装飾されることがある。通常は曲のごく一部で使用される。
  • Faux-bourdon (do francês "falso bordão") é uma técnica de harmonização musical usada na alta Idade Média e baixa Renascença, particularmente, por compositores da Escola franco-flamenga. Guillaume Dufay foi um proeminente praticante dessa forma e pode ter sido o seu criador. A qualidade monótona dos acordes paralelos dava ao texto da maioria das músicas litúrgicas a capacidade de ser entendidas com clareza. Por vezes se usa a denominação italiana falso bordone.
  • Fauxbourdon (also Fauxbordon, and also commonly two words: Faux bourdon or Faulx bourdon) – French for false bass – is a technique of musical harmonisation used in the late Middle Ages and early Renaissance, particularly by composers of the Burgundian School. Guillaume Dufay was a prominent practitioner of the form, and may have been its inventor. The homophony and mostly parallel harmony allows the text of the mostly liturgical lyrics to be understood clearly.
  • Il falso bordone (o falsobordone) è una tecnica di armonizzazione usata nel tardo medioevo e nel primo rinascimento particolarmente dai compositori della Scuola di Borgogna. Guillaume Dufay fu il più grande compositore ad usare questa tecnica di composizione e probabilmente anche il suo inventore.
  • Фобурдо́н (франц. fauxbourdon букв. «ложный бурдон»; позднелат. faburdon, faulxbourdon, также раздельно faulx bourdon), 1) техники композиции в многоголосной музыке западной Европы, главным образом, XV—XVI веков; 2) жанр инструментальной музыки в Испании XVI века (особенно в творчестве Антонио де Кабесона); 3) (faberthon) название органного регистра в Германии XVI века. Термин имеет также другие значения.
  • Fauxbourdon (también llamado Fauxbordon o Faux bourdon, que es la expresión francesa para "falso bajo") es una técnica musical de armonización utilizada en la música de finales de la Edad Media y principios del Renacimiento, en particular por los compositores de la escuela borgoñona. Guillaume Dufay era un destacado profesional de esta forma y puede haber sido su inventor. La monotonía de los acordes paralelos favorece el entendimiento del texto, en su mayoría litúrgico.
  • Faux bourdon (ook Fauxbourdon aan elkaar geschreven of Fauxbordon) – Franse benaming voor valse bas – is een muzikale harmonisering gebruikt in de late middeleeuwen en vroege Renaissance, in het bijzonder door componisten uit de Bourgondische School. De monotone kwaliteit van de parallelle akkoorden, draagt tot de verstaanbaarheid van de meestal liturgische teksten bij.
  • Fauxbourdon – (wł. falso bordone, fałszywy burdon) – rodzaj techniki trzygłosowej, polegającej na stosowaniu równoległych akordów tercjowo-kwartowych (odpowiadających akordom w pierwszym przewrocie), przy czym w kadencjach kończących frazy lub zdania muzyczne pojawiają się akordy kwintowo-kwartowe. Technika ta rozwinęła się w pierwszej połowie XV w. w kręgu szkoły burgundzkiej, a za jej prototyp uważany jest angielska technika gymelu.
  • Der Fauxbourdon oder Faburdon (von franz. faux bourdon, ital. falso bordone, „falscher Bass“) ist ein bei Gesangskompositionen vor allem des 15. Jahrhunderts angewandter musikalischer Satz.Der Fauxbourdon war ein dreistimmiger Satz über Melodien der Psalmodie, bei dem der meist um eine Oktave herauftransponierte Cantus firmus im Superius (Sopran) lag und ihn der Contratenor eine Quarte, der Tenor eine Sexte tiefer begleitete.
rdfs:label
  • Faux-bourdon
  • Falso bordone
  • Faux bourdon
  • Faux-bourdon
  • Fauxbourdon
  • Fauxbourdon
  • Fauxbourdon
  • Fauxbourdon
  • Фобурдон
  • フォーブルドン
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of